Vrolijk zijn, van het leven genieten en je aan eten en drinken te goed doen zijn terugkerende thema’s in het boek Prediker. In dit boek denkt Salomo na over hoe wij het beste met ons tijdelijke leven onder de zon om kunnen gaan. Van veel ondernemingen zegt hij uiteindelijk dat het leeg is, dat het najagen van wind is, dat het allemaal geen blijvende waarde heeft. Hij is wél positief over het kunnen genieten van de gewone dingen van het leven. Dat is volgens Salomo toch wel één van de belangrijkste dingen in ons zwoegende leven. Hij prijst de vreugde.

Wat moeten wij met de boodschap van Prediker?

Het klinkt ons misschien wat ongeestelijk in de oren. Eten, drinken en vrolijk zijn, dat is toch juist wat het leven van de heidenen typeert? Wat moeten wij met de boodschap van Prediker? Is wat Salomo beweert in dit boek niet achterhaald door het Nieuwe Testament, waarin wij vooral worden opgeroepen onze blik te richten op het leven na dit leven? Zijn wij niet burgers van een rijk in de hemelen, vanwaar wij ook de Heere Jezus Christus in heerlijkheid verwachten? Moeten wij door die verwachting ons niet juist geestelijk losmaken van het leven hier en nu? Mag je als christen ook een echte levensgenieter zijn?

Als je het aan mij vraagt wel. Wij zijn nieuwtestamentische gelovigen, maar ook oudtestamentische gelovigen. God wilde dat het volk Israël drie keer per jaar een groot feest zou vieren. Daarmee gaf Hij hun een traditie die hen in de gelegenheid stelde om regelmatig in een andere omgeving te zijn en tot rust te komen, om lichamelijk en geestelijk aangesterkt te worden. Hij heeft Israël geleerd om te vieren, om los te laten en om zich te verheugen. Het boek Prediker leert ons dat de mens regelmatig pauzes nodig heeft: enkele uren per dag, een dag in de week, enkele weken per jaar, enzovoort. Juist die pauzes waarin je in dankbaarheid mag genieten van wat God je gegeven heeft, maken dat je het dagelijkse zwoegen aankan. Die afwisseling is van groot belang.

Een gelovig iemand heeft God Zelf als hoogste goed, leeft voor God en weet dat alleen God ons zalig maakt.

Het woord ‘dankbaarheid’ laat ons gelijk zien wat het verschil is tussen het opgaan in de dingen van dit leven door ongelovigen en het genieten van de dingen van dit leven door gelovigen. Voor een ongelovige is eten, drinken, van bezittingen genieten en spannende dingen doen het hoogste goed in zijn bestaan. Een ongelovig iemand heeft niets waardevollers dan de dingen waar hij nu van geniet hier op aarde. Dat werpt een donkere schaduw over alles waar hij van geniet: diep van binnen weet een ongelovig iemand dat het allemaal maar tijdelijk is en nooit zal geven waar hij naar op zoek is. Daarom voelen zo veel mensen zich leeg.

Een gelovig iemand heeft God Zelf als hoogste goed, leeft voor God en weet dat alleen God ons zalig maakt. Juist omdat een gelovig iemand zicht heeft op het eeuwige leven en weet dat het echte leven nog in de toekomst ligt, kan hij van de goede dingen van zijn leven op aarde volop genieten. Niet als een hedonist, maar als een aanbidder. Wij verheerlijken God door in dankbaarheid te genieten van eten, drinken en leuke dingen doen met elkaar. Juist omdat wij verlost zijn en weten dat dit leven de aanloop is naar het leven dat duizendmaal mooier is kunnen wij ook hier en nu werkelijk genieten van het goede dat God ons geeft. De schaduw van de tijdelijkheid van dit leven doet er voor iemand die in Christus is niet meer toe. Daarom kan je zo blij zijn met de kleine, gewone dingen die je meemaakt. Omdat je weet dat alles hier de prelude is van het werkelijke muziekstuk dat straks zal klinken. Mag een gelovige een levensgenieter zijn? Een gelovige kan meer dan wie dan ook een levensgenieter zijn!

Moge deze dagen voor jou een pauze zijn; en dit jaar voor jou een jaar zijn waarin je ook van het leven hier en nu zult kunnen genieten. Tot eer van God.

Met toestemming overgenomen van Zoeklicht.nl

Het bericht De christelijke levensgenieter verscheen eerst op Geloofstoerusting.

God liefhebben is niet eerst gaan werken voor God.

Een stemmetje in je hoofd zegt nu: “Ja, maar hoe zit het dan met Johannes 14:15? ‘Als U mij liefhebt, neem dan Mijn geboden in acht.’?” Hoe zit dat? Het is ontzettend belangrijk om te zien dat Hij de twee onderscheidt. Als je het ene doet, dan doe je ook het andere. Maar ze zijn niet hetzelfde. Als je van Mij houdt, dan doe je dat – maar enkel het doen is niet hetzelfde. Dit is de wortel, dat is de vrucht.

Misschien is dat ook wel de reden waarom iedere keer als de reeks van ‘hart, ziel, verstand en kracht’ in de Evangeliën genoemd worden, het hart als eerste wordt genoemd. Omdat het hart niet een orgaan is van prestatie, maar een orgaan van je voorliefde. Het hart heeft voorkeur en we doen de dingen die we het liefste willen.

Het eerste gebod is om lief te hebben met al jouw voorkeur. Geef Hem de voorkeur boven alles. Laat Hem jouw goud, zilver en je alles zijn. Dat zal je gedrag doen veranderen. Als je dat omkeert en eerst probeert te doen en doet, omdat je niet kunt begrijpen wat het betekent om te genieten, voorliefde te hebben, plezier te hebben, om te koesteren, dan ben je geen christen. Dat is geen christendom.

Het bericht De essentie van liefhebben is niet doen verscheen eerst op Geloofstoerusting.