Onze geloofswerken bewijzen niet onze kracht, maar de werkzaamheid van God. God heeft het niet nodig dat wij Hem dienen (Handelingen 17:24-25). Hij dient ons en geeft ons Zijn leven! Ons onvermogen is zo oneindig groot dat wij simpelweg niet in staat zijn Hem te dienen. Zijn volmaaktheid is zo compleet, dat Hij niets van ons nodig heeft. Hij heeft geen behoeften waaraan wij kunnen voldoen. Nooit had iemand gedacht dat God geen dienaars zoekt, maar Zelf degenen wil dienen die op Hem wachten (Jesaja 64:4; 2 Kronieken 16:9; Markus 10:45). Elke stap die wij zetten in gehoorzaamheid, is een stap die Hij door Zijn Geest in ons bewerkt. Elk werk dat wij verrichten is bijkomende genade. Hoe meer wij Hem dienen, hoe meer wij bij Hem in het krijt staan. We kunnen God niets terugbetalen uit dankbaarheid, want alles wat wij geven komt al van Hem.

Het bericht Goede daden zijn genade verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Want zo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat ieder die in Hem gelooft, niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft. (Johannes 3:16)

De schaduwkant van Johannes 3:16

Als we, als christenen, nadenken over dit vers, focussen we ons vaak op Gods liefde en op het feit dat we eeuwig leven kunnen ontvangen. Het is een geweldig vers dat ons verteld dat God ons is komen redden! Toch zijn we vaak geneigd de terechte vervolgvraag te negeren, namelijk: gered waarvan? Johannes 3:16 is alleen goed nieuws als we eerst het slechte nieuws begrijpen. De vooronderstelling van Johannes 3:16 is namelijk dat de natuurlijke staat van een mens een ‘verloren’ staat is. Wij als mensen zijn verloren in onze zonden; of anders en confronterender gezegd: doordat wij ons hebben afgekeerd van God in zonde, verdienen wij de rechtvaardige straf van de eeuwige hel. Wij, van nature slaven van de zonde en ten diepste volgelingen van Satan, wij verdienen straf, toorn, verlorenheid; voor eeuwig.

Daarnaast moeten we beseffen dat Gods reddingsplan niet alleen was om ons vrij te maken van de overheersing van Satan en onze gebondenheid aan de zonde. Het klopt: wij waren volgelingen van Satan en wandelden als slaven van de zonde. Daarvan heeft God ons door Jezus Christus gered. Maar het gaat nog veel dieper dan dat. We moeten beseffen dat God ons gered heeft van Zichzelf. Jezus Christus droeg de toorn van God aan het kruis. God, in Zijn liefde, is gestorven aan het kruis om ervoor te zorgen dat Hij ons niet naar de hel hoeft te sturen. Sta daar eens bij stil. God, in Zijn rechtvaardigheid, zou Degene zijn die jou naar de hel zou sturen; niet de satan. Het probleem van de mens is uiteindelijk niet met Satan, maar met God: ‘Wees niet bevreesd voor hen die het lichaam doden en de ziel niet kunnen doden, maar wees veeleer bevreesd voor Hem Die zowel ziel als lichaam te gronde kan richten in de hel’ (Mattheüs 10:28). Prijs God dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat ieder die in Hem gelooft, niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft!

Wat Jezus van ons vraagt is dat wij zeggen: ik ben hopeloos, hulpeloos en verloren, ik verdien de eeuwige dood en er is niets wat ik eraan kan doen. De enige hoop die ik heb is om mij te wenden tot Jezus.

De pijnlijke opdracht van Johannes 3:16

Hoe kunnen wij dat eeuwige leven dan ontvangen? Johannes 3:16 antwoordt: geloof! Want ieder die in Hem gelooft zal eeuwig leven ontvangen. Op het eerste gezicht klinkt dit heel simpel en misschien zelfs een beetje te gemakkelijk. ‘Is dat alles? Waar zijn de kleine lettertjes? Wat moet ik doen?’. Maar dit is juist wat het voor ons mensen zo moeilijk maakt. Wat Jezus hier van ons vraagt is dat wij zeggen: ik ben hopeloos, hulpeloos en verloren, ik verdien de eeuwige dood en er is niets wat ik eraan kan doen. De enige hoop die ik heb is om mij te wenden tot Jezus. Inderdaad, de Bijbel schildert geloof niet voor als een intellectueel gebeuren: ‘De feiten zijn overduidelijk dat Jezus 2000 jaar geleden onder de Romeinen is gekruisigd en dat Hij is opgestaan. Ja, dat geloof ik wel.’ Nee, geloven dat het in theorie klopt is niet het geloven waar Jezus op doelt. In 3:36 zien we dat Jezus lijkt te zeggen dat niet theoretisch ongeloof, maar geestelijke ongehoorzaamheid het tegenovergestelde is van geloven: ‘Wie in de Zoon gelooft, heeft eeuwig leven, maar wie de Zoon ongehoorzaam is, zal het leven niet zien, maar de toorn van God blijft op Hem’ (Johannes 3:36). Hoe zit dit?

Het antwoord, zoals wel vaker, vinden we in de context. Als je verder leest in Johannes 3 kom je dit vers tegen:

Wie in Hem gelooft wordt niet veroordeeld, maar wie niet gelooft, is al veroordeeld, omdat hij niet geloofd heeft in de Naam van de eniggeboren Zoon van God. En dit is het oordeel, dat het licht in de wereld gekomen is, en de mensen hebben de duisternis liefgehad, meer dan het licht, want hun werken waren slecht. Want ieder die kwaad doet komt niet tot het licht, opdat zijn werken niet ontmaskerd worden. (Johannes 3:18-20)

Het klinkt misschien ingewikkeld, maar wat Jezus hier zegt is heel belangrijk voor ons, als we willen begrijpen waarom Jezus ongehoorzaamheid als het tegenovergestelde van geloof neerzet. Er staat hier dat wie niet gelooft, al veroordeeld is. En waarom ben je dan veroordeeld? Omdat je theoretisch niet gelooft? Nee, zegt Jezus, je bent al veroordeeld omdat je de duisternis meer lief hebt dan het licht. Het is niet intellectueel falen, maar geestelijk falen, dat ons de veroordeling oplevert. De reden dat mensen niet geloven is omdat zij de duisternis, de zonde, liefhebben. De reden dat mensen na het horen van het Evangelie Jezus alsnog verwerpen, is ten diepste niet omdat zij het theoretisch te moeilijk vinden om te geloven, maar omdat zij niet willen komen tot het licht. Vanuit onszelf willen wij niet toegeven dat we smerige, hulpeloze en hopeloze zondaren zijn. Bovendien genieten we van nature ook veel te veel van de zonde! Ja, er is niets wat we liever willen dan zondigen! Paulus omschrijft het als volgt: ‘Want de toorn van God wordt geopenbaard vanuit de hemel over alle goddeloosheid en ongerechtigheid van de mensen, die de waarheid in ongerechtigheid onderdrukken’ (Romeinen 1:18). Wij mensen onderdrukken van nature de waarheid! Simpelweg omdat we het niet willen. En daarom is de bijbelse oproep: bekeer je en geloof het evangelie!

Het is niet intellectueel falen, maar geestelijk falen, dat ons de veroordeling oplevert. De reden dat mensen niet geloven is omdat zij de duisternis, de zonde, liefhebben.

Als ik hier bij stil sta wordt mijn verbazing over Johannes 3:16 alleen maar groter. God heeft mij, door het sterven en opstaan van Jezus Christus, gered van (1) mijn zonde, (2) mijn liefde voor die zonde, een liefde die ik van nature helemaal niet kwijt wilde, (3) Zijn Eigen rechtvaardige toorn, die mij rechtvaardig de hel zou opleveren en (4) de slavernij aan de zonde, waardoor ik nu door Zijn Geest vrij mag zijn om Hem te gehoorzamen. En waarom? Omdat God mij liefhad. Waarom had hij mij lief? Niet omdat ik ook maar iets liefdevols bij mij draag, maar omdat Hij liefde is.

Want zo lief had God de wereld, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat ieder die in Hem gelooft, niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft.

Het bericht God had de wereld lief, ** … wij de duisternis verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Ik zou willen voorstellen dat het christelijk geloof van zichzelf ongemakkelijk is. Een discipel van Jezus zijn betekent jezelf verloochenen (Mattheüs 16:24), een kruis opnemen (Lukas 14:27) om onderworpen te worden aan vervolging (Johannes 15:20; 2 Timotheüs 3:12), om de pleziertjes van thuis op te geven (Lukas 9:58), om de prioriteit van familie op te geven (Lukas 9: 59-62; 14:26), om bereid te zijn alle materiële bezittingen op te geven (Mattheüs 19:21; 14:33), om met Christus te worden gekruisigd (Galaten 2:20). En dit is nog maar het begin.

C. S. Lewis zei ooit: ‘Ik ben niet naar religie gegaan om mezelf zo gelukkig te maken. Ik wist altijd al dat een fles port dat kan doen. Als je een religie wilt die je echt op je gemak stelt, dan raad ik het christendom zeker niet aan.’

Maar het zoeken van comfort is onze standaardmodus in een consumptiemaatschappij, dus we bevinden ons vaak in een ‘comfortabel christendom’ zonder het zelf door te hebben. Wat zijn enkele aanwijzingen dat ons christendom te gezellig is geworden, meer als een aangename fles port dan het ongemakkelijke, aanscherpende geloof dat het Nieuwe Testament voor ogen had? Hier zijn acht tekenen dat je christendom misschien te comfortabel is:

1. Er is absoluut geen wrijving tussen je christendom en je politieke partij

Als je all-in bent met één politieke partij en nooit enige spanning voelt met je christelijk geloof, betekent dit waarschijnlijk dat je geloof te comfortabel is. Of je nu links of rechts stemt, een sterk christelijk geloof zou op verschillende punten wrijving met de politiek moeten veroorzaken. Een geloof dat perfect aansluit bij een politieke partij (in Amerika, red.) is verdacht handig en mist een profetische getuigenis.

2. Er zijn geen paradoxen, spanningen of onopgeloste vragen

Als je nooit nadenkt of worstelt met de verbijsterende leerstellingen van de christelijke theologie (bijvoorbeeld de Drie-eenheid, de incarnatie, Gods soevereiniteit in relatie tot de menselijke verantwoordelijkheid en de werking van de Heilige Geest – om er maar een paar te noemen), is je geloof waarschijnlijk te comfortabel.

Een gezond, ongemakkelijk geloof schommelt je constant heen en weer, spoort je aan en gaat je verstand te boven. Het is een geloof wat je rusteloos maakt, omdat je meer wilt weten en niet tevreden bent als je alles hebt begrepen wat er te begrijpen is over God.

3. Je vrienden en collega’s zijn verrast om te horen dat je een kerkgaande christen bent

Een duidelijk teken dat je geloof te comfortabel is, is wanneer niets in je leven je als een Jezus-volgeling apart zet, tot het punt dat zelfs degenen die je goed kennen niet kunnen zien dat je een christen bent. Een comfortabele christen is iemand die zich gemakkelijk mengt met zijn of haar verloren buren, omdat hij er uitziet, praat en handelt zoals zij.

4. Je denkt nooit na over de zondagse preek op maandag – of herinnert hem niet eens

Als zondagse preken in jouw kerk zo makkelijk te vergeten zijn (of je bent zo uitgeschakeld) dat je ze zelden herinnert nadat je de kerk verlaten hebt, is je christendom waarschijnlijk te comfortabel.

Bijbelse prediking zou ons niet apathisch of onveranderd moeten laten. Het Woord van God is ‘levend en krachtig en scherper dan enig tweesnijdend zwaard, en het dringt door tot op de scheiding van ziel en geest, van gewrichten en merg, en het oordeelt de overleggingen en gedachten van het hart’ (Hebreeën 4:12).

5. Niemand in de kerk irriteert je ooit

Als je naar de kerk gaat met mensen die altijd gemakkelijk zijn om mee te praten, het altijd leuk is om bij in de buurt te zijn, en altijd nauw aansluiten bij je opvattingen, smaken en voorkeuren, is je christendom te comfortabel.

Eén van de glorieuze dingen van het evangelie is dat het een nieuwe gemeenschap schept van ongelijksoortige type mensen die in veel gevallen er anders niet voor zouden kiezen om samen tijd door te brengen.

6. Je voelt je nooit uitgedaagd, alleen bevestigd

Als je christelijke geloof je nooit confronteert met je afgoden en je zondige gewoonten uitdaagt – maar je alleen maar bevestigt zoals je bent – is dit een duidelijk teken van een te comfortabel geloof.

Gezond geloof viert je niet alleen zoals je bent, maar vormt en verfijnt je op een meedogenloze manier naar de gelijkenis van Christus, wat een mooi maar noodzakelijk oncomfortabel proces is.

7. Je hebt nooit een ‘waarheid-met-liefde’-gesprek gehad met een mede-christen

Het is altijd prettiger om gewoon ‘te leven en te laten leven’ wanneer er sprake is van een overtreding of een zonde die aangekaart moet worden. Het is makkelijker slechts onze schouders op te halen wanneer we anderen in onze gemeenschap ongezonde beslissingen zien maken.

Maar dit is geen echte christelijke liefde. Liefde is niet tegengesteld aan de waarheid, en als jouw geloof niet het vermogen bevat om harde waarheden in liefde te spreken, is het te comfortabel.

Als jouw geloof niet het vermogen bevat om harde waarheden in liefde te spreken, is het te comfortabel.

8. Niemand in jouw kerk kan commentaar geven op een gebied van groei dat zij in jou hebben gezien

Geloven in het evangelie van Jezus Christus is geloven in verandering. Hoewel het niet altijd lineair is moet het christelijke leven worden gekenmerkt door groei, een voorwaartse beweging en een verandering ten goede.

Als je een christen bent die zo weinig gegroeid is dat niemand in jouw kerk enig verbeterpunt opmerkt, is je geloof te comfortabel.

Waarom is het belangrijk dat we niet in een comfortabele christendom te vervallen? Omdat het comfortabele christendom ver weg staat van het kostbare, ongemakkelijke, idool-verpletterende, kruisvormige pad van de discipelen van Jezus. Het comfortabele christendom heeft weinig profetisch te zeggen tegen een comfortabele, consumptie-wereld. Comfortabel christendom ervaart weinig urgentie voor zending en toont weinig groei.

Ongemakkelijk christendom leidt tot leven en vernieuwing.

Ongemakkelijk christendom leidt echter tot leven en vernieuwing. Het leidt ons ertoe om op God te vertrouwen en niet op onszelf; om liever te dienen dan te worden bediend; om een leven te leiden dat wordt gekenmerkt door opoffering. Het leidt ons ertoe om moeilijke dingen te doen, harde waarheden te omarmen, om het leven door te brengen met lastige mensen omwille van de glorie van Degene Die het moeilijkste voor ons heeft gedaan. Het kan ongemakkelijk zijn, maar het is het waard. Aan de andere kant van ongemak vind je vreugde in Christus.

Het bericht Is jouw christendom te comfortabel? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Geloven is zien. Niet zien op de omstandigheden of op jezelf. Dan wordt het helemaal niets. Maar zien op de God Die belooft; zelfs dwars door de dood heen. Het 22ste hoofdstuk van Genesis biedt eeuwen later de kerk een heenwijzing naar Christus, het Lam van God dat de zonden van de wereld wegdraagt.

Deze video is opgenomen tijdens een dienst van gemeente Bethel in Drachten.

Het bericht Ik zie, Ik zie wat jij (nog) niet ziet! verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Dit onderzoek schat dat ongeveer 70% van de middelbare scholieren die naar de universiteit gaan en zichzelf christen noemen met weinig tot geen geloof zullen vertrekken. Deze studenten keren gewoonlijk niet terug naar hun geloof, zelfs niet na het afstuderen, gezien dit onderzoek voorspelt dat 80% van degenen die in de kerk zijn grootgebracht, ‘onthecht’ zullen zijn tegen de tijd dat ze 29 zijn.

Word jij een van de 80%? Zal jij je geloof verlaten als je wordt omringd door leeftijdsgenoten die God niet kennen? De meeste mensen nemen aan dat hun jonge geloof hen door hun leven zal dragen. Koning Joas deed dat waarschijnlijk wel. Hij begon op 7-jarige leeftijd te regeren en hij ‘deed wat juist was in de ogen van de HEERE, al de dagen van de priester Jojada’, de leermeester van koning Joas en zijn meest vertrouwde adviseur (2 Kronieken 24:1-2).

Toen Jojada in leven was, volgde Joas trouw de wetten van God en zorgde ervoor dat anderen dat ook deden. Hij inspireerde zelfs anderen om vreugdevol te geven aan God: ‘Toen verblijdden zich alle leiders en heel het volk, en zij brachten het geld bijeen en wierpen het in de kist, totdat men gereed was’ (2 Kronieken 24:10). Joas zijn geloof leek zeker oprecht.

Veel te gemakkelijk weggeslingerd

Maar toen Jojada stierf, wendde Joas zich tot zijn collega’s. Toen de prinsen van Juda Joas kort na de dood van Jojada kwamen bezoeken, luisterde de koning naar hen. Nadat de prinsen ‘zich neerbogen voor de koning’ (2 Kronieken 24:17), wat waarschijnlijk betekende dat ze hem vleiden, verliet Joas het huis van de Heere en draaide zich om, om afgoden te dienen. Deze ‘vrienden’ hebben hem misschien overtuigd dat ze ruimdenkend waren en in contact stonden met de populaire cultuur, en dat Jojada te strikt en ouderwets was geweest. Joas luisterde naar hen en keerde alle goede dingen die hij eerder had gedaan terug, en vermoordde zelfs Jojada’s zoon Zacharia toen hij werd ondervraagd.

Joas laat ons zien dat het niet uitmaakt hoe goed we beginnen in het christelijke leven; het maakt uit hoe we eindigen.

Dit gedrag lijkt een schokkende ommekeer, maar het laat zien dat koning Joas waarschijnlijk had vertrouwd op Jojada, en niet op God. Zijn geloof was niet van hemzelf. Omdat hij geen persoonlijke overtuiging had, werd hij gemakkelijk beïnvloed door trouweloze mensen om hem heen. God beoordeelde hem vanwege zijn slechtheid en hij werd snel daarna vermoord door zijn eigen dienaren. Joas laat ons zien dat het niet uitmaakt hoe goed we beginnen in het christelijke leven; het maakt uit hoe we eindigen.

Voor eerstejaars en hogerejaars

Velen van ons zijn sterk begonnen. We gingen ervan uit dat we altijd trouw zouden blijven zolang we werden opgevoed met de juiste waarden en betrokken bleven in de kerk. Ik geloofde dat. Ik had een passie voor de Heere op de middelbare school en universiteit, maar toen ik me verdiepte in mijn carrière, werd mijn kerkbezoek sporadisch en mijn tijd met God zeldzaam en gehaast.

Ik merkte dat hoe minder tijd ik met de Heere doorbracht, hoe minder ik Hem wilde leren kennen. Mijn ongelovige collega’s waren mijn beste vrienden. Oorspronkelijk hoopte ik mijn geloof met hen te delen, maar in plaats daarvan gaven ze hun geestelijke onverschilligheid aan mij door. Ze hadden een subtiele maar diepgaande invloed op mijn prioriteiten. Toen mijn geloof verwaterde, voelde het lezen van de Bijbel en naar de kerk gaan meer wettisch dan leven gevend. Pas toen ik met echt lijden werd geconfronteerd, werd mijn geloof weer belangrijk.

Of je nu eerstejaars student bent of een hogerejaars, als je gaat studeren zit je op een kwetsbare plek. Het is gemakkelijk om aan te nemen dat je betere geestelijke disciplines zult ontwikkelen en later betrokken zult raken in de christelijke gemeenschap. Maar als je stoeit met de uitdagingen van het leven, is het verleidelijk om het zoeken van God uit te stellen tot je je meer thuis voelt, waarbij je onbedoeld in de gewoonten valt van de verloren mensen om je heen. De verschuiving is geleidelijk en vaak onmerkbaar.

Drie manieren om niet te dwalen

Dus, wat kun je doen, met Gods hulp, om bij de 20% te horen die in de kerk wordt opgevoed en trouw blijft door de studententijd heen tot in de twintig?

Ten eerste, ga er niet vanuit dat je niet afdrijft – of dat wanneer je wegdrijft, je uiteindelijk terug zult komen. We zijn allemaal kwetsbaar. Vraag God dagelijks om een blijvende passie voor Hem. Vraag Hem om alleen vreugde in Hem te geven. Vraag Hem nu om te voorkomen dat je hart dwaalt.

Ten tweede, blijf nauw verbonden met God. Het klinkt misschien afgezaagd, of zelfs wettisch, maar het lezen van de Bijbel en bidden zijn echt de eenvoudige sleutels tot het christelijke leven. Terwijl je leest, focus je en let op, in plaats van gedachteloos de woorden te door te komen om het van je ‘lijstje af te vinken’. Ik ben dol op het gebruik van een bijbelleesplan omdat het elke ochtend het getwijfel over wat ik zal lezen uit de weg gaat. Ik raad het ‘Discipleship Journal-plan’ aan. Als je regelmatig de Bijbel leest en voor de eerste keer, begin dan elke dag met het lezen van de boeken uit het Nieuwe Testament. Lees met pen en papier, noteer inzichten, vragen en observaties en vraag God om je ogen te openen om de waarheid te zien en om Zijn woorden levend voor je te maken (Psalm 119: 18).

De mensen om ons heen beïnvloeden ons veel meer dan we ons realiseren.

Ten derde, zoek echte christelijke gemeenschap. Sluit je aan bij een kerk en een kleinere studiegroep of evangelisatiegroep op de campus. Maak bewust christelijke vrienden en breng tijd met hen door. Het hebben van goede christelijke vrienden op school vermindert de druk om te conformeren. De mensen om ons heen beïnvloeden ons veel meer dan we ons realiseren. Koning Joas is een levendig voorbeeld van hoe gemakkelijk het is om je geloof te verlaten wanneer je omringd bent door de verkeerde mensen.

Geïmproviseerde heiligen

Charles Spurgeon, een Londense prediker die leefde rond 1800, zei ooit:

Oh, wat is de stad Londen een zeef geweest voor velen zoals Joas! Velen kan ik mij herinneren wiens verhaal als volgt was: ze waren altijd in het huis van God geweest … en iedereen rekende hen als christenen – en toen kwamen ze naar Londen. Eerst gingen ze … naar een nederige plek waar het evangelie werd gepredikt.

Maar na verloop van tijd dachten ze … ze werkten de hele week zo hard dat ze zondag een beetje de frisse lucht in moesten; en langzamerhand vonden zij metgezellen die hen, beetje bij beetje, van het pad van integriteit en kuisheid leidden, totdat de ‘goede jongeman’ net zo gemeen was als iedereen in de straten van Londen; en hij die een heilige scheen te zijn, werd niet alleen een zondaar, maar ook de maker van zondaars.

Niemand van ons is immuun voor langzaam afglijden van God. Zoals we zien uit het leven van koning Joas, zelfs als we een uiterlijk christelijk leven leiden, is het gemakkelijk om te leven zoals degenen om ons heen. Maar degenen die Christus echt kennen, kunnen niet wegvallen. Zoals 1 Johannes 2:19 zegt: ‘want als zij uit ons geweest waren, dan zouden zij bij ons gebleven zijn.’ Degenen die het geloof verlaten hebben het nooit echt bezeten, maar, zoals John Calvijn zei, ‘hadden slechts een lichte en een voorbijgaande smaak ervan.’

Zal jij wegvallen?

Zul je tijdens je studie vallen? Je kunt tegen de stroom vechten en je vasthouden aan God. Ten eerste: ‘Onderzoek uzelf of u in het geloof bent, beproef uzelf. Of weet u niet van uzelf dat Jezus Christus in u is? Of het moet zijn dat u op enigerlei wijze verwerpelijk bent’ (2 Korinthe 13: 5). Vraag jezelf af of Jezus je schat is of dat je alleen het geloof van de mensen om je heen leent. Als je twijfelt, leg je dan toe op het volgen van Christus zo hard als je kunt.

Vraag jezelf af of Jezus je schat is of dat je alleen het geloof van de mensen om je heen leent.

Maar, als je echt de Heere kent en de bewijzen van de verandering van de genade in je leven ziet, wees dan niet bang dat je zult vallen. Hij zal je vasthouden. Hij zal je versterken en je helpen. Hij zal je verdedigen met Zijn rechtvaardige rechterhand (Jesaja 41:10). Als jij de zijne bent, dan kun je er zeker van zijn ‘dat Hij Die in u een goed werk begonnen is, dat voltooien zal tot op de dag van Jezus Christus.’ (Filippenzen 1:6).

Het bericht Ga jij je geloof verliezen ** tijdens je studie? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Ik wil vooral reageren op het eerste gedeelte van haar vraag, namelijk: Hoe moeten we hierover denken en hoe reageren we op mensen die zich aangetrokken voelen tot deze ‘christelijke complottheorieën’?

Oud nieuws, nieuwe media

Dit is geen nieuwe vraag. In elke generatie zijn er voorspellingen gedaan over het einde van de wereld. Steeds weer is er gespeculeerd over wereldleiders die de antichrist zouden kunnen zijn. Iedere keer waren er rampen die een zeker nabij einde van de wereld aankondigden, waren er bizarre politieke gebeurtenissen die garandeerden dat de eindtijdsprofetieën in vervulling gingen en waren er bizarre opeenvolgingen van gebeurtenissen die verweven werden in een web van samenzweringen. Deze theorieën bevestigen zichzelf op een griezelige manier, maar vervolgens verdwijnen ze en worden ze weer vergeten tot ze na een aantal jaar opnieuw de kop op steken en in nieuwe vorm terugkomen.

Wat er nu gebeurt, is niet nieuw. De alarmerende hectiek of de complottheorieën van luidruchtige doempredikers zijn niet zozeer nieuw, wat anders is dan voorheen is de aanwezigheid van sociale media en de snelheid, het gemak en de mate waarmee deze theorieën zich vervolgens kunnen verspreiden.

Hoe ga je hier mee om? Vooral als het persoonlijk dichtbij komt doordat je iemand kent die zich overgeeft aan zulke speculatie en complottheorieën? Wat moeten we doen wanneer we iemand kennen die altijd iets anders lijkt te zien dan wat er werkelijk is? Mijn antwoord hierop is gebaseerd op een bepaalde diagnose van wat er omgaat in hun hoofd.

Een geestelijke aandoening

Wat ik in de loop van de jaren gezien heb, is dat er een bepaald soort persoonlijkheid is – of beter gezegd een bepaald soort geestelijke toestand – die niet in staat lijkt te zijn om werkelijk betrokken en bewogen zich te verheugen in de grootste en heerlijkste werkelijkheden van het christelijke geloof. Ze zijn altijd bezig met randzaken. Het is alsof hun geest en hart magneten zijn die constant ijzerdeeltjes aantrekken van de randen, in plaats van het grote, massieve centrum. En uiteindelijk wordt het meest belangrijke verwaarloosd. Er wordt voorbijgegaan aan de heerlijkheid, het wonder en de schoonheid van het christelijke geloof en ze zijn altijd gefascineerd door randzaken die helemaal niet zo belangrijk zijn.

Ik geef je een voorbeeld, omdat ik dit in mijn jaren als voorganger zo vaak persoonlijk heb ervaren bij sommigen in mijn gemeente. Ik kende ze en ik wist hoe ze reageerden. Ik weet nog dat ik een keer gepreekt had en mijn hart uitgestort had over Christus en Zijn werk, Zijn schoonheid, Zijn heerlijkheid en waarde, Zijn nederige volmaaktheid als mens, Zijn pijnlijke dood en zegevierende opstanding, Zijn overwinning over satan, hel en dood en Zijn heerschappij in de hemel – ik had alles gegeven om de schitterende, heerlijke, gewichtige en centrale werkelijkheid van Christus en de weg tot verlossing weer te geven.

Na de preek nam iemand bij de deur mijn hand en zei vol opwinding: ‘Heeft u dit artikel ook gelezen?’ Het was een artikel wat weer een puzzelstukje op zijn plaats legde in zijn fascinatie met complotten. Zijn reactie was niet nieuw. Het typeerde hem en het verbaasde me niet. Maar het was gewoon verdrietig. Hij kon volkomen onaangedaan blijven onder een vurige preek waarin de heerlijkste werkelijkheden van het universum werden uitgestald – onaangedaan, vanwege de belangstelling naar randzaken en speculaties die hem beheersten. Dat is onthutsend.

Ik zou zeggen dat het een geestelijke aandoening is en volgens mij moeten we ons best doen om diegene persoonlijk, relationeel en biddend te wijzen op de grote, centrale waarheden van het christelijke geloof die het hart vormen van wat God doet in Jezus Christus. Ze denken dat ze bijbels zijn en vurig voor de waarheid, maar de belangrijkste waarheden zijn voor hen niet interessant. Het heeft weinig zin om hun speculatie direct te benaderen. Er zijn zoveel vermoedens dat je niet ver komt. Het is nodig dat het hart wakker wordt voor de overstijgende waarde, grootheid en schoonheid van de meest belangrijke dingen in de Bijbel.

God in het middelpunt

Ik geef je een beeld wat dit kan verduidelijken. Een juiste gedachtegang over de werkelijkheid ontstaat door een juist beeld van God, een juiste waardering van God, Christus en verlossing als het middelpunt van al onze andere gedachten. Denk aan een zonnestelsel. De zon is het middelpunt van het zonnestelsel. Wanneer de zon centraal staat, draaien de planeten veilig en prachtig in hun baan. Zo zullen al onze gedachten hun juiste plek innemen wanneer God het middelpunt is.

Maar wat als de zon verdrongen wordt en Mars het centrum wordt? Wat als die planeet het middelpunt is? Wanneer je de banen van de planeten volgt, ziet het er allemaal angstaanjagend chaotisch uit. Alles is in de war en Mercury zal zeker in botsing komen met onze planeet. Het kan niet anders, kijk maar naar de baan die hij trekt.

Dat is wat er gebeurt in onze gedachten wanneer we andere werkelijkheden in ons leven willen begrijpen terwijl God niet het middelpunt is. Met andere woorden, het probleem van verwarde gedachten is een verdrongen centrum. De zon is niet meer de enorme zwaartekracht in onze gedachten, we worden niet overtuigd wanneer we erop worden gewezen dat Mercury helemaal niet met onze planeet zal botsen. Maar vanuit ons standpunt met Mars als het middelpunt, denken we daar dan beslist anders over. ‘Kijk maar, ik heb het uitgetekend, dit is wat er zal gebeuren.’

Onze inspanningen moeten erop gericht zijn, door gebed en onderwijs, dat ze wakker worden voor een universum van gedachten waarin God het middelpunt is, een zonnestelsel van welgeordende genegenheden voor God en Zijn cruciale, bijbelse werkelijkheden, waarin God het middelpunt is.

Waar wil je jezelf aan toewijden?

Laat ik nog iets zeggen over het teken van het beest. Dat was het tweede deel van de vraag. Dit is hoe ik erover denk en ik denk dat dat net zo belangrijk is. Het teken van het beest in de Openbaring is een teken dat je de Heere Jezus verlaten hebt en een valse god hebt aanbeden. Het teken zorgt ervoor dat je niet meer vervolgt wordt. Het geeft je voorrechten. Dit teken dat je Jezus hebt verlaten en een vreemde god hebt omhelsd, biedt je voorrechten in een cultuur waarin antichristelijke machten heersen.

De weg naar overwinning in die cultuur wordt in Openbaring 12:11 beschreven. De heiligen overwinnen Satan, de kracht achter het beest.

‘En zij hebben hem overwonnen door het bloed van het Lam en door het woord van hun getuigenis, en zij hebben hun leven niet liefgehad tot in de dood.’

Waar wijden we ons dus aan toe? Fascinatie met getallen en de naam van het teken van het beest (wat niet van wezenlijk belang is)? Of wijden we ons toe aan een begrip van en een liefde voor het bloed van het Lam, de bereidheid om te getuigen van Zijn grootheid en de bereidheid om ons leven te geven vanwege die overstijgende waarde? Wanneer die vraag in ons hart is beantwoord – denken we dus vanuit Christus’ heerlijke, centrale werkelijkheden óf ploeteren we wat aan de randen? – dan kunnen we gerust het teken van het beest verder bestuderen.

Maar wanneer het middelpunt ontbreekt, dan heeft het ploeteren aan de randen van getallen en namen geen enkele zin. Het belangrijkste is niet om erachter te komen wat het teken precies is. Het belangrijkste is dat we Christus zo diep liefhebben dat we bereid zijn om voor Hem te sterven terwijl we rusten in Zijn verzoenende bloed. Zijn oneindige en alles overtreffende waarde is de zon die de planeten van onze gedachten en genegenheden in hun baan houdt.

Het bericht Hoe reageren we op christelijke complottheorieën? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Tijd met God

Vanaf dat moment ben ik dat elke dag gaan doen, elke dag gewoon beginnen met tijd doorbrengen met God. En ik had altijd al wel geloofd dat Hij bestond, en dat Hij redding bracht, maar nu werd Hij echt een werkelijkheid voor mij. Ik ontmoette Wie Hij is, en dat doe ik nog steeds, elke ochtend, en ik leer elke ochtend weer meer over hoe ik Hem vandaag kan volgen.

Ik ontdekte dat de boodschap van de Bijbel eigenlijk heel radicaal is. Als God echt is Wie Hij zegt dat Hij is, dan kan Hij niet slechts een onderdeel zijn van mijn leven, dan is het christelijke geloof meer dan elke zondag naar de kerk gaan. Dan lees ik van die verhalen van christenen die sterven voor Jezus. Zoveel is Hij waard! Hij is het waard om je leven voor over te geven.

Ik ontmoette Wie Hij is, en dat doe ik nog steeds, elke ochtend.

Gods beloften

Wat me iedere keer weer raakt als ik de Bijbel lees, zijn die ongekend grote beloften die God heeft voor mij, en ook voor jou als je gelooft. God belooft een vernieuwde wereld om daar te leven met Hem en met alle gelovigen in aanbidding en gerechtigheid. En nu zegt Jezus: als je gelooft, dan heb je dat eeuwige leven, dan ben je al een nieuwe schepping, dan ben je onderdeel van Zijn koninkrijk en dan leef je voor koning Jezus.

In Galaten gaat het hier ook over als Paulus schrijft:

Door Jezus is de wereld voor mij gekruisigd, en ben ik voor de wereld gekruisigd. Want in Christus Jezus heeft dit kracht, dat we een nieuwe schepping zijn. (Galaten 6:14-15)

We horen niet meer bij de oude wereld. Die is gekruisigd voor ons. We zijn bevrijd van zonde en dood en we leven voor Jezus. Daar gaat het ook over in hoofdstuk 2 als Paulus zegt:

Ik ben met Christus gekruisigd; en niet meer ik leef, maar Christus leeft in mij; en voor zover ik nu in het vlees leef, leef ik door het geloof in de Zoon van God, Die mij heeft liefgehad en Zichzelf voor mij heeft overgegeven. (Galaten 2:20)

Leven voor Jezus

Het Onze Vader is ook echt belangrijk voor mij, want het laat zo goed zien wat nou de prioriteiten zouden moeten zijn in mijn leven. Ik leef voor Gods koninkrijk zodat Zijn wil gedaan wordt en Zijn naam grootgemaakt wordt. That’s it! Ik leef niet voor geld, of voor een carrière, voor een fijn leven, voor vrienden of voor familie. Nee, ik leef om te laten zien hoe mooi Hij is.

Ik leef voor Jezus. Dat is de voornaamste reden dat ik de stap neem om komend seizoen theologie te gaan studeren in Minneapolis. En nu hoef jij natuurlijk geen theologie te gaan studeren, maar God heeft ook grote plannen met jouw leven, groter dan jij ooit had kunnen denken. Wat kan jij nou doen om Hem beter te leren kennen en jouw vreugde in Hem te vinden?

Het bericht ‘Geloof is meer dan elke zondag naar de kerk’ verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Geroepen tot vreugde verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Maar kan het ook anders? Dat we moeten waarschuwen voor een geloof dat ‘een voet te laag’ zit? Emoties horen helemaal bij het geloofsleven en zijn ontzettend belangrijk. En toch kan je ook snel de mist in vliegen. Ben jij zo iemand? Een persoon die ‘zo in de wolken, zo in de kolken’ zit? Dat gaat zeker ook z’n weerslag hebben in je geloofsleven.

Hoe brengen we geloof en gevoel in een goede verhouding en verbinding met elkaar? In deze video gaat dr. Henk van den Belt op deze vraag in.

Het bericht Als je geloof op de verkeerde plek zit verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Hoop als anker voor de ziel verscheen eerst op Geloofstoerusting.