Precies! En onder gelovigen … Ik weet niet eens waar ik moet beginnen om uit te leggen hoe belangrijk het is om dit te begrijpen. Als je dit Boek leest, van kaft tot kaft, en vooral het Nieuwe Testament … Dan zou je God om zijn Heilige Geest smeken! Dan zou je zien dat alles onmogelijk is, dat alles gewoontjes zal zijn, oppervlakkig, onaantrekkelijk, tenzij de Heilige Geest komt, in ons gaat wonen en ons helemaal verandert. Hier moeten we echt bij stilstaan.

Er valt zoveel te leren. Ik wil jouw boek (‘De vergeten God’) niet zomaar aanprijzen, maar ik geloof dat het heel nuttig is om ons te helpen inzien dat wij de Heilige Geest verkeerd begrijpen, Hem op allerlei manieren negeren, of de rol van de Heilige Geest in het christenleven vergeten. Dat is een tragische vergissing. Het is zo verkeerd! De Heilige Geest is Degene Die ons kracht geeft, leidt en in staat stelt Christus te gehoorzamen, discipelen te maken, de gemeenschap met God te ervaren waarvoor wij geschapen zijn, de vreugde in God te smaken zoals Hij het bedoeld heeft.

Het is belangrijk dat wij bespreken Wie de Heilige Geest is, dat we deze dingen grondig onderzoeken. Daarom noem ik jouw boek, want ik denk dat dat hierbij behulpzaam is. Op de website staan links; dat is een nuttige informatiebron. Veel mensen hebben verkeerde opvattingen over de Heilige Geest. Dus ga eens na: Wie is de Heilige Geest? Welke rol speelt Hij in mijn dagelijks leven?
Misschien kan je dit heel praktisch met je pupillen bespreken: ‘Hier zie je het werk van de Heilige Geest in jouw dagelijks leven. Hier zie je waarom wij de Heilige Geest nodig hebben.’

Want het is onmogelijk dit Boek te gehoorzamen als je focus niet op de Heilige Geest is. Dan ben je continu schuldbewust, je voelt je voortdurend verslagen, want als je probeert discipelen te maken zonder de Heilige Geest leidt dat tot een gefrustreerd, ellendig leven.

Wanneer je de Heilige Geest wél ervaart wanneer je de daden van het vlees doodt, eropuit gaat en een verschil maakt in het leven van anderen – dat is een complete ommekeer van een gefrustreerd ‘Dit is onmogelijk’ naar ‘Dit is waarvoor ik geschapen ben; ik ervaar God! Wat een geweldige dag! Ik ervaar Zijn tegenwoordigheid!’

Besteed hier dus tijd aan. En opnieuw: begin waar de ander is. Vraag hem: ‘Wat weet je van de Heilige Geest? Wie geloof je dat Hij is? Als ik “de Heilige Geest” zeg, waar denk je dan aan?’ Begin daar, en leidt hem vervolgens verder. ‘Waarom is de Heilige Geest noodzakelijk? Wat betekent het om door de Geest te wandelen?’ Bespreek de praktische implicaties daarvan, zodat zij beseffen: ‘De Geest woont in mij, opdat ik een getuige zal zijn tot aan de einden der aarde, opdat ik discipelen zal maken!’ Als we dat niet doen, missen we op zijn minst gedeeltelijk het doel van de inwoning van de Heilige Geest.

Ja, en bid hier ook om, bijvoorbeeld tot besluit van jullie gesprek deze week. Vraag: ‘Waar geloof je dat de Heilige Geest jou toe leidt?’ Dit kan een moment zijn om biddend God te zoeken: ‘Heere, leid mij door Uw Geest. Waar wilt U dat ik nu heen ga? Wat wilt U dat ik doen zal?’

Het bericht De Geest van God verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het wantrouwende gevoel klopte. De reis begon met een uur vertraging. Maar gelukkig wist de jeugd zich te vermaken met Facebook, Instagram, Snapchat en oh ja, een vleugje van contact met elkaar.

Toen we eindelijk eenmaal aan boord waren, werd het wantrouwende gevoel tot mijn grote schrik nog verder gevoed. Dat lag niet aan de stewardessen, zij glimlachten vriendelijk. Het lag ook niet aan de piloot, die deed keurig zijn werk. Het lag ook niet aan de stoelen of aan de medepassagiers. Het wantrouwende gevoel -mijn medereizigers raden het al- werd gevoed door een stel gore, groene olijven, die samen met een brok bejaarde kaas in een plastic bakje gemikt waren. Had ik voor dit ‘free food’ mijn broodje hagelslag thuis laten liggen?

Goed, het geeft niet. Niet klagen, maar dragen. Al resulteert dat soms in lege magen.

Het ergste komt nog. We stegen op. En we landden enige tijd later weer. Om vervolgens op te stijgen en te landen. Om daarna op te stijgen en weer te landen. Drie vluchten, een kilo kauwgom en een kilometer aan muzieknoten verder, waren we eindelijk op het juiste vliegveld geland. De langverwachte busrit van anderhalf uur kon beginnen.

Stop. Wacht. Ik moet je iets bekennen. Ik zit nu namelijk wel te klagen, maar als ik heel eerlijk ben, was het eigenlijk best een mooie en voorspoedige reis. Al helemaal als ik het vergelijk met die geloofsreis die ik aan het maken ben.

Tjonge, voordat mijn geloofsvliegtuig van de grond kwam! Ik had ongelooflijke vertraging. Sowieso had ik er al niet eens zo’n vertrouwen in van tevoren. En wat ik allemaal tot me nam, was ook niet echt bevorderend.

Voordat mijn geloofsvliegtuig van de grond kwam! Ik had ongelooflijke vertraging.

Maar dit alles vind ik het ergste nog niet. Het ergste vind ik dat de vlucht tot God niet rechtstreeks verloopt. Elke keer als ik eindelijk weer enige stijging bemerk, valt na korte tijd de daling weer in. Soms houdt die daling zó lang aan, dat het vliegtuig weer aan de grond verdaagt. Weg geloof. Weg ‘gevoel’. Weg alles.

En als het vliegtuig dan een keer een mooie hoogte bereikt, dan voel ik de weerstand. Dan slaat de turbulentie toe. Dan wordt het weer even heel spannend. Komen we ooit veilig op de Thuishaven aan?

Weet je, ik ben er laatst achter gekomen dat er eigenlijk maar één manier is om veilig aan te komen. En dat is door het stuur uit handen te geven. Het stuur is voor Jezus. Je vraagt: ‘En dan?’

Nou, dan zweef ik op de wind,
gedragen door Uw Geest
en de kracht van Uw liefde!

Dat wordt pas echt ‘een goede vlucht!’

Het bericht Gore, groene olijven verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Deel II | 1 | Leven in de gemeente

Wij hebben de neiging erg individualistisch te zijn, dingen alleen te doen, los van de gemeenschap. Daar willen we sterk de nadruk op leggen in deze les. Ook denken we na over discipelvormende relaties. Dit moet plaatsvinden in de context van een gemeente. De Bijbel zegt duidelijk dat wij, als volgelingen van Christus, toegewijd moeten zijn aan Zijn gemeente. We zijn geen Einzelgängers in het christendom. Ook geen klein groepje dat dit op eigen houtje doet. Wij zijn onderdeel van het lichaam. We doen dit samen. Daarom is het essentieel dat wij deel uitmaken van, lid zijn van, toegewijd zijn aan een plaatselijke gemeente, als wij discipelen willen maken onder christenen en mensen tot Christus willen leiden. Maar soms raken we in verwarring over wat het betekent om onderdeel van een gemeente te zijn.

Je hoeft het niet alleen te doen

Het geeft troost te weten dat je niet alleen bent, ook niet bij het onderwijzen van anderen. Toen ik vroeger probeerde discipelen te maken, dacht ik: ‘Ik weet dit niet, ik weet dat niet …’ Ik hoefde het niet alleen te doen. Ik had iemand die ik vragen kon stellen, die mij kon helpen. ‘Ik weet niet goed hoe ik jou op dat gebied kan helpen, maar ik heb een vriend – er is iemand anders in het lichaam van Christus die meer van die situatie begrijpt.’ We werken dus samen om die discipel te vormen.

De groei van een discipel hoeft niet alleen van jou afhankelijk te zijn.

Dat is noodzakelijk, want de groei van een discipel hoeft niet alleen van jou afhankelijk te zijn. Ja, jij speelt een cruciale rol in zijn leven, maar ze hebben voorgangers nodig die hen het Woord onderwijzen. Paulus spreekt erover in Timotheüs: oudere vrouwen onderwijzen jongere vrouwen, oudere mannen onderwijzen jongere mannen. Er zijn allerlei zaken die jij niet op tafel legt, zelfs gaven en talenten die jij niet bezit, waar iemand van kan profiteren in de context van een plaatselijke gemeente. Dat betekent niet dat jij geen enkele invloed kan hebben. Het betekent dat je dat moet aanvullen met heel het lichaam van Christus.

Precies. Want er zijn problemen waar jij en ik nog nooit mee te maken hebben gehad, en tegelijkertijd zijn er mensen in het lichaam die ik te hulp kan roepen. Ik was bijvoorbeeld nooit verslaafd, maar ik heb vrienden die drugsverslaafd waren en wiens leven door de Heere is omgegooid. Dus dan zeg ik: ‘Praat eens met hem. Hij begrijpt het, want ik heb geen ervaring hiermee.’ Ik worstel weer met andere zonden. Dan is het weer: ‘Goed, hierin kan ik je steunen.’ Dat is de bedoeling van het lichaam.

Allen lid van hetzelfde lichaam

Het is belangrijk dat je onderdeel van een gemeente bent. Dat betekent niet: ‘Ik ga naar een kerkdienst, ik luister naar een preek, ik volg de lidmaatschapscursus, ik ga naar Bijbelstudie.’ Dat zijn goede dingen. Maar de Bijbel leert ons ook dat wij allemaal bepaalde gaven gekregen hebben van de Heilige Geest. Leg je leerlingen uit: ‘God heeft jou een unieke gave gegeven.’ Vergelijk het met lichaamsdelen. 1 Korinthe zegt: ‘Jij bent een vinger; wij hebben je nodig, net zoals ik al mijn vingers nodig heb.’ Veel mensen zien zichzelf niet als zo’n belangrijk onderdeel van het lichaam. Volgens de Bijbel zijn we dat wel. Daar moeten we op vertrouwen.

Veel mensen zien zichzelf niet als zo’n belangrijk onderdeel van het lichaam. Volgens de Bijbel zijn we dat wel. Daar moeten we op vertrouwen.

Blijf dat benadrukken, vooral als je dit doorneemt met een jonggelovige, een jongere of wat iemand misschien een minder volwassen gelovige zou noemen. Hij moet weten dat gelovigen de Geest van God in zich hebben. Niet alleen hebben zij de gemeente nodig; de gemeente heeft ook hen nodig. En niet alleen om samen kerkdiensten te houden en liederen te zingen. Dat is goed natuurlijk, maar al die ‘elkaars’ die we in de Schrift zien – heb elkaar lief, zorg voor elkaar, draag elkaars lasten, weest gastvrij voor elkaar … Dat speelt zich niet alleen af in een wekelijkse bijeenkomst, maar in het dagelijks leven, in een gemeenschap. Discipelen maken dient dus onderdeel te zijn van die algemene gemeenschap. Discipelen maken los van die gemeenschap is vanaf het begin gedoemd te mislukken.

Je moet je leerling vanaf het begin leren: ‘Wanneer je met andere gelovigen samenkomt, is dat niet alleen om van hen te leren. Dat hoort erbij, maar jij heb ook een gave ontvangen, zoals de Bijbel in 1 Korinthe 12 zegt, voor het algemeen nut. En als je die gave gebruikt … Omdat het een Geestesgave is, een uiting van de Geest, zal je de Heilige Geest ervaren.

De Geest van God door onze gaven

We proberen altijd de Heilige Geest te ervaren door iets te ontvangen. Maar soms gaat dat door onze gaven. Er zijn momenten, omdat ik geloof dat mijn gave die van leraar is, dat ik de Geest van God ervaar wanneer ik onderwijs. Dan ga ik naar huis, zo van: ‘Wow, ik heb deze mensen bemoedigd, ik heb ze werkelijk geholpen door mijn gave te gebruiken.’ Daar laden we zelf van op. Het is niet als een last, zo van: ‘Je moet je gave per se gebruiken.’ Als je haar gebruikt, is dat het beste dat je kunt doen! Je hebt werkelijk een broeder in Christus opgebouwd en liefde getoond.

En dat is het geweldige ervan. Lid en onderdeel van een gemeente zijn, dient ons eigen welzijn, het welzijn van anderen, en uiteindelijk voor Gods heerlijkheid en Zijn lichaam.

Misschien denkt degene met wie je dit bespreekt, of denk jij zelf: ‘Mijn gemeente heeft zoveel problemen. Mijn gemeente worstelt met zoveel dingen.’ Ja, dat geldt voor elke gemeente. Voor de gemeente waar ik voorganger ben, voor de gemeente waar jij deel van uitmaakt. De gemeente heeft problemen omdat wij er deel van uitmaken! Als je een perfecte gemeente vindt en daar lid wordt, dan ga jij er een zootje van maken. Vanaf het begin. Maar het mooie is, we doen dit gezamenlijk. Zorg dat slechte herinneringen en ervaringen met de kerk geen belemmering vormen, zodat iemand zegt: ‘Ik maak wel discipelen buiten de gemeente om.’ De gemeente moet echt centraal staan in dit hele proces, want zo heeft God het bedoeld. Laten we daar dus naartoe werken

Het bericht Leven in de gemeente verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Dat stelde prof. dr. Henk van den Belt vrijdag 7 juni ’19 aan de Vrije Universiteit (VU) Amsterdam bij de aanvaarding van zijn ambt als hoogleraar systematische theologie aan de faculteit religie en theologie.

Het bericht Deo Volente: Gods voorzienigheid en de vrijheid van de Geest verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Voornemens zijn zo populair omdat ze inhaken op iets wat fundamenteel is voor de mensheid: We zijn van nature liefhebbers van onszelf (2 Timotheüs 3:2). Zonder een nieuw hart blijven we ons hele leven bij onszelf in en uit de gratie vallen – we haten onszelf voor iedere onzekerheid en mislukking, maar zijn ook steeds op zoek naar redenen om onszelf te excuseren, promoten en prijzen. Voornemens leiden tot grote jaarlijkse rituelen en offers op het altaar van ons eigen Ik.

Zelfverbetering voelt zo opwindend, zo hoopvol, zo bevrijdend – tenminste in theorie (of in advertenties van Nike). Maar voornemens kunnen verworden tot pleisters die we opplakken om maar niet onze relatie met Jezus echt te hoeven verdiepen. We voelen ons betere christenen, ook al zijn we niet dichter bij Christus, en daarom ook niet dichter bij het aanpakken van het hart áchter onze rusteloosheid, onzekerheid en schuldgevoel.

Dus, speelt zelfverbetering een rol in het christenleven, en zo ja, welke dan? Is er iets speciaal christelijks aan zelfverbetering?

Vlam in de pan-theïsme

Don Carson stelt dezelfde vraag als hij het pantheïsme uitlegt (en weerlegt) – het geloof dat ‘god’ en het universum geen onderscheiden entiteiten zijn, maar een eenheid. Pantheïsme pakt de problemen van zonde en kwaad niet aan door offer en vergeving, maar door introspectie en persoonlijke verandering. Door zelfverbetering wordt het kwade langzaamaan uitgeroeid. Carson antwoordt: “Zelfverbetering moet niet verward worden met het nastreven van Koninkrijks-gerechtigheid” (‘How Long, O Lord?’, pagina 31).

Terwijl hij de ik-gerichtheid in het pantheïsme veroordeelde, hoorde ik hem preken tot ‘Nieuwjaars-christenen’. ‘Nieuwjaars-christenen’ hebben allerlei goede voornemens op 1 januari – een dieet, sporten, slapen, zelfs geestelijke discipline – in de veronderstelling dat de christelijke missie stapje voor stapje wordt volbracht door steeds een nieuw goed voornemen uit te voeren. Maar hoeveel van onze voornemens zijn geen echte Koninkrijks-gerechtigheid, maar eerder een soort zelfverbetering?

De voornemens die standhouden en vrucht dragen zullen lijken op kruisdragen, niet op het opbouwen van een mooi CV. De rest is slechts een vlam in de pan – dit jaar, en in de eeuwigheid.

Sterf-aan-je-zelf-verbetering

Je denkt nu wellicht: ‘Natuurlijk behaagt het God als ik beter eet. Ik zorg goed voor het lichaam dat Hij me gaf’. Of: ‘Natuurlijk behaagt het God als ik drie keer per week ga sporten. Ik voel me gezonder en heb meer energie als ik regelmatig sport’. Of zelfs: ‘Natuurlijk behaagt het God als ik elke dag tien minuten in mijn Bijbel lees. Ik lees tenslotte de Bijbel’.

Toen ik Carsons boek las, werd me duidelijk hoe ik-gericht onze geestelijke groei kan worden, vooral in een maatschappij die geobsedeerd is door het zorgen voor jezelf. Het kan zo Christelijk voelen om beter voor onszelf te zorgen, om onszelf te verbeteren op al die manieren die de wereld ook aan mensen aanraadt – dieet, sport, slaap, zelfs meditatie, en waarschijnlijk gebed.

Wat maakt Christelijke ‘zelfverbetering’ verschillend van enig ander soort gezondheids- en welzijnsleefregel? De ‘zelf’ die verbeterd wordt, wordt plotseling een dienaar van anderen – een nederige, bewuste, blije arbeider voor andermans vreugde in Jezus. De apostel Paulus zou gezegd kunnen hebben: ‘[Maak geen voornemens voor persoonlijke groei] uit eigenbelang of eigendunk, maar laat in nederigheid de een de ander voortreffelijker achten dan zichzelf. Laat eenieder niet alleen oog hebben voor wat van hemzelf is, maar laat eenieder ook oog hebben voor wat van anderen is.’ (Filippenzen 2:3-4).

Christelijke goede voornemens en discipline gaan niet over zelfvervulling of zelfbehoud, maar over het vergroten van onze capaciteit om aan onszelf te sterven in naam van de liefde.

Vastbesloten om het eigen ik op te geven

Je kunt naar je Bijbel rennen om ‘zelfverbeterings-verzen’ op te zoeken. Het zal je niet meevallen om een opdracht (of zelfs maar toestemming) te vinden om je eigen groei en rijping na te streven op een manier die niet direct en meteen invloed heeft op andere mensen.

In plaats van zorg voor onszelf, zul je zelfbeheersing en zelfverloochening vinden. Het Christendom dat we in de Schrift vinden gaat niet over zelfverbetering; het is zelfverzaking, het opgeven van ons eigen ik. Jezus zegt: ‘Als iemand achter Mij wil komen, moet hij zichzelf verloochenen, zijn kruis dagelijks opnemen en Mij volgen.’ (Lukas 9:23). Dat ruikt heel erg anders dan de moderne zorg voor onszelf.

Op een vergelijkbare manier zegt Paulus: ‘Wie gestolen heeft, moet niet meer stelen, maar zich liever inspannen om met de handen goed werk te doen, om iets te kunnen delen met wie gebrek heeft’ (Efeze 4:28). Niet opdat hij niet meer in de verleiding komt om te stelen, maar zodat hij iets heeft om te delen. Dit is van toepassing op werk en financiën, maar ook op sporten, beter eten, meer (of minder) slapen, en Bijbellezen. Trainen om kracht en uithoudingsvermogen te winnen om lief te hebben. Let op wat je eet om gezondheid en energie te houden om lief te hebben. Lees de Bijbel om de voorraadschuur van je ziel te vullen zodat je iets hebt om te delen in liefde.

Discipline in Jezus’ naam is altijd met de houding van een dienaar, niet om jezelf te dienen.

Vruchten van het eigen ik

Maar hoe zit het dan met de vrucht van de Geest? ‘De vrucht van de Geest is echter: liefde, blijdschap, vrede, geduld, vriendelijkheid, goedheid, geloof, zachtmoedigheid, zelfbeheersing’ (Galaten 5:22). Als je die lijst leest, en steeds ‘mij, mij, mij, mij, mij, mij, mij, mij, mij, mij’ hoort, dan heb je Paulus’ punt helemaal gemist. We verbergen dit soort vrucht niet in onze binnenkamer om er zelf van te genieten. Elke vrucht is een uiting van waar Christelijk geloof en blijdschap richting iemand anders.

We weten dit omdat Paulus deze negen afzet tegen een andere lijst: ‘Het is bekend wat de werken van het vlees zijn, namelijk overspel, hoererij, onreinheid, losbandigheid, afgoderij, toverij, vijandschappen, ruzie, afgunst, woede-uitbarstingen, egoïsme, onenigheid, afwijkingen in de leer, jaloersheid, moord, dronkenschap, zwelgpartijen, en dergelijke’ (Galaten 5:19-21). Dit zijn geen geheime zonden. Dit zijn zonden die ons thuis verwoesten, onze kerk vernielen, onze relaties te gronde richten.

De vrucht van de Geest (in het volgende vers) is het tegenovergestelde: het bewijs van genade die ons thuis versterkt, onze kerk opbouwt, onze relaties verstevigt – we vinden zelfs geen zinspeling op geïsoleerde zelfverbetering. Dit is het bovennatuurlijke werk van een grootse God door ons heen richting een man of vrouw, ouders of kinderen, collega’s, buren en gemeenteleden. De Geest maakt ons tot een voedselmarkt, geen geheime tuin.

Vloeien jouw goede voornemens over?

Als we grotere persoonlijke tevredenheid en zelfwaardering ervaren door onze nieuwe disciplines, maar ze geen positieve impact hebben op de mensen om ons heen (maar misschien zelfs ten koste gaan van hen), dan zeggen onze voornemens niets goeds over Jezus. Vreugde die niet overvloeit, is niet liefdevol. En vreugde die niet liefheeft is niet christelijk – en is niet zoveel waard als dat we denken (1 Korinthe 13:3). Jaag naar aanstekelijke vreugde, opofferende vreugde, overvloeiende vreugde.

De vermaning is niet om goede voornemens of persoonlijke discipline of gezonde eet-, sport- of slaap gewoontes op te geven. Helemaal niet. We moeten op allerlei manieren streven naar persoonlijke gezondheid, groei en rijping – maar niet voor ons eigen bestwil. Maak en houd goede voornemens die liefde voortbrengen en niet slechts zelfverbetering.

Het bericht Hoe christelijk zijn goede voornemens? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

“Het ‘in Christus’-zijn, misschien is dat voor jou een vraag. Ben ik in Christus, want anders kan ik niet eens écht voor God leven vanuit een vernieuwd hart. Hoe kom je daar ‘in’? Door het geloof. En hoe werkt dat geloof dan? God nodigt je daarvoor uit. Laat me je dit uitleggen met een mooi, sprekend voorbeeld.”

Het bericht ‘Wie mag ik naar de overkant brengen?’ verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Vanuit Romeinen 8 besprak de prediker een aantal aspecten van het werk van de Heilige Geest. Hoe de Geest werkt, zodat zondaren aangenomen worden tot Gods kinderen. Maar ook wat het effect is als de Heilige Geest intrek neemt in het hart van een gelovige. De moeite waard om te bekijken!

Het bericht Leven door de Geest verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Op welke manier helpt de Heilige Geest ons? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Is de Heilige Geest onderbelicht? verscheen eerst op Geloofstoerusting.