Ruard en Ilanah omschrijven stille tijd als de dagelijkse tijd die je apart zet, waarin je, je terugtrekt om naar Gods Woord te luisteren en met Hem te praten door in gebed te zijn. Laurens merkt op dat je bij de mensen in de Bijbel die met God wandelen ook die twee ingrediënten ziet: ze spreken tot God door te bidden en ze luisteren naar Hem door Zijn Woord. We zien ook dat Jezus, ons grote voorbeeld hierin, Zich regelmatig terugtrekt van de groep en dat Hij vaak vroeg in de ochtend of nacht aan het bidden is, vult Ruard aan.

Maar waarom is het zo belangrijk om stille tijd te doen? Laurens wijst direct naar Johannes 15:5 dat je zonder Jezus niets kunt doen. Geef gehoor aan die oproep om Hem te zoeken elke dag. Ik heb Hem elke dag nodig, legt Laurens uit. Het enige wat wij kunnen doen om een geestelijk vruchtbaar leven te leiden is het aan God te vragen, want het is Zijn vrucht en Hij werk het in ons. Het christenleven begint op je knieën. Als je Hem liefhebt dan wil je tijd met Hem doorbrengen.

Hoe doe je dan je stille tijd? Eén van de velen tips die worden besproken is: in de ochtend, zo pleiten Laurens en Ruard. Laten wij de eerste momenten van de dag die wij hebben aan God wijden en plan het ook echt in je agenda. Laat je gedachten vormen door Hem. Er is geen beter moment om dat te doen dan in de ochtend. Ilanah vult aan: en verlies de moed niet, zoals in Lukas 18:1 door Jezus zelf wordt gezegd. Blijf je Bijbel lezen en bidden, soms is het een moeilijke tijd, dat hoort erbij, maar God wil ons vormen daardoor.

Verder vind je in deze aflevering nog meer voorbeelden en waardevolle tips om je stille tijd vorm te geven en zo te groeien in geestelijke vrucht en relatie met de Heere.

Het bericht Stille tijd – hoe geef je dat vorm? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het mooiste in het leven van de christen is de persoonlijke relatie met God. Het wandelen met God is wat alle andere zaken in ons leven overstijgt. Dat je weet dat je geborgen bent in Hem, dat niets je ooit meer kan scheiden van Zijn liefde, dat je door genade een kind van God bent, dat maakt alles anders.

Toch komen wij in onze gehaaste en prestatiegerichte samenleving soms te weinig toe aan het bewust in Zijn tegenwoordigheid zijn. Het is door gebed en overdenking van Zijn Woord dat wij die gemeenschap met God beoefenen. Elke keer weer, ook nu, merk ik dat de Heere mij terugroept tot tijden van stilte en gebed. Het is zo makkelijk om je te laten opslokken door bezigheden, het vervullen van taken, het streven naar succes en welvaart. Ook worden wij, als we niet oppassen, van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat overspoelt met informatie over wat er allemaal in ons land en in de wereld gebeurt. Het is boeiend om het wereldgebeuren te volgen.

Ik lees graag de krant en volg graag de actualiteiten op de televisie. Maar het kan je ook te veel opeisen. Daarnaast heb je je werk en je klusjes in huis of het huishouden, misschien kinderen, de kerk en veel andere sociale verplichtingen. En dat alles is zo’n pakket dat je meent geen tijd te hebben voor stilte, bijbellezen en gebed. Toch zegt de Heere tegen al Zijn kinderen: ‘Kom tot Mij!’

Het doel van Zijn menswording, lijden, sterven en opstanding uit de dood was om ons terug te kunnen brengen tot God Zelf. Daarom is er iets grondig mis als een christen de gemeenschap met God verwaarloost.

Het is geen verloren tijd wanneer wij ons even terugtrekken om in de Bijbel te lezen en te bidden. Het is nooit verloren tijd wanneer wij ons serieus keren tot onze God. Onze angst is dan dat we onze klussen niet afkrijgen en tijd te kort zullen komen voor al die andere dingen. Maar de werkelijkheid is dat we, gesterkt door Gods nabijheid, met veel meer rust en effectiviteit onze taken zullen vervullen, wanneer wij bij Hem zijn geweest. Door niet te bidden beroven we onszelf van Gods hulp. Gebed is noodzakelijk om in de Heere te blijven. Wanneer wij dat doen, dan zullen we veel vrucht dragen. Het wordt alles veel meer ontspannen, de angst verdwijnt, wanneer wij oprecht elke dag wandelen met God.

Het liefhebben van God is het belangrijkste in het leven. Als we daar ernst mee willen maken, dan behoren wij ook elke dag tijd te nemen om naar Hem te luisteren door Zijn Woord te lezen en ons hart voor Hem uit te storten in gebed. Zo doende krijgt de relatie met God steeds meer concreet gestalte in ons dagelijks leven.

Op één van zijn zendingsreizen koos Paulus ervoor om een eind te voet verder te gaan, in plaats van met het schip. Zijn medewerkers gingen aan boord en voeren door van Troas naar Assus. Maar Paulus had besloten dat hijzelf te voet wilde gaan (Handelingen 20:13). Hij wilde gewoon een tijdje alleen zijn. Hij liep tientallen kilometers langs de kust. Hij nam zodoende de tijd om te bidden, om letterlijk met de Heere te wandelen. Hij wilde dat zijn hart en zijn geest diep verbonden zouden zijn met de Heere Jezus. De kracht die er was in de bediening van Paulus had alles te maken met zijn diepe persoonlijke verbondenheid met de Heiland.

Het is zo goed om aan die stille tijd vast te houden, omdat het je ook bewaart voor verkeerde motieven.

Toen ik op de bijbelschool zat, ging ik bijna elke dag wandelen in de velden rondom onze school om te bidden, te aanbidden en voorbede te doen. Toen ik dicht bij de kust woonde zocht ik de stilte van de duinen of het strand op om dicht bij God te zijn. Jarenlang heb ik een bijbelleesrooster gebruikt waarmee ik elk jaar de hele Bijbel doorlas en daarbij de Psalmen en het Nieuwe Testament zelfs twee keer. Nu merk ik dat ik dit soort disciplines wat meer heb losgelaten. Dat bevredigt niet en ik wil me hier weer meer aan overgeven.

Het is zo goed om aan die stille tijd vast te houden, omdat het je ook bewaart voor verkeerde motieven. Godsdienstig zijn kan heel gevaarlijk zijn. Jezus was erg negatief over vroomheid die vooral bestaat om indruk te maken op mensen om je heen of om de schone schijn op te houden. Het ligt voor iedere christen als een gevaar op de loer, dat je vervalt in mensendienst en ijdelheid. Dat je de hele dag druk bent om je aanvaardbaarheid onder de mensen zeker te stellen, door uit te blinken in dit of dat. Je bent een slaaf van mensen wanneer je vooral probeert indruk te maken op mensen om je heen. Dat kun je ook doen met vroomheid of met het uitoefenen van je geestelijke gave.

Door tijden van persoonlijke aanbidding worden wij verlost van ijdelheid.

Door persoonlijk gebed wordt dat alles ontmaskerd, word je er zelf weer van overtuigd dat alles in ons leven draait om Hem. Door tijden van persoonlijke aanbidding worden wij verlost van ijdelheid. Dan beseffen we opnieuw dat het niet zo belangrijk is of mensen ons lof geven of niet. Waar het om draait is dat wij Hem liefhebben en alles wat we doen, hoe groot of hoe klein het ook is onder de mensen, doen voor Hem. Wie zo in overgave aan Hem leeft zal veel vreugde in dit leven kennen.

Het bericht Hou vast aan je stille tijd! verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Hij is Degene Die medelijden heeft met onze zwakheden, omdat Hij in alles op dezelfde wijze is verzocht. Met uitzondering van de zonde. Hij kan dat, Hij wil dat, Hij doet dat. Hij kan dat omdat Hij alles heeft doorstaan en volbracht als God en mens. Hij wil dat omdat Hij Zijn liefde bewijst door te sterven voor ons toen wij nog zondaren waren. Zijn liefde gaat voorbij het kruis, tot aan het open graf, tot aan de open hemel, tot aan de troon waarop Hij nu zit. Hij doet dat omdat Hij barmhartig en genadig is, nooit in tegenspraak met Zichzelf, trouw aan Zijn eigen woorden. Hij is Degene die oproept om tot Hem te komen als we moe en belast zijn. Van wetten, onszelf, de zorgen, de zonden.

Hij is Degene die oproept om tot Hem te komen als we moe en belast zijn. Van wetten, onszelf, de zorgen, de zonden.

We mogen komen naar de troon van de genade. Geen troon van oordeel. Maar de troon die door genade is omgeven. Met genade is gepolijst. Door Jezus. Hij is Degene Die genade heeft laten zien. We mogen met vrijmoedigheid komen omdat Hij ons roept. Op grond van Zijn woorden: kom tot Mij. Mogen we komen. Moeten we komen. Om er niet minder, maar meer van te worden. We mogen er dagelijks, elk uur, elke seconde komen. Om te roepen, klagen, huilen, spreken, twijfelen, fluisteren, vragen, jubelen en zwijgen. Zonder bang te hoeven zijn hierdoor beschaamd of gestraft te worden. Zonder terughoudendheid, zonder mooi en duur klinkende woorden. Aanhoudelijk. In volharding. Niet omdat we onszelf zulke volhouders vinden. Maar omdat we bij Hem met volharding, blijvend om dingen mogen vragen.

Het is de troon van genade. We zien daar Zijn barmhartigheid. Dat we niet krijgen, wat we wel verdienen. We vinden daar genade. Dat we wel krijgen, wat we niet verdienen. Omdat Zijn handen doorboort werden. Zijn rug werd gegeseld. Zijn hoofd werd gekroond met doornen. Zijn voeten bezweken onder de last van het dragen van Zijn kruis. Omdat Hij werd verlaten. Omdat Hij de beker van de toorn dronk. Omdat Hij ons in alles gelijk is geworden, behalve de zonde. Zijn werk is af. Hij heeft het volbracht. Wat dat betekent is niet te doorgronden. Die wetenschap reikt verder dan ons verstand.

Het is de troon van genade. We zien daar Zijn barmhartigheid. Dat we niet krijgen, wat we wel verdienen.

We ontvangen barmhartigheid. Voor ons hart, onze ogen, onze mond, ons verstand, onze kracht. We vinden er genade. In onze verzoeking, in onze beproeving. Om geholpen te worden. Jezus Die meeloopt, meedraagt, meelijdt. Genade en barmhartigheid voor je lichaam en ziel. Nooit te laat, nooit te vroeg, maar altijd op het juiste tijdstip.

Hoe weten we dit allemaal? Hoe kunnen we dit zeggen? Omdat we dit lezen in de Bijbel en omdat Zijn woorden en handelen waarheid zijn.

Biddag is het elke dag. Stort je vandaag je hart uit voor Hem? Je zúlt genade en barmhartigheid krijgen. Hoe je dat weet? Dat zegt Hij zelf en heeft Hij op elke bladzijde van jouw bijbeltje bewezen. Nooit gaf Hij iets ongepast, nooit zei Hij iets wat onwaar was, nooit liet Hij los als Hij beloofde vast te houden, alles op het juiste tijdstip. Telkens opnieuw geeft Hij: barmhartigheid en genade.

Ga, kniel, spreek en vraag. Hij hoort.

Het bericht Elke dag biddag verscheen eerst op Geloofstoerusting.

In de eerste plaats wilde Jezus dat Zijn discipelen een plekje zochten waar niemand hen stoorde. In de huizen van Israël was er een bergkamer, meestal in het midden van het huis, waar je je kon terugtrekken. Het was de meest rustige kamer van heel het huis, ver van de drukte van de straten. Het was privé, een plek waar je één op één met de Vader kon zijn. Niemand zag je, alleen de Vader. De God van Israël is jouw Vader. Hij kent je en jij bent Zijn kind. Hij weet wat je nodig hebt nog voordat je Hem opzoekt om het te vragen. Zelfs nog voor je je van je nood bewust bent geeft Hij de oplossing. Als je dit beseft geeft het je zekerheid, nog voor je bidt.

In de context van gebed spreekt Jezus over relaties (Mattheüs 7:1-8). Hij moedigt aan om geen kritiek te uiten en adviseert om eerst jezelf te onderzoeken. Wanneer je anderen wil helpen merk je al snel dat niet iedereen op raad zit te wachten. Hoe weet je dat je hulp welkom is, of dat het juist beter kan zijn om te zwijgen? Jezus gaf goed advies: ‘Ga in je binnenkamer en vraag jouw hemelse Vader om hulp.’

Een leven in liefde tot God en mensen gaat via afhankelijkheid in gebed. Als we een persoonlijke nood hebben moedigt Jezus ons aan om te bidden, te zoeken en te kloppen. Wanneer we moeite in relaties ervaren kunnen we hetzelfde doen. Bid, zoek en klop. Hoe groter de nood, hoe intenser het gebed mag zijn. Soms krijgen we onmiddellijk een antwoord. Sommige relaties zijn snel hersteld. Vaker vraagt herstel veel tijd. Pas na pijnlijke periodes van aanhoudend gebed, vol van het zoeken van God, vol van aanhoudend kloppen, komt er herstel.

De belofte blijft staan. Wie het onderwijs van Jezus kent en opvolgt, die zal ontvangen, vinden en zien dat de deuren opengaan. Dit is niet bestemd voor een geestelijke elitegroep. Jezus zei: ‘Want ieder die bidt, die ontvangt…’ Wat een bemoediging voor iedereen die Hem volgt!

Tips voor gebed:

Bid in je binnenkamer
Bid eenvoudig
Bid voor je kleinste nood
Bid zonder ophouden
Bid voor verstoorde relaties

Het bericht Bid, zoek en klop! verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Ik haal dit rechtstreeks uit Johannes 15:16. Ik heb je gekozen. Ik heb een missie voor je. En het is niet een extra kussen voor op de bank. Het gaat niet om het veranderen van de thermostaat. Het gaat om vrucht dragen, in Cass Lake en Azerbeidzjan en San Diego. Het is vrucht dragen, waar je ook bent, in je familie, als persoon; meer vrucht dit jaar. Ik heb een missie voor je, zodat de walkie-talkie zal werken, want dat is waar het gebed voor is gemaakt. Als je je afvraagt waarom het niet zou werken, vraag jezelf af: ‘Ben ik wel op missie?’ Het werkt alleen op missie. Daar is het gebed voor bedoeld.

Het geeft verandering en kracht. Het is voor het strijden tegen de duivel. Het is om jezelf in moeilijke omstandigheden te laten plaatsen waar je het niet gaat redden en je het uitschreeuwt naar God. Dat is waar het gebed voor is. Je gaat de Generaal niet bellen om luchtdekking aan te vragen als naar jouw idee het probleem niet groter is dan slechts één gewonde soldaat om op te pikken. Als je het allemaal zelf wel aankunt, zal je niet bidden.

Het bericht Gebed als walkie-talkie in oorlogstijd verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Hij aarzelt niet om te geven. Hij denkt niet na over wat Hij weggeeft en wat Hij voor zichzelf zal houden. Hij maakt geen berekening van het risico dat Hij loopt wanneer Hij in ons investeert. Hij discrimineert niet, alsof de één meer en de ander minder wijsheid waard zou zijn. Wanneer wij vragen om inzicht in onze moeilijkheden geeft Hij simpelweg, zonder voorbehoud, zonder bijbedoeling, gul, overvloedig, royaal, genereus.

Wie tekortschiet in wijsheid mag daar gewoon om vragen. God doet daar niet moeilijk over. Doe uw mond wijd open en God zal hem vullen (Psalm 81:11). Hij verwijt ons gebrek aan inzicht niet. Hij bekritiseert een mens die weet dat hij geen oplossing heeft voor zijn probleem niet. Hij is een Vader die zijn verwarde kind graag naar geestelijke volwassenheid ziet groeien en dus zonder meer wil geven.

Zalig de armen van geest, want aan hen geeft God de rijkdommen van het Koninkrijk (Mattheüs 5:3)! Als God niet terughoudend is om te geven, hoeven wij ook niet terughoudend te zijn om te vragen.

Met toestemming overgenomen van Zoeklicht.nl

Het bericht Graag gegeven verscheen eerst op Geloofstoerusting.

We weten allemaal dat we méér zouden moeten bidden. Het schuldgevoel in ons herinnert ons eraan. Maar als we eerlijk zijn, willen we helemaal niet méér bidden. We zijn er ook niet echt van overtuigd dat dit nodig is. Waarom? Misschien begrijpen we niet echt wat bidden is – of we zijn geneigd om het te vergeten.

Laat God eerst spreken

Het belangrijkste is, als het gaat over het gebed, om God te laten spreken. Onze benadering van het gebed (en onze praktijk) is vaak een mengeling van alledaagse kreten, volksreligie en simpele bijbelse waarheden, in plaats van een rijk theologisch verslag van de leer van de Bijbel.

Bidden is God vragen om te doen wat hij beloofd heeft te doen, door Christus.

Wanneer we kijken naar wat de Bijbel over het gebed leert, is het verrassend eenvoudig: bidden is God vragen om te doen wat hij beloofd heeft te doen, door Christus.

Werp al je zorgen Hem

De kern van het evangelie is dat we van onszelf niets hebben, niets bijdragen, en niets te bieden hebben aan God. Het gebed, dat mogelijk wordt gemaakt door het evangelie en gevormd wordt door het evangelie, werkt op dezelfde manier. God geeft ons; wij geven niet aan God. Wij vragen; Hij geeft. Gebed hangt af van wat Hij in ons en voor ons heeft gedaan. Van wat Hij in ons en voor ons zal doen.

Jezus leert ons bidden en in vrijheid onze Vader vragen naar de verlangens van ons hart: ‘En Ik zeg u: Bid, en u zal gegeven worden; zoek, en u zult vinden; klop, en er zal voor u opengedaan worden. Want ieder die bidt, die ontvangt; wie zoekt, die vindt; en wie klopt, voor hem zal er opengedaan worden’ (Lukas 11: 9-10).

We kunnen God vragen wat we maar willen, wetende dat Hij ons niets slechts zal geven. Hij zal ons alleen geven wat goed voor ons is (Lukas 11:11-13). De apostel Petrus spoort ons aan: ‘Werp al uw zorgen op Hem, want Hij zorgt voor u’ (1 Petrus 5:7) – ál je zorgen, zelfs je aardse en stoffelijke. Wees niet bang om Hem om iets te vragen en houd geen van je zorgen achter.

Zes gebeden

Maar onze dagelijkse zorgen zijn niet het belangrijkste onderwerp van het Nieuwe Testament, als het gaat om gebed. Hoewel de Bijbel ons aanmoedigt om voor allerlei zaken te bidden, spoort God ons ook duidelijk aan om op bepaalde zaken te focussen in ons gebedsleven.

Wees niet bang om Hem om iets te vragen en houd geen van je zorgen achter.

God hoort en beantwoordt elk gebed, maar er zijn er slechts een paar waar God altijd op antwoorden zal met “Ja.” De gebeden die altijd positief worden beantwoord, zijn de gebeden die aan God vragen om zijn beloften aan ons na te komen. God zal altijd “Ja” zeggen als we hem vragen om Zijn werk te doen door Zijn Woord.

Ik heb minstens zes basisgebeden gevonden die God altijd zal beantwoorden.

1. Verheerlijk Uzelf door mij
‘Want de aarde zal vol worden met de kennis van de heerlijkheid van de HEERE, zoals het water de bodem van de zee bedekt’ (Habakuk 2:14).

2. Vergeef mij
‘Als wij onze zonden belijden: Hij is getrouw en rechtvaardig om ons de zonden te vergeven en ons te reinigen van alle ongerechtigheid’ (1 Johannes 1:9).

3. Laat mij meer van U zien
‘Ik zal Mijn wet in hun binnenste geven en zal die in hun hart schrijven. Ik zal hun tot een God zijn en zíj zullen Mij tot een volk zijn. Dan zullen zij niet meer eenieder zijn naaste en eenieder zijn broeder onderwijzen door te zeggen: Ken de HEERE, want zij zullen Mij allen kennen, vanaf hun kleinste tot hun grootste toe, spreekt de HEERE. Want Ik zal hun ongerechtigheid vergeven en aan hun zonde niet meer denken’ (Jeremia 31:33-34).

4. Geef mij wijsheid
‘En als iemand van u in wijsheid tekortschiet, laat hij die dan vragen aan God, Die aan ieder overvloedig geeft en geen verwijten maakt, en ze zal hem gegeven worden’ (Jakobus 1:5).

5. Versterk mij om U te gehoorzamen
‘Daarom, mijn geliefden, zoals u altijd gehoorzaam geweest bent, niet alleen zoals in mijn aanwezigheid, maar nu veelmeer in mijn afwezigheid, werk aan uw eigen zaligheid met vrees en beven, want het is God, Die in u werkt zowel het willen als het werken, naar Zijn welbehagen’ (Filippenzen 2:12-13).

6. Verspreid Uw evangelie aan de verlorenen
‘En dit Evangelie van het Koninkrijk zal in heel de wereld gepredikt worden tot een getuigenis voor alle volken; en dan zal het einde komen’ (Mattheüs 24:14).

Hoe weten we dat God deze zes gebeden verhoort? In de eerste plaats omdat Hij zegt dat Hij het zal doen. Daarnaast, nog belangrijker, omdat deze gebeden samenvatten wat God beloofd heeft te doen door het Evangelie. God heeft gezegd dat Hij dit vast en zeker doen zal.

Klaar om te antwoorden

Als we willen groeien en volwassen willen worden in het gebed, hoeven we geen timer in te stellen. We hoeven geen nieuwe ‘contemplatieve’ methoden te leren of een gebedsruimte in het bos te bouwen. We moeten betere vragen stellen. We moeten ons realiseren dat we van onszelf een drama zijn, mannen en vrouwen die God elke stap van elke dag nodig hebben. We zouden allemaal een puinhoop van ons leven maken, en van de levens van anderen, als God niet had ingegrepen.

Het evangelie roept naar ons: je bent zwak en zondig, gebrekkig en behoeftig – maar God is sterk, genadig en goed – en klaar om te antwoorden. Vraag Hem om te doen wat Hij al heeft beloofd om voor je te doen. Blijf bidden. Doe het tot de dag waarop we niet meer op afstand hoeven te bidden. De dag waarop we Hem die het ons beloofd heeft en het ons gegeven heeft, de Koning, van aangezicht tot aangezicht zullen zien.

Het bericht Zes gebeden die God altijd beantwoordt verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Als we door Uw genade niet in slaap vallen in Gethsémané, kunnen we Uw Zoon horen bidden. Hij weet diep vanbinnen dat Hij zal moeten lijden. Maar als volmaakt mens roept Hij het uit: ‘Als het mogelijk is, laat deze drinkbeker dan voorbijgaan.’

Op dezelfde manier voelen wij diep vanbinnen dat U deze pandemie in Uw wijsheid hebt beschikt. U weet wat goed voor ons is en wat wij nodig hebben. Wij moeten ook lijden. Uw Zoon was echter onschuldig. Wij niet.

En toch roepen wij, als bepaald niet volmaakte mensen, het ook uit: ‘Als het mogelijk is, laat deze drinkbeker dan voorbijgaan.’ Doe het pijnlijke, rechtvaardige en barmhartige werk dat U Zich hebt voorgenomen alstublieft snel, Heere. Laten Uw oordelen niet langer duren dan nodig. Stel Uw medelijden niet uit. Denk aan de armen, Heere, naar Uw barmhartigheid. Vergeet het geroep van de bedroefden niet. Geef toch genezing. Geef een behandeling. We bidden U: verlos ons, arme, hulpeloze schepselen, van dit leed.

Laat onze ellende en droefheid niet tevergeefs zijn, Heere. Louter Uw kinderen door hen te verlossen van het armzalige materialisme en het vermaak zonder Christus waar ze zo druk mee zijn. Geef dat het lokaas van de duivel zijn smaak zal verliezen. Snijd de wortels en de overblijfselen van hoogmoed, haat en onrechtvaardigheid weg. Wek in ons hart grote verontwaardiging over de manier waarop wij U onteerd hebben. Open onze ogen zodat we de schoonheid van Christus zullen zien en daarvan genieten. Richt onze harten op Uw Woord, Uw Zoon en Uw wegen. Vervul ons met onverschrokken naastenliefde. En verheerlijk Uw Naam door de manier waarop Uw kinderen hun naasten dienen.

Strek Uw hand uit en geef een opwekking in deze stervende wereld. Laten die vreselijke woorden uit Openbaring niet gelden voor deze generatie: ‘En zij bekeerden zich niet.’ U schudt aan de levens van vele mensen; wilt U ook hun sluimerende zielen wakker schudden? Sta niet toe dat ze blijven slapen in de duisternis van hoogmoed en ongeloof. Zeg in Uw grote barmhartigheid tegen deze beenderen: ‘Leef!’ En laat de harten en levens van miljoenen mensen getekend worden door de wetenschap dat de waarde van Jezus alles overstijgt.

Dat bidden wij in Jezus’ Naam. Amen.

Klik voor de hardcover, ebook en luisterboek. 

Het bericht John Piper’s gebed voor de COVID-19-pandemie verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Ik heb mijn hele volwassen leven al nagedacht over evangeliebewegingen. Ik werd zo rond januari 1970 christen. Ik ging naar een kleine afdeling van de InterVarsity Christian Fellowship op de campus van een universiteit in centraal Pennsylvania. We waren met zo’n 10-15 mensen. Amerika was toen betrokken in de Vietnamoorlog, en in mei 1970 trokken Amerikaanse troepen Cambodja binnen. Op veel campussen over het hele land verspreid braken studentenprotesten uit, ook op de mijne. Studenten boycotten de lessen en in plaats daarvan plaatsten ze een open microfoon op het centrale plein van de universiteit waar iedereen zich over van alles kon uitlaten. Te midden van deze anti-oorlogssentimenten spraken een paar studenten van InterVarsity over Jezus Christus.

Gedurende het jaar dat volgde zagen we tientallen mensen tot Christus komen.

Een van hen ging naar de microfoon en zei dat hij geloofde dat Christus het antwoord is op onze menselijke problemen. We plaatsten een bord waarop stond: “De opstanding van Christus in intellectueel geloofwaardig en geeft existentieel voldoening.” We zaten daarbuiten onder dat bord waar mensen voorbij konden komen, het konden lezen en daarover met ons in gesprek konden gaan. Christenen werden een heel stuk vrijmoediger om publiekelijk voor hun geloof uit te komen. Toen we in september [na de zomervakantie] terugkeerden naar de universiteit was onze kleine groep van 10 mensen verbaasd dat er nu ineens meer dan 100 studenten naar onze eerste bijeenkomst van het jaar kwamen. Gedurende het jaar dat volgde zagen we tientallen mensen tot Christus komen. Dat was niet het resultaat van een georganiseerde campagne. Het was ook niet het resultaat van enig gepland programma. Het was een voorbeeld van een les die we moeten leren uit de Bijbel en de kerkgeschiedenis. En die les is dat je een evangeliebeweging wel kunt onderhouden, maar dat je die niet echt zelf kan beginnen.

Een evangeliebeweging kan je wel onderhouden, maar niet echt zelf beginnen.

Men neemt aan dat er tijdens de Fulton Street opwekking in 1857 zo’n 80.000 mensen tot geloof in Christus kwamen en zich binnen een periode van twee jaar aansloten bij de New Yorkse kerken. Gezien de schattingen van de bevolkingsomvang in die tijd was dit circa 10% van de bevolking. De Grote Opwekking in Noord-Amerika en het Verenigd Koninkrijk in het begin van de 18e eeuw vond op nog grotere schaal plaats. Van 1904 tot 1906 kenden Wales en Korea ieder een geestelijke opwekking – een evangeliebeweging – in soortgelijke vorm. Toen Kathy en ik naar New York verhuisden kwamen er de eerste anderhalf jaar veel mensen naar de kerk en tot bekering. Het was een tijd van ongebruikelijke zegen en geestelijke kracht. CTC zou vandaag niet zijn wat het is als dat niet was gebeurd. Dus: wat is een evangeliebeweging?

Aan een evangeliebeweging zit zowel een individueel als een gezamenlijk aspect.

Het individuele aspect

Aan de ene kant is er sprake van een evangeliebeweging wanneer het evangelie zelf opnieuw wordt ontdekt, hoog gehouden, begrepen en een dynamische kracht wordt in het leven van mensen. Wat bedoel ik met ‘begrepen’? Welnu, meestal hebben mensen een vaag begrip van het evangelie in termen van ‘Jezus is voor ons gestorven en dus moeten we nu voor hem leven.’ Dat is een formulering die op zich wel juist is, maar tekortschiet omdat deze het christelijk geloof slechts gelijkstelt aan vergeving ontvangen en het heel hard proberen om het voorbeeld van Jezus te volgen. Het evangelie begint echter krachtig door te werken in ons leven wanneer we doorkrijgen hoe radicaal verschillend het is zowel ten opzichte van het moralisme van religie en traditionalisme als ten opzichte van het relativisme van de moderne cultuur.

Er is sprake van een evangeliebeweging wanneer het evangelie zelf opnieuw wordt ontdekt

Bekijk de volgende drie stellingen eens goed:

Geloof = rechtvaardiging + goede werken

Geloof + goede werken = rechtvaardiging

Geloof = rechtvaardiging – werken

De eerste stelling is het evangelie. De tweede is wetticisme of moralisme. En de derde is antinomianisme (wetteloosheid) of relativisme. Mensen vallen bijna altijd van nature in de tweede of derde categorie. Moralisme, dat ons vertelt dat we onszelf kunnen redden door het naleven van morele maatstaven, drukt ons terneer vanwege schuld (wanneer we falen), of maakt ons tot zelfvoldane, trotse kwezels en farizeeërs (wanneer we denken dat we succesvol zijn). Antinomianisme dwingt ons tot het formuleren van onze eigen maatstaven en tot het genereren van onze eigenwaarde door onze dromen en aspiraties na te jagen. Ironisch genoeg kan dit ook een zware druk op ons leggen en ons onzeker maken.

Het evangelie is echter geen van tweeën. Het evangelie heeft een veel pessimistischer opvatting van onze zonde dan moralisme, en schat onze waarde in de ogen van God veel hoger in dan antinomianisme. Het evangelie schenkt ons een liefde van God die op unieke wijze betrouwbaar, constant en onvoorwaardelijk is omdat deze niet gebaseerd is op de hoogte- en dieptepunten van onze prestaties. Tegelijkertijd verootmoedigt dit evangelie ons als we ons bewust worden van onze zonde en van Jezus’ kostbare liefde voor ons ondanks dit alles.

Het evangelie heeft een veel pessimistischer opvatting van onze zonde dan moralisme, en schat onze waarde in de ogen van God veel hoger in dan antinomianisme.

Dat maakt een kracht in ons los als geen andere. Ze bevrijdt ons van de behoefte om onszelf te bewijzen, van alle schuld van ons verleden, van een verslavende over-afhankelijkheid van dingen in het heden; en geeft ons onfeilbare hoop voor de toekomst. We vrezen niet langer voor de dood zoals zowel seculiere mensen doen (die denken dat dit het einde van de liefde betekent), of zoals moralisten doen (die weten dat het oordeel komt en er niet zeker van kunnen zijn dat hun leven goed genoeg was).

Dus wanneer de kerk het evangelie aan individuele mensen verkondigt gebeuren er drie dingen. Naamchristenen (mensen die van zichzelf denken dat ze christen zijn maar die geestelijk niet opnieuw geboren zijn) worden bekeerd. In slaap gevallen christenen (mensen die gelovigen zijn maar hun levens laten weinig zien van de kracht en de vrucht van de Geest) worden wakker geschud. En heel veel niet-christenen beginnen zich aangetrokken te voelen en worden bekeerd omdat christenen meer bereid en in staat zijn om hen te ontmoeten en hun de heerlijkheid van Christus te laten zien.

Het gezamenlijke aspect

Historisch bezien hebben kerken die veel individuele levens hebben zien veranderen door het evangelie, een grote mate van evenwichtigheid in hun benadering. Ze leggen de nadruk op:

• Gedegen onderwijs en prediking van het Woord
• Bezielde eredienst en bijzonder krachtig gebed
• Liefdevolle vriendschap en hartelijke gemeenschapszin
• Naar buiten gerichte en vrijmoedige evangelisatie
• Diep gevoelde compassie voor sociale gerechtigheid

Gewoonlijk hebben kerken de neiging om het accent op slechts een van deze punten te leggen en dat geldt ook voor kerkgenootschappen. Maar wanneer er sprake is van een evangeliebeweging ontwikkelen kerken dit evenwicht en zullen ze bovendien genegen zijn om over kerkmuren heen met elkaar samen te werken zodat ieder onderdeel van hun bediening ingezet en versterkt wordt en het lichaam van Christus groeit. De gezamenlijke en individuele aspecten van opwekking zijn symbiotisch met elkaar verbonden. Hoe meer kerken werken aan deze geïntegreerde en evenwichtige aanpak, hoe meer evangelievernieuwing er plaats vindt op het niveau van het individu en omgekeerd.

Hoe groter het aantal veranderde mensen, hoe groter de evangeliebeweging. Er is veel variatie. Evangeliebewegingen kunnen voorkomen in een enkele lokale kerk of verspreid over een heel continent of over continenten. Ze kunnen meer of minder intens zijn; ze kunnen maanden of jaren duren, of soms maar een dag. Toen een schuchtere Billy Graham sprak tot studenten van de universiteit van Cambridge in 1955 kwamen er 400 studenten tot Christus op één avond.

Wij kunnen het altaar bouwen, maar God moet het vuur zenden.

Dus kunnen wij evangeliebewegingen beginnen? Niet echt. Daarvoor zijn ze te bovennatuurlijk. Maar we kunnen wel aan een evangeliebeweging bouwen en die onderhouden. Een mooi beeld is het bouwen van het altaar door Elia in 1 Koningen 18. Wij kunnen het altaar bouwen, maar God moet het vuur zenden. En wanneer het vuur komt, kunnen wij er hout op gooien, maar we kunnen het vuur nog steeds niet ontsteken. Alleen God kan het aansteken.

Toen Redeemer Presbyterian Church nog maar een paar jaar oud was zagen mensen dat ze groeide en ze vroegen ons: “wat is jullie methode?” Ze dachten dat het hem zat in het dragen van pakken, het zingen van liederen, het spelen van jazzmuziek in de avonddiensten, of het citeren van filosofen. Maar dat is geen methode. Dat was de contextualisatie van onze bediening met het oog op de gaven en vermogens van onze mensen en de gemeenschap. Er is niet een enkel model voor evangeliebewegingen. Evangeliebewegingen komen tot stand door de bewegingsdynamiek waarover we hebben gesproken: de toepassing van het evangelie aan de harten, een geïntegreerde (allesomvattende) bediening, buitengewoon gebed. Deze dingen nodigen God uit om ons te gebruiken en om bewegingen te bouwen die Hij begint. CTC onderwijst deze evangeliebewegingsdynamiek. Het evangelie van Jezus Christus moet onze eigen levens veranderen – het leven van elke leider – en dan verspreidt het zich in de stad en verandert anderen. Dat is de vernieuwing door het evangelie. Geen model. En dat leidt tot een beweging.

Het evangelie van Jezus Christus moet onze eigen levens veranderen – het leven van elke leider – en dan verspreidt het zich in de stad en verandert anderen.

CTC is geen franchisenemer. We hebben geen methode om te onderwijzen. We hebben alleen het evangelie. Maar dat is het allerkrachtigste dat bestaat. Wij helpen nationale leiders om evangeliebewegingen te bouwen. We onderhouden een beweging in de grote steden van deze wereld.

Het bericht Wat is een evangeliebeweging? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Die onhandigheid is vaak erg onhandig. ‘k Zal je één voorbeeld geven. Ik kwam pas op een zaterdagavond zó laat bij een vriend aan, dat een groot deel van de oorspronkelijk aanwezigen al weer naar huis was vertrokken. De reden daarvan was het feit dat de ketting van m’n fiets eraf was gevallen. Had ik nog nooit meegemaakt. Ik besloot er dus ook maar helemaal niet naar te kijken en mijn weg gewoon lopend te vervolgen.

Onhandigheid is vaak erg onhandig.

Echter, die onhandigheid is soms ook wel erg handig! Ik hoef niets te doen. Ze vertrouwen me niet. Ze zetten grotendeels zelf de tent op als we gaan kamperen en roepen mijn hulp pas in als ze zeker weten dat ik geen brokken kan maken. Met varen vragen ze mij pas om achter het roer plaats te nemen als het ganse meer gevrijwaard is van andere boten. En wat die fiets betreft: terwijl een kameraad de ketting weer op de rails legde, stond ik erbij en keek ik ernaar.

Het is overigens écht een aangeboren ongemak. Ik ken mijzelf niet anders dan atechnisch. Al vanaf mijn kind-zijn rommel ik maar wat aan. Ik herinner me al die keren dat ik als klein jochie de vaat stond af te drogen en per ongeluk een glas uit mijn handen liet vallen. Geïrriteerd stuurde vader mij dan naar boven. Hè, wat jammer nou! Nu kon ik de rest niet meer afdrogen…

Ik neem het dus verder ook niemand kwalijk dat ze me niet vertrouwen. Ik ben me bewust van mijn twee linkerhanden. Ik vind het maar wat fijn dat ze me niet voor de technische zaken inschakelen. Ik kan het niet, ik leer het niet en ik zal het ook nooit leren ook. Ik doe dus maar meteen een oproep aan een ieder die dit leest. Mocht ik ooit op mezelf gaan wonen, dan heb ik mensen nodig die de lampen ophangen en de boel een beetje vertimmeren. Ik zal je er opzettelijk niet voor betalen, zodat jij weer aan je christenplicht voldaan hebt voor dat jaar…

Maar heel soms ben ik het niet met de mensheid eens. Dan denk ik bij mezelf: ‘Doe normaal! Ik kan dat heus wel hoor!’ Dan vind ik serieus dat ze te klein van me denken. Ik kan wel wát! Klein denken over een ander, of beter: een Ander met hoofdletter, daar zijn we als mensen blijkbaar goed in. We zetten alles op alles om onze eigen zaakjes te regelen. Hoewel God bij uitstek Degene is die álles kan, durven we Hem toch vaak niet in te schakelen. We zijn te bang dat het te veel gevraagd is. Dat het een te groot gebed is…

Zullen we Zijn voorbeeld volgen?

Joh, waarom bid je niet om genezing van die vreselijke ziekte? Waarom bid je niet of die voor jou onbereikbare droom tóch uit mag komen? Waarom bid je niet of je atheïstische neef tot bekering komt? Waarom vraag je slechts de helft als God álles geven kan? Ik denk maar heel eenvoudig: Als God het beter acht iets niet te geven, dan kom je daar vanzelf wel achter.

De Heere Jezus Zelf geeft mij zo vaak het goede voorbeeld. Hij genas zieken, wekte doden op en gaf een massa van duizenden mensen te eten met vijf broden en twee vissen! En denk maar eens aan Zijn gebed daar in die donkere hof van Gethsémané. Daar bidt Hij of God de drinkbeker van Hem weg wil nemen. Die drinkbeker was juist het doel van Zijn komst naar de aarde! En toch bad Hij dat onmogelijke gebed…

Zullen we Zijn voorbeeld volgen? ‘Komt, buigen w’ ons dan biddend neer!’

Om Jezus wil.

Het bericht Klunzige Klaas verscheen eerst op Geloofstoerusting.