Op een dag kwamen vrienden ons bezoeken in Irak en we namen ze mee naar de burcht. We liepen naar het Gemstone Museum en daarna naar de museumwinkel. De eigenaar kwam op me af met een paar kristallen in zijn hand. Na een beleefde woordenwisseling zei hij tegen mij: ‘Veel Europeanen denken dat je innerlijke vrede kunt bereiken als je deze kristallen tegen je borst houdt.’ Vol verwachting reikte hij de kristallen aan.

Hij leek te denken dat ik een van die eigenaardige Europeanen was die zulke onzin zou kunnen geloven. Ik wist dat hij me iets probeerde aan te smeren, dus ik onderzocht de kristallen en zei dat ze mooi waren. Toen rolde ik met mijn ogen en zei: ‘Ik denk niet dat je innerlijke rust krijgt van een steen.’ Hij rolde ook met zijn ogen en we glimlachten allebei. Het was duidelijk dat we het eens waren over stenen en innerlijke vrede.

En dat was het.

Gemiste kansen

Het drong pas later tot me door hoe erg ik het had verpest! Als je dit leest, ben je me al ver voor. Je hebt al gedacht aan de dingen die ik had kunnen zeggen, had moeten zeggen. ‘Mag ik je vertellen waar ik rust vind?’ Of: ‘Hé, ik ken een steen die wel vrede brengt. Weet je hoe de Bijbel Jezus noemt?’ Of: ‘Ik weet nog dat ik geen vrede kende, maar heb ik dat wel.’ Je kunt nog meer dingen bedenken die ik had kunnen zeggen.

Maar ik zei niets. Ik nam genoegen met een glimlach, een grapje en ik vertrok.

Waarom ben ik zo langzaam wat betreft evangelisatie? Waarom ben ik zo goed in het achteraf bedenken wat ik had moeten zeggen? Daar zijn eigenlijk veel redenen voor. Maar voordat ik antwoord geef, laat me wat gedachten delen die het resultaat zijn van het jarenlang herhalen van dezelfde fouten.

Het is niet echt evangelisatie

Ten eerste: wat is evangelisatie eigenlijk? Ik schaam me om te zeggen dat het me dertig jaar heeft gekost om tot een goede definitie te komen:

Evangelisatie is het prediken of onderwijzen van de boodschap van het evangelie met het doel om te overtuigen of bekeren.

Let op de vier aspecten van deze definitie. Ten eerste is het niet echt evangelisatie als je het evangelie niet verkondigt door het uit te leggen, te onderwijzen, te prediken of op een andere manier onder woorden te brengen. Dat is omdat je, wanneer je alleen maar bezig bent met het doen van goede daden zonder de boodschap onder woorden te brengen, enkel bezig bent met jezelf te verhogen – en niet Jezus.

Ten tweede is het niet echt evangelisatie als je het niet hebt over de boodschap van het evangelie. Wat is het evangelie? Het evangelie is de boodschap van God Die ons naar redding leidt. Deze evangelieboodschap beantwoordt drie grote vragen: Wie is God? Wie ben ik voor Hem? En welke invloed heeft het leven en de uitspraken van Jezus op mijn leven?

Onze terughoudendheid om te evangeliseren komt meestal neer op één ding en dat is angst.

Ten derde is het niet echt evangelisatie als het niet het juiste doel voor ogen heeft. Het is niet alleen informatieoverdracht – een evangelie-kopie van de ene harde schijf naar de andere. Evangelisatie gebeurt bewust en is doelgericht. We zijn altijd bereid om een reden te geven van de hoop die in ons is (1 Petrus 3:15), omdat we willen dat deze persoon dezelfde hoop krijgt die in ons is.

Ten vierde is het niet echt evangelisatie als het doel ervan niet is om te overtuigen of te bekeren. Zoals Paulus in 2 Korinthe 5:11 zegt ‘bewegen wij de mensen tot het geloof’.

Zonder deze vier dingen zijn we niet echt aan het evangeliseren. Ik zeg niet dat je slecht of onchristelijk bent als je sommige aspecten nalaat; je doet waarschijnlijk geweldige, behulpzame dingen. Het is alleen geen evangelisatie.

Bewezen manieren om angst te overwinnen

Dus waarom ben ik zo langzaam om te spreken, lijk ik een lamme tong te hebben als het gaat om evangelisatie? Waarom ben ik zo’n lafaard? Angst. We zijn bang voor afwijzing. We zijn bang om dom over te komen, omdat we niet weten wat we moeten zeggen. We zijn bang om andere mensen een ongemakkelijk gevoel te geven. In het Midden-Oosten ben ik soms bang om naar de gevangenis te gaan – of erger.

De meesten van jullie die dit lezen maken zich geen zorgen over de gevangenis (nog niet tenminste), dus laten we dat voor het moment van tafel halen. En trouwens, het is ook nog eens zo dat ik het Koerdische volk in Noord-Irak de meest innemende, geboeide en bereidwillige mensen van de wereld vind om mee over geestelijke zaken te praten – waardoor het me nog meer frustreert dat ik mijn kans met de winkeleigenaar liet lopen. Onze terughoudendheid om te evangeliseren komt meestal neer op één ding en dat is angst – in het bijzonder wat de Bijbel onze ‘mensenvrees’ noemt (Spreuken 29:25).

Als jij, net als ik, moeite hebt om over Christus te spreken wanneer de gelegenheid zich voordoet, dan zijn hier drie manieren waarop ik heb geleerd om mijn angst voor mensen te bestrijden.

1. Dood het gewoon

Als je een schorpioen in de slaapkamer van je kind vindt, stel je het probleem niet uit tot de volgende dag. Je doodt het direct en met overgave. Dood je angst voor mensen zoals je een schorpioen zou doden.

De manier om onze mensenvrees te doden is door meer van God te gaan houden – om zoveel van Jezus te houden en wat Hij voor ons heeft gedaan dat we overal en altijd voor Hem zullen leven. Dit is de manier om onze angst voor mensen te doden. Evangelisatie gebeurt op de meest natuurlijke manier, niet wanneer we onszelf hebben opgepept met motiverende preken over evangelisatie, maar wanneer we zo verliefd zijn geworden op Jezus dat het evangelie uit ons stroomt. Omdat we zo graag praten over degenen van wie we houden.

2. Sterf aan perfectionisme

Evangelisatie zullen wij nooit volledig gevormd en perfect kunnen uitoefenen. Het is gevoelige communicatie over diepe dingen, met enorme vertakkingen voor het leven van de mensen waar we mee spreken. Het vergt inspanning, oefening en planning. Zelfs na inspanning, oefening en planning is het niet perfect. Negenennegentig procent van de tijd dat ik mijn geloof deel bedenk ik achteraf dingen die niets meer dan flaters, mislukkingen en gewoon ongemakkelijke fouten waren.

Maar onhandig is beter dan zwijgen (het is ook beter dan glad en ingeblikt). Ik verheug me enorm over het feit dat God tevreden is met de gênante momenten waarin we vertellen wat Hij voor ons betekent.

Prijs God dat Hij met een kromme stok recht slaat als het gaat om evangelisatie.

Trouwens, hoeveel mensen zijn er wel niet tot geloof gekomen door een of andere gekke en gênante evangelisatie-poging? Prijs God dat Hij met een kromme stok recht slaat als het gaat om evangelisatie. Hij neemt onze inspanningen om ons geloof te delen in Zijn handen en gebruikt ze om de eeuwigheid van anderen te veranderen.

3. Deel het evangelie als een gezin

Er was een tijd dat ik dacht dat het een laffe uitvlucht was om mensen mee naar de kerk te nemen. ‘Echte evangelisten hebben de kerk niet nodig’, dacht ik. Ik denk dat niet meer. Als de kerk doet wat de kerk zou moeten doen – het Woord prediken, van elkaar houden, eenheid in de Geest nastreven, onze vreugde in God verdiepen, voor alles het evangelie als basis nemen – dan is die familie de krachtigste getuige die we hebben.

Breng je vrienden naar de kerk. Praat met hen over de preek als de dienst voorbij is. Of spreek de mensen aan die naar de kerk zijn gekomen met het doel om te zien waar ze staan wat betreft Jezus.

Wanneer we alle angsten overwinnen die we tegenkomen in evangelisatie – de dodelijke angst voor mensen verslaan, sterven aan onze faalangsten en beginnen met het uitnodigen van mensen naar onze kerken – liggen er diepe vreugden aan de andere kant van de ongemakkelijke gesprekken waar we vaak zo bang voor zijn.

Het bericht Onhandig is beter dan zwijgen verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Kijk mee en laat u bemoedigen door het wereldwijde bijbelvertaalwerk dat in volle vaart doorgaat!

Het bericht Volle vaart vooruit! verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Vissers van mensen verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het verhaal:
Een aanzienlijk deel van de praktiserende christenen zegt dat evangelisatie geen goed idee is. Zou dat kunnen zijn omdat zij ook het idee van de hel hebben verworpen?

De achtergrond:
Een rapport op aanvraag van Alpha USA, bekijkt de visie van praktiserende christenen (in het rapport gedefinieerd als mensen die zich identificeren als christenen, het geloof als zeer belangrijk zien in het leven en de afgelopen maand naar de kerk zijn geweest) op evangelisatie.

Bijna alle christenen geloven dat getuigen van Jezus bij het geloof hoort (tussen de 95% en 97% onder de verschillende generaties) en dat Jezus kennen het beste is dat iemand kan overkomen (94% tot 97%). Bijna alle christenen (86% tot 92%) zeggen ook goed uit de voeten te kunnen als zij door iemand bevraagd worden over geloof. De meerderheid van elke generatie (tussen de 56% en 73%) gelooft de gave te hebben om het geloof onder woorden te kunnen brengen in contact met andere mensen.

Ondanks dat zij het belangrijk vinden om andere mensen te vertellen over Christus en beweren te weten hóe zij hun geloof bespreekbaar kunnen maken, zegt een significant deel van de christenen dat het fout is om jouw persoonlijke geloof daadwerkelijk te delen met iemand die iets anders gelooft met als doel ooit samen hetzelfde geloof te delen.

Bijna de helft van de millenials (tussen de 20 en 34 jaar oud) zegt dat het verkeerd is om je geloof te delen, net als een vierde (27%) van de X-generatie (leeftijd tussen de 35 en 53 jaar), evenals een vijfde van de boomers (54 tot 72 jaar oud) en de ouderen (73 jaar en ouder).

Wat dit betekent:
Toen Penn Jillette, een atheïst en bekent van het goochelaars duo Penn & Teller, werd gevraagd: ‘Hoe erg moet je iemand haten als je gelooft dat eeuwig leven mogelijk is maar het niet verteld?’ reageerde Jilette : ‘Ik heb altijd gezegd dat ik mensen niet respecteer als ze niet evangeliseren. Ik respecteer dat absoluut niet. Als jij gelooft dat er een hemel en een hel is en mensen naar de hel kunnen gaan, en als je dan denkt dat het ongemakkelijk wordt als je dat zou vertellen en dat je dat dus niet doet, hoe erg moet je iemand dan haten om dat niet uit te sprken?’

Misschien is het wel zo dat veel christenen hun naasten haten. Maar een betere verklaring lijkt te zijn dat zij niet geloven in het bestaan van de hel.

Wij weten dat de hel bestaat omdat Jezus – Degene door wie alles is geschapen (Johannes 1:3; Kolossenzen 1:16) – zegt dat de hel bestaat. Bijvoorbeeld in Mattheüs 10:28 zegt Jezus: ‘En wees niet bevreesd voor hen die het lichaam doden en de ziel niet kunnen doden, maar wees veeleer bevreesd voor Hem Die zowel ziel als lichaam te gronde kan richten in de hel.’

In feite heeft Jezus meer te zeggen over de hel dan over de hemel. Jezus gebruikt de term gehenna (vertaald: hel) twaalf keer in de evangeliën, en synoniemen als vuur ongeveer twintig keer. Hij beschrijft het ook nog eens tot in detail. Jezus zegt dat het een ‘onuitblusbaar vuur’ is (Markus 9:43), een ‘buitenste duisternis’ (Mattheüs 25:30) en een eeuwige straf (Lukas 16:23). Hij zegt dat de worm er niet sterft (Markus 9:48), waar mensen jammerend zullen tandenknarsen (Mattheüs 13:42) en een plaats waar niet uit is te ontsnappen, zelfs niet om geliefden te waarschuwen (Lukas 16:19-31).

Je kunt niet in de Jezus van de evangeliën geloven en vervolgens het onderwijs over de hel verwerpen. Jezus geeft jou die keuze niet.

Meer dan wie dan ook in de Bijbel spreekt Jezus over de hel omdat Hij wil dat wij het serieus nemen. Zoals Leslie Schmucker uitlegt:

Jezus moet over de hel spreken omdat dat het lot is van ieder die niet in Hem is. Vanwege Adams zonde zijn wij allemaal schuldig en verdienen wij de eeuwige toorn van God. In tegenstelling tot een populair geloof, is de hel niet een plaats waar God mensen heen stuurt die bijzonder slechte dingen gedaan hebben. Het is onze natuurlijke bestemming. Wij allen hebben een Redder nodig, anders zullen wij sowieso veroordeeld worden.

Je kunt niet in de Jezus van de evangeliën geloven en vervolgens het onderwijs over de hel verwerpen. Jezus geeft jou die keuze niet. Je kunt ook niet van jouw naasten houden en gevoelloos zijn over het feit dat zij de eeuwigheid in de hel zullen doorbrengen. Ook die optie geeft Jezus ons niet. Als wij Jezus geloven en wij onze naasten liefhebben, dan brengen wij de leer van de hel terug in onze kerken.

‘We moeten sidderen voor kerken die niet weten wat het betekent om te sidderen over de hel’, zegt Trevin Wax. ‘Ik snap niet hoe je de boodschap van Jezus serieus kunt nemen en dat kwade en veelvoorkomende thema van Zijn onderwijs compleet mist. Spot gerust met ‘hel en verdoemenis’-predikers, maar pas op dat terwijl je dat doet, je niet Jezus zelf bespot.’

Het bericht Geen hel: Jezus geeft jou die keuze niet! verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Juist omdat het niet alleen het verstand inschakelt, maar ook de verbeelding. Dat was volgens Lewis de reden dat hij de Kronieken van Narnia schreef, namelijk om langs de waakzame draken te sluipen die wij voor ons geweten plaatsen op het moment dat we ons richten op het evangelie, om ons iets te laten zien van wat het betekent om te verlangen naar iemand als Aslan, wat het inhoudt om een gebroken hart te hebben voor het offer op de stenen tafel, en vervolgens die intuïties en verbeeldingen aan de Bijbel en het kruis te koppelen.

Het bericht Welk christelijk boek zou je aan een scepticus geven? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Getuigen: hoe leer ik dat? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Zo’n sfeertje is er hier en daar onder christenen. Op Whatsapp vliegen er allerlei bid-, zing- en halleluja-initiatieven rond. Mooi. Maar mag het misschien ook een toontje lager?

Petrus was niet de laatste volgeling van Jezus die bang werd, verraad pleegde, het van genade moest hebben.

We zijn hier als kerk niet zo veel gewend in het Westen. Wat als we straks echt merken dat satan een brullende leeuw is? Als wolven de schapen uiteen gaan jagen? Het is niet zo dat de kerk eerder elke crisis stoer, moedig en halleluja-zingend doorkwam (waar was de kerk toen Hitler zes miljoen Joden de dood in joeg?). Petrus was niet de laatste volgeling van Jezus die bang werd, verraad pleegde, het van genade moest hebben.

En ja, het is mogelijk om een licht te zijn in het duister. Maar als je het van je eigen moed en geloofspower moet hebben, kom je niet zo ver. Hoe je wel blijft branden? Alleen door genade.

“I need Thy presence every passing hour:
What but Thy grace can foil the tempter’s power?
Who like Thyself my guide and stay can be?
Through cloud and sunshine, oh, abide with me.”

Deze column is eerder gepubliceerd door het Landelijk Contact Jeugdwerk. Gertjan de Jong is medewerker bij jongerenorganisatie LCJ.

Het bericht Mag het een toontje lager? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Dat was de uitdaging die iemand een paar weken geleden op sociale media presenteerde. “Je kan het gehele evangelie niet uitleggen met slechts drie woorden,” mompelde ik tegen mezelf; “dat is nu juist waarom we een canon hebben van 66 boeken.” Maar hoe meer ik erover nadacht, des te meer veranderde ik van mening en ging ik er open voor staan om de uitdaging op te pakken.

Ik denk dat ik het evangelie met slechts drie woorden zou kunnen uitleggen mits ik vervolgens wat tijd krijg om deze drie woorden uit te leggen. En deze woorden zijn: Heere Jezus Christus.

1. Heere

Het woord ‘Heere’ zou dan verwijzen naar het goddelijk karakter van God, en naar wat het betekent om over God te spreken als over soevereine Koning en liefhebbende Vader. Dit zou een discussie inhouden over God als Schepper en over wat het voor ons betekent om zijn schepselen te zijn. Dit zou ook een gesprek inhouden over wat God ons heeft bekend gemaakt over zijn heerschappij als Schepper. Dat Hij alle dingen ontworpen heeft door en voor Jezus Christus (Joh. 1:1-5; Kol. 1:16).

Daar hoort ook bij onze hachelijke menselijke situatie als makers van afgoden, die voortdurend andere heren, goden, farao’s en keizers kiezen vanuit de gedachte dat we met hen beter af zijn, terwijl we ons tegelijkertijd afkeren van de enige bron van leven, God zelf.

2. Jezus

Het tweede woord, ‘Jezus’, zou een gesprek inhouden over wat deze naam betekent: Zij zal een zoon baren en u zult hem de naam ‘Jezus’ geven, want Hij zal zijn volk redden van hun zonden” (Matt. 1:21). Wie spreekt deze woorden? Dat is de Schepper God, de verbondsgod van Israël. Tegen wie zegt Hij dit? Hij zegt dit tegen Jozef, als nakomeling van Abraham en uit het geslacht van David. Dit zou dan zowel duidelijk maken dat het God is die deze redding zendt door de Heilige Geest, en tevens de verbondsgeschiedenis die hier achter zit. Dit is de geschiedenis van Israël nu samengevat in één Persoon, het zaad van Abraham, de zoon van David.

Vervolgens zou het woord ‘Jezus’ de beschrijving vereisen van ‘redden’ en ‘zonde’. Waarom hebben wij redding nodig? Wat is er met ons gebeurd? Wat betekent het dat wij zondaren zijn ten opzichte van een heilige God? Dit zou inhouden dat we iets laten zien van de toorn van God tegen de zonde, de liefde van God om in redding te voorzien, en de manier waarop deze twee dingen samenkomen in het kruis van Christus (Rom. 1-3). Dit zou ook een gesprek betekenen over de vloek die over ons gekomen is vanwege onze zonde, en over hoe Jezus die vloek voor ons gedragen heeft door zich in onze plaats voor ons op te offeren (Gal. 3).

De naam ‘Jezus’ zou het ook nodig maken om de woorden ‘zijn volk’ te definiëren. Jezus is het Woord – Het Woord dat het universum bij elkaar houdt, wordt vlees. Hij is bij ons gekomen in ons mens-zijn, is volledig als een van ons geworden, maar zonder zonde. Hij is daarom in staat om onze priester te zijn, om in de hemelse tempel voor ons te bemiddelen met zijn eigen bloed, zijn eigen gebeden en zijn eigen leven. Dit houdt in dat we ook duidelijk zouden moeten maken wat het betekent dat God telkens weer opnieuw zegt: “U zult mijn volk zijn, en Ik zal uw God zijn.”

We kunnen het woord ‘Jezus’ niet uitspreken zonder het te hebben over zijn kerk… We zijn gered om een volk te zijn.

In Jezus vinden alle beloften van God hun ‘ja’ en ‘amen’ (2 Kor. 1:20). Jezus is de erfgenaam van Gods beloften aan Abraham, en als we geborgen zijn in Hem, zijn die beloften in zijn geheel voor ons (Gal. 3:29). Diegenen van ons die buitenstaanders waren ten aanzien van Gods beloften, zijn nu, in Hem, door het bloed van het kruis dichtbij God gekomen (Ef. 2:13). Wij allen zijn nu in Jezus niet langer vreemdelingen en bijwoners, maar medeburgers van de heiligen en huisgenoten van God (Ef. 2:19).

Dit betekent dat we het woord ‘Jezus’ niet kunnen uitspreken zonder het te hebben over zijn kerk, die met Hem verenigd is door de Geest zoals een hoofd met een lichaam. We zijn gered om een volk te zijn.

3. Christus

Het laatste woord is ‘Christus, waarvan ik zou uitleggen dat het niet de achternaam is van Jezus, maar een titel, die betekent de ‘Gezalfde.’ Gezalfd waarmee? Met de Geest van God. Gezalfd door wie? God de Vader. Gezalfd waartoe? Koningschap. Jezus is de rechtmatige verbondskoning, die de missie van het mislukte koningschap van Adam en David vervult. Het koninkrijk van God is dan de huidige realiteit, en de toekomstige hoop, dat Gods wil gedaan zal worden zowel op de aarde als ook in de hemel. Dit koningschap heeft zich bewezen in de opstanding van Jezus uit de dood, als de eerstgeborene van een volledig gezin dat bevrijd is van dood en hel (Rom. 8:29). Met het woord ‘Christus’ kijken we terug op de geschiedenis van het volk van Israël waaraan verlossing beloofd was. We kijken ook vooruit naar onze toekomst als mede-erfgenamen met Jezus om te heersen over het hele geschapen universum. Op deze manier vervult Christus Jezus al Gods bedoelingen voor het universum (Ef. 1:10-11) en overhandigt Hij een voltooide kosmische missie aan zijn Vader, zodat God alles en in allen zal zijn (1 Kor. 15:28).

Wij kreunen als we de ravage van de zondeval overal om ons heen zien, maar we gaan ook nu al met vreugde het Koninkrijk binnen wanneer we daartoe gevormd worden door de Geest, en wanneer we samen in de kerk het model van het komende Koninkrijk belichamen. We hebben elkaar lief en vergeven en dienen elkaar, en leven met een missie voor de buitenwereld als ambassadeurs van de komende koning.

We zouden natuurlijk nog veel meer moeten zeggen. Dat is de reden dat we de 66 door God geïnspireerde boeken van de Schrift nodig hebben. Dat is waarom we de Geest van Christus nodig hebben om ons te leren hoe we van Hem kunnen horen uit diezelfde Schrift. We hebben veel woorden nodig en God heeft ons veel woorden gegeven. Maar ik denk dat we het gesprek met drie woorden kunnen starten: “Heere Jezus Christus.” En als we dat doen, kan het ons oefenen in dat wat we allen eens met gebogen knieën zullen belijden: “Jezus Christus is de Heere tot heerlijkheid van God de Vader (Filip. 2:11).

Het bericht Kun je het evangelie in drie woorden uitleggen? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Ik heb mijn hele volwassen leven al nagedacht over evangeliebewegingen. Ik werd zo rond januari 1970 christen. Ik ging naar een kleine afdeling van de InterVarsity Christian Fellowship op de campus van een universiteit in centraal Pennsylvania. We waren met zo’n 10-15 mensen. Amerika was toen betrokken in de Vietnamoorlog, en in mei 1970 trokken Amerikaanse troepen Cambodja binnen. Op veel campussen over het hele land verspreid braken studentenprotesten uit, ook op de mijne. Studenten boycotten de lessen en in plaats daarvan plaatsten ze een open microfoon op het centrale plein van de universiteit waar iedereen zich over van alles kon uitlaten. Te midden van deze anti-oorlogssentimenten spraken een paar studenten van InterVarsity over Jezus Christus.

Gedurende het jaar dat volgde zagen we tientallen mensen tot Christus komen.

Een van hen ging naar de microfoon en zei dat hij geloofde dat Christus het antwoord is op onze menselijke problemen. We plaatsten een bord waarop stond: “De opstanding van Christus in intellectueel geloofwaardig en geeft existentieel voldoening.” We zaten daarbuiten onder dat bord waar mensen voorbij konden komen, het konden lezen en daarover met ons in gesprek konden gaan. Christenen werden een heel stuk vrijmoediger om publiekelijk voor hun geloof uit te komen. Toen we in september [na de zomervakantie] terugkeerden naar de universiteit was onze kleine groep van 10 mensen verbaasd dat er nu ineens meer dan 100 studenten naar onze eerste bijeenkomst van het jaar kwamen. Gedurende het jaar dat volgde zagen we tientallen mensen tot Christus komen. Dat was niet het resultaat van een georganiseerde campagne. Het was ook niet het resultaat van enig gepland programma. Het was een voorbeeld van een les die we moeten leren uit de Bijbel en de kerkgeschiedenis. En die les is dat je een evangeliebeweging wel kunt onderhouden, maar dat je die niet echt zelf kan beginnen.

Een evangeliebeweging kan je wel onderhouden, maar niet echt zelf beginnen.

Men neemt aan dat er tijdens de Fulton Street opwekking in 1857 zo’n 80.000 mensen tot geloof in Christus kwamen en zich binnen een periode van twee jaar aansloten bij de New Yorkse kerken. Gezien de schattingen van de bevolkingsomvang in die tijd was dit circa 10% van de bevolking. De Grote Opwekking in Noord-Amerika en het Verenigd Koninkrijk in het begin van de 18e eeuw vond op nog grotere schaal plaats. Van 1904 tot 1906 kenden Wales en Korea ieder een geestelijke opwekking – een evangeliebeweging – in soortgelijke vorm. Toen Kathy en ik naar New York verhuisden kwamen er de eerste anderhalf jaar veel mensen naar de kerk en tot bekering. Het was een tijd van ongebruikelijke zegen en geestelijke kracht. CTC zou vandaag niet zijn wat het is als dat niet was gebeurd. Dus: wat is een evangeliebeweging?

Aan een evangeliebeweging zit zowel een individueel als een gezamenlijk aspect.

Het individuele aspect

Aan de ene kant is er sprake van een evangeliebeweging wanneer het evangelie zelf opnieuw wordt ontdekt, hoog gehouden, begrepen en een dynamische kracht wordt in het leven van mensen. Wat bedoel ik met ‘begrepen’? Welnu, meestal hebben mensen een vaag begrip van het evangelie in termen van ‘Jezus is voor ons gestorven en dus moeten we nu voor hem leven.’ Dat is een formulering die op zich wel juist is, maar tekortschiet omdat deze het christelijk geloof slechts gelijkstelt aan vergeving ontvangen en het heel hard proberen om het voorbeeld van Jezus te volgen. Het evangelie begint echter krachtig door te werken in ons leven wanneer we doorkrijgen hoe radicaal verschillend het is zowel ten opzichte van het moralisme van religie en traditionalisme als ten opzichte van het relativisme van de moderne cultuur.

Er is sprake van een evangeliebeweging wanneer het evangelie zelf opnieuw wordt ontdekt

Bekijk de volgende drie stellingen eens goed:

Geloof = rechtvaardiging + goede werken

Geloof + goede werken = rechtvaardiging

Geloof = rechtvaardiging – werken

De eerste stelling is het evangelie. De tweede is wetticisme of moralisme. En de derde is antinomianisme (wetteloosheid) of relativisme. Mensen vallen bijna altijd van nature in de tweede of derde categorie. Moralisme, dat ons vertelt dat we onszelf kunnen redden door het naleven van morele maatstaven, drukt ons terneer vanwege schuld (wanneer we falen), of maakt ons tot zelfvoldane, trotse kwezels en farizeeërs (wanneer we denken dat we succesvol zijn). Antinomianisme dwingt ons tot het formuleren van onze eigen maatstaven en tot het genereren van onze eigenwaarde door onze dromen en aspiraties na te jagen. Ironisch genoeg kan dit ook een zware druk op ons leggen en ons onzeker maken.

Het evangelie is echter geen van tweeën. Het evangelie heeft een veel pessimistischer opvatting van onze zonde dan moralisme, en schat onze waarde in de ogen van God veel hoger in dan antinomianisme. Het evangelie schenkt ons een liefde van God die op unieke wijze betrouwbaar, constant en onvoorwaardelijk is omdat deze niet gebaseerd is op de hoogte- en dieptepunten van onze prestaties. Tegelijkertijd verootmoedigt dit evangelie ons als we ons bewust worden van onze zonde en van Jezus’ kostbare liefde voor ons ondanks dit alles.

Het evangelie heeft een veel pessimistischer opvatting van onze zonde dan moralisme, en schat onze waarde in de ogen van God veel hoger in dan antinomianisme.

Dat maakt een kracht in ons los als geen andere. Ze bevrijdt ons van de behoefte om onszelf te bewijzen, van alle schuld van ons verleden, van een verslavende over-afhankelijkheid van dingen in het heden; en geeft ons onfeilbare hoop voor de toekomst. We vrezen niet langer voor de dood zoals zowel seculiere mensen doen (die denken dat dit het einde van de liefde betekent), of zoals moralisten doen (die weten dat het oordeel komt en er niet zeker van kunnen zijn dat hun leven goed genoeg was).

Dus wanneer de kerk het evangelie aan individuele mensen verkondigt gebeuren er drie dingen. Naamchristenen (mensen die van zichzelf denken dat ze christen zijn maar die geestelijk niet opnieuw geboren zijn) worden bekeerd. In slaap gevallen christenen (mensen die gelovigen zijn maar hun levens laten weinig zien van de kracht en de vrucht van de Geest) worden wakker geschud. En heel veel niet-christenen beginnen zich aangetrokken te voelen en worden bekeerd omdat christenen meer bereid en in staat zijn om hen te ontmoeten en hun de heerlijkheid van Christus te laten zien.

Het gezamenlijke aspect

Historisch bezien hebben kerken die veel individuele levens hebben zien veranderen door het evangelie, een grote mate van evenwichtigheid in hun benadering. Ze leggen de nadruk op:

• Gedegen onderwijs en prediking van het Woord
• Bezielde eredienst en bijzonder krachtig gebed
• Liefdevolle vriendschap en hartelijke gemeenschapszin
• Naar buiten gerichte en vrijmoedige evangelisatie
• Diep gevoelde compassie voor sociale gerechtigheid

Gewoonlijk hebben kerken de neiging om het accent op slechts een van deze punten te leggen en dat geldt ook voor kerkgenootschappen. Maar wanneer er sprake is van een evangeliebeweging ontwikkelen kerken dit evenwicht en zullen ze bovendien genegen zijn om over kerkmuren heen met elkaar samen te werken zodat ieder onderdeel van hun bediening ingezet en versterkt wordt en het lichaam van Christus groeit. De gezamenlijke en individuele aspecten van opwekking zijn symbiotisch met elkaar verbonden. Hoe meer kerken werken aan deze geïntegreerde en evenwichtige aanpak, hoe meer evangelievernieuwing er plaats vindt op het niveau van het individu en omgekeerd.

Hoe groter het aantal veranderde mensen, hoe groter de evangeliebeweging. Er is veel variatie. Evangeliebewegingen kunnen voorkomen in een enkele lokale kerk of verspreid over een heel continent of over continenten. Ze kunnen meer of minder intens zijn; ze kunnen maanden of jaren duren, of soms maar een dag. Toen een schuchtere Billy Graham sprak tot studenten van de universiteit van Cambridge in 1955 kwamen er 400 studenten tot Christus op één avond.

Wij kunnen het altaar bouwen, maar God moet het vuur zenden.

Dus kunnen wij evangeliebewegingen beginnen? Niet echt. Daarvoor zijn ze te bovennatuurlijk. Maar we kunnen wel aan een evangeliebeweging bouwen en die onderhouden. Een mooi beeld is het bouwen van het altaar door Elia in 1 Koningen 18. Wij kunnen het altaar bouwen, maar God moet het vuur zenden. En wanneer het vuur komt, kunnen wij er hout op gooien, maar we kunnen het vuur nog steeds niet ontsteken. Alleen God kan het aansteken.

Toen Redeemer Presbyterian Church nog maar een paar jaar oud was zagen mensen dat ze groeide en ze vroegen ons: “wat is jullie methode?” Ze dachten dat het hem zat in het dragen van pakken, het zingen van liederen, het spelen van jazzmuziek in de avonddiensten, of het citeren van filosofen. Maar dat is geen methode. Dat was de contextualisatie van onze bediening met het oog op de gaven en vermogens van onze mensen en de gemeenschap. Er is niet een enkel model voor evangeliebewegingen. Evangeliebewegingen komen tot stand door de bewegingsdynamiek waarover we hebben gesproken: de toepassing van het evangelie aan de harten, een geïntegreerde (allesomvattende) bediening, buitengewoon gebed. Deze dingen nodigen God uit om ons te gebruiken en om bewegingen te bouwen die Hij begint. CTC onderwijst deze evangeliebewegingsdynamiek. Het evangelie van Jezus Christus moet onze eigen levens veranderen – het leven van elke leider – en dan verspreidt het zich in de stad en verandert anderen. Dat is de vernieuwing door het evangelie. Geen model. En dat leidt tot een beweging.

Het evangelie van Jezus Christus moet onze eigen levens veranderen – het leven van elke leider – en dan verspreidt het zich in de stad en verandert anderen.

CTC is geen franchisenemer. We hebben geen methode om te onderwijzen. We hebben alleen het evangelie. Maar dat is het allerkrachtigste dat bestaat. Wij helpen nationale leiders om evangeliebewegingen te bouwen. We onderhouden een beweging in de grote steden van deze wereld.

Het bericht Wat is een evangeliebeweging? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

We hebben in deze serie al veel gezegd over het maken van discipelen, maar dit is een mooi moment om even stil te staan en er met je kring over na te denken: gebeurt dit ook echt? Is dit slechts een Bijbelstudie geworden, of leer jij de ander inderdaad om op zijn beurt ook discipelen te maken? Hoe staat het met de mensen die jij onderwijst? Zijn zij al begonnen dit materiaal met iemand anders door te nemen? Zo niet, zijn ze dan van plan zeer binnenkort daarmee te beginnen?
Wij naderen het einde van deze ‘reis’ met onze leerling. En het is de bedoeling dat dit zich vermenigvuldigt in het leven van anderen. Dat moeten we blijven benadrukken, anders zullen we het niet doen.

Ja, en ik weet dat we dit al heel vaak gezegd hebben, omdat wij zo sterk geneigd zijn ons eigen ding te doen. En discipelen maken is moeilijk. En ik weet ook dat we vanaf het begin hebben gezegd dat dit Multiply-materiaal niet iets is om voor jezelf te houden. Maar ik garandeer je, veel mensen zullen dat wél doen. Dat was beslist niet onze bedoeling. En dit hield mij bijna tegen om dit materiaal samen te stellen. Dat gebeurt al genoeg; het is de bedoeling dat deze kennis doorgegeven wordt. Wij leren jou om een leraar te zijn. Dus als jij dit in je eentje doorneemt en niet aan anderen doorgeeft, moet je begrijpen dat je lijnrecht ingaat tegen de bedoeling hiervan. Wij proberen jou toe te rusten voor de Grote Opdracht.

En dat niet alleen; je mist zoveel als je dit alleen voor jezelf houdt. Je mist de vreugde die het brengt als jij je leven, het Evangelie en het Woord van God met anderen deelt en hen leidt tot het volgen van Christus. Daarvoor zijn wij geschapen. Met dat doel ademen wij. Om deze reden heeft de Heere ons niet gered en daarna onmiddellijk in de hemel opgenomen. Hij liet ons hier achter met een reden: opdat wij onderdeel uitmaken van de verspreiding van het Evangelie. Dat willen we niet mislopen. Het geeft zoveel vreugde om anderen tot discipelen te maken. Denk dus niet: ‘Dit is het bevel; ga en gehoorzaam!’ Maar: ‘Dit is het bevel, en dit is een bevel dat leven brengt!’

Dit geeft ons een doel. Het is de reden dat ik vandaag leef. Ik leef niet om zomaar wat rond te hangen en plezier te hebben. Soms klinkt dat wel aantrekkelijk: gewoon je eigen ding doen. Maar om te leven met een missie en die roeping dan ook te gehoorzamen, dat is geweldig. Dat is een levensdoel! De mensen die depressief worden, zijn vaak de mensen die te veel naar zichzelf kijken en te veel op zichzelf focussen. Zij beseffen niet zozeer: ‘God schiep mij met een doel!’ Wanneer wij aan dat doel beantwoorden, ervaren we voldoening.

Hier valt zoveel over te zeggen. Er is een toeschouwersmentaliteit die de kerk kapotmaakt, op allerlei manieren. Niemand mag hier aan de zijlijn blijven staan. Iedere volgeling van Christus, iedere discipel, hoofd voor hoofd, moet ook andere mensen tot Hem brengen, in de omgeving waar hij woont, werkt, ontspant en waar God hem gesteld heeft. ‘Wie kan ik aan de hand nemen om Christus te gaan volgen? Wie kan ik helpen groeien in zijn relatie met Christus? Zo wil ik mijn leven besteden, met het oog op mijn familie, mijn baan, mijn omgeving of wat dan ook.’ Houd deze focus vast. Als je leerling nog geen duidelijk plan hiervoor heeft, is dit het moment om dat te gaan maken.

Het bericht De grote opdracht verscheen eerst op Geloofstoerusting.