Als mijn gevoel de maatstaf is van alle dingen. Als ik zelf bepaal wat goed of slecht voor mij is. Waar zou ik me dan schuldig over moeten voelen? En wat moet ik met een Bijbel die mij confronteert met de slechtheid van mensen en mij vertelt dat ik ook een gebroken, verdorven hart heb. Wat moet ik met een Jezus Die onder andere me zegt dat ik zonder radicale vernieuwing van mijn leven verloren ben. Zo beleef je dat helemaal niet.’

Wat moet je met Jezus als er geen schuld is die verzoening nodig heeft? Over deze vraag gaat de boodschap van Marcel Vroegop die hij deelde met jongeren tijdens een Connect-middag in Reeuwijk.

Het bericht Wat moet ik met (mijn) schuld? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

De negentienjarige Mee was amper twee maanden christen toen een communistische wacht in haar Laotische dorp op haar af kwam, terwijl hij een wapen op haar hoofd richtte en zei: ‘Als jij christen blijft zal ik je nu doden.’ Mee reageerde: ‘Je kunt mijn lichaam doden, maar niet mijn geest.’

De afgelopen jaren is het door nieuwe regels in China verboden geworden voor tieners om naar de kerk te gaan en voor leraren, voorgangers en ouders om godsdienstles te geven aan iemand die jonger is dan 18 jaar. Voor het negeren van deze regels zijn velen gearresteerd en in de gevangenis beland.

Ik ben 19. Ik beschouw mezelf al bijna mijn hele leven als christen. Ik ben nog nooit vervolgd, bedreigd of gevangen gezet om mijn geloof.

En ik kan het niet helpen me af te vragen: als ik Roy, Mee, of een tiener in China was, zou ik Christus dan zo trouw volgen?

Verandering in mijn wandel met God

Door de afgelopen jaren heen ben ik bewust me meer gaan verdiepen in de vervolgde kerk. Lezen over hoe Christus’ volgelingen in Somalië gedood worden door hun families omdat ze zich bekeren van de islam, en over hoe gelovigen in Iran alles riskeren om een Bijbel in hun bezit te kunnen krijgen, heeft mijn ogen geopend voor mijn eigen vaak zelfvoldaan geloof.

Ik zag mijn ongevoeligheid – mijn onwil om tijd met Christus door te brengen, Zijn Woord te lezen en met Zijn volk samen te komen – in sterk contrast met het commitment van de vervolgde gelovigen aan diezelfde dingen. Ik werd me bewust van hoe weinig ik eigenlijk heb gegeven voor Jezus in vergelijking met hoeveel anderen hebben opgeofferd.

Ik begon te begrijpen dat Jezus volgen betekent dat ik me aan Hem vastklamp – wat het me ook kost.

Ik ben dankbaar voor godsdienstvrijheid, maar vrijheid kan ook leiden tot zelfgenoegzaamheid. Ik verlang niet naar vervolging, maar ik verlang er wel naar om wakker geschud te worden uit mijn ongevoeligheid. Ik heb gehoord van christenen in China die bidden om vervolging in Amerika, omdat ze weten dat vervolging je wandel met God verdiept.

Maar al te vaak lijkt in Westerse landen de oproep om Christus te volgen meer op het opsteken van je hand aan het eind van een dienst en minder op het afleggen van je leven. Maar in landen als China, India en Noord-Korea ziet het volgen van Jezus er heel anders uit. Toegeven aan het christendom betekent je leven, je vrijheid of op z’n minst je baan riskeren. Het kan moeilijk zijn om aan één enkele Bijbel te komen. Het kunnen ontmoeten van andere gelovigen is een voorrecht, helemaal als je bekijkt hoe gevaarlijk dat is.

Toen mijn ogen geopend werden voor dit contrast, begon ik te begrijpen dat Jezus volgen betekent dat ik me aan Hem vastklamp – wat het me ook kost.

Verandering in hoe ik de kerk zie

Als naar de kerk gaan zou betekenen dat je je leven riskeert, zou je dan gaan?

In het westen is deze vraag hypothetisch, omdat er meestal weinig tot geen risico is. Maar voor veel van onze broeders en zusters over de hele wereld is het een reële vraag met reële gevolgen.

Wanneer ik mij andere tieners voorstel in China en Iran, die hun leven riskeren om met andere gelovigen samen te komen, ben ik nederig en gebroken vanwege het feit dat tieners in het westen de kerk verlaten. Het is ook shockerend om je te realiseren dat, in een poging om tieners te trekken, veel jeugdgroepen hun belangstelling proberen te wekken met oppervlakkige zaken – pizzafeestjes, weggeefacties, spelletjes en vermaak.

De lichtzinnigheid waarmee ik het samenkomen met andere christenen benaderde staat in schril contrast met wat anderen ervoor moeten riskeren.

Niet alleen hebben de vervolgden mij de plaatselijke kerk meer doen waarderen, het heeft ook mijn perspectief op de wereldwijde kerk verruimd. De kerk is groter dan onze eigen gemeente, denominatie en land. We zijn geestelijk één lichaam met deze enorme familie van Christus’ volgers over de hele wereld. Dit besef inspireert ons om voor de wereldwijde kerk te zorgen met vurig gebed en financiële steun.

Verandering in hoe ik het evangelie waardeer

Je zou verwachten dat door vervolging het christendom zou afnemen en mensen zouden kiezen om zich af te keren van Christus. Maar in veel omgevingen waar vervolging plaatsvindt – sinds de vroege kerk tot nu toe – is het tegenovergestelde werkelijkheid. Iran heeft naar verluidt de snelst groeiende beweging van het christendom, ondanks het feit dat de regering zeer onderdrukkend is, de Bijbel illegaal is, en christenen regelmatig hun baan verliezen vanwege hun toewijding aan Christus. China heeft de laatste dertig jaar ook een explosieve groei van het christendom gekend, en hoewel de regeringsbeperkingen de laatste jaren zijn toegenomen, blijft de kerk vooruitgaan.

Het breekt mijn hart dat tieners op andere plaatsen de kansen wel grijpen om het evangelie te delen, ook al kost het hun hun leven – terwijl ik dat niet deed, omdat ik mij er niet zo fijn bij voelde.

Door over deze vervolgde broeders en zusters te leren, ben ik meer van het evangelie gaan houden en ben ik uitgedaagd in hoe ik het beleef en met anderen deel. Christenen in China en Iran hebben alles opgegeven omwille van het evangelie, omdat ze de kracht ervan hebben ervaren. Zij hebben hun leven op het spel gezet om de oproep van Christus te gehoorzamen: ‘Kom, volg Mij’ en ‘gaat heen en onderwijs alle volken’, en zij vinden het de moeite waard.

Wij die vrijheid van godsdienst genieten, hebben een unieke strijd te voeren tegen de verleiding om comfortabel achterover te leunen en onze opdracht te verzaken, uit angst voor spot of gewoon omdat het ons ongemakkelijk gevoel geeft. Maar het evangelie is de strijd waard. Ik heb vaak geweigerd om over Jezus te praten omdat ik me op dat moment ongemakkelijk voelde. Het breekt mijn hart dat tieners op andere plaatsen de kansen wel grijpen om het evangelie te delen, ook al kost het hun hun leven – terwijl ik dat niet deed, omdat ik mij er niet zo fijn bij voelde.

Verandering hoe ik vandaag leef

Ik stel mijzelf regelmatig de vraag: Als ik in een land zou zijn waar vervolging is, hoe zou ik dan leven? Zou ik sterk blijven? Of zou ik toegeven? Zou ik in staat zijn om Jezus te volgen – wat er ook gebeurt?

Deze vragen stellen – en lezen over andere tieners die deze vragen daadwerkelijk in moeten beantwoorden – heeft mijn leven en geloof op de proef gesteld en maakte dat ik ging nadenken over hoe ik vandaag leef. Leren over en bidden voor de vervolgde kerk heeft me uit mijn eendimensionale christendom geschud en me een breder perspectief gegeven van wat het betekent om Christus te volgen.

Charles de Foucauld, een martelaar uit het begin van de 19e eeuw, schreef eens: ‘Leef vandaag alsof je vanavond zal sterven als een martelaar.’

Mogen we met zulke heilige moed leven. Mogen we niet vanwege comfort opgeven waar anderen voor willen lijden, of in vrijheid opgeven waar anderen voor moeten sterven. Mogen we onthouden dat Jezus volgen iedere prijs waard is; mogen we iedere dag leven voor de glorie van Zijn naam. En mogen we leren hoe we trouw onze broeders en zusters zullen bijstaan door vurig gebed, voortdurende steun en opofferende liefde.

Het bericht Hoe de vervolgde kerk mij verandert verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Deze man is niet de enige. Veel christenen willen deze wereld beter maken en zien dit als de opdracht die Jezus gegeven heeft. Slavernij verbannen, mensenhandel onmogelijk maken, het klimaat redden, armoede uit Afrika verdrijven en honger laten uitsterven. Het licht van Christus verspreiden door een straatkrant te kopen, te geven aan goede doelen en op straat te bidden voor vreemden. Jezus is gekomen om al onze lasten te dragen en vrede en heling te geven aan ieder die maar wil. Het maakt niet uit hoe je leeft of wie je bent, God houdt van jou! Het evangelie van Jezus Christus is een wereldverbeterende boodschap geworden.

Zodra wij onze focus verleggen van het evangelie naar aardse zaken, verleggen wij de focus van de redding van zondaren naar symptoombestrijding.

Alleen is dat niet, ondanks dat het er nobel uitziet, het evangelie dat de Bijbel ons vertelt. Jezus grijpt de ontmoeting met Pilatus niet aan om een eerlijkere verdeling van de welvaart voor elkaar te boksen. Nergens in de Bijbel wordt opgeroepen om slaafvrije dadels te eten. Sterker nog, wij worden zelf slaven van Christus genoemd (1 Korinthe 7:22). Natuurlijk is het prima om Tony’s Chocolonely te eten. Het is alleen niet de kern van het evangelie, sterker nog: het evangelie wordt er überhaupt niet mee verspreid. Het evangelie draait uiteindelijk om Jezus en niet om mensen. Het gaat erom dat Jezus naar de wereld kwam om de zonden op Zich te nemen, waardoor ieder die zich bekeert, van dood in de zonde levend gemaakt wordt in Christus.

Jezus’ bediening en dat van de apostelen nadien vond plaats onder de Romeinse heerschappij. Wat wij daarvan weten is dat dit een zeer wrede culturele tijd was. Machtsmisbruik, corruptie en onrechtvaardigheid vierden hoogtij. Maar juist daar waar de aardse nood zo hoog leek, bleek de focus van de christenen op de geestelijke nood gericht te zijn.

Zodra wij onze focus verleggen van het evangelie naar aardse zaken, verleggen wij de focus van de redding van zondaren naar symptoombestrijding. Alles wat wij onrechtvaardig of slecht vinden is het resultaat van zonde. Dat iemand op straat moet slapen is een resultaat van de zondeval. Het kan goed zijn om van een dakloze een straatkrant te kopen zodat hij of zij die nacht onderdak kan betalen. Alleen, wat heeft iemand er aan om geld te krijgen, maar niet het levensreddende evangelie? Wat voor zin heeft het dat iemand onderdak heeft voor één nacht maar niet de mogelijkheid krijgt voor eeuwig in te gaan tot het huis van de Vader?

Ik wil benadrukken dat het goed is om mensen recht te doen en iedereen lief te hebben en daarnaar te handelen. Het is alleen niet liefdevol als het bij goede daden blijft.

Wij missen allemaal de heerlijkheid van God (Romeinen 3:23), al onze rechtvaardige daden zijn als een bezoedeld kleed (Jesaja 64:6) en de hele schepping is aan de zinloosheid en het verderf onderworpen (Romeinen 8:20-21). Het onrecht in deze wereld en de klimaatdebatten zijn een gevolg van een door mensen gekozen zondeval. Het is allemaal het gevolg van de natuur van de mens en de schepping. Wij zelf zijn het probleem en de oplossing is alleen te vinden in Jezus Christus als het volmaakte offer.

Ik wil benadrukken dat het goed is om mensen recht te doen en iedereen lief te hebben en daarnaar te handelen. Het is alleen niet liefdevol als het bij goede daden blijft. Om het heel bot te zeggen: Er is nog nooit iemand tot geloof gekomen door een voedselpakket dat uit een helikopter gedropt werd. Mensen komen tot geloof door het evangelie te horen (Romeinen 10:14) en dat is onze opdracht. Het kan liefdevol zijn om goede dingen te doen, maar als wij het evangelie niet delen dan vergeten wij het allerbelangrijkste; hebben wij hen dan wel echt lief?

Het kan liefdevol zijn om goede dingen te doen, maar als wij het evangelie niet delen dan vergeten wij het allerbelangrijkste; hebben wij hen dan wel echt lief?

Op een dag zal er een nieuwe hemel en een nieuwe aarde zijn en zullen alle tranen gewist worden. God zal rechtspreken en er zal recht gedaan worden. Het koninkrijk zal nog komen, Jezus zal het zelf vestigen; dat hoeven wij niet voor Hem te doen. Tot die tijd is het genadetijd, waarin christenen ongelovigen (hoe slecht hun leven ook is) mogen wijzen op hun geestelijke probleem en hen vervolgens mogen leiden naar die geweldige en enige oplossing.

Het bericht Het Tony’s Chocolonely evangelie verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Want zo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat ieder die in Hem gelooft, niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft. (Johannes 3:16)

De schaduwkant van Johannes 3:16

Als we, als christenen, nadenken over dit vers, focussen we ons vaak op Gods liefde en op het feit dat we eeuwig leven kunnen ontvangen. Het is een geweldig vers dat ons verteld dat God ons is komen redden! Toch zijn we vaak geneigd de terechte vervolgvraag te negeren, namelijk: gered waarvan? Johannes 3:16 is alleen goed nieuws als we eerst het slechte nieuws begrijpen. De vooronderstelling van Johannes 3:16 is namelijk dat de natuurlijke staat van een mens een ‘verloren’ staat is. Wij als mensen zijn verloren in onze zonden; of anders en confronterender gezegd: doordat wij ons hebben afgekeerd van God in zonde, verdienen wij de rechtvaardige straf van de eeuwige hel. Wij, van nature slaven van de zonde en ten diepste volgelingen van Satan, wij verdienen straf, toorn, verlorenheid; voor eeuwig.

Daarnaast moeten we beseffen dat Gods reddingsplan niet alleen was om ons vrij te maken van de overheersing van Satan en onze gebondenheid aan de zonde. Het klopt: wij waren volgelingen van Satan en wandelden als slaven van de zonde. Daarvan heeft God ons door Jezus Christus gered. Maar het gaat nog veel dieper dan dat. We moeten beseffen dat God ons gered heeft van Zichzelf. Jezus Christus droeg de toorn van God aan het kruis. God, in Zijn liefde, is gestorven aan het kruis om ervoor te zorgen dat Hij ons niet naar de hel hoeft te sturen. Sta daar eens bij stil. God, in Zijn rechtvaardigheid, zou Degene zijn die jou naar de hel zou sturen; niet de satan. Het probleem van de mens is uiteindelijk niet met Satan, maar met God: ‘Wees niet bevreesd voor hen die het lichaam doden en de ziel niet kunnen doden, maar wees veeleer bevreesd voor Hem Die zowel ziel als lichaam te gronde kan richten in de hel’ (Mattheüs 10:28). Prijs God dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat ieder die in Hem gelooft, niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft!

Wat Jezus van ons vraagt is dat wij zeggen: ik ben hopeloos, hulpeloos en verloren, ik verdien de eeuwige dood en er is niets wat ik eraan kan doen. De enige hoop die ik heb is om mij te wenden tot Jezus.

De pijnlijke opdracht van Johannes 3:16

Hoe kunnen wij dat eeuwige leven dan ontvangen? Johannes 3:16 antwoordt: geloof! Want ieder die in Hem gelooft zal eeuwig leven ontvangen. Op het eerste gezicht klinkt dit heel simpel en misschien zelfs een beetje te gemakkelijk. ‘Is dat alles? Waar zijn de kleine lettertjes? Wat moet ik doen?’. Maar dit is juist wat het voor ons mensen zo moeilijk maakt. Wat Jezus hier van ons vraagt is dat wij zeggen: ik ben hopeloos, hulpeloos en verloren, ik verdien de eeuwige dood en er is niets wat ik eraan kan doen. De enige hoop die ik heb is om mij te wenden tot Jezus. Inderdaad, de Bijbel schildert geloof niet voor als een intellectueel gebeuren: ‘De feiten zijn overduidelijk dat Jezus 2000 jaar geleden onder de Romeinen is gekruisigd en dat Hij is opgestaan. Ja, dat geloof ik wel.’ Nee, geloven dat het in theorie klopt is niet het geloven waar Jezus op doelt. In 3:36 zien we dat Jezus lijkt te zeggen dat niet theoretisch ongeloof, maar geestelijke ongehoorzaamheid het tegenovergestelde is van geloven: ‘Wie in de Zoon gelooft, heeft eeuwig leven, maar wie de Zoon ongehoorzaam is, zal het leven niet zien, maar de toorn van God blijft op Hem’ (Johannes 3:36). Hoe zit dit?

Het antwoord, zoals wel vaker, vinden we in de context. Als je verder leest in Johannes 3 kom je dit vers tegen:

Wie in Hem gelooft wordt niet veroordeeld, maar wie niet gelooft, is al veroordeeld, omdat hij niet geloofd heeft in de Naam van de eniggeboren Zoon van God. En dit is het oordeel, dat het licht in de wereld gekomen is, en de mensen hebben de duisternis liefgehad, meer dan het licht, want hun werken waren slecht. Want ieder die kwaad doet komt niet tot het licht, opdat zijn werken niet ontmaskerd worden. (Johannes 3:18-20)

Het klinkt misschien ingewikkeld, maar wat Jezus hier zegt is heel belangrijk voor ons, als we willen begrijpen waarom Jezus ongehoorzaamheid als het tegenovergestelde van geloof neerzet. Er staat hier dat wie niet gelooft, al veroordeeld is. En waarom ben je dan veroordeeld? Omdat je theoretisch niet gelooft? Nee, zegt Jezus, je bent al veroordeeld omdat je de duisternis meer lief hebt dan het licht. Het is niet intellectueel falen, maar geestelijk falen, dat ons de veroordeling oplevert. De reden dat mensen niet geloven is omdat zij de duisternis, de zonde, liefhebben. De reden dat mensen na het horen van het Evangelie Jezus alsnog verwerpen, is ten diepste niet omdat zij het theoretisch te moeilijk vinden om te geloven, maar omdat zij niet willen komen tot het licht. Vanuit onszelf willen wij niet toegeven dat we smerige, hulpeloze en hopeloze zondaren zijn. Bovendien genieten we van nature ook veel te veel van de zonde! Ja, er is niets wat we liever willen dan zondigen! Paulus omschrijft het als volgt: ‘Want de toorn van God wordt geopenbaard vanuit de hemel over alle goddeloosheid en ongerechtigheid van de mensen, die de waarheid in ongerechtigheid onderdrukken’ (Romeinen 1:18). Wij mensen onderdrukken van nature de waarheid! Simpelweg omdat we het niet willen. En daarom is de bijbelse oproep: bekeer je en geloof het evangelie!

Het is niet intellectueel falen, maar geestelijk falen, dat ons de veroordeling oplevert. De reden dat mensen niet geloven is omdat zij de duisternis, de zonde, liefhebben.

Als ik hier bij stil sta wordt mijn verbazing over Johannes 3:16 alleen maar groter. God heeft mij, door het sterven en opstaan van Jezus Christus, gered van (1) mijn zonde, (2) mijn liefde voor die zonde, een liefde die ik van nature helemaal niet kwijt wilde, (3) Zijn Eigen rechtvaardige toorn, die mij rechtvaardig de hel zou opleveren en (4) de slavernij aan de zonde, waardoor ik nu door Zijn Geest vrij mag zijn om Hem te gehoorzamen. En waarom? Omdat God mij liefhad. Waarom had hij mij lief? Niet omdat ik ook maar iets liefdevols bij mij draag, maar omdat Hij liefde is.

Want zo lief had God de wereld, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat ieder die in Hem gelooft, niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft.

Het bericht God had de wereld lief, ** … wij de duisternis verscheen eerst op Geloofstoerusting.

‘Want Hij is het, die zijn volk zal redden van hun zonden’ (Mattheüs 1:21b).
‘Want ik ben niet gekomen om rechtvaardigen te roepen, maar zondaars’ (Mattheüs 9:13b).
‘Want ik ben niet gekomen om de wereld te oordelen, doch om de wereld te behouden’ (Johannes 12:47b).

Veel christenen geloven nog dat Jezus voor hun zonden is gestorven. Maar wat wordt geloofd, wordt steeds minder verkondigd. De verkondiging van het evangelie dat redt van zonde, verdwijnt uit de prediking en de evangelisatie brochures. Het beroep dat op God wordt gedaan, is niet om te redden van zonde, maar om te redden uit huwelijksproblemen, depressie, verdriet, enzovoorts. Men verwacht van God te ontvangen wat de psychotherapie tot stand probeert te brengen. Wat men hoopt te krijgen is niet heiliging, maar emotionele welvaart, relaties die voldoening geven, zelfaanvaarding en een zinvol leven.

Er wordt beroep gedaan op God als op de spoedgevallendienst. Hij mag opdraven om onze wonden te genezen, maar zodra de pijn draaglijk wordt, verdwijnt Hij uit beeld. God wordt behandeld als de dienstknecht van ons geestelijk, lichamelijk en psychisch comfort. Geloof is steeds minder gebaseerd op de waarheid van de Schrift, dat een mens gered moet worden van de zonde, en wordt steeds meer de aller-individueelste expressie van de aller-individueelste zelfverwezenlijking.

Predikers vermijden zoveel mogelijk de woorden ‘zonde’, ‘bekering’, ‘berouw’, ‘hel’, ‘discipelschap’, ‘kosten berekenen’, ‘gehoorzaamheid’ of ‘je leven verliezen’.

Verdwijnt het evangelie?

Het bericht Verdwijnt het evangelie? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Behalve de twee buitenlandse gastsprekers komen ook Marco de Wilde en Jacob Folkerts aan het woord. Zij spreken over respectievelijk ‘het evangelie en hermeneutiek’ en ‘het evangelie centraal voor het hart’. Naast de centrale lezingen worden diverse deelsessies aangeboden.

BEKIJK FLYER   |   BEKIJK HET COMPLETE PROGRAMMA   |   DIRECT REGISTREREN

Het mission statement van TGC Nederland & Vlaanderen luidt: TGC Nederland & Vlaanderen richt zich op de vernieuwende doorwerking van het evangelie van Jezus Christus, Gods Zoon, Heer van hemel en aarde, in kerk en maatschappij.

Twee dagen bezinning op de kern van je geloof en bediening, met onderlinge ontmoeting, zingen en gebed.

De vernieuwende doorwerking van het evangelie… Verlangen we daar niet allemaal naar? Maar hoe komt die tot stand? Hoe wordt onze bediening weer vervuld van de kracht van het evangelie? Daarvoor is een herontdekking van het evangelie nodig.

Deze (uitgestelde) eerste conferentie van TGC Nederland & Vlaanderen gaat daarom over een aantal belangrijke en actuele vragen rond de kern van het evangelie, zoals: Wat moeten we precies onder het evangelie verstaan? Hoe verhoudt het evangelie zich tot de culturele context waarin het wordt verkondigd? Wat betekent het om kerk te zijn na de corona-crisis? En wat zijn actuele mogelijkheden voor het Evangelie in de Europa?

Programma, registratie en locatie

Ga naar www.tgcnederland.nl/conferentie21 voor het volledige programma en registratie. De conferentie wordt gehouden in Missiecentrum ‘De Wegwijzer’, Makassarweg 80 in Almere.

BEKIJK FLYER   |   BEKIJK HET COMPLETE PROGRAMMA   |   DIRECT REGISTREREN

Over de sprekers

• Collin Hansen is vicepresident van TGC en het hoofd van de redactie van TGC. Hij is de auteur van een aantal boeken, waaronder Young, Restless, Reformed, A Journalist’s Journey with the New Calvinists, en (samen met Sarah Eekhoff Zylstra) Gospelbound: Living with Resolute Hope in an Anxious Age. Zijn meest recente boek geschreven samen met Jonathan Leeman is Rediscover Church: Why the Body of Christ Is Essential. De Nederlandse vertaling van dit boek wordt tijdens de conferentie gepresenteerd. Collin behaalde zijn MDiv graad aan de Trinity Evangelical Divinity School en een bachelor in journalistiek en geschiedenis aan de Northwestern University.
• Tim Savage (PhD van de Universiteit van Cambridge) is voorganger, auteur, spreker, en is vanaf het begin lid van de Council van The Gospel Coalition. Hij is voorganger geweest van gemeenten in Arizona, Texas en Engeland. Tim is de auteur van No Ordinary Marriage en Discovering the Good Life. Tim woont nu in Cambridge, Engeland en is als Area Coordinator actief in TGC Europe.
• Marco de Wilde studeerde theologie aan de Universiteit Utrecht en is predikant binnen de Protestantse Kerk in Nederland. Sinds februari 2019 dient hij de hervormde gemeente van Sommelsdijk. Hij verdiept zich al jaren in de beweging van het nieuwe calvinisme. Marco de Wilde is lid van het bestuur van TGC Nederland & Vlaanderen.
• Jacob Folkerts studeerde theologie aan de Evangelische Theologische Hogeschool in Veenendaal en daarna aan de Theologische Universiteit Kampen, waar hij in 2011 afstudeerde. Na vijf jaar voorganger te zijn geweest van Baptistengemeente Texel, is hij sinds september 2016 voorganger van Vrije Baptistengemeente Bethel te Drachten. Hij is lid van de Raad van Advies en Aanbeveling van TGC Nederland & Vlaanderen.

BEKIJK FLYER   |   BEKIJK HET COMPLETE PROGRAMMA   |   DIRECT REGISTREREN

Het bericht Herontdek het Evangelie! ** 24-25 september ’21 verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Toch is het gedachtegoed van het vertrouwen op je gevoel niet alleen voorbehouden aan de seculiere wereld. Ook in de christelijke wereld lijken we beïnvloed te worden door deze ideeën. Sterker nog, in de ‘christelijke’ studentenwereld viert het hoogtij. Het geloven in God is gereduceerd tot het hebben van een goed gevoel. Je zou het wel het ‘postmoderne gevoelsevangelie’ kunnen noemen. Zolang jij God ‘voelt’ of ‘ervaart’ (wat dat ook mag betekenen) zit je goed. Studenten delen met elkaar op getuigenisavonden hoe God op een bovennatuurlijke weg hun verlangens heeft vervuld en hoe ze op ‘hun manier’ God ervaren hebben. Ik bedoel hiermee niet, dat we moeten stoppen met het bemoedigen van elkaar. Integendeel. Maar er is wel iets anders aan de hand.

Zoals een onderzoek door de jongerenorganisatie van de EO-BEAM al aantoonde, twijfelen heel veel jongeren aan hun geloof. Het probleem van die getuigenisavond, waar studenten vertellen hoe ze God op hun manier hebben ervaren, is dat al de luisteraars ook snakken naar die ervaring. Zij willen ook God ervaren, God voelen. Zo vaak hoor ik jongeren en studenten zeggen dat ze twijfelen aan hun geloof omdat ze God niet ‘voelen’. Ze ervaren Hem niet ‘zoals al die andere mensen dat wel doen’. Het gemis van de ervaring en het gevoel voedt de twijfel en het ongeloof.

We zullen eerlijk moeten zijn; het gevoelsevangelie is een vals evangelie.

De naam ‘postmodern gevoelsevangelie’ is eigenlijk misleidend, gezien er nauwelijks te spreken valt van een evangelie. Van de boodschap van Gods heiligheid en rechtvaardigheid, onze zonde en verdorvenheid en Gods grote genade betoont in Jezus Christus, mist elk spoor. Het doet me verdriet hoe vaak ik ‘christelijke’ studenten moet uitleggen wat het evangelie eigenlijk inhoudt.

We zullen eerlijk moeten zijn; het gevoelsevangelie is een vals evangelie. Bovendien is het voor velen een struikelblok, en Paulus roept ons op om ons van dit soort verhalen af te keren. ‘Want zulke mensen dienen niet onze Heere Jezus Christus, maar hun eigen buik, en door fraaie woorden en mooie praat bedriegen zij de harten van de argeloze mensen.’

Nergens in de Bijbel worden wij opgeroepen om op ons gevoel te vertrouwen. We moeten ons niet laten misleiden door ons gevoel. Je gevoel en je emoties zijn soms heel toepasselijk, maar vaak totaal onbetrouwbaar. ‘Arglistig is het hart, boven alles, ja, ongeneeslijk is het, wie zal het kennen?’ (Jeremia 17:6). Het jagen naar de vervulling van onze aardse verlangens is bovendien helemaal geen bijbelse opdracht. Het evangelie en Gods Woord zijn regelmatig volledig in strijd met wat wij ‘fijn’ vinden. We moeten ons niet vastklampen aan ons gevoel, maar aan de Waarheid.

We moeten ons niet vastklampen aan ons gevoel, maar aan de Waarheid.

Onze gevoelens hebben geen invloed op de waarheid; de waarheid heeft wel invloed op onze gevoelens. Soms wil God dat wij ons schamen, dat wij ons slecht voelen over onze zondige staat, dat wij ons verdrietig voelen. Daar doorheen wil Hij ons verootmoedigen, ons stilzetten, om vervolgens op Hem te zien. Om onze zonden aan Hem te belijden, onze afhankelijkheid aan Hem uit te spreken, om op Zijn beloften te vertrouwen; om Hem de eer te geven voor Zijn grote ontzagwekkende en genadevolle daden.

Laat je niet misleiden! Twijfel je aan je geloof? Voel je God niet? Klamp je vast aan Gods Woord. Leer teksten uit je hoofd. Predik de waarheden van het evangelie tegen jezelf. ‘Waarmee houdt een jongeman zijn pad zuiver? Als hij dat bewaart overeenkomstig Uw Woord’ (Psalm 119:9).

Het bericht Laat je niet misleiden! verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Dit is het aanstootgevende van het evangelie: niemand kan zijn wie hij is, niemand moet willen zijn wie hij is en niemand mag zijn wie hij is zoals hij geboren is.

We worden geboren met verlangens die gericht zijn op onszelf, in plaats van op God en de mensen om ons heen. En verlangens die gericht zijn op onszelf zijn uiteindelijk schadelijk en zelfs dodelijk voor ons. En omdat we God en de mensen om ons heen verwerpen als we kiezen om onze eigen verlangens te volgen, sterven we en zullen we ook altijd zonder God en onze naaste zijn.

Daarom worden we opgeroepen om onszelf af te keren, niet te luisteren naar die verlangens, om onszelf te verloochenen. Te sterven aan onszelf en te leven voor Christus in heiligheid.

Jezus roept ons, in zijn liefde en met het oog op ons welzijn, niet op om hetero te worden, maar om heilig te zijn. Want er is maar één categorie: mens. We zijn allemaal mensen, en niet één sticker die we op onszelf plakken weerhoudt ons ervan om de identiteit waarmee we geboren zijn los te laten en onszelf over te geven aan Jezus. Om onszelf met zijn leven, dood en opstanding te identificeren. Hij roept ons op alles los te laten en Hem te volgen, Zijn leerling te worden, zodat we op Hem gaan lijken, heilig. Want God is heilig.

Of je nu verlangt naar seks met een man, seks met een vrouw, pornografische beelden, seks met jezelf terwijl je aan iemand denkt, of naar heel veel eten. God houdt van je, Hij heeft je lief en Hij verlangt er naar om je te ontvangen als een goede Vader en je veel meer te geven dan je kunt krijgen als je je verlangens vervult op manieren die uiteindelijk alleen maar gericht zijn op jezelf.

God heeft je zo lief dat Hij zijn eigen Zoon gestuurd heeft om de gevolgen van elk egoïstisch vervulde verlangen te dragen, namelijk het zijn zonder God en zonder mensen om je heen. Maar Hij heeft die gevolgen overwonnen. Want Hij stond op uit de dood, uit de verlatenheid van God, nadat Hij al Gods heilige woede gedragen had over ons egoïsme. Vervolgens zocht Hij Zijn leerlingen weer op.

Hij heeft Zijn Geest belooft aan iedereen die zich afkeert van zichzelf, zich keert tot de Vader en Hem daar om vraagt.

Zo is Hij nu niet meer lichamelijk bij ons, maar Hij heeft beloofd dat Hij ons niet als wezen achter zou laten; alleen, in verlatenheid (waar we zelf voor gekozen hebben toen we God en onze naaste verwierpen door onze verlangens egoïstisch te vervullen). Hij heeft Zijn Geest beloofd aan iedereen die zich afkeert van zichzelf, zich keert tot de Vader en Hem daar om vraagt. En deze goede Vader geeft geen steen als we om een brood vragen!

En deze Geest brengt liefde, blijdschap, vrede, geduld, vriendelijkheid, goedheid, geloof, zachtmoedigheid en zelfbeheersing voort. Dan hoeven we onze verlangens niet meer egoïstisch te vervullen, want de blijdschap en de vrede waar we naar verlangen zijn vrij beschikbaar. We zijn vrij. We hoeven niet meer te zondigen om onszelf wat beter te voelen, om voldoening te vinden. Want Gods Geest wil ons alles geven wat ons eeuwig leven geeft.

Het bericht Een aanstootgevend evangelie verscheen eerst op Geloofstoerusting.

In de meeste kerken bestaat het grootste deel van de gemeente uit mannen en vrouwen die zich toevertrouwd hebben en toegewijd zijn aan die specifieke gemeente en aan elkaar. Heeft dat gevolgen voor de preek? Ik zou denken van wel.

Paulus beschrijft de gemeente van Kolosse als een gemeenschap die zich ‘houdt aan het hoofd, waaruit het hele lichaam, dat van banden en pezen voorzien is en daardoor samengevoegd, opgroeit door de groei die van God komt’ (Kolossenzen 2:19). Het ging niet zomaar om gelovigen, het waren gelovigen die geworteld waren in de gemeente van Kolosse en die opgroeiden met een groei die van God kwam.

In bijbelse prediking moeten christenen niet alleen aangesproken worden als individuen, maar als individuen die zich aan elkaar hebben toegewijd binnen een plaatselijke gemeente.

In Kolossenzen 3 vers 15 en 16 gaat Paulus daarop door: ‘En laat de vrede van God heersen in uw harten, waartoe u ook in één lichaam geroepen bent; en wees dankbaar. Laat het woord van Christus in rijke mate in u wonen, in alle wijsheid; onderwijs elkaar en wijs elkaar terecht, met psalmen, lofzangen en geestelijke liederen. Zing voor de Heere met dank in uw hart.’ Let erop dat Paulus deze plaatselijke gemeente aanspreekt als één lichaam. Hij herinnert hen eraan dat het woord van Christus hen verbindt. Dat gebeurt door samen te komen rond het Woord: door het Woord te zingen en het te horen verkondigen.

Paulus spreekt de christenen hier niet als individuen aan, maar als leden van een specifieke gemeente. Als ze samenkwamen bracht dat hen niet alleen letterlijk dichter bij elkaar. Ze werden vooral verenigd in de woorden van Christus, dat in hen kwam wonen doordat ze deelden in hetzelfde onderwijs en dezelfde aansporingen.

Hetzelfde geldt nu nog voor een plaatselijke gemeente. Een van de middelen om eenheid te brengen onder de leden is de prediking van het woord van God. Calvijn wijst daar ook op als hij het ambt van de predikant beschrijft. De predikant is iemand die het lichaam samenbindt. Hij verwijst daarbij naar Efeze 4, waar het gaat over één hoop, één Heere, één geloof en één doop:

Met deze woorden toont de apostel aan dat de dienst van mensen, die God gebruikt om de kerk te besturen, de belangrijkste zenuw is waarmee de gelovigen in één lichaam samengebonden kunnen worden. (…) ‘Christus is opgevaren in de hoogte,’ zegt hij, ‘opdat Hij alles vervullen zou.’ Nu is dit de wijze van vervullen dat Hij door middel van dienaren, aan wie Hij de opdracht tot dit ambt gegeven heeft en de genade om die taak te vervullen, Zijn gaven aan de kerk uitdeelt en verdeelt. In zekere zin laat Hij op deze wijze ook Zijn eigen tegenwoordigheid merken, doordat Hij de kracht van Zijn Geest in deze inzetting van Hem laat werken, zodat ze niet zinloos of vruchteloos is. Zo wordt de toerusting van de heiligen volvoerd, zo wordt het lichaam van Christus opgebouwd. Zo groeien wij in alle opzichten op in Hem Die het Hoofd is en groeien wij ook samen tot één lichaam; zo worden wij allen gebracht tot de eenheid in Christus, indien de profetie onder ons kracht bezit, indien wij de apostelen aannemen, indien wij de leer niet verachten die onder ons gebracht wordt. Ieder die zich erop toelegt de orde waarover wij hier spreken en deze vorm van bestuur te vernietigen of die haar als een niet zo heel belangrijke zaak voorstelt, is dan ook uit op de verstrooiing of liever gezegd, de val en de ondergang van de kerk.

Waarom zou je zo veel aandacht geven aan het feit dat gemeenteleden samen een lichaam vormen als zo veel kerken groeien door veel aandacht te hebben voor niet-leden? Omdat de Bijbel veel aandacht geeft aan al die individuen die deel uitmaken van een plaatselijke gemeente, zoals we zien in de nieuwtestamentische brieven. Het christendom werd beleefd in de context van mensen van verschillende achtergronden die het evangelie met elkaar deelden – dat was de kerk. Dat heeft grote implicaties. Zoals Paulus schrijft: ‘Als één lid lijdt, lijden alle leden mee. Als één lid eer ontvangt, verblijden alle leden zich mee’ (1 Korinthe 12:26). Dat is nog eens een gemeenschap waarin je je mouwen opstroopt en elkaar bijstaat in alle dingen.

In bijbelse prediking moeten christenen niet alleen aangesproken worden als individuen, maar als individuen die zich aan elkaar hebben toegewijd binnen een plaatselijke gemeente. Vraag je bij elke tekst af: wat zegt dit gedeelte over ons leven als geloofsgemeenschap? Het lijkt misschien vreemd om alleen de leden van de gemeente aan te spreken, maar wat heeft zo’n visie op de kerk veel te zeggen richting onkerkelijke mensen én christenen die ervoor kiezen om met de gemeente te flirten in plaats van zich er echt aan te verbinden! Een voorganger toont zijn waardering voor de christenen die zich aangesloten hebben bij de gemeente en – belangrijker nog – zijn liefde voor het Woord van God, dat zijn gemeenteleden aan elkaar verbindt als hij hen als één geheel aanspreekt in de preek.

Conclusie

We hebben in drie artikelen (artikel één en artikel twee) nagedacht over de vraag voor wie een voorganger nu eigenlijk preekt. De woorden van Peter Adam zijn mij als het hier over gaat uit het hart gegrepen. Deze anglicaanse voorganger uit Australië zegt: ‘Als wij dienstknechten van God en van Christus zijn, en dienaren van Zijn Woord, dan is het ook de roeping van een predikant om een dienstknecht van Gods kinderen te zijn.’

Zeker, als predikant moeten we oog hebben voor onkerkelijke mensen. Maar als we onze preek helemaal op hen afstemmen, kan de boodschap zo sterk verwateren dat Gods kinderen ondervoed raken. Dat geeft ook geen aantrekkelijk beeld naar buiten toe. Het is belangrijk om oog te hebben voor onkerkelijke mensen, maar het is nog belangrijker om je in de eerste plaats te richten op christenen en om regelmatig de gelovigen aan te spreken die zich aan de plaatselijke gemeente hebben verbonden.

Bekijk onze boeken van 9Marks voor meer informatie over dit onderwerp!

Het bericht Preken voor ongelovigen, gelovigen en de gemeente (3) verscheen eerst op Geloofstoerusting.

In feite heerst in veel evangelicale gemeenten op dit moment een geestelijke hongersnood. Het is geen uitzondering dat de namen van populaire tv-programma’s terugkomen in de thema’s van prekenseries. In de prediking draait het om de vraag wat er nodig is voor een goed huwelijk of hoe je kinderen in deze tijd het beste kunt opvoeden. Begrijp me goed, het is nuttig en nodig om in de preek aandacht te besteden aan thema’s rond opvoeding en relaties, maar doen zich al snel twee problemen voor.

Ten eerste is er vaak nauwelijks aandacht voor wat de Bijbel zelf eigenlijk over deze onderwerpen leert. Hoe veel preken over het huwelijk bouwen nu echt voort op wat Paulus in Efeze 5:22-33 zegt over de rollen van man en vrouw? Of zijn we misschien verlegen met de bijbelse boodschap?

Ten tweede – en dat is misschien nog wel erger – zijn dit soort preken vrijwel altijd heel horizontaal. Ze vormen week in week uit het hoofdmenu voor de gemeente. Aan het theologische wereldbeeld dat Gods Woord doortrekt en de basis vormt voor alles in dit leven, wordt in stilte voorbijgegaan. De preken veranderen in moralistische praatjes waarin we tips krijgen voor een gelukkig leven.

Preken naar behoefte

Veel gemeenten zijn zich daar helemaal niet van bewust. De morele levensstandaard die in dit soort preken wordt aangeprezen is tenslotte in lijn met Gods Woord, of in ieder geval voor een deel. Zulke preken voorzien in een behoefte, voor zowel gelovigen als ongelovigen.

Voorgangers zijn intussen ook gaan geloven dat ze hun preken moeten larderen met verhaaltjes en voorbeelden, om zo hun boodschap nog eens te onderstrepen. Natuurlijk, elke goede predikant gebruikt voorbeelden. Maar preken kunnen zo tjokvol anekdotes zitten dat de theologie geheel ontbreekt.

Ik heb evangelicals regelmatig horen beweren dat qua theologie wel goed zit met evangelicale gemeenten omdat gemeenteleden niet klagen over wat we hun voorschotelen. Dat soort opmerkingen vind ik nogal zorgwekkend. We hebben als voorgangers de verantwoordelijkheid om ‘heel het raadsbesluit van God’ te verkondigen (Handelingen 20:27). Of we aan onze roeping beantwoorden, wordt niet bepaald door de mening van de meerderheid. We moeten ons laten leiden door wat de Schrift van ons vraagt. Misschien is de gemeente nog nooit echt onderwezen in Gods Woord, zodat ze het niet eens merken dat wij als voorgangers tekortschieten.

Paulus waarschuwt dat ‘wrede wolven bij u zullen binnenkomen, die de kudde niet sparen’ (Handelingen 20:29). Op een andere plaats zegt hij: ‘Er zal een tijd komen dat zij de gezonde leer niet zullen verdragen, maar dat zij zullen zoeken wat het gehoor streelt, en voor zichzelf leraars zullen verzamelen overeenkomstig hun eigen begeerten. Ze zullen hun gehoor van de waarheid afkeren en zich keren tot verzinsels’ (2 Timotheüs 4:3-4). Als de wensen van onze gemeenteleden gaan bepalen hoe wij preken, zit ketterij in een klein hoekje. Ik zeg niet dat onze gemeenten per definitie ketterse gemeenten zijn, maar wel dat Gods Woord de toetssteen moet zijn in plaats van de mening van de meerderheid. Predikanten en voorgangers zijn geroepen om de kudde te voeden met Gods Woord, niet om te preken wat de mensen willen horen.

Ketterij op de loer

Maar al te vaak rusten wij als voorgangers onze gemeenteleden slecht toe. Stel je voor wat er gebeurt als we de gemeente wekelijks een moralistische prediking voorschotelen. Ze leren misschien om vriendelijk te zijn, vergevingsgezind, een goede echtgenoot of een lieve echtgenote (allemaal prachtig natuurlijk!). Ze warmen zich aan de prediking en worden er misschien ook wel door opgebouwd. Maar als de theologische basis ontbreekt, ligt de wolf van de ketterij meer dan ooit op de loer. In welke zin? Niet dat de voorganger zelf een ketter is. Hij is misschien wel voluit orthodox en zuiver in zijn theologie. En toch, hij gaat er ten onrechte van uit dat die theologie wel in zijn prediking naar voren komt. Hij verzuimt om de verhaallijn en de theologie van de Bijbel aan zijn gemeente te verkondigen.

En een jaar of tien, twintig later zal de gemeente misschien onbewust en met de beste bedoelingen een meer vrijzinnige predikant beroepen. Die nieuwe voorganger zal in zijn preken ook benadrukken dat mensen goed, vriendelijk en barmhartig moeten zijn. Hij zal ook wijzen op het belang van een goede huwelijken en dynamische relaties.

De mensen in de kerkbank zullen het verschil misschien niet eens horen, want zijn theologie klinkt net als de theologie van de behoudende predikant die de gemeente voor hem gediend heeft. En in zeker opzicht hebben ze nog gelijk ook, want de vorige voorganger heeft zijn theologie in feite helemaal niet verkondigd. De behoudende predikant geloofde in de onfeilbaarheid van de Schrift, maar niet in de algenoegzaamheid ervan: hij heeft niet alles wat Gods Woord leert aan de gemeente voorgehouden.

Evangelisatie zonder evangelie

Het gebrek aan kennis van bijbelse theologie wordt voortdurend zichtbaar. Ik moet denken aan twee voorvallen in de afgelopen tien jaar waarbij mensen opgeroepen werden om naar voren te komen. In het eerste geval ging het om een bijeenkomst in een groot stadion, met een spreker van wie ik de naam vergeten ben. De preek was bedoeld als evangelieverkondiging, maar het evangelie kwam in feite niet eens aan de orde. Er werd niets gezegd over de gekruisigde en opgestane Christus. Geen woord over de reden waarom Hij moest lijden en sterven. En ook de vraag waarom we uit genade zalig worden en niet uit de werken werd niet gesteld. Duizenden kwamen naar voren en werden binnengehaald als nieuwe gelovigen. Maar ik fronste mijn wenkbrauwen en vroeg me af wat er werkelijk gaande was. Ik bad dat ten minste sommige echt tot geloof waren gekomen, misschien omdat ze al eerder een keer kennis hadden genomen van de boodschap van het evangelie. Hetzelfde gold voor een kerkdienst waar ik te gast was. De voorganger deed een emotionele oproep om ‘naar voren te komen’ en ‘gered te worden’, maar het evangelie legde hij niet uit.

Dit soort prediking vult onze kerken met onbekeerde mensen, en dat is dubbel gevaarlijk: ze hebben van voorgangers gehoord dat ze bekeerd zijn en hun zaligheid nooit meer kunnen verliezen, terwijl ze nog altijd verloren zijn. Bovendien worden ze vanaf dag één alleen maar blootgesteld aan het nieuwe evangelie voor deze postmoderne tijd: wees lief voor elkaar.

Het bericht Het probleem van oppervlakkige prediking verscheen eerst op Geloofstoerusting.