Van alle ellendigheden in de wereld is alleen zijn in je ellende misschien wel het ellendigst. David beschrijft in deze Psalm een diep gevoel van verlatenheid. In zijn beleving is God ver van Hem, alleen de nood is nabij en er is geen helper (vers 12). Ook spreekt hij over ‘mijn eenzame ziel’ (vers 21).

Eenzaamheid is als een epidemie in de Westerse wereld. Wij leggen grote nadruk op het individu, op zelfstandigheid en onafhankelijkheid. Ieder moet ‘zijn eigen leven leiden’, zo zeggen we. We moedigen onze kinderen aan om het ‘op hun eigen manier te doen’ en uit te zoeken wat ‘bij hun eigen zelf past’. Zonder het door te hebben creëren we voor onze kinderen daarmee een eenzame wereld, omdat het besef van het collectieve, het gezamenlijke, alles wat ons met elkaar verbindt en verbonden houdt daarmee alleen maar minder wordt.

Verlatenheid

Misschien herken je je wel in het gevoel verlaten te zijn in een wrede wereld. Het kan zijn dat je je vader of moeder hebt moeten missen toen je nog jong was en dat dat de oorzaak is van de gevoelens van eenzaamheid die je zo nu dan zo sterk overvallen. Misschien ben je heel naar behandeld door één of meerdere mensen. Het kan zijn dat je vriend of vriendin de verkering heeft uitgemaakt of dat je man of vrouw je verlaten heeft voor een ander. Het kan zijn dat je door opnieuw een verhuizing dierbare vrienden hebt moeten achterlaten. Misschien komt het door je eigen zonden waar je zo aan vast kan zitten of heb je je eigen vrouw of man naar het graf moeten dragen. Het kan ook zijn dat het gewoon het gevoel is, zonder dat er een duidelijke reden voor aan te tonen is.

Geen dal is zo diep of Jezus is daar! Hij is ook de Lijdende en daarom is Hij altijd met ons in ons lijden.

Zelfs de man naar Gods hart, die zulke prachtige Psalmen heeft geschreven, waarin de verbondenheid met God tot uiting komt, schreef: ‘Mijn God, mijn God, waarom heeft U mij verlaten?’ We weten niet wat de aanleiding was. Misschien schreef hij het in de tijd dat zijn schoonvader in onbegrijpelijke razernij achter hem aanzat, of in de tijd dat hij moest vluchten voor nota bene zijn eigen zoon Absalom. Hoe dan ook, de waarom-vraag mogen wij blijkbaar wel degelijk stellen. Onze jammerklacht mogen wij uiten. Verzuchten is heel menselijk.

Het lijden van de Verlosser

Het wonderlijke van Psalm 22 is dat David heeft geschreven over zijn eigen situatie en ervaringen, maar dat hij ondertussen steeds meer tot in detail schrijft over het lijden van de Messias. De woorden waarmee mensen Jezus bespotten toen Hij aan het kruis hing. De manier waarop de lijdende dienstknecht des Heeren een smaad van mensen en veracht door het volk werd. Daarna volgt een perfect fysiologische, lichamelijke beschrijving van wat er gebeurde met iemand die gekruisigd werd.

‘Als water ben ik uitgestort.’ Zoals water uit een emmer wordt weggegooid werd Jezus verworpen en kwam hij apart te staan. Hangend tussen hemel en aarde was Hij verworpen door zowel God als de mensen.

‘Ontwricht zijn al mijn beenderen.’ Door de kruisiging kwam er enorme druk op de gewrichten.

‘Mijn hart is als was.’ De pijn van de enorme spijkers die door handen en voeten werden geslagen veroorzaakten een zenuwinzinking.

‘Het is gesmolten diep in mijn binnenste.’ Alle moed was verdwenen en angst was Zijn constante begeleider.

‘Mijn kracht is verdroogd, mijn tong kleeft aan mijn gehemelte, U legt mij in het stof van de dood.’ Als mensen sterven ervaren zij vaak intense dorst omdat het lichaam geen vocht meer opneemt. Stof zijt gij en tot stof zult gij wederkeren. Jezus riep het uit aan het kruis: ‘Ik heb dorst!’ Het was de dorst van de dood die Hij leed in onze plaats.

‘Zij hebben mijn handen en voeten doorboord.’ Wonderlijk niet, dat David dit schrijft? De kruisdood bestond in zijn tijd (1000 voor Chr.) namelijk helemaal nog niet. De Romeinen begonnen dat pas vele eeuwen later als vorm van executie te gebruiken.

‘Al mijn beenderen zou ik kunnen tellen.’ Door de onnatuurlijke lichaamshouding van een gekruisigde steken de ribben naar voren waardoor je die kan tellen. Zelfs wat er gebeuren zou met zijn kleren stond geprofeteerd: ‘Zij verdelen mijn kleding onder elkaar en werpen het lot om mijn gewaad.’

Vanuit het persoonlijke lijden van David zitten we zomaar in het lijden van onze Verlosser. De waarom-vraag wordt niet beantwoord, maar toch is er troost in ons lijden. God is niet ver weg gebleven of op afstand blijven staan toekijken toen de mensen, die Hij naar Zijn beeld en gelijkenis had gemaakt, in lijden terechtkwamen. Hij is naar ons toegekomen en midden in onze strijd komen staan.

God is niet ver weg gebleven of op afstand blijven staan toekijken toen de mensen, die Hij naar Zijn beeld en gelijkenis had gemaakt, in lijden terechtkwamen.

Geen dal is zo diep…

Een tijdje geleden moest ik een CT-scan ondergaan voor onderzoek van mijn hart. Uiteindelijk bleek dat er niets ernstigs aan de hand is, maar je voelt je op zo’n moment kwetsbaar en bent bang voor de uitkomst. Toen ik onder dat apparaat lag gaf de gedachte aan Jesaja 53 mij zo enorm veel troost. Hijzelf werd een man van smarten die vertrouwd was met ziekte. Wat er ook zou gebeuren, ik wist dat ik niet alleen was in mijn lijden.

Hoe eenzaam we ons soms ook kunnen voelen, hoe sterk het gevoel van verlaten te zijn ook mag zijn, je mag weten dat je nooit alleen bent. Geen dal is zo diep of Jezus is daar! Hij is ook de Lijdende en daarom is Hij altijd met ons in ons lijden.

Het bericht Eenzaam, maar niet alleen verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Als er één is die weet wat relationele beproevingen zijn, dan is het de Heere Jezus. Hij was een onbekende voor zijn eigen familie, zoals Psalm 69 dat al verwoordt. Wat moet Jezus eenzaam geweest zijn in de hof van Gethsemané. Daarom is het een troost als aardse vrienden ons verlaten, nooit een Vriend als Jezus is.

Het bericht Welk een vriend is onze Jezus! verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Dit jaar doe ik het beter

Misschien ben jij door deze (langdurige) situatie wel tot de conclusie gekomen dat er bijna niemand is die naar jou omziet. Misschien kom je er nu achter dat al die verjaardagen, feestjes en evenementen die in een jaar plaatsvinden jou altijd een schijngevoel van betrokkenheid gegeven hebben. Misschien was het de gezelligheid met medestudenten en collega’s die jou altijd het gevoel gaven dat je een goede sociale kring om je heen had. Maar nu alles stilligt, en je veroordeeld bent tot het samenzijn met je gezin of huisgenoten voel je je eenzaam.

Voor de schermen het ideale gezin, achter de schermen veel pijn en gebrokenheid.

Voordat het jaar 2021 begon, had je goede voornemens opgesteld. Ondanks de lockdown zou je studie dit jaar niet lijden onder het coronavirus, je wilde meer sporten en minder tijd verspillen. Maar inmiddels heeft de realiteit je ingehaald. Door social media lijken al jouw ‘online vrienden’ het thuis met hun gezin best naar hun zin te hebben. Ze spelen elke avond spelletjes, ze eten gezellig samen en lijken eigenlijk wel blij met alle tijd die ze nu voor elkaar hebben. Maar bij jou is het anders. Jouw familie is altijd al een toneelstuk geweest richting de buitenwereld. Voor de schermen het ideale gezin, achter de schermen veel pijn en gebrokenheid. Voor de coronacrisis kon je hier makkelijk aan ontsnappen maar nu voel je je zelfs in je eigen huis alleen.

De meesten zijn eenzaam

Weet dat jij lang niet de enige bent. Elk onderzoek onder studenten en jongeren laat keer op keer zien dat een groot deel ontzettend eenzaam is (ook in gewone tijden). De oplossing die velen zoeken, en jij misschien ook wel, is niet te vinden in studentenverenigingen, sport of Netflix. Afleiding, nog meer mensen of plat vermaak zijn niet in staat de leegte in ons te vullen.

Als wij ons alleen voelen is het verleidelijk te kijken naar onze eigen verlangens. Toch zijn dat vaak menselijke verlangens. Voor een duurzame en echte oplossing zullen wij moeten kijken naar wat het probleem is. Wij kunnen wel denken dat steeds meer mensen en genot in ons leven betrekken de oplossing is, maar het is slechts symptoombestrijding omdat het probleem niet wordt aangepakt. Van nature zijn wij zondig en ervaren wij een scheiding tussen God en onszelf. De afwezigheid van genoeg lieve mensen is niet het probleem, de áánwezigheid van ons zondige hart wel.

Wie verlost je?

Zonde weerhoudt ons van een relatie met de Vader en bemoeilijkt relaties met andere mensen op aarde. Pas als wij sterven aan onszelf en aan de zonde, en een nieuw mens worden door bekering en wedergeboorte kunnen wij goede relaties aangaan. Wij moeten erkennen dat zowel de wereld als wijzelf gevallen zijn in zonde. En dat wij dus een Verlosser nodig hebben Die de zonde op Zich heeft genomen.

God laat Zijn kinderen niet alleen achter in deze wereld, ook al voelt dat soms wel zo.

1 Johannes 1:7 zegt het volgende:

Maar als wij in het licht wandelen, zoals Hij in het licht is, hebben wij gemeenschap met elkaar, en het bloed van Jezus Christus, Zijn Zoon, reinigt ons van alle zonde.

Wanneer wij de zonde afleggen, tot bekering en geloof komen, pas dan kunnen wij in het licht wandelen. Alleen dan kunnen wij gemeenschap hebben met God en elkaar. Jezus is de enige hoop om gered te worden en de enige hoop om gemeenschap te vinden die werkelijk vervult. Dit betekent niet dat echte vriendschappen niet waardevol of belangrijk zijn. Ik zou iedereen willen aanmoedigen om goede, opbouwende en christelijke vriendschappen aan te gaan. Mijn punt is: de echte oplossing ligt niet in deze wereld, maar in het werk van Jezus Christus. En als wij dat geloven, en daaruit leven, dan kunnen wij goede relaties aangaan met de mensen om ons heen. We kunnen gezonde, Christus verheerlijkende, vriendschappen opbouwen maar ook in relatie tot gezinsleden waar we veel weerstand voelen zullen dingen veranderen.

Vader, Ik wil dat waar Ik ben, ook zij bij Mij zijn die U Mij gegeven hebt, opdat zij Mijn heerlijkheid zien, die U Mij gegeven hebt. (Johannes 17:24)

Jezus bidt dit tot de Vader. Jezus wil dat wij mensen bij Hem zijn. Niet omdat Jezus eenzaam is, maar zodat wij de heerlijkheid van Jezus kunnen zien. En juist die heerlijkheid vervult ons met blijdschap en kan de eenzaamheid wegnemen. Jezus belooft Zijn discipelen aan het einde van de ‘Grote opdracht’ het volgende:

En zie, Ik ben met u al de dagen, tot de voleinding van de wereld. (Mattheüs 28:20)

Deze zegen en belofte komen we in het Oude Testament ook al tegen. God zegent Jakob bij Bethel met precies dezelfde zegen. En aan het einde van het Oude Testament (als je de volgorde van de Tenach aanhoudt) in 2 Kronieken 36:23 lezen we dezelfde zegen weer als Kores Gods volk zegent om terug te keren tot Jeruzalem. En God heeft keer op keer Zijn trouw bewezen. En zo zal God ook Zijn trouw aan jou bewijzen. In Johannes 14:18 belooft Jezus Zijn discipelen dat Hij ze niet als wezen zal achterlaten. God laat Zijn kinderen niet alleen achter in deze wereld, ook al voelt dat soms wel zo.

Als je eenzaam bent, keer je tot Jezus. Breng jouw zonde bij het kruis en ontvang de Heilige Geest.

Als je eenzaam bent, keer je tot Jezus. Breng jouw zonde bij het kruis en ontvang de Heilige Geest. Zoek vervulling in het licht bij de heerlijkheid van God en dan zul je gemeenschap vinden. Dan kan het jouw gebed zijn dat jij bij Jezus mag zijn om Zijn heerlijkheid te zien.

Als u nu met Christus opgewekt bent, zoek dan de dingen die boven zijn, waar Christus is, Die aan de rechterhand van God zit. Bedenk de dingen die boven zijn en niet die op de aarde zijn, want u bent gestorven en uw leven is met Christus verborgen in God. Wanneer Christus geopenbaard zal worden, Die ons leven is, dan zult ook u met Hem geopenbaard worden in heerlijkheid. (Kolossenzen 3:1-4)

Het bericht Weg van eenzaamheid verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Mijn God, mijn God, waarom hebt U mij verlaten, bent U ver van mijn verlossing, van de woorden van mijn jammerklacht? Mijn God, ik roep overdag, maar U antwoordt niet, en ‘s nachts, maar ik vind geen stilte. (Psalm 22:2-3)

Lees nu de eerste drie verzen van Psalm 23:

De HEERE is mijn Herder, mij ontbreekt niets. Hij doet mij neerliggen in grazige weiden, Hij leidt mij zachtjes naar stille wateren. Hij verkwikt mijn ziel, Hij leidt mij in het spoor van de gerechtigheid, omwille van Zijn Naam. (Psalm 23:1-3)

In Psalm 22 voelt David zich verlaten door een niet-reagerende God. In Psalm 23 voelt David zich geleid door een altijd-oplettende God. In Psalm 22 is Davids ziel in rusteloze pijn. In Psalm 23 wordt Davids ziel hersteld zodat hij weer de vertrouwde rust vindt in de zorg van de Goede Herder.

Twee perspectieven op de werkelijkheid

Het is een mooie en genadige voorzienigheid dat deze twee sterk verschillende psalmen naast elkaar zijn geplaatst, geschreven door dezelfde persoon. Ze illustreren namelijk de verschillende manieren waarop we de vreemde realiteit ervaren van het leven van geloof in onze wereld. Als we lang genoeg leven, ervaren we allemaal het af en toe pijnlijke fenomeen van Gods schijnbare stilte. En we zullen ook allemaal Gods vriendelijke herstel, vrede en bescherming ervaren. Sterker nog, we realiseren ons uiteindelijk dat wat een verlaten gevoel betekende, eigenlijk een barmhartige nabijheid en zorgzaamheid was die we niet eerder begrepen of waargenomen hadden. We ontdekken dat Gods beloften oneindig veel wezenlijker en betrouwbaarder zijn dan onze waarnemingen.

Maar er is een nog diepere schoonheid en genade in de poëtische en thematische plaatsing van deze psalmen. Beide psalmen zijn Messiaans – ze zijn een voorafschaduwing en profetie van Jezus. In dit diepgaande besef ontdekken we dat de volgorde waarin deze psalmen verschijnen niet per ongeluk is.

Jezus werd verlaten

We kennen Psalm 22:1. De eerste zin is één van de meest beroemde in de Bijbel, want Jezus schreeuwde ze uit in een onpeilbare pijn aan het kruis: Eli, Eli, lama sabachtani? (Matteüs 27:46).

Stop even en denk na over deze zin. Duik erin zo diep als je kunt. Je komt er nooit helemaal uit.

Er was een moment, in het hart van de geschiedenis, toen God door God verlaten was. Voor ons die niet God zijn en die slechts enkele dimensies van de werkelijkheid kunnen ervaren, is dit mysterieus. Maar het was geen mysterie; het was gruwelijk echt. God de Zoon, de eeuwige vreugde van de Vader, de afstraling van de heerlijkheid van de Vader, de exacte afdruk van de aard van de Vader en het aardse zichtbare beeld van de Vader (Hebreeën 1:3; Kolossenzen 1:15) werd in dat onbegrijpelijk donkere moment tot onheilig zonde gemaakt – onze onheilige zonde (2 Korinthe 5:21). En zolang dat moment duurde, konden de heilige Vader en de Heilige Geest de heilige Zoon die onheilig werd niet houden. God werd het voorwerp van Gods toorn. Een verschrikkelijke, eens-en-voor-altijd voorkomende scheuring tussen de Vader en de Zoon.

Voor Jezus was het een echt hels moment, en daarom, in de woorden van R.C. Sproul, was Jezus schreeuw in Psalm 22:1 ‘de schreeuw van de verdoemden. Voor ons.’ Uit een liefde voor ons die we amper beginnen te doorgronden, nam Hij onze vervloekte vloek op zich en werd de verzoening voor onze zonden (Galaten 3:13; 1 Johannes 4:10). En Hij deed het voor ons zodat onze vloek voor eeuwig zou worden verwijderd en we de voorwerpen van Gods eeuwige genade zouden kunnen worden, voor altijd bekleed met de heiligheid en gerechtigheid van God (2 Korinthe 5:21).

Psalm 22 doet veel meer dan ons woorden geven om te bidden tijdens onze seizoenen van geestelijke verlatenheid. Het geeft ons woorden om de verlatenheid te begrijpen die God de Zoon heeft ervaren om onze vrede en herstel te kopen.

Zodat je nooit zult worden achtergelaten

Dit herstel, door de Heere Jezus Christus uitgevoerd, heeft David van vreugde laten zingen in Psalm 23. De Goede Herder, die Zijn leven heeft neergelegd voor de schapen (Johannes 10:11), geeft Zijn schapen het eeuwige leven, en ze zullen nooit verloren gaan, en niemand zal ze uit Zijn hand kunnen rukken (Johannes 10:28).

Niemand. Niet ‘de dood noch het leven, noch engelen noch heersers, noch tegenwoordige dingen, noch toekomstige dingen, noch machten, noch lengte noch diepte, noch iets anders in de hele schepping, zal ons kunnen scheiden van de liefde van God in Christus Jezus, onze Heer,’ de grote Herder van de schapen – ook al wandelen we door de vallei van de schaduw van de dood (Romeinen 8:38-39; Hebreeën 13:20; Psalm 23:4).

Onze grote Herder heeft voor ons uit en voor ons door deze vallei gelopen. In deze vallei werd hij getroffen en geteisterd, verraden, tot bloedige moes geslagen en brutaal gekruisigd door het kwaad. Hij werd verwond voor onze overtredingen en verbrijzeld voor onze ongerechtigheden (Jesaja 53:5). Hij werd geslagen en verlaten door God (Jesaja 53:4; Psalm 22:1).

En hij deed dit voor ons, zodat Hij tegen ons zou zeggen: ‘Ik zal u beslist niet loslaten en Ik zal u beslist niet verlaten’ (Hebreeën 13:5).

Een eeuwig herstel

In deze wereld zullen we verdrukking hebben (Johannes 16:33). De beschrijving van de verdrukking door de Bijbel is de verschrikkelijke realiteit. Psalm 22 is een beschrijving van Davids verdrukking, en het was ernstig. Maar het is ook een beschrijving van Jezus’ verdrukking, die oneindig veel ernstiger was dan die van David – of die van ons.

Wij kunnen ons verlaten voelen door God; Jezus was verlaten door God.

Voel je je verlaten door God? Jezus begrijpt het. Hij begrijpt echt meer dan je denkt. Wij kunnen ons verlaten voelen door God; Jezus was verlaten door God. Wij voelen ons eenzaam; Jezus was, voor een vreselijk moment, echt alleen. Als onze Grote Hogepriester is Hij in staat om met ons mee te voelen in al onze zwakheden, omdat Hij in alles op dezelfde manier als wij is verzocht, maar zonder zonde (Hebreeën 4:15).

Maar Jezus doet veel meer dan sympathiseren met ons. Als ons grote Offerlam verzoende Hij elke zonde die we begaan in al onze zwakke, ontrouwe struikelingen, en heeft daarmee onze vloek voor eeuwig verwijderd door onze vloek te worden. En als onze grote Herder leidt Hij ons door elke verdrukking – hoe ernstig ook – naar eeuwig herstel.

Dat is de belofte van Psalm 23, gekocht voor de prijs van Psalm 22: je Goede Herder zal je ziel voor altijd herstellen. Hij was verlaten door God, geminacht en bespot door mensen, en Zijn handen en voeten waren doorboord (Psalm 22: 1,6-7,16) voor jou. Zodat Hij je door elke boze vallei zou kunnen leiden, je zou kunnen eren ten overstaan van elke kwaadaardige vijand. Zodat je de rest van je aardse leven met goedheid en genade kunt vervolgen, en je voor altijd bij Hem in Zijn huis kunt blijven (Psalm 23:4-6) .

Psalm 22 kan je lied zijn voor een korte nacht, maar Psalm 23 zal je lied zijn voor een eeuwige ochtend (Psalm 30:6).

Het bericht ‘Hij verkwikt mijn ziel’ verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Ken je elkaar in de gemeente? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

In the chaos of our increasingly fast-paced and hectic society, the annual coming of Holy Week each spring is a reminder to pause and ponder, to carefully mark each day, and not let this greatest of all weeks fly like every other.

It is a chance to walk with the church throughout the world and throughout time as she accompanies her Bridegroom through the eight most important days in history. And it is an opportunity to focus our minds on, and seek to intensify our affections for, the highest and most timeless realities in the universe.

We have assembled a team of eleven pastors and scholars to walk us through Holy Week as we walk together with our Lord. This collection of short meditations includes readings for each morning and evening from Palm Sunday to the triumph of Easter.

Het bericht Al je verdriet zal blijdschap worden verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Wat zijn de tekenen die overduidelijk de gevallen natuur van de menselijke cultuur onthullen? Wat zijn de aspecten van de val, openlijk en duidelijk zichtbaar voor iedereen? De aanwezigheid van ongerechtigheid, de zekerheid van sterfelijkheid, de wanhopige onderdrukking, de leegte van de hebzucht en de geslotenheid van ambitie — of misschien wil jij het zo zeggen: de eenzaamheid van gierigheid.

De eenzaamheid van gierigheid. Een tragisch eenzaam bestaan als gevolg van een buitensporig streven naar meer. Het is een verwoestend leven. Het is een leeggehaald leven. Het is, vrienden, een onmenselijk leven. Maar het hoeft zo niet te zijn voor jou. Gods plan in Eden is nog steeds het beste! Dat je in gemeenschap zou leven met Zijn volk. De val van het menselijke geslacht in de Hof van Eden, met al zijn verwoestende gevolgen op de gemeenschap, is omgekeerd. Je kunt de eerste vertoningen van die omkering al zien in de Kerk van Jezus Christus. Vertoningen die in hun vervulde vorm zullen verschijnen in de nieuwe hemel en op de nieuwe aarde waar de volgelingen van Jezus Christus voor altijd samen zullen zijn in volmaakte gemeenschap.

Maar het hoeft zo niet te zijn voor jou. Gods plan in Eden is nog steeds het beste!

Maar hoe kan dat gebeuren? Hoe kan dat gebeuren? Het kan, vrienden, omdat Jezus Christus de uiterste afzondering doorstond in onze plaats. Het is, als je er over nadenkt, een van de grootste ironies van de verzoening. Niet alleen dat Jezus leed en stierf om onze verhouding met God en elkaar te vernieuwen, maar dat Hij om dat te doen alleen leed en stierf.

Als je het hoofdstuk van Zijn arrestatie en kruisiging – van Gethsemane tot Golgotha – goed doorleest, dan zie je dat het eigenlijk een langzame en verdrietige scheiding is van alles wat Jezus liefheeft. Hij is verlaten door Israel, Hij is verlaten door Zijn eigen twaalf discipelen en uiteindelijk, op onverklaarbare wijze, is Hij verlaten door Zijn Vader: “Mijn God, Mijn God, waarom hebt U Mij verlaten?” (Mattheüs 27:46).

“Het is niet goed dat de mens alleen is” (Genesis 2:18). Daarom verdraagt Jezus Christus de hel aan het kruis in onze plaats, de uiterste plaats van afzondering. Uiterste en buitenste duisternis. Hij die ooit de volmaakte gemeenschap ervoer, lijdt nu eenzaam en alleen. En dat allemaal, zodat jij nooit, maar dan ook nooit, bang hoeft te zijn voor eeuwige eenzaamheid.

Twee zijn beter dan één, zeker als Degene die je opricht als je valt, je hart verwarmt als het koud is en je beschermt tegen de machten van de hel. Dat is Jezus Christus zelf! Hij die opgestaan is uit de dood en nu beloofd nooit te verlaten die bij Hem horen.

Het is niet goed dat de mens alleen is, en door Jezus hoeven we ook niet alleen te zijn.

__
^{Dit is een deel uit de preek die Art Azurdia 6 december 2015 hield.
Origineel: http://trinityportland.com/sermons/sermon/2015-12-06/the-fall-for-all-to-see-part-4}

Het bericht Eenzaamheid verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Gods aanwezigheid in tijden van eenzaamheid en pijn verscheen eerst op Geloofstoerusting.