Of naar ‘onze’ Oranje-internationals: Stelletje hypocrieten! Zoals Derksen al zei: ‘Dezelfde jongens die nu een ethisch statement maken, gaan straks het Wilhelmus zingen in Qatar.’ Daar worden arbeiders bij de bouw van WK-faciliteiten als beesten behandeld en zijn al vele doden gevallen.

Of kijk naar die Akwasi. Die maakt zich druk om racisme, maar roept intussen op tot geweld. Lekker bezig!

Je kunt er een flinke klus aan hebben, aan al dat discussiëren en oordelen. Over wie de racisten zijn, de helden, de aanstellers, de hypocrieten, de agressors, de slachtoffers, de meelopers, de lomperds, de profeten, de gekkies, de Judassen…

Maar dit is ook niet gek: af en toe naar jezelf kijken. Bij welk ‘kamp’ je ook hoort. Die schreeuwer, die racist, die moordenaar – hij kan zomaar de kop opsteken in je eigen hart. Een zaadje van haat kan ineens gaan groeien als kool. Een vlammetje van vijandschap kan hoog oplaaien als er een scheut olie bij komt.

Wie kan oprecht zeggen dat hij nul procent hypocriet, racistisch en gewelddadig is? Naar anderen wijzen is makkelijk. Op je knieën gaan voor Christus en onkruid in je eigen hart (laten) wieden, is lastiger. Maar het is de enige manier om levend uit deze haatzee te komen. Jezus, S.O.S – Save Our Souls!

Deze column is eerder gepubliceerd door het Landelijk Contact Jeugdwerk. Gertjan de Jong is storyteller bij deze jongerenorganisatie.

Het bericht Wat je zegt, ben … verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht De hel verwijderen verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Bijna alle vrienden waren intussen onderweg naar bed. Wij zaten nog slechts met drie, toen de ouders van degene bij wie we zaten, thuiskwamen. Vriendelijke lui. Ze gingen er nog eventjes bij zitten. Mevrouw schonk zichzelf nog een wijntje in. Het gaf me een gevoel van: ‘Ik kan nog wel eventjes blijven zitten.’

Dat gevoel klopte. Ik mocht nog even blijven zitten. Sterker nog, ‘even’ werd ‘lang’. Een discussie kwam op gang. Allerlei zaken van ‘het kerkelijke erf’ werden besproken. En we zaten niet bepaald op één lijn. Af en toe knikte, humde en stemde ik wat in, om vervolgens weer dwars tegen mijn ‘tegenpartijders’ in te gaan. De onderwerpen trouw zijn aan je kerkelijke gemeente, veranderingen bínnen die gemeente én verschillen tussen kerkverbanden waren hoofdonderwerpen. Ja, dan word ik fel. Zij ook.

‘Nee, ik ben geen bonder, geen calvinist, geen PKN’er; ik ben christen, volgeling van Jezus’, was mijn diepste overtuiging. ‘Maar’, antwoordden zij, ‘er zijn toch gewoon kerkelijke verschillen en ook jij voelt je ergens het meest thuis bij. Dus…’; en er volgde nog een hele argumentatie.

De discussie duurde nog even voort. Er kwam geen overeenstemming. Er kwam geen antwoord. Tenminste, niet tijdens de discussie. Het antwoord kwam voor mij thuis pas, in mijn nachtelijke overdenkingen in bed. Tussen half 3 en 3 uur ’s nachts zo ongeveer. Plots klonk die heldere kinderstem weer in mijn hoofd. De kinderstem, die ik de dag ervoor vanuit een slaapkamer hoorde komen. Het neuriede: ‘Abba, Vader, U alleen; U behoor ik toe!’ Wij -als volwassenen- hadden er in vergelijking met het jochie niets van begrepen. Doet het er écht toe welke kerk je behoort? Doet het er écht toe of je snel, langzaam of ergens daar tussenin zingt? Doen al die tradities of juist al die veranderingen er écht toe? Nee, begrijp me niet verkeerd, het is niet geheel onbelangrijk. Maar wat er écht toe doet, lijkt mij de belijdenis van het jongetje in bed. Wie behoor je toe? Misschien moesten we over dát onderwerp eens een avondje vullen.

Zo begreep ik eens te meer wat Jezus nu precies bedoelde met Zijn uitspraak: ‘Je moet worden als een kind.’

Het bericht Discussie verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Forumdiscussie verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Korte discussie verscheen eerst op Geloofstoerusting.