Op een kaartje dat J.I. Packer mij stuurde, gedateerd op 19 december 1990, staat in zijn fijne handschrift onder meer deze zin: ‘Ga stilletjes achter je vrouw staan en fluister in haar oor: Ellis Peters, Elizabeth Petes, Andrew Greely, Ralph McInerny, William Kienzle, Charles Merrill Smith, en kijk dan eens hoe ze reageert.’

Het zijn allemaal namen van hedendaagse detectiveschrijvers. Daar zit een verhaal achter.

Een nieuwe banier

Eind jaren tachtig zat ik in een mid-life crisis. Niet dat ik overwoog om mijn vrouw te verlaten, een wereldreis te maken of een motor te kopen, maar ik was wel op zoek. Ik zocht, over kerkmuren heen, naar wegen om predikanten te ontmoeten die net als ik een grote liefde hadden voor het soevereine werk van God. Predikanten die het calvinisme hoog hielden, met een kleine letter c, en dat met grote vreugde – ‘onuitsprekelijke vreugde’, zoals Petrus dat noemt (1 Petrus 1:8).

Ik wist dat er zulke predikanten bestonden, omdat er soms kleine groepjes bijeen kwamen tijdens de conferenties van de Southern Baptist Founders en de Banner of Truth. Maar ik wilde een bepaalde toon zetten. Voluit ernstig – bloedserieus. Met grote vreugde – op z’n evangelisch. Voluit geworteld in het verleden – de lijn van Luther, Calvijn, Owen, Edwards, Spurgeon, Lloyd-Jones en Packer. Helemaal van deze tijd – inclusief de beste opwekkingsliederen. Met een warm hart voor de zending en voor onbereikte volkeren. Met een diepe liefde voor de plaatselijke kerkelijke gemeente. Met durf om zich duidelijk uit te spreken – bereid om hardop te zeggen dat het doden van baby’s in de baarmoeder afschuwelijk is en dat respect, rechtvaardigheid en vrede tussen mensen van verschillende rassen er echt toe doet.

Dat is de banier die ik wilde laten wapperen. Ik was benieuwd wie erop af zou komen en zich met mij bij het koor zou willen voegen van zo’n voluit bijbelse prediking en gereformeerde theologie.

Maar hoe moest ik dat voor elkaar krijgen? Hoe kon ik andere predikanten helpen om mijn idee serieus te nemen? Niemand kende mij. Waarom zouden ze naar een conferentie komen die ik had georganiseerd? Ik had een spreker nodig die de andere predikanten kenden en respecteerden en die achter mijn idee zou staan. Ik vroeg J.I. Packer ervoor, en tot mijn verbazing was hij bereid om te komen. Zo hielden we in het voorjaar van 1988 de eerste Bethlehem-conferentie voor predikanten. Sindsdien komen we elk jaar bij elkaar.

Packer deed dit soort dingen keer op keer voor onbekende kerken en voor conferenties zonder klinkende naam. Hij was een echte dienaar.

Een dienende houding

Terug naar de detectives. Toen hij hier was voor de conferentie, nodigden Noël en ik de sprekers uit voor een maaltijd bij ons thuis. Tijdens het eten kwam het gesprek op de voorliefde van Noël voor detectives. Packer veerde overeind. ‘Welke schrijvers lees je graag? Mag ik je verzameling zien?’ De twee verdwenen daarop naar de ‘bibliotheek’ van Noël. Packer is deze gezellige momenten nooit meer vergeten en bracht ze in de loop der jaren verschillende keren ter sprake.

Hij had intellectueel genoeg in zijn mars om een beweging te beginnen en vooraanstaand leider te worden, maar geestelijk gezien lag dienen hem beter.

Vandaar ook zijn goede raad aan mijn adres op die ansichtkaart: het zou onze relatie ten goede komen als ik mijn vrouw zou besluipen en dan de naam William Kienzle in haar oor fluisterde in plaats van Johannes Calvijn.

Voor mij staat de naam J.I. Packer dus voor gereformeerde theologie in de handen van een dienstknecht. Hij wilde zichzelf niet naar voren schuiven, maar hield zich liever schuil achter de dromen van anderen. Hij had intellectueel genoeg in zijn mars om een beweging te beginnen en vooraanstaand leider te worden, maar geestelijk gezien lag dienen hem beter.

Theoloog zonder uiterlijk vertoon

Er is natuurlijk een verschil tussen leiderschap en invloed. De invloed van veel populaire leiders is vluchtig. Maar de stille en gestadige stroom van boeken die Packer schreef en zijn werk achter de schermen voor bewegingen die door anderen geleid werden, hebben misschien wel meer invloed gehad op de herleving van het evangelicale en gereformeerde denken dan het werk van leiders die veel zichtbaarder waren.

Packer wist dat het werk van een theoloog echt niet zo veel aanzien gaf. In 1991 schreef hij:

Theologen zijn geroepen om de loodgieters en de waterbouwkundige ingenieurs van de kerk te zijn; het is hun werk om erop toe te zien dat de zuivere waarheid van God overvloedig stroomt naar plaatsen waar ze nodig is, en om elke vervuiling die binnendringt en een gevaar voor de gezondheid vormt eruit te filteren (Quest for Godliness, 15).

Met andere woorden: gereformeerde theologie in de handen van een dienstknecht.

Inleidende bom

Een ander voorbeeld van de dienende houding van Packer was zijn bereidheid om de publicaties van andere mensen te promoten. Zijn naam komt terug in de aanbevelingen op de kaften van zo veel boeken, dat je je afvraagt hoe hij nog tijd over had om zijn eigen boeken te schrijven. Als ik het heb over het promoten van publicaties van anderen, doel ik niet alleen op oneliners op de kaften van boeken, maar ook op voorwoorden en inleidende essays.

De stille, bescheiden man, die meer van de invloed dan van het leiderschap was, dropte een bommetje.

In mijn beleving sloeg één van Packers publicaties in als een bom. In 1958 verzorgde de Banner of Truth een heruitgave van De dood van de dood in de dood van Christus van John Owen, een uiteenzetting van 300 pagina’s over particuliere verzoening (een van de vijf punten van het calvinisme). Ze vroegen Packer om een inleiding te schrijven. Dat is nu echt het werk van een dienstknecht; inleidende essays sneeuwen namelijk meestal helemaal onder en zijn al snel vergeten. Ze dienen alleen maar als opstapje om het echte werk te gaan lezen.

Maar dit keer was het anders. De stille, bescheiden man, die meer van de invloed dan van het leiderschap was, dropte een bommetje. Deze inleiding ging een heel eigen leven leiden. Het werd in allerlei vormen gepubliceerd en is tegenwoordig ook gratis online te lezen. Ik noemde het een bom, omdat het als op zichzelf staand essay de muren van John Owens ingewikkelde betoog omver blies en zich als zelfstandige tekst veel verder kon verspreiden dan als inleiding in het boek van Owen.

Het evangelie in ere hersteld

Ik zie dit essay (het beeld verschuift nu van bommen naar bakstenen) als een van de belangrijkste bouwstenen van de herleving van de reformatie in de afgelopen vijftig jaar. Zijn essay ging niet alleen maar over particuliere verzoening. Het ging over het evangelie. Packer liet zien wat de grote waarde van de vijf punten van het calvinisme is, ondanks alle beperkingen ervan (die somt hij ook op). Hij maakte duidelijk dat het zaligmakende werk van God, verkondigd in het evangelie, verwatert als de vijf punten van het klassieke calvinisme worden verworpen.

Voor mij staat de naam J.I. Packer voor gereformeerde theologie in de handen van een dienstknecht.

‘Of we onszelf calvinist noemen doet er nauwelijks iets toe’, schreef hij.

Wat er werkelijk toe doet, is dat we het evangelie bijbels moeten verstaan. En dat betekent naar onze mening dat we het verstaan zoals het klassieke calvinisme dat doet. Het alternatief is dat we het misverstaan en vervormen. (…) Moderne evangelicale christenen zijn over het algemeen gestopt met het preken van het evangelie op de oude manier, en we moeten eerlijk toegeven dat het nieuwe evangelie – voor zover het afwijkt van het oude – op ons overkomt als een vervorming van de bijbelse boodschap (Quest for Godliness, 137).

Hij licht toe wat hij met vervorming bedoelt.

We zijn gewend om het kruis te zien als een verlossing die niet volkomen verlost. Om Christus te zien als een Zaligmaker die niet volkomen zaligmaakt. Om Gods liefde te zien als een zwakke emotie, die niemand van de hel kan verlossen zonder hulp van buitenaf. Om het geloof te zien als de menselijke hulp die God nodig heeft om ons zalig te maken. Het gevolg is dat we het bijbelse evangelie óf niet langer kunnen geloven óf niet verkondigen. We kunnen het niet geloven omdat we gevangen zitten in de gedachte dat de inspanningen van twee kanten moet komen. We worden achtervolgd door het Arminiaanse idee dat geloof en ongeloof wel onafhankelijk van elkaar moeten zijn, omdat we in beide gevallen een verantwoordelijkheid hebben. Daardoor kunnen we niet geloven dat we zalig zijn geworden door genade van God alleen, door het geloof, dat op zich al een gave van God is en op Golgotha verworven is. In plaats daarvan raken we verstrikt in een verbijsterend tweeslachtig denken over zalig worden. We zeggen het ene moment dat het allemaal van God afhangt en het volgende moment dat het allemaal van onszelf afhangt. Met de vertroebelde gedachten die we daaraan overhouden, onthouden we God veel eer die Hem toekomt als de grondlegger en voleinder van onze zaligheid. We onthouden onszelf bovendien veel van de troost die we hadden kunnen vinden in de wetenschap dat God voor ons is (Quest for Godliness, 137).

Uit dit kleine boekje, geschreven als ondersteunend essay, sprak zoveel helderheid, kracht en schoonheid, dat velen van ons wisten: dit is de muziek van mijn vaderland (om nog maar eens een ander beeld te gebruiken). Dit was echt waar. Dit was door en door bijbels. Dit ontdeed onze vertroebelde gedachten van de buiten-bijbelse, filosofische dwangbuis waardoor tientallen teksten niet mochten betekenen wat ze betekenden. Een bom, een bouwsteen, muziek, en nog veel meer. Packer blies de trompet om het evangelie in ere te herstellen.

Groot onder de mensen

Het is geen toeval dat we in de afgelopen 25 jaar onder evangelicalen een opleving van het gereformeerde gedachtegoed gezien hebben én een grote toename zagen van het aantal bewegingen, boeken en conferenties die het evangelie centraal willen stellen. Voor wie de wereld en het Woord zien zoals J.I. Packer het zag, zijn dit geen twee verschillende ontwikkelingen.

Het was allemaal omdat een nederige dienstknecht bereid was om een inleiding te schrijven, die waarschijnlijk overschaduwd zou worden door een geweldig boekwerk. Maar de Heere Jezus heeft ons geleerd hoe het werkt: ‘Wie onder u groot wil worden, die moet uw dienaar zijn’ (Mattheüs 20:26).

J.I. Packer was een groot man. Of hij nu alle aandacht had voor de detectives van mijn vrouw, een onbekende predikant hielp om een conferentie van de grond te krijgen, theologisch afvalwater afvoerde, honderd aanbevelingen schreef voor boeken van anderen of de herpublicatie van John Owen ondersteunde. Dit was nu gereformeerde theologie in de handen van een dienstknecht. Of, zoals hij het zelf gezegd zou hebben, dit was nu het bijbelse evangelie in de handen van een dienstknecht.

Het bericht Gereformeerde theologie in de handen van een dienstknecht verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Jouw antwoord hangt waarschijnlijk af van de redenen waarom je vindt dat iemand in de eerste plaats zou moeten daten. Iedereen kan zien dat de kosten vaak hoog zijn – verpletterende scheidingen, seksuele zonden, schokkend verraad, plotselinge afwijzing, verwoestend hartzeer – pijn van de liefde die nooit het gangpad naar het altaar liep.

Waarom gaan zovelen van ons dan toch zo snel daten?

Nou, voor een deel omdat satan de risico’s zo goed verbergt (Openbaring 12:9). Hij zet romantiek als kwalificatie voor een goed leven en zet al het andere weg als leeg, eenzaam en zinloos. Hij zet onze verlangens op de voorgrond en overtuigd ons dat we moeten ‘liefhebben’ om echt te leven en dat alle plezier en de grootste ervaringen in een relatie met een vriend of vriendin (of echtgenoot of echtgenote) worden gevonden. Hij geeft hartzeer als ontbijt en bedekt alle seksuele zonde met een mooie maar giftige glans.

Satan en zijn invloed in en door de wereld leidt ertoe dat miljoenen van ons te veel en te vroeg daten, want hij houdt van de gevolgen die daten ons geeft.

Ik had mijn eerste ‘vriendin’ in de zesde klas (in Amerikaans is dat op 10 jarige leeftijd), mijn eerste kus die zomer (met een ander meisje) en daarna ieder jaar een andere vriendin op de middelbare school. Al vanaf veel te jonge leeftijd was ik op zoek naar affectie, veiligheid en intimiteit bij meisjes in plaats van bij God. Ik datete eerder dan de meeste mensen, en ook meer dan de meeste mensen. Mijn jeugdjaren hebben een lange lijst van relaties die te serieus waren voor die leeftijd, de lijst is te lang en eindigde daarom ook te pijnlijk. Ik zei ‘ik houd van je’ te snel en te vaak. En de duivel zat op de voorste stoel en genoot iedere minuut van mijn vroege date geschiedenis.

Waarom zou iemand daten?

De geestelijke oorlog om onze harten is echt, de belangen zijn groot. Daarom is het belangrijk om te vragen waarom we in de eerste plaats denken dat we moeten daten. Waarom had ik een vriendin toen ik twaalf jaar oud was (en dertien jaar, veertien en zelfs achttien jaar)?

Voor velen van ons geldt dat we gelukkig willen zijn, ergens bij horen, geliefd voelen. Wij denken dat onze diepste noden vervuld worden tijdens de intimiteit die er is als we bij een speciale jonge man of vrouw zijn.

We willen allemaal dat ons hart opspringt voor iets of iemand. De romantiek en het mysterie van het huwelijk lijken de hoogste, aardse pieken van plezier en vriendschap te zijn. We verlangen ernaar om gekend en geliefd te worden, iemand toe te behoren, in iemands verhaal te zijn. We willen ook dat iemand in ons verhaal voorkomt. We willen dat ons leven meetelt voor iets. We willen iets betekenisvols bijdragen aan een zinvolle zaak. We willen het verschil maken. We willen ons leven niet verspillen.

Velen van ons daten om onze behoeften voor liefde te proberen vervullen. Als je het aan ons vraagt zeggen we misschien dat je ‘streeft naar het huwelijk’ maar velen van ons zijn niet eens dichtbij een huwelijk. In leeftijd, in financiën, in rijpheid, in opleiding, in levensfase. We proberen het geluk, het bezit en het betekenisvolle na te jagen, waarvan we denken dat we dat kunnen vinden in de romantiek.

Wat zou ik anders doen?

Als ik alles over zou kunnen doen, zou ik niet gedatet hebben in de tweede klas van de middelbare school (in Amerikaanse begrippen is dat de tiende klas) of in de vierde klas of misschien zelfs niet in de eerste jaren van mijn beroepsopleiding). Ik zou hebben gewacht met daten totdat ik zou kunnen trouwen.

De doorbraak kwam bij mij toen ik de grote verschillen doorkreeg die er zijn tussen daten en het huwelijk. Een stel wat date kan zich soms wel een getrouwd voelen, maar een stel wat date zal nooit een getrouwd stel zijn. Het begrijpen van de verschillen die er zijn tussen de relaties kan ons beschermen van allerlei soorten pijn en falen tijdens het daten.

De grootste beloning in elk leven, onafhankelijk van onze relatiestatus, is dat we Christus kennen en gekend te worden door Hem, om Hem lief te hebben en dat Hij ons liefheeft. De grootste beloning in het huwelijk is als Christus betrokken is bij de intimiteit met je echtgenoot. Kennen en gekend te worden, lief te hebben en door je man of vrouw geliefd te worden. De grootste beloning bij het daten is Christus-georiënteerde zuiverheid van het huwelijk (of naar het huwelijk toe). Romantische intimiteit is het meest veilig binnen het huwelijk, en het huwelijk is het meest veilig in de context van zuiverheid. Als we die intimiteit rondom Christus willen hebben en daarvan willen genieten, moeten we trouwen. En als we willen gaan trouwen moeten we duidelijkheid hebben over de persoon met wie we willen trouwen.

Wacht met daten

Legaal gezien, in ieder geval in de Verenigde Staten, mogen we niet trouwen voordat we achttien jaar zijn (behalve in Nebraska en de Mississippi waar je zelfs ouder moet zijn, respectievelijk negentien en eenentwintig jaar).

Maar zelfs na deze leeftijd zouden we onszelf wel vragen moeten stellen over rijpheid en stabiliteit. Is onze vriend of vriendin wel rijp genoeg om enig idee te hebben hoe ze de komende vijftig jaar zullen zijn als echtgenoot? Zijn wij wel rijp genoeg? Zijn wij beide of is een van ons in staat om een gezin financieel te kunnen onderhouden? Is zijn of haar geloof in Jezus genoeg beproefd, zodat zeker is dat dit geloof echt is?

Sommigen zullen, zonder twijfel, dit advies haten – ik weet zeker dat ik dat zou doen – maar we moeten allemaal erkennen dat we kunnen daten lang voordat we gaan trouwen, en dat betekent niet dat we dat niet zouden moeten doen. We kunnen niet datend naar een huwelijk gaan wanneer een huwelijk niet eens in beeld is. Je kan misschien wel dromen over een huwelijk (dat deed ik tenminste), maar is het realistisch dat jullie snel kunnen gaan trouwen?

Wacht met daten totdat je met elkaar kunt trouwen. Mijn advies – graag of niet – is om te wachten totdat je echt verantwoord met hem of haar kan trouwen in de komende achttien maanden. Dit betekend niet dat jullie heel snel moeten gaan trouwen. Het belangrijkste is dat je kunt trouwen, als God je duidelijk maakt dat dit Zijn wil en timing is voor jou. Je kunt nergens de achttien maanden vinden in de Bijbel dus je kunt het niet als een wet van God vinden. Maar je kunt het testen – met God, je ouders of wijze christelijke vrienden – wanneer het wijs en veilig lijkt voor jou en je hart.

Wat je kunt doen tijdens het wachten

Terwijl je wacht totdat je echt kunt gaan daten betekent dit niet dat je gewoon maar moet zitten en wachten. Het leven is niet alleen, of zelfs voor het grootste gedeelte, liefde en het huwelijk. Ons leven staat in teken van Jezus – Zijn liefde voor ons en Zijn plannen voor ons – of we nu alleen zijn of getrouwd, zestien jaar of zestig jaar.

God heeft zoveel meer voor jou dan een relatie je kan bieden. Hij wil iets spectaculair tegen je zeggen door jou en je jonge leven. Hij wil jou en je gaven gebruiken om het leven van andere mensen te veranderen. Als Hij wil dat je gaat trouwen zal Hij ervoor zorgen dat je een sterke en liefdevolle toekomstige echtgenoot wordt. Hij wil de wereld laten zien waar geluk te vinden is door jouw vreugde.

Je hebt geen vriend of vriendin nodig of iets van Gods dromen te ervaren in je jonge jaren. Dus, als je niet date, wat moet je dan doen?

1. Wees een bemoedigend en trouw voorbeeld voor anderen.

‘Laat niemand u minachten vanwege uw jeugdige leeftijd,  maar wees een voorbeeld voor de gelovigen in woord, in wandel, in liefde, in geest, in geloof en in reinheid’ (1 Tim. 4:12).

Je mag misschien nog niet stemmen, of auto rijden, maar je leven kan iets laten zien van Jezus. Je woorden – de taal en houding die je hebt bij je familie en vrienden – zeggen iets over Jezus. Je houding – de beslissingen die je iedere dag maakt over dingen die je wel of niet wilt doen, of je jezelf aanpast aan de wereld of niet – vertelt iets aan de wereld over je God. Je liefde – hoe je de mensen behandelt in je leven – laat iets zien over hoe je geliefd wordt door God. Je reinheid – je toewijding om God en Zijn woord te vertrouwen, om Hem te koesteren boven ieder aards plezier en ervaring – predikt het evangelie aan klasgenoten die slaaf zijn aan hun eigen verlangens.

2. Leef om te dienen, niet om gediend te worden.

‘Laat ieder de anderen dienen met de genadegave zoals hij die ontvangen heeft, als goede beheerders van de veelsoortige genade van God. Als iemand spreekt, dan als iemand die de woorden van God spreekt; als iemand dient, dan als iemand die dient uit kracht die God schenkt; zodat God in alles verheerlijkt wordt door Jezus Christus.’ (1 Petrus 4:10-11).

De meeste jonge mensen zijn zo vervuld met hun eigen behoeften en verlangens dat ze blind zijn voor de behoeften om hen heen. Maar je bent tot zoveel meer in staat dan sociale media, shoppen en video spelletjes. Kijk bijvoorbeeld eens naar tieners die meedoen aan de olympische spelen, vijftien of zestien jaar oud, die goud winnen tegen de besten van wereld!

Wat nu als je besluit om je gaven die God je gegeven hebt te gebruiken om een verandering teweeg te brengen in het leven van anderen? Je zou kunnen dienen in de evangelisatie van jouw kerk, een jonger iemand begeleiden of vraag eens rond welke hulp iemand bij jou in de buurt kan gebruiken. Je bent tot zoveel meer in staat dan wat de wereld van jou verwacht. Leef op een manier ‘dat God in alles verheerlijkt wordt door Jezus Christus’, door middel van jou.

3. Span jezelf in om de toekomstige echtgenoot te worden zoals God je roept om die te zijn.

‘Vrouwen, wees uw eigen mannen onderdanig, zoals aan de Heere, want de man is hoofd van de vrouw, zoals ook Christus Hoofd van de gemeente is; en Hij is de Behouder van het lichaam… Mannen, heb uw eigen vrouw lief, zoals ook Christus de gemeente liefgehad heeft en Zich voor haar heeft overgegeven’ (Efeze 5:22-25).

Sommigen van ons worden misschien geboren met het verlangen om te trouwen, maar niemand die geboren wordt, is meteen klaar om te trouwen. De oproep om een echtgenoot lief te hebben is een oproep om het grootste verhaal ooit uit te leven – God Die Zelf het vlees is geworden om te sterven voor Zijn zondige Bruid, de Kerk. Onze natuurlijk instincten zijn niet om te sterven aan onszelf zodat we een ander kunnen helpen, zelfs niet als we veel van die ander houden.

Totdat je klaar ben om te daten zal God je voorbereiden om lief te hebben, Hij zal je stap voor stap veranderen en gereedmaken voor een ander (2 Korinthe 3:18).

4. Verbaas iedereen om je heen over je vreugde terwijl je wacht.

‘Daarom houden ook wij niet op, vanaf de dag dat wij het gehoord hebben, voor u te bidden en te smeken opdat u wandelt op een wijze de Heere waardig, Hem in alles behaagt, in elk goed werk vrucht draagt en groeit in de kennis van God terwijl u met alle kracht bekrachtigd wordt, overeenkomstig de sterkte van Zijn heerlijkheid, om met blijdschap in alles te volharden en geduld te oefenen’ (Kolossenzen 1:9-11).

Niemand hoeft ver te zoeken om alleenstaande mensen te vinden: jonge mannen en vrouwen die hun eenzaamheid beklagen terwijl alle andere mensen aan het daten zijn. Het is veel moeilijker om jonge mensen te vinden waarbij hun identiteit, vreugde en veiligheid ergens anders ligt.

Verras je vrienden (en alle anderen) door tevreden te zijn om te wachten met daten, totdat je kunt trouwen, omdat je alles wat je nodig hebt al bezit in God.

Het bericht Wacht met daten ** tot je kunt trouwen verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Afgelopen zomer gingen we op bezoek bij mijn familie in Michigan. Op zondagmorgen woonden we een dienst bij in een lokale kerk en ontmoetten na afloop een lieve familie. De vader diende als ouderling en ook de vijf kinderen waren aanwezig. Ze deden ons hartelijke groeten en praten met ons over vakantieplannen en ons bezoek aan onze thuisplaats. 

Na de kerk gingen we op bezoek bij onze grootmoeder in de begeleid-wonen accommodatie om alleen even te kijken naar de huiselijke sfeer met open Bijbels, waar de heer des huizes onderwijs gaf aan de hand van een Bijbelgedeelte, en mijn grootmoeder intensief in haar rolstoel zat er te luisteren. Ze was de enige vaste bewoonster daar. 

De familie lachte vriendelijk naar mij en mijn echtgenoot en vertelde ons: ‘We hadden geen idee dat Bernadine jullie grootmoeder zou zijn. We houden van Bernadine! We zorgen al jaren voor haar!’  Toen we verder praten met die vriendelijke familie legden ze ons uit de ze aanvankelijk een bediening hadden bij de Alzheimerafdeling, en zich toen geroepen voelden tot een tweede bediening bij mijn oma’s afdeling. Het was hun manier om samen te dienen, en het Evangelie te brengen aan degene die niet meer zelf de kerkdiensten konden bijwonen. 

Het geloof achter ‘verborgen dienen’

Toen we bij de auto terugkwamen liepen de tranen over mijn wangen. Ik was verbijsterd dat deze hele familie hun zondagmiddag besteed aan het zingen van liederen en onderwijs geven uit de Bijbel aan degenen die vaak vergeten worden in de maatschappij: de ouderen én omdat mijn eigen oma, voor mij in regelmatig bid, elke week goed Bijbels onderwijs ontvangt.   

Ik was overweldigd door zowel de ongelooflijke manier waarop God mijn gebed had beantwoord en door de zelfverloochenende nederigheid van deze hele familie. Ik dacht na over het soort geloof dat hiervoor nodig was. Ze besteden uren per week aan onderwijs uit de Bijbel voor hen die misschien niet eens hun naam konden onthouden. Ze vertrouwden op Gods beloftes, dat Zijn Woord niet ledig zal terugkeren (Jesaja 55:11). De waarheden van de Bijbel werden geplant in de harten van bewoners die aanwezig waren (op die dag, alleen mijn oma), en dat was beloning genoeg voor hen.  

God ziet deze verborgen bediening   

Soms is het lastig om te dienen op een niet-zichtbare manier. De hoogmoed van ons vlees wil opgemerkt en geprezen worden voor de dingen die we doen. Onze zondige harten hebben zo vaak gemengde motieven: we willen anderen helpen in hun noden, maar ook een beetje van de eer voor onszelf houden. In Mattheüs 6 stelt Jezus onze neiging  om gezien te willen worden bij het doen van goede werken, aan de kaak.  

 ‘Wees op uw hoede dat u uw liefdegave niet geeft in tegenwoordigheid van de mensen om door hen gezien te worden; anders hebt u geen loon bij uw Vader, Die in de hemelen is.’ (Mattheüs 6:1) 

Jezus stelt de hypocrieten, die op de trompetten lieten blazen wanneer ze iets gaven aan behoeftigen, tegenover het geven in het verborgene, als zelfs je linkerhand niet weet wat je rechterhand doet (Mattheüs 6:2-3). Het loon is dan duidelijk anders. Publieke vrijgevigheid (of dat nu met geld is of op een andere manier) wordt beloont door de lof van mensen. Geven in het verborgene laat een vertrouwen in een Vader zien die je ziet en zal belonen (Mattheüs 6:4), indien niet nu, dan wel in de hemel. Dienen in het verborgene toont het geloof en de nederigheid van degene die dient. Ze zullen waarschijnlijk geen tastbare beloning op aarde krijgen, maar in plaats daarvan vreugde en vrede vinden in het dienen van God op verborgen wijze.   

Voldoening van verborgen bediening.  

Dienen achter de schermen leert ons voldoening. We hebben allemaal unieke gaven en bedieningen gekregen waarmee de Heere ons oproept om te dienen.

‘Want  zoals wij in één lichaam vele leden hebben en de leden niet alle dezelfde functie hebben, zo zijn wij, hoewel velen, één lichaam in Christus, maar ieder afzonderlijk leden van elkaar. En nu hebben wij  genadegaven, onderscheiden naar de genade die ons is gegeven’ (Romeinen 12:4-6).  

Hoewel sommige gaven meer publiek zijn dan anderen (zoals onderwijs), moeten we ze allemaal onderwerpen aan Gods wil. 

Dienen op een ongeziene manier voedt een stille voldoening in ons hart. We hebben gelovigen nodig zoals de gentleman die avondmaalsbekers in de kerk vult. We hebben diegenen nodig die het gebouw schoonmaken en de afvalbakken legen.  We hebben voorgangers nodig in kleine gemeentes. We hebben armen nodig om baby’s te schommelen in de crèche, zodat de vermoeide ouders zich kunnen opladen bij de dienst. Elk van deze bedieningen is belangrijk voor de gezondheid van het hele lichaam van gelovigen. God waardeert degene die preken in een begeleid-wonen accommodatie tegen een fragiele vrouw in een rolstoel net zoveel als degene die tegen duizenden preken in een megakerk. 

De schoonheid van ongeziene bedieningen werpen een licht op Degene die ons oproept om te dienen – niet de eer van mensen, maar voor de eer van God die ons vreugde en vrede geven als we aan die oproep gehoor geven.

Het bericht Doe jouw goede werken ** in het verborgene verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Wat is mijn plaats in de gemeente? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Wat ik heb, dat geef ik U! verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Scoren voor het Koninkrijk verscheen eerst op Geloofstoerusting.