Gods heiligheid is de meest centrale eigenschap. Bij het lezen van de Schrift zet het besef dat de Heilige tot ons spreekt de toon. Daarbij past de houding van diep ontzag.

Het bericht De juiste grondhouding is ** cruciaal tijdens het bijbellezen verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Dat begint al bij de bijbelvertaling; doe je dat zo letterlijk en zo concordant mogelijk zoals in de Statenvertaling of zo verstaanbaar mogelijk zoals in de Bijbel in de Gewone Taal. Er zijn minstens zes fundamentele regels bij het uitleggen en toepassen van de Bijbel, maar de belangrijkste regel is dat de heiligheid van Gods Woord onze luisterhouding bepaalt.

Het bericht Fundamentele regels bij ** de uitleg van de Schrift verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Gods Woord geeft ons de gelegenheid onszelf te zien zoals wij werkelijk zijn. Dat is schrikken! Maar het geeft ook blijdschap: Zijn Woord toont niet alleen wat mis zit, maar wijst ook aan wat het goede is en voedt ons op om alles te kunnen zijn en doen waartoe God ons roept (2 Timotheüs 3:16-17). Omgaan met de Bijbel is dus een actief en ingrijpend proces.

Het is verdrietig wanneer wij Gods Woord lezen, bijbelstudie doen, naar preken luisteren en het overdenken, terwijl het ons leven niet raakt.

Het is verdrietig wanneer wij Gods Woord lezen, bijbelstudie doen, naar preken luisteren en het overdenken, terwijl het ons leven niet raakt. Ondanks dat wij er aandacht aan besteden, maakt het toch geen diepe indruk. In plaats van ons er zó in te verdiepen dat het ons leven verandert, gaan we gewoon door alsof wij niets gezien hebben. Al slaagden we in een examen theologie, het zou verloren tijd zijn. Kennis op zich is slechts een zeepbel (1 Korinthe 8:1) en de consequenties van kennis zonder daden is veel erger dan de gevolgen van een gezakt examen.

Het bericht Spiegel aan de wand verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Ruard legt uit dat ‘omdat wij geloven dat God volmaakt is, dat is Zijn identiteit, wij daarom geloven dat Zijn Woord ook perfect is’ (zie Psalm 119). Laurens en Ilanah vullen aan dat het voor het begrijpen van de Bijbel, en om Gods Woord krachtig te laten zijn in je leven, je moet geloven en erop moet vertrouwen dat het Gods Woord is. Dat het foutloos is juist omdat het Gods Woord is.

Als het gaat over hoe de duidelijkheid van de Schrift praktisch invloed heeft op ons leven zegt Laurens: dat betekent allereerst dat wanneer je de Bijbel leest je ook bewust die stap in vertrouwen moet zetten. Ruard beaamt dat je, ook als je dingen soms niet begrijpt, de moed mag hebben om geduldig de Bijbel tot je te blijven nemen en te weten dat God daadwerkelijk door Zijn Woord tot jou spreekt. En ook belangrijk, vult Ilanah aan, dat je de Bijbel niet ziet als een kookboek waar je hier en daar wat uit haalt als power food maar dat je de hele Schrift leest en daar ook de tijd voor neemt. Laurens doet daarom ook de oproep: ‘lees, lees en herlees. Je leert de Bijbel lezen door hem te lezen.’ En daarbij is het belangrijk te zoeken naar de kern: Christus en Zijn evangelie.

Met behulp van een aantal voorbeelden bespreken we in deze aflevering hoe je in de Bijbel kunt leren om Christus te ontdekken, en hoe je tijdens het lezen kunt zoeken naar wat je leert over God, en over jouw relatie tot en met Hem. Tot slot geven Ruard, Ilanah en Laurens ook nog handige praktische tips hoe je de Bijbel kunt lezen en je meer kunt gaan zien van Wie Hij is en wat Hij zegt in Zijn Woord.

Het bericht Bijbellezen – hoe doe je dat? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Ruard en Ilanah omschrijven stille tijd als de dagelijkse tijd die je apart zet, waarin je, je terugtrekt om naar Gods Woord te luisteren en met Hem te praten door in gebed te zijn. Laurens merkt op dat je bij de mensen in de Bijbel die met God wandelen ook die twee ingrediënten ziet: ze spreken tot God door te bidden en ze luisteren naar Hem door Zijn Woord. We zien ook dat Jezus, ons grote voorbeeld hierin, Zich regelmatig terugtrekt van de groep en dat Hij vaak vroeg in de ochtend of nacht aan het bidden is, vult Ruard aan.

Maar waarom is het zo belangrijk om stille tijd te doen? Laurens wijst direct naar Johannes 15:5 dat je zonder Jezus niets kunt doen. Geef gehoor aan die oproep om Hem te zoeken elke dag. Ik heb Hem elke dag nodig, legt Laurens uit. Het enige wat wij kunnen doen om een geestelijk vruchtbaar leven te leiden is het aan God te vragen, want het is Zijn vrucht en Hij werk het in ons. Het christenleven begint op je knieën. Als je Hem liefhebt dan wil je tijd met Hem doorbrengen.

Hoe doe je dan je stille tijd? Eén van de velen tips die worden besproken is: in de ochtend, zo pleiten Laurens en Ruard. Laten wij de eerste momenten van de dag die wij hebben aan God wijden en plan het ook echt in je agenda. Laat je gedachten vormen door Hem. Er is geen beter moment om dat te doen dan in de ochtend. Ilanah vult aan: en verlies de moed niet, zoals in Lukas 18:1 door Jezus zelf wordt gezegd. Blijf je Bijbel lezen en bidden, soms is het een moeilijke tijd, dat hoort erbij, maar God wil ons vormen daardoor.

Verder vind je in deze aflevering nog meer voorbeelden en waardevolle tips om je stille tijd vorm te geven en zo te groeien in geestelijke vrucht en relatie met de Heere.

Het bericht Stille tijd – hoe geef je dat vorm? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

We hebben zo sterk de neiging om af te dwalen dat alles een aanleiding kan zijn om ons te doen zondigen, zelfs het lezen van Gods Woord. Ook al denken we misschien dat activiteiten die bedoeld zijn voor groei in geloof – zoals bidden, ontmoeting met gelovigen, Bijbellezen – ons immuun maken voor zulke verleidingen. Helaas, we zijn nog steeds in staat om God niet de eer te geven, zelfs op de momenten dat we ons verdiepen in de Bijbel.

We zijn nog steeds in staat om God niet de eer te geven, zelfs op de momenten dat we ons verdiepen in de Bijbel.

Dat was het probleem dat de Farizeeën hadden met hun bijbellezen. Jezus confronteert hen hier heel direct mee: ‘U onderzoekt de Schriften, want u denkt daardoor eeuwig leven te hebben, en die zijn het die van Mij getuigen, en toch wilt u niet tot Mij komen opdat u leven hebt’ (Johannes 5:39-40).

De Farizeeën bestudeerden de Bijbel zorgvuldig. Ze wijdden hun hele leven aan het onthouden en gehoorzamen van de Wet van Mozes. Waarover confronteert Jezus hen hier dan? Hij zegt dat ze het felle neonteken dat ‘Messias’ doet oplichten in de Schrift hebben gemist. De Farizeeën kenden Gods Woord, maar ze herkenden Jezus er niet in. Ze lieten Gods Woord hun harten niet raken; ze lieten het hun verlangen naar de Messias niet aanwakkeren om Hem te verwelkomen toen Hij er eindelijk was.

Stel je voor dat je geïnteresseerd bent in je herkomst, je maakt een stamboom en je leert van alles over je overgrootouders. Je kent hun geboorteplaats, hun geschiedenis, waar ze werkten, hoe ze elkaar ontmoetten, enzovoort. Stel je voor dat ze vervolgens je keuken binnenwandelen terwijl je net wilt gaan eten, maar je herkent ze niet. Je springt niet opgewonden van je stoel om ze een knuffel te geven. Dit is maar een klein voorbeeldje aan hoe raar het eigenlijk is om de Bijbel te lezen en tegelijkertijd Christus er in te missen.

Hoe we de Bijbel niet moeten lezen

Wij verbazen ons erover hoe blind de Farizeeën waren, maar sommigen van ons hebben datzelfde probleem.

We eren God niet als we onszelf door een leesplan ploegen zonder dat het ons stilzet om God te aanbidden.

Misschien zijn we tijdens een bijbelstudie wel onder de indruk van Hebreeën 4:15, ‘Want wij hebben geen Hogepriester Die geen medelijden kan hebben met onze zwakheden’, maar we gaan na dit te hebben gelezen niet vol vertrouwen in gebed tot God. Dan hebben we dus feitelijk hetzelfde probleem! We verheerlijken God niet met ons bijbellezen als we wel ijverig de Bijbel bestuderen, maar vervolgens nooit aangevuurd worden om te bidden.

Of als we in Openbaring 5:13 lezen: ‘Aan Hem Die op de troon zit, en aan het Lam zij de dankzegging, de eer, de heerlijkheid en de kracht in alle eeuwigheid’, maar dit zicht op hemelse aanbidding beweegt onze harte niet om hetzelfde te doen. We eren God niet als we onszelf door een leesplan ploegen zonder dat het ons stilzet om God te aanbidden.

Misschien proberen we wel Psalm 121:1-2 uit ons hoofd te leren: ‘Ik sla mijn ogen op naar de bergen, vanwaar mijn hulp komen zal. Mijn hulp is van de HEERE, Die hemel en aarde gemaakt heeft’, maar we keren ons vervolgens niet tot God te midden van onze zorgen. Dan hebben we ook datzelfde probleem! We verheerlijken God niet met ons bijbellezen als de kaartjes met bijbelteksten die we uit ons hoofd hebben geleerd steeds groter wordt zonder dat die geleerde verzen ons ertoe drijft om bij God onze toevlucht te zoeken als er beproevingen komen.

We lezen de Bijbel niet tot glorie van God als we kennis over God opdoen, maar God nooit ontmoeten – als de kennis die we opdoen nooit ons hart binnenkomt.

We lezen de Bijbel niet tot glorie van God als we kennis over God opdoen, maar God nooit ontmoeten.

Wat we verlangen te zien

We lezen de Bijbel wel tot de glorie van God als we Jezus erin zien en er vreugde in vinden.

We moeten natuurlijk niet te ver doorslaan. Dit betekent niet dat we in plaats van kennis een soort mystieke ontmoeting zoeken door iedere morgen willekeurig een pagina van de Bijbel open te slaan. Nee, we moeten de waarheden over Jezus gretig najagen. Deze jacht naar feiten gebruiken we om ons hart de juiste gevoelens te laten ervaren.

Wanneer bracht een gedeelte je voor het laatst op je knieën om voor jezelf of een vriend (of zelfs een vijand) te bidden?

Wat was de laatste keer dat je alleen maar wilde blijven lezen en bidden, zelfs toen het allang tijd was om naar je werk te gaan? Wanneer had je voor het laatst een ervaring die je gewoon met iemand anders moest delen over dat wat je had gelezen? Wanneer bracht een gedeelte je voor het laatst op je knieën om voor jezelf of een vriend (of zelfs een vijand) te bidden? Wanneer maakte je hart voor het laatst een sprongetje toen God je ogen opende om heerlijke dingen in Zijn Woord te ontdekken? We denken hard na over Gods Woord om zo Jezus helder voor ogen te zien en op de juiste manier van Hem te genieten.

We lezen onze Bijbels tot de glorie van God als ‘wij allen nu, die met onbedekt gezicht de heerlijkheid van de Heere als in een spiegel aanschouwen, van gedaante veranderd worden naar hetzelfde beeld, van heerlijkheid tot heerlijkheid’ (2 Korinthe 3:18). We staren in het gezicht van Jezus als we Gods Woord openen en Hij ons verandert. Wij ontvangen geestelijke groei, en Hij ontvangt de glorie.

De hulp is er al!

We hebben hulp nodig om de Bijbel te lezen op de manier zoals God dat graag ziet. Als we aan ons lot worden overgelaten, kan het niet anders dan dat we verleid worden de Bijbel met ons hoofd maar zonder ons hart te lezen. Jezus troostte zijn volgelingen hiermee: ‘Maar wanneer de Trooster is gekomen, Die Ik u zenden zal van de Vader, de Geest van de waarheid, Die van de Vader uitgaat, zal Die over Mij getuigen’ (Johannes 15:26). Paulus beschrijft het proces zo: ‘Denk na over wat ik zeg, maar laat de Heere u inzicht geven in alle dingen’ (2 Timotheüs 2:7). Wij proberen Gods Woord te begrijpen en Hij geeft ons het begrip. De Heilige Geest begeleidt ons bij het lezen. Dat zorgt ervoor dat we niet stoppen zodra we wat kennis hebben opgedaan, maar we blijven voortdurend meer leren. Met als diepste verlangen dat we Jezus zien, dat ons hart veranderd wordt en we naar Zijn woorden leven.

We staren in het gezicht van Jezus als we Gods Woord openen en Hij ons verandert.

Dus bidden we, ‘Heilige Geest, leid mij in de waarheid (Johannes 16:13). Help me om Jezus te zien als ik vandaag mijn Bijbel open.’ We bidden met David, ‘O God, U bent mijn God! U zoek ik vroeg in de morgen; mijn ziel dorst naar U, mijn lichaam verlangt naar U in een land, dor en dorstig, zonder water’ (Psalm 63:1).

We bidden: ‘God, help me u te ontmoeten als ik vandaag mijn Bijbel lees. Help me de glorie van uw Zoon te zien. Help me om dieper te gaan dan woordbegrip alleen; help me U te zien. Geef me de juiste gevoelens bij de woorden die ik lees, en wilt U daarna de manier waarop ik m’n kinderen opvoedt, waarop ik mijn werk doe en waarop ik met anderen omga veranderen doordat ik Uw goedheid voor mij in Uw Woord zie?

We hebben hulp nodig en we hebben een Helper. God wil niets liever dan ons ontmoeten als we biddend Hem ontmoeten in Zijn Woord.

Het bericht Je leest wel, maar je ** begrijpt het niet verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Wanneer wij anderen leren om Christus en Zijn geboden te gehoorzamen, die in praktijk te brengen, benoem dan steeds: ‘Dit vloeit voort uit ons rusten in het offer. Alles wat wij doen, vloeit voort uit wat al gedaan is.’

Je krijgt het niet bij elkaar verdiend

Dat was de betekenis van de Grote Verzoendag. Er werd een dier genomen … Zij konden hun vergeving niet verdienen. Ze zagen hoe dit dier voor hun overtreding boette. Zelf konden ze dat niet.

Dit is een mooi moment om dat te bespreken. Want ik denk dat wij allemaal geneigd zijn te werken voor vergeving, omdat er in dit leven niets is wat hierop lijkt. Wij zijn gewend te werken, te verdienen. Tenzij jouw ouders alles aan je geven. De meesten van ons zullen zeggen: ‘Ik moest dit verdienen, ik moest het bij elkaar schrapen.’ Zorg daarom dat ze dit goed begrijpen: ‘Ik kan op geen enkele manier mijn zonden goedmaken.’ Een dier moest ervoor betalen.

Natuurlijk passen wij dit nu toe op het kruis. De offerdienst is een prachtige illustratie daarvan. Bespreek bijvoorbeeld: ‘Laten we eerlijk zijn; er zijn momenten dat je probeert iets goed te maken, of de schuld iets langer te voelen, om God te laten zien dat je echt spijt hebt. Misschien houd je het zelfs bij: ‘Nu is het weer goed, nu kan ik tot God naderen, want nu heb ik het terugbetaald.’

Wat mij hierin hielp, was het besef: als ik probeer mijn zonden weer goed te maken, is alle aandacht op mijzelf gericht. ‘Kijk eens wat ik gedaan heb, Heere. Ik weet dat ik het verprutste, maar ziet U wat ik de twee weken daarna gedaan heb? De drié weken daarna?’ Of zeg je: ‘Ik heb het verprutst. Iemand Anders, Jezus, nam dat op Zich, in mijn plaats.’ Dan gaat alle aandacht naar Hem. En dat is wat God wil, in alle eeuwigheid: dat iedereen naar het Lam van God kijkt. Hij heeft het gedaan!

Richt je op het Lam

Misschien kunnen jullie deze week de tijd nemen om Hem te danken. Misschien kan je avondmaal vieren met je leerling, zoals Jezus bevolen heeft. Dat hoort volgens mij bij het avondmaal; Jezus wilde dat we aan Hem zouden denken als het Lam Gods. Neem dus de tijd om te bedenken: ‘Dit gaat niet over ons. Het gaat over Hem.’

Daarom vieren wij in onze gemeente wekelijks het avondmaal. Ik zeg niet dat elke gemeente dat moet doen, maar voor ons is het een noodzakelijke herinnering, elke week: ‘Gods behagen in mij is niet gebaseerd op wat ik voor Hem doe, maar op wat Christus voor mij gedaan heeft.’ Dat is een noodzakelijke herinnering. Ook voor de mensen met wie jij deze discipelschapscursus doorneemt.

Bedenk: hoe zie ik anderen proberen hun zonden te overwinnen? Hoe zie ik anderen proberen zichzelf te verbeteren? Dat is tegenwoordig de leus: zelfverbetering. Je moet dit doen, en dit, en dit. Maar onze boodschap is precies het tegenovergestelde: Jezus betaalde de prijs en Hij zal jou nieuw maken, van binnenuit.

Een aansporende herinnering

Laat deze herinnering aan Christus’ genade ons aansporen het Evangelie te delen. Kom weer terug bij de vraag: ‘Met wie kan jij dit delen? Dit is niet alleen voor ons.’ Vraag je leerlingen: ‘Met wie kan jij deze week deze boodschap delen?’ En als jullie dan de volgende keer samenkomen, vraag je: ‘Hoe is het gegaan?’ Geef dit nieuws van Christus’ offer een centrale plaats. Hij heeft het mogelijk gemaakt dat wij met God verenigd worden. Dit nieuws moeten we bekendmaken! En daar moet je de tijd voor nemen.

Deze verzoening moeten ze goed begrijpen. Wij leven in een wereld waarin velen geloven dat zij vergeving zullen ontvangen omdat ze goede mensen zijn. Dat ze meer goede dingen gedaan hebben dan slechte. Die hebben ze als het ware gecompenseerd. Zorg dat ze echt begrijpen wat de Grote Verzoendag was, wat daar gebeurde. ‘Dit gaat niet over mij; dit gaat over het Offer.’ Aanbid God, dank Hem hiervoor en rust deze week in Zijn verzoening.

Het bericht Offer en verzoening verscheen eerst op Geloofstoerusting.

En dat is erg belangrijk, want er wordt wel gezegd (en dit is zelfs Bijbels) dat wij vrienden van God zijn. Maar dat betekent niet dat we met God op dezelfde manier spreken als met onze vrienden. Dus als jij met je leerlingen bidt en over God spreekt, probeer dan over te dragen wat het betekent om te leven in het besef van Gods heiligheid. Om niet in routines te vervallen, waar het gebed een informeel opdreunlijstje wordt: ‘Goed, lieve God, dit en dit en dit.’ Nee! Dit is een van de dingen die ik echt in jou waardeer, dat jij me geholpen hebt om … Als wij samen bidden, spreken we met de Heilige God van het heelal Die … Vroeger bleven mensen op verre afstand van Hem. God heeft in Zijn genade een weg gebaand zodat wij tot Hem kunnen komen, maar dat doet niets af aan Zijn heiligheid.

Hij wil dat wij met vrijmoedigheid tot Hem komen. Hebreeën zegt dat we met vrijmoedigheid tot Zijn troon mogen naderen. Maar dat is geen arrogantie. Wij naderen de allerheiligste plaats, staat er. Je gaat het heilige der heiligen binnen. Zo informeel is het dus niet. Ik krimp ineen als mensen God zo aanspreken. Ja, ik weet het; vriendschap, relatie, intimiteit – dat is prachtig, daar zijn we voor geschapen. Maar dat staat niet los van eerbied en heiligheid. ‘Onze Vader, Die in de hemelen zijt. Uw Naam worde geheiligd.’ Zo leerde Jezus ons bidden.

In deze les is het verder van groot belang om het oudtestamentische priesterschap te verbinden aan het maken van discipelen. Het was de verantwoordelijkheid van de priester om (in zekere zin) te bemiddelen tussen een heilige God en zondige mensen. Hij vertegenwoordigde zondige mensen voor een heilig God, en ook (in zekere zin) die heilige God voor zondige mensen. Dit is een heel rijk beeld.

Ik wil je aansporen dit met je leerlingen te doordenken. ‘Wij zijn een koninkrijk van priesters. In zekere zin hebben we dus toegang tot God. Dat is op zichzelf al verbazingwekkend. Bovendien zijn we Zijn vertegenwoordigers in de wereld. God heeft ons opgedragen te laten zien hoe Zijn leven er in de praktijk uitziet. Dat zullen wij niet volmaakt doen. Toch zijn wij Zijn ambassadeurs in een zondige wereld.

En tegelijk … We zien dat Mozes meermaals voor de Israëlieten in de bres staat. Wij staan in de bres voor mensen die Christus niet kennen. We bidden: ‘God, openbaar Uw genade en Uw heerlijkheid aan hen, trek hen tot Uzelf!’ Dat brengt ons ertoe hen te vertellen over Christus en wat Hij gedaan heeft. Daarom smeken we om hun zaligheid. Dit is een krachtig beeld.

Ja, want Mozes sprak met God en hij begreep wat God wilde, Zijn bevel, en gaf dat door aan het volk. Daarom moet je zorgen dat jouw leerling begrijpt: Jíj bent nu die priester. Jij begint Gods bevelen te begrijpen, dus nu is het jouw taak om als een priester naar anderen te gaan. Naar de mensen in jouw leven die God nog niet kennen, Zijn wet niet kennen, geen verhouding met Hem hebben.

Mozes komt van de berg af en zegt: ‘Ik heb met God gesproken, en Hij zegt dat wij dit moeten doen. Ik heb omgang met God!’ In het Nieuwe Testament zie je hetzelfde. Johannes zegt: ‘Dit zou mijn blijdschap volkomen maken; als jullie ook gemeenschap met ons hadden!’ Draag die houding over: ‘Zoals ik jou onderwezen heb, moet jij je vrienden onderwijzen. Jij moet deze relatie doorgeven, je moet in die bres gaan staan.’ Dat is de reden om discipelen te maken.

Het bericht Gods verbond met Mozes verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Dit is een belangrijk moment om je leerling te laten zien dat God niet bluft. Afhankelijk van het gezin waarin je opgroeide … Sommige ouders zeggen: ‘Als je dit niet doet, stuur ik jou naar je kamer’ – wat ze vervolgens niet doen. Ze voeren de straf niet uit. Dan ga je bijna denken: ‘O, als God het zegt, …’ Nee! Hij zei dingen … De eerstgeborene van elk gezin doden? Dat lijkt … Hoe kan God dat doen?

Door Gods daden leren wij Wie God is. Als God zegt dat Hij iets doen zal, meent Hij dat. Hij liet al die mensen in de Rode Zee verdrinken. Hij liet hen letterlijk in elk huis huilen en treuren: ‘Mijn eerstgeborene is dood!’ Wij praten niet graag over deze dingen, maar dit is de werkelijkheid. Onze cultuur probeert ons te laten denken: ‘God zal Zijn toorn nooit ten uitvoer brengen.’

En daarom denken velen in de gemeente: ‘Dat is niet de God in Wie ik geloof.’ Maar vergeet niet (en dit zagen we in de vorige lessen al) dat wij Zijn Woord geloven en God vertrouwen. Dit beeld van Zijn toorn … Er moeten allerlei vragen bij ons opkomen als wij zulke verhalen lezen. ‘Wow … Hier wordt oordeel, dood en straf uitgestort!’

Bedenk echter dat Gods toorn niet losstaat van Zijn liefde. Als ik Joodse mensen liefheb, zal ik de holocaust hartgrondig haten. Als ik mijn vrouw en kinderen liefheb … Ik ben hartgrondig gekant tegen alles dat hen kwaad zou doen. Gods liefde is dus geen onverschillige liefde. Hij is hartgrondig gekant tegen alles wat ons beschadigt en hindert. Hij haat de zonde.

Wanneer jij deze vragen met je leerling doorworstelt, pak het Evangelie er dan bij. Het kruis laat tegelijk Gods liefde én Zijn toorn zien. Zijn toorn, dat is Zijn oordeel over de zonde, wordt uitgestort. Tegelijk is dit Zijn liefde, want Hij ondergaat dat oordeel in onze plaats. Als wij Gods toorn verzwijgen, zien we de heerlijkheid van Gods liefde niet. Dit zijn dus goede vragen.

Misschien zegt iemand nu voor het eerst: ‘Deze kant van God staat me tegen. Dit vind ik maar niets.’ Wij kunnen, heel arrogant, denken: ‘Dit kan God niet doen, de God in Wie ik geloof.’ Wel, dit is God. Net als toen Hij die eerste keer met Mozes sprak. Mozes vroeg: ‘Wat moet ik zeggen, als men vraagt Wie mij gestuurd heeft?’ ‘IK BEN DIE IK BEN.’ Dat is zo krachtig. ‘Je kunt Mij met niemand vergelijken. Ik ben Die Ik ben.’ God zegt niet: ‘Ik ben die jij wilt dat Ik ben, wat jij fijn aan Mij vindt, of wat jij voelt. Want Ik ben Die Ik ben. Vertel hen dat IK BEN jou gestuurd heeft.’
God sprak met gezag. Dat gaat terug op de schepping. Hij is de Schepper; wie ben ik, om te zeggen dat Hij het recht niet had om Egypte te straffen? Dat Hij het recht niet had om de eerstgeborenen te doden?’

Dit is een goed moment om onze arrogantie aan het licht te brengen. ‘Weet je, soms zou ik God bijna oordelen; alsof Hij anders zou moeten zijn omdat iets mij niet bevalt.’ En wij hebben allemaal verschillende ideeën over hoe God zou moeten zijn. Vooral als je dit in andere landen bespreekt, met mensen die andere opvattingen meegekregen hebben. Daarom is Gods Woord van cruciaal belang.

En dit is gevaarlijk. Wij beginnen God te verwijten: ‘U bent niet goed!’ Misschien zeggen we dat niet, maar denken we het wel. Maar vergeet niet dat Hij volkomen wijs en alwetend is. En laten we bespreken wat dit voor ons leven betekent.

De les over de val was niet de enige keer dat we onze zonden beleden. Blijf dat doen, als jullie dit materiaal doornemen en samen optrekken, en bedenk steeds: ‘God haat deze zonde.’ Maar bedenk ook dat Jezus de toorn voor ons gedragen heeft, zodat wij als volgelingen van Christus Zijn toorn niet meer hoeven te vrezen. Wij schuwen de zonde niet omdat we Zijn toorn vrezen; wij schuwen de zonde omdat we Zijn toorn over de zonde voelen. Wij weten dat Hij de zonde haat; daarom willen we er ver vandaan blijven.

Dit motiveert ons ook om het Evangelie te delen en discipelen te maken. Een van de redenen daarvoor is deze: God zegt in Zijn Woord dat er in onze directe omgeving mensen zijn die onder Zijn oordeel liggen, die niet bij Christus horen en op weg zijn naar de eeuwige toorn. En wij kennen het goede nieuws van Gods genade. Stel dus telkens weer de vraag: ‘Met wie deel jij het Evangelie?’ Wij mogen dit niet voor onszelf houden. Dit raakt het eeuwige leven van mensen. Iedereen moet deze dingen geloven en Christus volgen om gered te worden. Laat zulke Bijbelgedeelten ons dus aansporen om het Evangelie te delen en discipelen te maken.

Het bericht Exodus en verlossing verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Bedenk ook: dit gaat over onze manier van leven. Kom daar steeds op terug: is de ander al begonnen met doorgeven wat hij zelf leert? Moedig jij hem daartoe aan? Deelt hij het met iemand anders, of is hij dat binnenkort van plan? Dit is dus een voortdurend proces. Niet zo van: ‘Zodra ik dit begrijp, kan ik het afvinken.’

Dit is ook een goed moment om jezelf als leider te evalueren. ‘Kent de ander mij al? Ziet hij mijn leven, of hebben we enkel een cursus doorgenomen?’ Ik kan het niet genoeg benadrukken: dat is de manier waarop wij leren. Zo leren onze kinderen, zo leerden wij van onze ouders. Niet zozeer door wat zij tegen ons zeiden, maar we zagen hoe zij leefden. ‘Woorden wekken, voorbeelden trekken.’
Tijdens mijn eerste studiejaar woonde ik bij een echtpaar met een jonge baby. Destijds had ik niet het flauwste vermoeden, maar toen ik jaren later trouwde, deed ik als vanzelf wat die man deed. Hij was een groot rolmodel voor mij. Hoe ik met mijn vrouw omging – ik dacht: ‘Wat zou Mike in dit geval doen?’ Want hij was een geweldige vader. En niet één keer heeft hij gezegd: ‘Kom, ik wil eens met je praten. Zo ga je om met je vrouw, zo voed je je kinderen op, zo deel je je geloof.’ Ik nam het als vanzelf van hem over.

Dit is dus een goed moment voor jou om te bedenken: ‘Gebeurt dit? Deel ik niet alleen het Woord, maar ook mijn leven?’ Zoals Paulus zegt: ‘U zag mijn leven.’

Vermijd dus dat jullie in een ‘Bijbelstudiemodus’ terechtkomen. Ja, we doen Bijbelstudie. We leren mensen alles te gehoorzamen wat Christus ons bevolen heeft. Maar er is zoveel méér. Dat zien we ook in deze les. Dit is een centrale gebeurtenis in de Bijbel: God sluit een verbond met Zijn volk door Abraham.

In de gemeente gebruiken we soms bepaalde termen zonder die werkelijk te begrijpen. Het verbond is het beeld van een relatie die op een belofte gebaseerd is. De verhaallijn van de Schrift draait om God Die een verbondsrelatie aangaat met Zijn volk. ‘Ik zal jullie beloften doen, Ik zal jullie trouw zijn, Ik zal deze beloften houden.’ Daar is onze verhouding met Christus op gebaseerd.

Laat je leerling het erkennen als hij dit niet begrijpt. Trek het eruit, als het ware: ‘Weet je zeker dat je begrijpt wat ‘verbond’ betekent? Belofte? Verlossing?’ Daar wordt in deze lessen veel over gesproken, maar verlossing – ik wist niet wat dat woord inhield, totdat iemand het eenvoudig uitlegde: ‘Het is als een fles. Statiegeld: 5 cent. Iemand wilde hem weggooien, maar een ander zei: Nee, geef hem aan mij, ik geef je er 5 cent voor! Ik wil hem hebben.’

Toen begreep ik het. ‘Na de val was het: Gooi me maar weg, ik ben waardeloos. En God zegt: Nee, Ik wil hem kopen, hij heeft waarde voor Mij. Ik zal Zelf voor hem betalen.’ Nu grijp ik al vooruit, maar dat is het hele idee: ‘Ik zal betalen.’ Het kruis. Zo kostbaar is het! De prijs van onze verlossing. Leg deze zaken dus heel eenvoudig uit, want je wilt dat zij het weer kunnen doorgeven.

Ook een woord als ‘geloof’. Wat betekent dat precies? Het is meer dan alleen verstandelijk geloof. Daar houden velen het bij: ‘Dat geloof ik.’ Geloof betekent echter dat jij je leven bouwt op de belofte dat God trouw zal zijn. Dat je in alles op Hem vertrouwt. Hem volgt. Bespreek uitvoerig wat ‘geloof’ inhoudt!

Dit is het domste dat ik ooit in de gemeente gedaan heb. Ik ben een beelddenker, daarom vertel ik over flessen en zo. Ik wilde de gemeente uitleggen wat geloof is, en wat het betekent om te geloven. Doe dit alsjeblieft nooit na. Dit is absoluut geen voorbeeld ter navolging. Maar het is wel een goed verhaal.

Ik had een kleine ballon meegenomen, ongeveer zo groot als mijn vuist. Ik plakte hem vast aan de muur van het podium en pakte een BB-gun. Ik ging aan de andere kant van het podium staan en vroeg: ‘Wie van jullie gelooft dat ik hem kan raken?’ Zo’n 80 procent stak zijn hand op. Ik vroeg: ‘Wie durft hem vast te houden?’ Sommigen hielden hun hand omhoog. Ik vroeg: ‘Wie durft hem tussen zijn tanden te houden?’ Nog één kerel hield zijn hand op. Ik had niet verwacht dat iemand dat zou doen. Dus ik zei: ‘Kom maar naar voren.’ Ik had een medische verklaring meegenomen, voor het geval dat er tóch iemand zou zijn. Die liet ik hem invullen en ondertekenen … – Je liet hem die verklaring invullen?

Ja, voor in de zaal. Dus hij ondertekent het formulier en loopt … Ik probeerde hem bang te maken, want ik dacht: ‘Dat gaat hij toch niet doen.’ Maar hij loopt naar de andere kant van het podium, steekt die ballon tussen zijn tanden en kijkt lachend naar de zaal. Ik wilde hem bang maken, dus ik richtte die BB-gun en keek door het vizier. Ik dacht dat hij zich zou terugtrekken, en dan zou ik de gun laten zakken: ‘Ik maakte maar een grapje.’ Maar toen ik hem eenmaal in het vizier had, dacht ik: ‘Die kan ik wel raken.’ Ik haalde de trekker over. En ik raakte de ballon. En iedereen was zo kwaad! Ik dacht dat ze zouden juichen, maar het was meer: ‘Ben je gek geworden?’ En Charlie kwam naar me toe: ‘Daar hadden we de hele gemeente door kunnen verliezen!’ Ik was zó blij dat het goed gegaan was. Maar het was een goede illustratie.

Het was echt een domme actie. Dat was het. Maar hierna vroeg ik dus: ‘Hoeveel gelovigen waren er in de zaal? Hoeveel echte gelovigen? Die 80 procent die dacht dat ik de ballon kon raken? De enkelingen die hem durfden vasthouden? Of die ene kerel die hem tussen zijn tanden stak?’ Iedereen gaf toe: er was één gelovige in de zaal.

Dat was precies het idee van geloof. Dat was Abraham. Abraham zei: ‘Ik zal alles achterlaten. U zegt dat ik een nieuw volk krijg, en alles; daar waag ik het op, daar ga ik voor.’

Dit moet je leerling begrijpen als jij zegt: ‘Geloof in Jezus’, en: ‘Abraham geloofde in God.’ Daar hebben we het over. Hij nam het tussen zijn tanden. Zijn veronderstelde geloof werd vergezeld van daden.

Werk zulke belangrijke Bijbelse woorden samen goed uit, terwijl jij je leven deelt met de mensen die je deze discipelschapstraining geeft.

Het bericht Gods verbond met Abraham verscheen eerst op Geloofstoerusting.