Na 18 dagen begint het hartje van de baby te kloppen.
Na 21 dagen pompt de baby zijn eigen bloed met zijn eigen bloedgroep door zijn eigen bloedsomloopsysteem.
Na 28 dagen beginnen zijn ogen, zijn oren en zijn ademhaling vorm te krijgen.
Na 42 dagen kunnen hersengolven waargenomen worden en de baby heeft reflexen.
Na zeven weken zou je een plaatje kunnen zien van je baby die op z’n duimpje zuigt.
Na negen weken, nog voor de meeste vrouwen het kunnen zien (of zelfs weten) dat ze zwanger zijn kan de baby al soort van zien, slikken, zijn tong bewegen en een vuistje maken.
Na acht weken zijn alle lichaamssystemen present.
Na elf weken heeft de baby nageltjes en maakt zelf al ademhalingsbewegingen.
Na vijftien weken heeft de baby de smaakpapillen van een volwassene.
Na zestien weken zijn de genitale organen duidelijk te onderscheiden, en kan de baby iets pakken met zijn handjes, zwemmen, schoppen, zich omdraaien en een salto doen, en de moeder voelt het niet.
Na zeventien weken droomt de baby al.
Na achttien weken werken de stembanden en kan de baby huilen.
Na 20 weken (wanneer je een echo laat maken) heeft de baby haar op zijn hoofd, weegt een pond en is ongeveer 30 centimeter lang. Het kind kan de stem van zijn moeder herkennen.
Na 24 weken overleeft meer dan de helft van de baby’s in ons land een te vroege geboorte, en dat cijfer gaat elke week exponentieel omhoog.

Het leven is kostbaar. Elk menselijk leven.

En deze jonge kinderen hebben niet vanzelfsprekend het recht om te leven?

Verdienen grotere mensen meer bescherming dan kleinere mensen? Heeft je 3-jarig kind meer rechten dan je 3-maand oude kind, omdat het oudere kind al kan praten? Heeft een tiener meer rechten dan een 4-jarige, omdat hij mag autorijden? Veranderen jouw rechten als mens als je een auto kunt rijden, thuis zit, een pak draagt, badkleding draagt, of onder water bent? Veranderen jouw rechten naarmate je in een andere omgeving zit?

Heb je minder rechten, omdat je van iets of iemand afhankelijk bent?

Waarom zouden die paar centimeter door het geboortekanaal de rechten veranderen die de baby heeft als een menselijk persoon? Een antwoord zou kunnen zijn: ‘De baby is nu eenmaal volledig afhankelijk van de moeder.’ Heeft de persoon die zich elke dag op insuline moet vertrouwen ook minder rechten om dat te doen om zich zo in leven te houden? Heeft de persoon die een paar keer per week voor een dialyse op pad moet omdat hij anders zou sterven ook minder rechten? Hebben zij vanwege die afhankelijkheid van iets of iemand anders minder rechten om te leven? Wat als je elke dag medicatie in moet nemen om je cholesterol laag te houden, zodat je geen vervroegde dood sterft? Heb je dan minder rechten, omdat je van iets of iemand afhankelijk bent?

Verdedig, eer wees dankbaar voor leven dat je hebt gekregen

Elk menselijk leven is kostbaar. Ongeboren leven is kostbaar. Kinderen met een beperking zijn kostbaar. Ouders die ouder worden zijn kostbaar, zelfs als zij zich dit niet meer herinneren omdat ze lijden aan dementie. Zij zijn nog steeds gemaakt naar het beeld van God. Kinderen of ouders die non-verbaal zijn, zij die in een rolstoel zitten, zij die compleet afhankelijk van doktoren zijn, zij zijn ook kostbaar. Al het leven gaat God aan Zijn hart. Als we onze ogen open hebben kunnen we dit in de meest verrassende passages in de Bijbel vinden. Neem bijvoorbeeld de lex talionis (vergeldingsrecht) in de wet van Mozes. Je kan het ook zien in imago Dei (geschapen naar Gods beeld). Je kunt het zien in de menswording waar God in de wereld kwam als een hulpeloze baby.

Verdedig, eer wees dankbaar voor leven dat je hebt gekregen; dat van jezelf en dat van je kinderen of ouders! Laat ons allen bidden en werken – en daarbij maakt het niet uit van welke politieke partij we lid zijn of waar we op gestemd hebben – zodat elk menselijk leven beschermd zal worden en als kostbaar gezien zal worden.

Het bericht Het leven is kostbaar verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Zo gaat het oude heidense spreekwoord in een flits van wat bijna de wijsheid van Salomo zou kunnen zijn.

Denk aan de destructieve waanzin van de door demonen bezeten jongen in Markus 9. Hij kronkelt op de grond,het schuim staat op de mond en hij werpt zichzelf voortdurend in het vuur. Iedereen in dat verhaal, van de vader tot de apostelen tot de menigte, wist dat er iets fundamenteel mis was met de situatie. Het is geen lastige diagnose – gewone, gezonde mensen gedragen zich niet zo.

In de brief aan Efeze vertelt Paulus ons dat ‘niemand ooit zijn eigen vlees haatte, maar het koesterde’ (Efeze 5:29). De waanzin en wreedheid van de demon manifesteert zich door alle natuurlijke categorieën te ondermijnen en het ‘ik’ aan te vallen alsof het een vijand is. En natuurlijk, terwijl hij in de greep is van deze demon, is de jongen feitelijk zijn eigen ergste vijand.

Elke verstandige persoon zou instinctief vechten om zichzelf buiten het vuur te houden of om zichzelf te redden van verdrinking. Dit is geen indicatie van deugd. Het is gewoon het gedrag van een normaal mens. Maar aan de andere kant kon de onnatuurlijke toestand waarin de jongen zich bevond, alleen worden veroorzaakt door een enorm geestelijk probleem – in dit geval een demon die zo woest is dat zelfs de discipelen het niet zouden kunnen uitwerpen. Christus vertelt hen later, ‘dit soort kan door niets anders worden verdreven dan door gebed alleen’ (Markus 9: 29).

Hoe kunnen leraren ons dit verklaren?

Dit soort gekte, dat zelfvernietiging vereist, kan niet alleen individuen overkomen, maar ook hele samenlevingen. En we zien het om ons heen gebeuren. De waanzin van zelfvernietiging die onze natie momenteel doormaakt, bevat dezelfde onverklaarbare verwarring als de jongen die zichzelf in het vuur gooit.

Stel je voor welk perspectief de toekomstige generatie zou kunnen hebben als ze terugkijken naar ons. Welke mogelijke verklaring kunnen we bieden voor onze acties? Denk aan een geschiedenisprofessor die probeert uit te leggen aan de studenten: ‘Ik weet dat dit ongelooflijk lijkt, maar vrouwen in de eenentwintigste eeuw eisten dat ze hun eigen baby’s mochten vermoorden en de lichaamsdelen verkopen – en als iemand ze in de weg stond werden ze beschuldigd als tirannieke misbruikers.’

Wat? Degenen die de goden willen vernietigen, worden als eerste gek gemaakt.

De gekheid toejuichen

In elke gewone en natuurlijke samenleving zou een vrouw wiens baby vermoord is, degene zijn waar we medelijden mee zouden hebben. Toch? Zelfs in het dierenrijk weten we dat dit fundamenteel waar is. Als we een natuurdocumentaire kijken en een moederpanda zouden zien die haar baby verloren heeft door een gewelddadige aanval, zouden we allemaal begrijpen dat we zojuist getuige zijn geweest van een tragedie. We zouden zelfs medelijden hebben met een moederslak die haar slak had laten eten door een vogel.

Maar ondertussen, in een andere hoek van het dierenrijk… een man scheurt een kind van een vrouw uit elkaar, in haar baarmoeder en alle andere vrouwen applaudisseren. In elke normale wereld – zelfs niet een deugdzame wereld, gewoon een normale wereld – hoe zouden de andere vrouwen op die situatie reageren? Het is duidelijk dat we zouden huilen voor haar. Verdriet voor haar hebben. Gerechtigheid voor haar vragen.

In plaats daarvan verenigen de vrouwen van Amerika zich, dragen roze hoeden, en eisen dat zij de man mogen betalen om het opnieuw bij iemand anders te doen. Verder dringen ze erop aan dat iedereen verplicht wordt om voor hem te betalen om het te doen voor miljoenen andere vrouwen.

Wie zijn de schurken?

Stel je een dierentuin voor waarin alle moederberen op onverklaarbare wijze al haar eigen nageslacht gaan doden. Denk maar aan de publiciteitscrisis. Stel je de angstige dierenverzorgers voor die verwoed aan het werk zijn om erachter te komen wat er mis is gegaan. Ze gaan op zoek naar de oorzaak van de waanzin en proberen wanhopig de getraumatiseerde toeschouwers te beschermen tegen de situatie.

Wat is er met ons gebeurd? Hoe kunnen wij, moderne, verlichte Amerikanen, het aanzien dat een kind gewelddadig uit de schoot van zijn moeder wordt gescheurd? Dat we het beschouwen als zelfbeschikkingsrecht van de moeder, in plaats van een schokkende en onuitsprekelijke gruwel?

Dit is een industrie dat geweld en de slachting van het slagveld plukt en het in de lichamen van vrouwen brengt. Maar wie zijn de slechteriken die hiervoor verantwoordelijk zijn? De vrouwen zelf. Het zijn de vrouwen die eisen dat ze op deze manier worden geschonden, vrouwen die reclamecampagnes voeren, vrouwen die CEO zijn, vrouwen die marcheren op straat, vrouwen die lobbyen in Washington en vrouwen die de verachtelijke operaties uitvoeren op de lichaamsdelen van baby’s. Het zijn vrouwen die zichzelf verscheuren en zichzelf in het vuur gooien.

Degenen die de goden willen vernietigen, worden eerst gek gemaakt.

Help ons ongeloof

De woorden van Christus, toen hij geconfronteerd werd met de door de duivel bezeten jongen, zijn bijzonder aangrijpend wanneer ze op ons worden toegepast: ‘O trouweloze generatie, hoe lang zal Ik bij jullie zijn? Hoelang moet ik jullie nog verdragen?’ (Marcus 9:19). Maar wanneer de vader van de jongen smeekt om Christus medelijden, wordt hem gezegd: ‘Alle dingen zijn mogelijk voor iemand die gelooft’ (Marcus 9:23). De man barst in tranen uit, ‘Ik geloof; kom mijn ongeloof te hulp!’ (Markus 9:24). En Christus werpt de demon uit en de jongen wordt genezen.

Degenen die de goden willen vernietigen, worden eerst gek gemaakt – en die goden zijn altijd uit op vernietiging. Maar Christus kwam naar deze droevige, zelfvernietigende planeet, deze planeet die op het punt stond zichzelf in het vuur te gooien, en wierp de demon uit. ‘En na het uitschreeuwen en hem vreselijk stuiptrekken, kwam [de geest] naar buiten en de jongen was als een lijk, zodat de meesten van hen zeiden: ‘Hij is dood.’ Maar Jezus pakte hem bij de hand en tilde hem op en hij stond op’ (Marcus 9: 26-27).

We kunnen niet debatteren over onze weg in deze waanzin, omdat zelfdestructieve waanzin alleen kan worden aangepakt door gebed en vasten. Rationele argumenten en beargumenteerde toespraken werken niet bij waanzin. Maar we kunnen naar Christus kijken, die zeker in staat is om ons bij de hand te nemen en ons op te tillen.

Heer, wij geloven; kom ons ongeloof te hulp.

Het bericht De waanzin wordt toegejuicht verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht In Christus geborgen verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Pro life = pro love verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Ik ben opgegroeid met het idee dat de wereld overbevolkt is, dat we deze planeet vernietigen door haar te overvragen.

En dat we dus zeker niet meer kinderen nodig hebben die niet geliefd zijn en waar niet voor wordt gezorgd. Wat ik denk dat iemand met zo’n keuzevrije visie of met zo’n wereldbeeld dat ik had nodig heeft, is het evangelie. Ze moeten begrijpen dat God het leven geeft. En dat God nooit fouten maakt. Dat adoptie een centraal paradigma is van christelijk leven maar ook van christelijke theologie. Daaraan toegevoegd, denk ik dat we meer ernst moeten maken met de noodzaak van een heldere weerspiegeling van adoptie in ons leven en in onze kerken. Ik denk dat als we de integriteit hebben om te getuigen dat mensen hun kinderen niet moeten laten aborteren, dat we dan ook de integriteit moeten hebben om tegenover mensen te getuigen dat zij, noch hun kind er alleen voor staan. Of dat nu betekent dat we een soort gezinsbediening doen of dat we adoptie tot een keuzemogelijkheid maken die er niet voor zorgt dat de persoon zich afgekeurd voelt. Het maakt niet uit, maar alleen woorden zijn niet genoeg. Wij moeten handen en voeten zijn van God, in het leven van wanhopige vrouwen.”

Het bericht De leugen dat abortus familiewaarden zou beschermen verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Abortus verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht De bescherming van ongeboren leven verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Wordt abortus in Prediker positief gewaardeerd? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het bericht Abortus: de enige oplossing?! verscheen eerst op Geloofstoerusting.