Wij eren en aanbidden U

Met elkaar zingen kreeg betekenis voor mij toen ik een tiener was. Mijn zussen en ik kwamen terecht in de jeugdgroep van de kerk. Enkele volwassen echtparen gaven trouw en toegewijd leiding aan deze groep. Er ontstond een hechte groep waar aandacht was voor elkaar, waar liefde heerste en waar je open kon zijn over wat er nou werkelijk speelde in je leven.

Op jeugdavonden en tijdens de weekenden als wij ergens anders heen gingen voor bijbelstudie en ontmoeting werd er ook vaak gezongen. Enkelen speelden gitaar en soms was er een piano in de buurt. Ik kan mij herinneren dat ik vaak ontroerd raakte door het samen zingen en bidden. Het met elkaar zingen, de rest van de groep horen zingen en daar in meedoen, daar doorheen werkte de Heilige Geest. Vaak werden we van binnen stil als we met elkaar hadden gezongen, er ontstond een geest van gebed als we elkaar hadden horen zingen ‘wij eren en aanbidden U… en wij volgen U tezamen’. De gitaar en de piano begeleidden ons.

Optreden of aanbidding?

In veel kerkdiensten van evangelische gemeenten is er tegenwoordig geen sprake meer van muzikale begeleiding. De muziek is vaak zo hard geworden, dat het geluid dat van het podium komt het zingen van de gemeente overstemt. Daarmee is de begeleiding van het zingen van de gemeente ten onder gegaan. Het is meer een optreden geworden van de musici en zangers die op het podium staan. ”

Sinds ik in de bediening sta als rondreizend prediker en leraar kom ik in veel verschillende gemeenten. De samenkomsten waarin ik merk dat onze harten zich werkelijk tot God neigen zijn diensten waarin ik mijn broeders en zusters werkelijk kan horen zingen. Dat geeft een gevoel van saamhorigheid en dan ontstaat er een sfeer van gebed, waarin de gemeente zich tezamen richt op God. Dan wordt er werkelijk voor de Heere gezongen.

Het gaat er in een dienst om dat de gemeente verschijnt voor het aangezicht van God. Het gaat om datgene water vanuit de zaal naar God toe gebeurt. Het gebeurt dus in de zaal! Maar vaak overkomt het mij dat ik in de dienst zit en dat het lijkt alsof het vooral gaat om datgene wat er op het podium gebeurt. Soms kan ik niet eens meer mezelf, laat staan mijn broeders en zusters, horen zingen. Dan denk ik, laat alsjeblieft even alleen de piano op de achtergrond spelen, of de gitaar enkele akkoordjes spelen en laat de gemeente nu eens de muziek voor God maken.

Uiteindelijk zijn alle muziekinstrumenten imitaties van de menselijke stem. Dus waarom zouden we de nadruk leggen op de imitaties, terwijl er honderden stemmen aanwezig zijn die graag voor de Heere willen zingen? Sommige mensen verlaten de evangelische kerken en voelen zich meer thuis in de traditionele kerken omdat daar tenminste niet zo veel lawaai wordt gemaakt in de eredienst.

Soms kan ik niet eens meer mezelf, laat staan mijn broeders en zusters, horen zingen.

U bent welkom Heere?

Oudstenraden en kerkenraden moeten zich meer gaan bezighouden met de liturgie en de gang van zaken in de erediensten. Mijns inziens wordt hier veel te weinig over nagedacht door de leiders van de gemeenten.

In sommige traditionele kerken is het probleem misschien wel dat er helemaal niets mag veranderen aan de orde van dienst. In evangelische gemeenten is het probleem dat er zomaar, zonder enige beschouwing en discussie, van alles kan veranderen. Daardoor worden er op een gegeven moment ook zomaar liederen gezongen waarvan de inhoud niet getuigt van geestelijk inzicht.

In diverse liederen bijvoorbeeld zingen wij dat “de Heer welkom is in ons midden”. Wij zijn blijkbaar de gastheer en de Heere is vereerd dat Hij bij ons mag zijn. Dit lijkt mij een beetje de omgekeerde wereld. Het gaat er niet om dat God bij ons mag binnenkomen. Wie zijn wij om tegen de Schepper van hemel en aarde, om tegen de Eeuwige, de almachtige en heilige God te zeggen dat Hij bij ons welkom is?

Oudstenraden en kerkenraden moeten zich meer gaan bezighouden met de liturgie en de gang van zaken in de erediensten.

Waar het in de Bijbel om gaat is de vraag of wij, armzalige, schuldige en diep verdorven mensen überhaupt nog welkom zijn bij Hem. Wie in het Oude Testament, zonder dat hij daarvoor van God de bevoegdheid had gekregen, het heiligdom binnenging, werd onmiddellijk gestraft met de dood. Dus tegen God zeggen dat Hij welkom is bij ons lijkt mij wat aanmatigend. Dit is slechts een voorbeeld. Het toont aan dat het nodig is om de gang van zaken in onze diensten eens kritisch onder de loep te nemen. Opdat wij de Geest niet doven.

Het bericht Is de samenzang een optreden ** of aanbidding? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Laurens, Marcel en Ilanah zijn het erover eens dat het ontzettend belangrijk is om in deze tijd ons af te vragen wat eigenlijk goede en eerbiedige aanbidding is. Marcel zegt: ‘Zingen is geen hobby of bijzaak, het hoort echt helemaal bij jouw christen-zijn.’ Ilanah vult aan dat daarbij niet alle christelijke muziek per definitie aanbidding is en Laurens benadrukt daarbij dat aanbidding een levenshouding is; het is niet alleen muziek. Als het over zingen en muziek gaat moet dit geleid worden, en aangedreven worden door Gods Woord.

Wat zingen wij dan? Laurens wijst naar het voorbeeld van vreemd vuur dat voor Gods aangezicht wordt gebracht in het Oude Testament: ‘Wij kunnen te makkelijk denken over muziek, terwijl God het wel degelijk belangrijk vindt hoe Hij aanbeden wordt.’ Daarbij is je hartsgesteldheid het belangrijkste, niet per se of jij mooi kan zingen, vult Marcel aan.

Als het over praktische zaken gaat kun je het onderscheid maken tussen de inhoud en de begeleiding. Die beiden moeten goed zijn, maar waar ligt onze prioriteit? Laurens en Ilanah benadrukken daarbij dat de muziek en instrumenten er zijn om te begeleiden, om God en de gemeente te dienen, en zo Hem te verheerlijken. Laurens vult nog aan dat muziek ook onderwijs is vanuit Gods Woord. Heeft de tekst van een aanbiddingslied, wanneer je het zou voorlezen zonder de begeleiding, of zou zingen aan iemands sterfbed, nog steeds inhoud?

In de podcast komen ook nog allerlei andere onderwerpen voorbij, denk bijvoorbeeld aan: de waarom en schoonheid van a capella zingen, wat je moet denken van oude of juist nieuwe muziek, waarom jij als gemeente-lid zo belangrijk bent als het over de lofzang gaat, en het gevaar van het Top-40 imago in de christelijke wereld. Tot slot kondigt Geloofstoerustig een boek aan over aanbidding die in 2021 beschikbaar komt en je echt moet lezen!

Het bericht Aanbidding – hoe verandert de lofzang je leven? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Lange tijd hebben veel kerken hun aanbiddingsbijeenkomsten zo gestructureerd dat de emotionele vervoering zo hoog mogelijk is. Dim de lichten. Kies liedjes die onze diepste gevoelens naar boven halen, ondanks hun gebrek aan context. Zorg dat het koor of de band op precies het juiste moment aanzwelt. Werk in de preek toe naar een aangrijpende climax, een opwelling van emotie, waarvoor wedergeboorte misschien niet eens noodzakelijk is.

Maar moeten we afhankelijk zijn van een wekelijkse shot euforie? Ik denk het niet.

Moeten we afhankelijk zijn van een wekelijkse shot euforie? Ik denk het niet.

Dit alles kan goedbedoeld zijn. Maar in de Bijbel zullen we geen enkel bewijs vinden van het idee dat een duidelijke emotionele ‘high’ de belangrijkste ervaring is van een christelijke eredienst. Zullen we emotioneel worden geraakt? Ja, vaak. En hopelijk met geestelijke vreugde, niet alleen met natuurlijke gevoelens.

In de eredienst vinden we iets veel beters dan zo’n typische rush van gevoel. Hier zijn drie redenen waarom we niet van elke zondag mogen verwachten dat het een buitengewone bergtop-ervaring produceert en waarom we in plaats daarvan kunnen genieten van de normale, gewone, bovennatuurlijke vreugde die de omgang met God ons geeft.

Ten eerste heeft God bepaald dat de kerk Hem door gewone middelen aanbidt. De elementen van een christelijke dienst zijn vrij simpel en duidelijk: teksten gereciteerd en gepredikt; gebed; luidkeels zingende mensen; brood en wijn; het water van de doop. De kerken van het Nieuwe Testament baseerden hun aanbidding in de eerste plaats niet op de rijke ceremoniën van de tempel, met zijn wierook, offers en gouden attributen. Integendeel, het lijkt erop dat ze het eenvoudigere format van de Joodse synagoge-bijeenkomsten hebben overgenomen, waarbij de nadruk lag op het horen van het woord van de Heer (Worship: Reformed According to Scripture, 36).

Er is hier sprake van een asymmetrie. We aanbidden een bovennatuurlijke God. Maar de bouwstenen van onze aanbidding zijn op zichzelf erg gewoon en onopvallend. Hun gewoonheid zou ons moeten helpen om ons minder te focussen op wat we doen – en zelfs op wat we voelen – wanneer we aanbidden, zodat we ons beter kunnen richten op de God die we aanbidden. Omdat de Geest van Christus nu in ons woont (2 Korinthiërs 6:16; 1 Petrus 2: 5), hebben we bepaalde externe hulpmiddelen – wierook of offers of subwoofers of rookmachines – niet nodig om zijn aanwezigheid te ‘voelen’. Wanneer we met God in contact komen door Jezus Christus met de kracht van zijn Geest, door gebruik te maken van de eenvoudige middelen van aanbidding die Hij ons heeft gegeven, verheffen onze harten zich voor Zijn schoonheid, kracht en wijsheid.

Om duidelijk te zijn, de Schrift zegt wel degelijk dat we vreugde moeten ervaren als we elkaar ontmoeten. Onze blijdschap als christen is alleen gegrondvest op het karakter van God en gebouwd op Zijn werk voor ons aan het kruis. We kunnen met blijdschap het gebod van de psalmist gehoorzamen: ‘Verblijd u in de HEERE en verheug u, rechtvaardigen, zing vrolijk, alle oprechten van hart!’ (Psalm 32:11). We onderscheiden de stevige, bovennatuurlijke vreugde van het kennen van Christus, die voortduurt tijdens de verschillende seizoenen van ons leven, van de natuurlijke, opgezweepte, doorgedraaide, overgecafeïneerde intensiteit die velen tegenwoordig vaak zoeken in de aanbidding.

Om duidelijk te zijn, de Schrift zegt wel degelijk dat we vreugde moeten ervaren als we elkaar ontmoeten.

Christelijke vreugde is bovennatuurlijk, maar dat betekent niet per se dat onze harten zich altijd getransporteerd voelen naar de emotionele bergtop. In plaats van ons de sugar-rush van een bepaald natuurlijk gevoel te beloven, voedt God ons hart met de bovennatuurlijke vreugde van een gezonde avondmaaltijd gedurende een leven lang aan zondagen.

Ten tweede draagt het Nieuwe Testament ons op om aandacht te besteden aan de andere leden van het lichaam wanneer we samenkomen. Met andere woorden, hoewel aanbiddingsbijeenkomsten wonderbaarlijk verfrissend kunnen zijn voor onze eigen zielen, verzamelen we ons ook om Gods mensen op te bouwen en ons eigen welzijn in het belang van anderen te vinden. We kunnen de bijbelse prioriteiten voor aanbidding samenvatten met twee woorden: verheerlijking en opbouw. Verheerlijking is gericht op God. Het gaat om loven, zingen, bidden, het verkondigen van Christus’ werk in de doop en het avondmaal, en het vergroten van Gods Naam door zijn glorierijke woord te verkondigen (Hebreeën 13:15; Efeziërs 5:19; 1 Timotheüs 2: 1; 1 Korinthiërs 11:26; 2 Timotheüs 4: 2).

Tegelijkertijd is alles wat in de openbare bijeenkomst wordt gedaan ‘voor het opbouwen’ van de kerk en haar leden (1 Korinthiërs 14:26). Dit omvat het publiek lezen, vermanen en onderwijzen (1 Timotheüs 4:13); ‘onder elkaar spreken’ in liederen (Efeziërs 5:19); en elkaar wederzijds aanzetten tot liefde en goede werken (Hebreeën 10:24). Let op wat afwezig is in deze verzen: ze verwijzen niet naar de emotionele toestand van de aanbidders. Zeker, gezamenlijke aanbidding zal vaak goddelijke gevoelens opwekken. Als de boodschap van Gods genade aan onverdiende zondaars, door het plaatsvervangend offer van Christus, onze ziel niet beroert, kunnen we misschien wel naar de kerk komen, maar we zijn niet aan het aanbidden. Als we voornamelijk samenkomen om een ??persoonlijke shot van inspiratie te ontvangen, hebben we er niets van begrepen. God roept ons om samen te komen om zijn glorie na te streven en om anderen op te bouwen. Ironisch genoeg zal onze eigen emotionele ervaring groeien en verdiepen wanneer we ons meer en meer richten op God en zijn kinderen.

God roept ons om samen te komen om zijn glorie na te streven en om anderen op te bouwen.

Ten derde aanbidden we tussen de twee komsten van Christus. Dit is een tijd van zowel vreugde als verdriet, tevredenheid en verlangen vermengd met elkaar. Klaagpsalmen geven ons een woordenschat voor pelgrims die ‘geen blijvende stad’ hebben in deze gebroken wereld (Hebreeën 13:14). Onze harten zijn diepe putten (Spreuken 20: 5), soms nog steeds vatbaar voor het bedrog en de ziekte die ons vóór de verlossing kenmerkten (Jeremia 17: 9). Dit betekent dat onze emoties geweldige dienaren kunnen zijn, maar ellendige meesters.

Als we ons op die laatste dag voegen bij de engelenmassa’s om Christus te prijzen, zullen we een volle ontmoeting met God ervaren die ver uitstijgt boven elke emotionele bergtop-ervaring die we in dit tijdperk voelen. Tot dat moment zullen onze emoties zich tijdens dit leven waarschijnlijk in horten en stoten bewegen. En daarom is het beter om onze verwachting te laten varen van het elke zondag voelen van zo’n passievolle bergtop, zelfs als we onze hoop op echte, God-verhogende geestelijke genegenheden vergroten.

Van tijd tot tijd, of zelfs vaak, zegent God ons genadig met verzadigende emotionele hoogtepunten, maar er is iets veel groters dat we kunnen zoeken. Dit is waar we van kunnen genieten elke keer dat de kerk samenkomt: gedeelde verwondering over de glorieuze God die ons voor Zijn eigen eer gemaakt en gered heeft.

Het bericht Ben jij high door de hype? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het is niet zo wijs om de machtigen en Messi’s van deze wereld op een sokkel te hijsen.

Beelden van de treurende Lionel Messi gingen de hele wereld over. Eén van de beste voetballers ooit stond erbij als een geslagen hond. Sportjournalist Sjoerd Mossou zag wat opvallends aan al die treurende Messi-foto’s: er spreekt maar weinig woede of verbetenheid uit zijn lichaamstaal. In het Algemeen Dagblad schreef hij:

‘De ene keer staat hij voorovergebogen met de handen op zijn knieën. Op het volgende plaatje heeft hij een hand voor zijn ogen geslagen. Dan weer staart hij reddeloos naar de hemel, of hij haalt even moedeloos een hand door zijn haar, met de ogen gesloten. De blik in zijn ogen is vrijwel consequent dof, leeg. Messi zucht en zwijgt, oogt volledig in zichzelf gekeerd.

Zagen we Diego Armando Maradona ooit uitdrukkingsloos na een vernedering? Na diens beroemdste verloren wedstrijd, in de WK-finale van 1990, huilde Maradona intens van woede.’ Mossou concludeert dat Messi weliswaar de meest getalenteerde voetballer ooit is, ‘maar niet de grootste strijder’.

De val van Barcelona maakt één ding wel duidelijk: ook de beste clubs en ‘godenzonen’ stellen vroeg of laat teleur. Deze godjes zijn veel te klein en zwak om te aanbidden, en dat geldt eigenlijk voor alles van de schepping. De Amerikaanse schrijver David Foster Wallace (geen christen) wees hier op tijdens zijn beroemde toespraak ‘This is water’ die hij in 2005 hield voor studenten. Hij zei onder andere:

Ook de beste clubs en ‘godenzonen’ stellen vroeg of laat teleur.

‘In de loopgraven van het volwassen leven bestaat er niet zoiets als atheïsme. Er bestaat niet zoiets als niets aanbidden. Iedereen aanbidt. De enige keuze die we hebben is wie we aanbidden. En een uitstekende reden om één of andere god of spiritueel iets te aanbidden (…), is dat vrijwel alle andere dingen die je aanbidt je levend zullen verslinden.

Als je geld en materiële zaken aanbidt, dan zul je nooit genoeg hebben. Aanbid je je eigen lichaam, schoonheid en sexappeal en je zult je altijd lelijk voelen; als tijd en leeftijd hun sporen trekken, sterf je duizend doden voordat ze je uiteindelijk begraven. Aanbid macht, je zult je altijd zwak en bang voelen en je zult steeds meer macht over anderen nodig hebben om de angst de baas te blijven. Aanbid je verstand, dat men je zo slim vindt – je zult je uiteindelijk dom voelen, een oplichter, altijd bang dat ze je door zullen krijgen…’

Het is dus niet zo wijs om de machtigen en Messi’s van deze wereld op een sokkel te hijsen. En laten we vooral dat kinderliedje blijven zingen: ‘Here der heren, Koning der koningen, U wil ik eren, U wil ik lofzingen, Rots aller eeuwen…’

Deze column is met toestemming overgenomen van BasiC. Gertjan de Jong is medewerker bij jongerenorganisatie LCJ. Afbeelding: YouTube / Ziggo Sports

Het bericht Gevallen godenzonen verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Ik heb nooit geweten dat een hart zo plotseling kon breken, zo abrupt – door slechts één zin. Ik was wanhopig op zoek naar iets om de scherpte van die paar woorden te verzachten. Ik kon er maar vier opbrengen: ‘Breng me naar huis.’ Terwijl we terug reden, waren mijn gedachten net zo wazig als de bomen die voorbij schoten. Hoe kan een relatie van drie jaar nu eindigen in drie minuten?

De term ‘gebroken hart’ wordt in onze samenleving zo veel gebruikt dat het bijna romantisch klinkt. Op deze momenten leerde ik echter hoe vreselijk onromantisch het is – de soort verscheurende gebrokenheid die alle aandacht opeist, de soort pijn die je niet meer loslaat.

De diepe pijn kan net zo isolerend aanvoelen als een gevangeniscel.

Een gebroken hart kan een vrouw zijn die het telefoontje van haar dokter krijgt dat ze een miskraam heeft gehad. Het is het kind dat te horen krijgt dat zijn vader kanker heeft. Het kunnen verbroken relaties zijn, slopende depressies, dromen die sterven en afbrokkelen in onze handen.

Ik liep de kerk binnen op de dag nadat mijn hart brak. Gebroken, zere harten vullen de kerkbanken in elk van onze kerken elke zondag. Hoewel ik omgeven was door een gemeenschap, voelde de pijn nog steeds intens persoonlijk. ‘Het hart kent zijn eigen bitterheid’ (Spreuken 14:10). De diepe pijn kan net zo isolerend aanvoelen als een gevangeniscel. De vijand wil niets liever dan de gelovigen in die pijncel opsluiten en ons vasthouden in een isolement. Maar God wil het tegenovergestelde. Hier zijn drie dingen om te onthouden als je in de verleiding komt om op zondagochtend met een gebroken hart thuis te blijven.

 Gebroken harten zijn open harten

‘Er zijn veel soorten gebroken harten en Christus is goed in het genezen van hen allen.’ – Charles Spurgeon

Stel dat je hartfalen hebt en een zeer riskante openhartoperatie nodig hebt. In het ziekenhuis zijn er verschillende artsen die beweren dat ze deze operatie vakkundig kunnen uitvoeren, maar slechts één heeft een vlekkeloze staat van dienst – nooit is er iets misgegaan met zijn ingrepen. Alles wat hij doet is perfect. Zou je dan een arts met minder ervaring kiezen of met een slechtere staat van dienst? Nee, tenminste, niet als je waarde hecht aan je leven.

Een gebroken hart is een open hart. En een open hart is kwetsbaar.

God is de enige Arts die een gebroken hart volledig kan genezen en Hij heeft nooit gefaald in Zijn vermogen om te genezen. Sarai, David en Hosea leden allemaal aan een gebroken hart om verschillende redenen – een onvruchtbare baarmoeder, een beschamend spoor van zonde en onbeantwoorde liefde – en God genas hen allen. Een gebroken hart is een open hart. En een open hart is kwetsbaar. Laat Hem je toevlucht zijn in deze tijd van kwetsbaarheid. Laat Hem je vullen met Zijn genezing door het zingen, bidden en onderwijzen van je kerkelijke familie.

Pijn is persoonlijk, genezing is gemeenschappelijk

Heb je ooit een goede vriend gehad die door veel pijn ging en het je niet vertelde? Het is pijnlijk wanneer je er dan uiteindelijk achter komt. Het is pijnlijk om minstens twee redenen:
(1) het doet je pijn dat ze pijn hebben, en
(2) het doet pijn dat je niet in vertrouwen werd genomen om hun lasten samen met hen te dragen.

Als gelovigen zijn we geroepen om elkaars lasten te dragen (Galaten 6:2). Niemand beweert dat één man meer kan tillen dan tien mannen samen. Waarom negeren we dan vaak de handen die zich uitstrekken om ons te helpen onze lasten te dragen en proberen we het gewicht alleen te dragen? Misschien dragen we altijd het zwaarste deel, maar bemoediging en steun van broeders en zusters zal de last aanzienlijk verlichten. Bestrijd pijn met hartelijk zingen, eenzaamheid met gemeenschap, en ontmoediging met de bediening van Gods woord.

Omring jezelf met Gods volk en je zult zien dat er voor genezing wel degelijk een dorp nodig is – en dat het dorp er sterker voor staat. We moeten de felle pijn bestrijden met vastberaden aanbidding van de Vader, naast broers en zussen die met ons en voor ons kunnen bidden.

Aanbidding schept perspectief

Richt uw oog nu op Jezus,
Zijn blik is zo zorgzaam en goed,
En wat hier op aarde belangrijk is,
Het verbleekt bij Zijn Godd’lijke gloed.

Hoewel lijden nooit klein is, is God altijd groter. Aanbidding richt onze geest weer op Gods grootheid en plaatst onze pijn op haar rechtmatige plaats – onder de heerschappij van een reeds zegevierende Vader.

We vinden vreugde in de wetenschap dat Christus heerlijker is dan wij ooit zouden kunnen bedenken.

Hoe vreemd het ook kan voelen op dit moment, hef je handen op in aanbidding en herinner je dat de overwinning al is behaald. Herinner je dat de God Die je leven in de palm van Zijn sterke hand houdt, de overwinningsmars leidt. ‘Hij zal u niet loslaten en u niet verlaten’ (Deuteronomium 31:6).

Als we op de top van de berg van aanbidding staan, zijn we ons plotseling bewust van onze kleinheid. En dat is helemaal niet kwetsend voor ons. We vinden juist vreugde in de wetenschap dat Christus heerlijker is dan wij ooit zouden kunnen bedenken. En dat Hij glorieus de controle heeft over alle dingen, inclusief elke centimeter of seconde van onze pijn. Niets kan je aanraken, behalve datgene wat zorgvuldig door Zijn liefdevolle vingers is gefilterd.

Laat oprechte aanbidding je herinneren aan Zijn grote liefde en absolute soevereiniteit. Laat deze herinneringen genezing brengen in je gebroken hart. Aanbidding is zelfs balsem voor de allerdiepste wonden.

Het bericht Aanbidden met ** een gebroken hart verscheen eerst op Geloofstoerusting.

In een interview met The Christian Post zei Getty dat veel moderne aanbiddingsliederen zich richten op emotie in plaats van op gezonde leer en Bijbelse waarheden. ‘Dit’, zei hij, ‘leidt tot een generatie die slecht is toegerust om het christelijk geloof werkelijk te begrijpen of te verdedigen’.

‘Een oprecht en toegewijde generatie begint niet zozeer met ons ontdoen van emoties; het begint met een oprecht zicht op wie de God van de Bijbel is,’ legde hij uit. ‘Meer dan 75 procent van wat ‘de belangrijkste liederen van het christelijk geloof’ worden genoemd, gaat over de eeuwigheid, de hemel, de hel en het feit dat we vrede met God hebben. Toch heeft minder dan 5 procent van de moderne aanbiddingsliederen het over de eeuwigheid.’

‘Ik ben er van overtuigd dat de moderne aanbiddingsbeweging een beweging is die gericht is op culturele relevantie.’

‘Veel aanbiddingsliederen zijn gericht op deze wereld’, zei Getty. ‘Ik ben er van overtuigd dat de moderne aanbiddingsbeweging een beweging is die gericht is op culturele relevantie. Het is daarmee een ontkerstening van Gods volk. En dat is absoluut gevaarlijk. Genoeg is genoeg. Dit gaat ons echt niet helpen om een oprechte generatie op te bouwen’.

Keith Getty en zijn vrouw, Kristyn, zijn gedreven om een reformatie in aanbiddingsmuziek te bevorderen: ‘Een deel van onze aanpak is om de huidige generatie de belangrijkste hymns van het christelijk geloof te leren kennen,’ vertelde Getty aan Christian Post. ‘Het gaat niet om een fascinatie voor een bepaalde tijd, maar om het schrijven van liederen die het Evangelie uitleggen en tegelijkertijd mooie kunst is.

Mooie kunst houdt stand,’ zei hij. ‘Een lied dat je 50 jaar zingt, is uiteindelijk waardevoller dan een lied dat je 50 maanden zingt. We leven in de meest opwindende tijd om christen te zijn, maar het is ook de meest uitdagende tijd. Het idee dat het christendom cool of gemakkelijk is, is niet Bijbels. Het zet de huidige generatie op het verkeerde been. Door middel van muziek willen we gelovigen opbouwen om Christus dieper te kennen en Hem liefhebben.

Het idee dat het christendom cool of gemakkelijk is, is niet Bijbels

Een nieuw album met hymns

In oktober ‘19 brachten de Getty’s hun album ‘Sing! An Irish Christmas – Live in het Grand Ole Opry House’ uit. ‘We promoten liederen waarvan we willen dat jullie het de komende jaren in de huizen en kerken zingen’, aldus de Noord-Ierse christelijke zangeres. ‘De kern van dit album is om de luisteraars de belangrijkste kerstliederen van het christelijk geloof te leren kennen; om ze zelf en samen als gezin tijdens de kerst te zingen.’

Getty, die al 10 jaar kerstmuziek schrijft, zegt dat hij voortdurend getroffen wordt door de ‘pastorale’ impact van kerstliederen op het publiek. ‘Tijdens een koude winteravond, kijk ik naar de mensen die dicht bij elkaar zitten en zingen: ‘Come Thou Long Expected Jesus’, en ik vraag me af welk verdriet of welke teleurstellingen ze dit jaar hebben gehad,’ vertelt hij. ‘Welk doktersnieuws hebben ze dit jaar gehad; welke persoon is er deze kerst niet meer bij? Welk aspect van hun leven moet het weten dat Christus zal komen?’

Andere bekende liederen zoals ‘Silent Night’ en ‘God Rest Ye Merry Gentleman’ benadrukken het belang van het houden van een rustdag zei Getty. ‘Mensen in Manhattan begrijpen niet wat ‘rust’ is. Ze blijven proberen om alle ballen in de lucht te houden: kinderen, kerk, de familieruzies en de kerstvoorbereidingen. In de stilte ‘Silent Night’ zingen is zo helend,’ benadrukte hij.

Volgens Getty combineert het nieuwe album ‘Sing! An Irish Christmas’ zijn liefde voor historische kerstliederen en zijn passie voor gemeentezang. ‘Wat kan er – in een cultuur waar het huwelijk in een staat van verwarring verkeert, kinderen opgroeien in instabiele gezinnen en waar we niet eens een openhartige discussie over sociale en politieke kwesties kunnen voeren – dieper raken dan mensen die samenkomen om over het Christus-kind te zingen?’, zei hij. ‘Wat kan een gemeente meer opbouwen dan het goede nieuws van het Evangelie?’

De waarde van de Sing! conferenties

Drie jaar geleden lanceerden de Getty’s – die dit jaar een ‘Dove Award’ wonnen voor het Inspirerende Album van het Jaar – de Sing! conferentie om kerkleiders, predikanten en muzikanten samen te brengen en op die manier samen de verbinding tussen muziek, theologie en kunst te onderzoeken.

Tegenwoordig is de Sing! conferentie een wereldwijd evenement. Dit jaar organiseerde het echtpaar uitverkochte Sing! conferenties in de Belfast Arena in hun geboorteland Noord-Ierland en nog één in de Usher Hall in Edinburgh, waarmee de eerste Sing! wereldwijde arenatournee van start ging.

In augustus ’19 spraken John Piper en Joni Eareckson Tada tijdens de Sing! conferentie in Nashville en waren er muzikale optredens van onder andere de Getty’s, Ellie Holcomb en Trip Lee te horen. Meer dan 13.000 mensen kwamen naar het driedaagse event, van wie bijna de helft jonger dan 40 jaar was.

Christendom hoeft niet cool te zijn

‘We denken dat na dit jaar, met het aantal universiteiten dat betrokken raakt, de meerderheid van de bezoekers van de Sing! conferentie jonger dan 40 jaar zal zijn’, aldus Getty. ‘Er zijn 82 kerkelijke muziekconferenties in Amerika en dit is de grootste. En dit is de enige die niet samenwerkt met de hedendaagse radio. We maken geen gebruik van de licht-camera-actie elementen waar de nieuwste generatie druk mee is. Wij hebben dat allemaal terzijde gelegd, maar toch krijgen wij meer bezoekers van onder de 40 dan welke conferentie met kerkmuziek dan ook.’

De huidige jongerengeneratie wil weten: ‘is dit waar of niet?’

Volgens de songwriter geeft het succes van de Sing! Conferentie aan dat de jongere generaties ‘minder overtuigd zijn van de hype om het christendom cool te laten lijken’. ‘Ze willen weten: ‘is dit waar of niet”, zo betoogde hij. ‘Mensen denken dat deze conferentie conservatief is, en tot een bepaalde hoogte is dat ook zo, maar het scala aan de aanwezige kerkelijke denominaties is vrij breed. Ze hebben allen grote zorg om wat de volgende generatie zingt en weten niet wat ze moeten doen’.

‘Wij hebben niet alle antwoorden,’ voegde Getty eraan toe, ‘maar we proberen mensen ertoe aan te zetten om de Bijbelse leer te bezingen en doen ons best om hymneschrijvers betrokken te krijgen die hoogwaardige en kunstzinnige muziek schrijven.

Het bericht ‘Moderne aanbiddingsliederen zijn absoluut gevaarlijk’ verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Wat is het verschil?

Je kunt de hele dag spreken over de vraag welk recht Hij heeft en welk recht jij hebt. Dat kan je op dezelfde manier illustreren als de Bijbel open doet. Je brengt een klomp klei mee en vraagt: ‘Wat is het verschil tussen mij en deze klomp klei?’ Dat verschil is gigantisch. Dan zeg je: ‘God!’ Dat verandert je visie op het gezag van de Bijbel en alles verandert zodra je begrijpt wat het betekent dat jij door Iemand geschapen bent.

Lofprijzing van de Auteur

‘Auteur impliceert autoriteit’, zegt men wel. God is de Auteur van de schepping. Daarom heeft Hij alle recht op ons leven. Het is belangrijk om te begrijpen wat het is om een discipel van Jezus te zijn. Het is het besef dat je leven niet van jezelf is. ‘Ik behoor Iemand anders toe; Degene die mijn leven bewaart, Die mij adem geeft.’ Sta daarbij stil met de mensen die jij onderwijst. Dit is een grote waarheid. Wij stellen de mens zo centraal in ons denken. Help hen, nu we het grote verhaal van de Bijbel zullen behandelen, om te beseffen hoe groot God is. Terwijl jullie in deze les samen het Woord bespreken, kan je zeggen: ‘Laten we nu eerst God, onze Schepper, prijzen. Laten we Hem verheerlijken en verhogen, Hem danken en prijzen voor alles wat Hij geschapen heeft. We zien door heel de Bijbel heen dat God op deze manier verhoogd wordt.

Mediteer over je Maker

Het kan ook erg nuttig zijn om een deel van je stille tijd hieraan te besteden. Ik zou zelfs zeggen: We gaan er niet vanuit dat iedereen gelooft dat God hem geschapen heeft. Dat is een grote vraag voor veel mensen, vaak vanwege hun opvoeding. Als jij weet dat sommigen hiermee worstelen, neem hier dan de tijd voor. Want dit is van fundamenteel belang. Zij geloven niet dat wij geschapen zijn. Dat veroorzaakt allerlei problemen. Kolossenzen 1:16 zegt: ‘Alle dingen zijn door Hem en voor Hem geschapen.’ Heel je wereldbeeld, je hele bestaan… Ik ben gemaakt voor Hem! Dat is gigantisch! Als iemand hiermee worstelt, kan je ook Romeinen 1:20 bespreken. ‘Want de dingen van Hem die onzichtbaar zijn, worden sinds de schepping van de wereld uit Zijn werken gekend en doorzien.’ Soms is het makkelijker om Gods bestaan te ontkennen in een klaslokaal met een schoolbord. Ga de schepping eens in, Gods schepping. Het Woord zegt: de schepping spreekt voor zichzelf. ‘Dit kan toch niet vanzelf ontstaan zijn!’ Misschien kan je deze week samen naar buiten gaan. Trek de natuur in! Daar verdwijnen afleidingen naar de achtergrond. Laat je telefoon thuis; wees in Gods tegenwoordigheid. Om Zijn transcendentie en grootheid te herkennen. En het mooie is, als we ons daarop richten, krijgt het wonder van Zijn liefde voor ons een heel nieuwe betekenis.

Alles begint bij God

Soms roepen wij al snel: ‘God houdt van jou.’ Maar het begint met God. Gód. Ja, Hij is Degene Die ons liefheeft. Wow! En in Genesis 1 staat dat God de mens schiep naar Zijn beeld. Dat zet ons apart van de rest van de schepping. Wij hebben het vermogen God te kennen, omgang met Hem te hebben. Hier zien we de schitterende dynamiek, balans, spanning (of hoe je het ook noemt) tussen Gods grootheid en ons voorrecht van de vertrouwelijke omgang met God. Er valt nog zoveel te ontdekken! Terwijl je dat net zei, dacht ik: ‘Dus God maakte mij om Hem te kennen, om Hem te vinden. Zoals Hij Adam en Eva schiep om gemeenschap met Hem te hebben.’ En ik dacht: ‘Daarom zijn wij hier nu. Zorg dat jouw leerlingen dat begrijpen: Hij wil dat wij Hem kennen! Stap daar niet snel overheen. Neem ruim de tijd om dit samen te bespreken. En wees gezegend met deze waarheid.

Het bericht Schepping verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Onze vraag is: impliceert dit ‘U wilde geen hemel zonder ons’ niet een op de mens gericht evangelie? Wat gezegd wordt is niet letterlijk onwaar, maar wellicht wel wat onevenwichtig. Dat is onze angst. Bovendien, het woord ‘dus’ is zodanig geplaatst dat de ‘U bracht de hemel op aarde’ voortkwam uit de bewering dat God geen hemel zonder ons wilde. Net als het woordje ‘omdat’, impliceert ‘dus’ dat God de hemel op aarde bracht, omdat Hij geen hemel zonder ons wilde. Denkt u dat deze tekst bijbelgetrouw is?

Laat ik breed beginnen en daarna inzoomen, omdat ik van deze kwestie houd. Ik houd van deze zorgen.

Het eerste wat ik wil doen is God prijzen voor het aanbiddingsteam dat worstelt met het waarheidsgehalte van een liedtekst. Dat is echt goed nieuws. Het is een goed teken en ik hoop dat alle aanbiddingsleiders die dit horen, aangemoedigd zullen worden om hetzelfde te doen. Een van de redenen dat dit goed nieuws is, is dat een gemeente haar theologie leert, en laat neerdalen in de diepte van het hart. Dit doen ze niet alleen bij de prediking die ze horen, maar ook bij de liederen die ze zingen.

Liedteksten doen ertoe

Historisch gezien is het repertoire van de kerk, naast de prediking, een van de meest krachtigste middelen geweest om mensen te onderwijzen. Ik durf te stellen dat in sommige kerken de liederen meer doorslaggevend zijn voor de manier waarop er met de Waarheid wordt omgegaan, omdat de prediking zo oppervlakkig is geworden als het gaat om een dogma’s. Natuurlijk, de liederen kunnen ook heel oppervlakkig zijn.

Je kunt hele oppervlakkige liederen zingen, die alleen maar geweldige zinnen herhalen als ‘Zijn Naam is groot’. De tekst is waar, maar zegt het lied ook waarom het zo groot is, of hoe het kruis die grootheid toont? Ik zeg amen op die worsteling en ik raad elk aanbiddingsteam aan om voorzichtig om te gaan met de teksten die ze de mensen laten zingen.

Scheepsladingen liederen

Het tweede wat ik wil zeggen is dat de laatste dertig, misschien veertig jaar, een ongelofelijk vruchtbare tijd is geweest wat betreft het schrijven van nieuwe teksten en nieuwe muziek voor de kerk. Dat is iets geweldigs. Dat is een geweldig teken van leven. De psalmisten zeggen het vijf keer: ‘Zing een nieuw lied voor de Heere’ (Psalm 33:3; 96:1; 98:1; 144:9; 149:1).

Jezus zei, om de dingen in balans te houden: ‘Daarom, iedere Schriftgeleerde (je zou kunnen zeggen: iedere aanbiddingsleider), in het Koninkrijk der hemelen onderwezen, is gelijk aan een heer des huizes die uit zijn voorraad nieuwe en oude dingen tevoorschijn haalt’ (Mattheus 13:52). Wat dat betekent is dat, gezien de honderden en honderden waardevolle, wezenlijke, rijke, diepe, oude liederen die voedzame dogmatische waarheden verkondigen, en gezien de vele, vele nieuwe liederen van de afgelopen dertig jaar die betrouwbaar, Christus-verheerlijkend en geconcentreerd op het Evangelie zijn, er geen reden is om (voor welke kerk dan ook) liederen te zingen die misleidend of ook maar discutabel zijn.

Het is niet zo dat elk aanbiddingsteam, die toegang heeft tot het internet, niet anders heeft om te zingen dan discutabele liederen. Er zijn immers honderden betrouwbare, rijke, prachtige, hedendaagse en oude liederen. Mijn belangrijkste antwoord aan Samuel is om oude en nieuwe, goede betrouwbare en prachtige liederen te vinden en díe te gebruiken.

Jullie zijn leermeesters in de kerk. Jakobus zegt: ‘U moet niet allemaal aanbiddingsleiders willen zijn’ – omdat jullie leraren zijn (zie Jakobus 3:1). Laat niet velen van jullie aanbiddingsleiders worden omdat jullie, als leermeesters, een strenger oordeel zullen ontvangen. Direct na de pastors komen de aanbiddingsleiders die kiezen wat voor onderwijs er wordt gegeven door de liederen, terwijl mensen hun hart leeg zingen en de waarheid (of onwaarheid) opnemen die de aanbiddingsleiders hen hebben voorgehouden.

Onvoldoende achtergrond

Nu de specifieke tekst waar Samuel bezorgd over is. Het geven van onderwijs door het zingen van liederen wordt bedreigd door sommige hedendaagse muziek, dat wat mij betreft, tekort doet aan de diepte van Gods Passie voor de Glorie van God boven al het andere. Nogmaals, Het geven van onderwijs door het zingen van liederen wordt bedreigd door sommige hedendaagse muziek, dat wat mij betreft, tekort doet aan de diepte van Gods Passie voor de Glorie van God boven al het andere.

Mijn gevoel is dat – totdat een gemeente is verbrijzeld door de verontwaardiging en de verschrikking van onze zonde (zonde in de zin van dat we tekort doen aan de eer van Gods Glorie) samen met een groots besef van Gods glorie en zijn rechtvaardigheid en toorn – de realiteit van genade en liefde niet écht gekend en gekoesterd kan worden door de gemeente. Wat mij dan zorgen baart, is hoe we dan zingen over de genade.

Ik denk dat er een spanning of dreiging in liederen zit die ervan uit gaan dat de zorgen, schaamte, en moeilijkheden in het leven van mensen voldoende achtergrond vormen om hen het geheimenis van het Evangelie bekend te maken. Ik denk dat dat niet klopt.

Het Nieuwe Testament neemt aan dat mensen onderwezen moeten worden in wat hun werkelijke, vreselijke staat vanwege de macht van de zonde is, voordat de genade echt God-verheerlijkend kan zijn. Ik zie dat in Efeze 2:1-10 en Efeze 4:4-6 bijvoorbeeld.

Samuel heeft gelijk dat de vraag niet is of een bewerking letterlijk waar is, maar wat de uitwerking ervan is op de mensen. Ofwel, hoe past het in een beeld van God? Het mag dan zo zijn dat dezelfde waarheid de ene keer in één bepaalde context gezongen zal worden, en een andere keer in een andere context, want dan zal de tendens en de toon van de context misleidend zijn.  Dat zal de fout bekrachtigd worden in de harten van mensen.

Ik heb geen voorkeur voor de tekstregel die Samuel aanhaalt. Het past te makkelijk in een theologie van een God die schiep omdat Hij eenzaam was en mensen redde voor dezelfde reden. Hij zou dus niet gelukkig zijn zonder ons.

Gods vreugde in ons

Voor alle helderheid: we moeten zeker zingen over Gods vreugde in ons als Zijn kinderen. Denk aan de vader in de gelijkenis van de verloren zoon die een feest houdt als zijn zoon terugkeert naar huis (Lukas 15:11-32). Of zie Zefanja 3:17, waar God zingt over zijn volk. Wat zo verbazingwekkend is dat God niet ongelukkig en eenzaam is zonder ons. Hij is niet aangespoord om over ons te zingen omdat wij wat tekortkomingen van God konden oplossen en Hij, nu Zijn goddelijke zwakte is gesterkt door onze aanwezigheid, pas gelukkig kan zijn. Dát is niet het beeld dat de Bijbel schetst!

Gods vreugde in ons is datgene wat overstroomd van Zijn Volheid, niet een compensatie van Zijn leegte. Helpt het lied dát wonder te voelen? Dat is de vraag.

Hier nog zo’n populaire liedtekst die we pas in Azië zongen. Ik zou willen dat we het niet hadden gezongen. Het is heel populair: ‘Like a rose, trampled on the ground. You took the fall and thought of me above all’ (vertaald: ‘als een roos geplukt en weggegooid
nam U de straf en dacht [bovenal] aan mij‘). Dat is niet waar. Het helpt niks. Ik ben er eerlijk gezegd niet zeker van wat het betekent. Wat ‘boven alles’? Boven alle andere mensen die Hij redt? Nee, dat kan het niet zijn. Boven zijn eigen glorie? Nee, niet boven zijn eigen glorie. Boven wat dan? Het was een mooie lied tót die zin. Hij redde ons juist zodat we Zijn glorie zouden zien en ervan zouden genieten als het allergrootste vreugde in het universum, boven alles. Ik weet niet zeker wat de tekst wil zeggen, maar dít halen de meeste mensen er niet uit.

Mijn conclusie is dat God door de geschiedenis heen gewerkt heeft en Hij heeft de afgelopen dertig jaar wonderlijk gewerkt om honderden en honderden betrouwbare, rijke, evangelische, dogmatisch betrouwbaar, Christus-verheerlijkende en God-verhogende liederen te produceren. Zoveel dat we degene die theologisch onevenwichtig lijken te zijn en onze mensen misleiden niet hoeven te gebruiken.

Het bericht Waarom christelijke muziek moet kloppen verscheen eerst op Geloofstoerusting.

En daarom was ik verrast om bemoediging te vinden voor het gebed bij iemand waar niet iedereen als eerste aan denkt: Johannes Calvijn. Calvijn is misschien meer bekend om zijn strenge (en Bijbelse) beoordeling van de mensheid, dan om zijn motiverende pep-talks. Maar gezien de ontmoediging over onze gebeden, die we allemaal voelen, kunnen we iedere aanmoediging gebruiken die we kunnen krijgen.

Veel samenzang is gebed

Hier is zijn aanmoediging (ontleend aan zijn Instituties 3.20.31): Calvijn beschouwt de samenzang van de gemeente als gezongen gebeden. Zingen is, volgens Calvijn, een middel om een doel te bereiken: niet zozeer datgene wat kerkgangers doen, maar wel de manier waarop ze iets doen.

Als je graag voor God zingt, dan houd je ervan om te bidden.

Overweeg deze gedachte. Denk aan dat lied van aanbidding dat je graag zingt. Het is een gezongen gebed van aanbidding. Denk eens aan een klassieke hymne die jou herinnert aan Gods trouw. Ook dat is een gezongen gebed van dankzegging. Denk aan dat prachtige refrein in dat nieuwe lied waarin je je verlangen uitspreekt om voor God te leven. Dat is een gezongen gebed van toewijding. Denk aan dat vrolijke lied wat zo geliefd is onder de jongeren in jouw gemeente. Het is een gezongen gebed van feestelijke vreugde.

Natuurlijk kunnen niet alle liedjes die we zingen gebeden noemen. Liederen die ten opzichte van andere gelovigen worden gezongen, kunnen het best worden omschreven als gezongen vermaningen. Sommige andere liederen bevatten gezongen geloofsbelijdenissen of zelfs verhalende getuigenissen. Maar veel van de liederen die je graag in de kerk zingt, zijn gezongen gebeden.

Dus, Calvijn zou zeggen: als je graag voor God zingt, dan houd je ervan om te bidden. Dát is bemoedigend!

Hoe zingen jou helpt om te bidden

Calvijn legt vervolgens uit hoe onze zang op vier manieren ons gebedsleven kan helpen. Ten eerste werkt het zingen van onze gebeden mee aan de vereniging van de samengekomen gemeente. Hij schrijft dat het bijzonder is om publiekelijk gebeden met elkaar te zingen: ‘met één gemeenschappelijke stem, dat we als het ware met dezelfde mond, God verheerlijken.’ Wanneer een hele gemeente samen gebeden zingt, spoort dit de individuele gelovige aan. Calvijn schrijft: ‘We doen dit openlijk zodat iedereen onderling de geloofsbelijdenis kan ontvangen en daardoor wordt uitgenodigd en aangespoord om mee te zingen.

Ten tweede helpt het zingen van onze gebeden ons om onze dwalende gedachten te richten op God. Wat is God toch bereidwillig: Hij komt onze eigenzinnige mentale processen te hulp, door ons muziek te geven!  ‘Woorden en lied,’ schrijft Calvijn, ‘helpen de voornemens van de mens, die kwetsbaar zijn en gemakkelijk worden afgeleid als de woorden niet op allerlei manieren worden bevestigd. En zo houden zij onze gedachten op God gericht.’

Wanneer melodieën opstijgen, stijgen onze harten met hen mee.

Ten derde helpt zingen ons om onze verschrompelende genegenheden weer aan te wakkeren. Calvijn geloofde dat oprechte, hartelijke genegenheden essentieel waren voor waardige aanbidding. Hij schrijft: ‘Tenzij stem en lied, als onderdeel van gebed, voortkomen uit een diep gevoelen van het hart, heeft het geen enkele waarde of enige winst bij God.’ Zingen, bewezen door zowel de wetenschap en ervaringen, helpt ons onze emoties te uiten. Wanneer melodieën opstijgen, stijgen onze harten met hen mee. In onze normale gesprekken is tekst herhalen wat ongebruikelijk, maar in liederen gebeurt dit wel. Door herhaling wordt ons hart stil gezet bij de tekst en kunnen we de diepe waarheid ervan in ons hart ervaren.

Ten vierde neemt het zingen van gebeden ons hele lichaam in beslag. Zingen zorgt ervoor dat een kerkganger meer doet dan passief zitten en enkel te luisteren. Calvijn betoogt: ‘De glorie van God zou, op een bepaalde manier, zichtbaar moeten zijn in de verschillende delen van ons lichaam … zowel door ons zingen als door ons spreken.’ Zingen roept een gemeente op om stembanden, tongen, ogen en longen te activeren. En dit wijst ons op de diepe relatie tussen muziek en beweging. Calvijn schrijft dat lichamelijke uitingen tijdens het gebed (inclusief het gezongen gebed) ‘oefeningen zijn waarbij we proberen tot een grotere eerbied voor God te komen’ (3.20.33).

Dus laten we dit weekend, als we samenkomen voor aanbidding, niet vergeten dat aanbiddingsleiders niet simpelweg een tijd van zingen leiden. Zij leiden onze kerk in gebed. En als jij jouw God aanbidt en jouw geloof in zang belijdt, wees dan aangemoedigd om die gezongen gebeden met je mee naar huis te nemen en ze te gebruiken in de strijd van het geloof.

Het bericht Jouw gebedsleven is ** beter dan je denkt verscheen eerst op Geloofstoerusting.

“De christelijke kerk is zingend geboren.” Dit zijn de woorden van Ralph Martin in zijn boek genaamd Worship in the Early Church (London: Marshall, Morgan and Scott, 1964, p. 39). We zijn een zingend volk. En daar is een reden voor. De werkelijkheid van God, Christus, de schepping, verlossing, de hemel en de hel zijn te groot om er alleen maar van te spreken. Er moet ook over gezongen worden. Dit betekent dat de werkelijkheid van God en Zijn werk niet alleen zo groot zijn dat we er echt over nadenken maar dat we het ook naar behoren voelen. Werkelijk nadenken en werkelijk naar behoren voelen – dat wil zeggen, voelen met de soort, diepte en intensiteit van de emotie die past bij de realiteit die werkelijk gekend wordt.

De werkelijkheid van God, Christus, de schepping, verlossing, de hemel en de hel zijn te groot om er alleen maar van te spreken.

Als we werkelijk nadenken, maar niet naar behoren voelen dan geven we God- in het beste geval – slechts de helft van de eer die Hem toekomt. En als we sterk voelen (ik zeg niet “naar behoren”, omdat ik denk dat het onmogelijk is om naar behoren te voelen zonder na te denken) – als we sterk voelen, maar niet echt nadenken dan geven we Hem nog minder dan die helft van de eer die Hem toekomt.

Jonathan Edwards, die Gods werkelijkheid kende met zijn hoofd en Zijn werkelijkheid hartstochtelijk voelde in de liefde van zijn hart, heeft gelijk als hij zegt:

God verheerlijkt Zichzelf richting Zijn schepselen ook op twee manieren:

(1) Door te verschijnen aan… hun verstand (begrip)

(2) Door Zichzelf aan hun harten bekend te maken, en in hun vreugde en genoegen in, en het genieten van de manifestaties die Hij van Zichzelf maakt… God wordt niet alleen verheerlijkt als Zijn heerlijkheid gezien wordt, maar ook wanneer men zich in die heerlijkheid verblijdt. God is dan meer verheerlijkt dan wanneer we het alleen maar zien. Zijn heerlijkheid wordt vervolgens door de hele ziel ontvangen, zowel door het hart als door het verstand.

Wanneer je dit ziet – dat het werk van het hart (emotie) net zo belangrijk is voor het reflecteren van Gods heerlijkheid als het werk van het hoofd (begrip), dan zul je zien waarom muziek en zang zo belangrijk zijn voor de christelijke aanbidding. De reden dat we zingen is omdat er diepten, hoogten, intensiteit en soorten van emotie in zitten die niet genoeg uitgedrukt worden door alleen prozaïsche vormen en zelfs niet in poëtische lezingen. Er zijn werkelijkheden die erom vragen uit proza te breken in poëzie, en soms vraag poëzie erom om uitgestrekt te worden in zang.

Muziek en zang zijn nodig voor het christelijk geloof en de aanbidding om het simpele feit dat de realiteit van God, Christus, de schepping, verlossing, hemel en hel zo groot zijn dat wanneer we dit werkelijk begrijpen en naar behoren voelen, ze meer vragen dan een bespreking, analyse of beschrijving; ze eisen poëzie, zang en muziek. Zingen is de christelijke manier om te zeggen: God is zo groot dat begrijpen niet genoeg zal zijn, er moet een diep gevoel bij zijn, en spreken is niet genoeg, er moet gezongen worden.

Zingen is de christelijke manier om te zeggen: God is zo groot dat begrijpen niet genoeg zal zijn, er moet een diep gevoel bij zijn, en spreken is niet genoeg, er moet gezongen worden.

Dus wat we vanmorgen doen is, we nemen deze enkele verzen uit Efeze 5:17-20. We maken zes korte opmerkingen over zingen in gezamenlijke aanbidding, want dat is waar de tekst over gaat. Over elk van deze zes punten kunnen we een uur doen om ze uit een te zetten maar ik wil ze alleen noemen als schets voor de fundamentele theologie van muziek in aanbidding. Ik hoop dat je ze neemt en vult met meer Bijbel en meer ervaring en dat ze werkelijkheid worden hier in Bethlehem.

Zingen hoort een uiting te zijn van vervulling met de Heilige Geest

‘En word niet dronken van wijn, waarin losbandigheid is, maar word vervuld met de Geest, en spreek onder elkaar met psalmen, lofzangen en geestelijke liederen, en zing voor de Heere en loof Hem in uw hart’ (Efeze 5:18-19). Je ziet dat zingen een gevolg is van vervulling met de Heilige Geest. Je ziet dat christelijk zingen niet natuurlijk is maar bovennatuurlijk. De Heilige Geest is God. Hij is bovennatuurlijk. Hij komt en vult Zijn volk en beweegt hen om op bepaalde manieren te handelen.

Er is zang die beledigend is voor de Heere, namelijk, zingen wat niet het werk is van Zijn Heilige Geest.

Het zingen over christelijke dingen in een christelijke setting is de Heere niet direct welgevallig. Herinner je Amos 5:23-24: ‘Doe het lawaai van uw liederen van Mij weg, en het getokkel van uw luiten kan Ik niet aanhoren! Laat het recht stromen als water, de gerechtigheid als een altijd stromende beek.’ Er is religieuze zang die beledigend is voor de Heere, namelijk, zingen wat niet het werk is van Zijn Heilige Geest samen met Zijn andere vruchten.

Je krijgt een glimp van wat het is om vervuld te zijn met de Heilige Geest door de vergelijking met dronken zijn in vers 18: ‘En word niet dronken van wijn… maar word vervuld met de Geest.’ Dronken worden van wijn betekent gestuurd worden door de wijn. Het maakt zich meester over je en zorgt dat je dingen op een bepaalde manier voelt en op een bepaalde manier handelt. Zo betekent vervuld zijn met de Heilige Geest dat we gestuurd worden door de Heilige Geest, zodat we op een bepaalde manier handelen en voelen, in dit geval in het zingen – een bepaalde manier van zingen, zoals we straks zullen zien.

Hoe worden wij vervuld met de Heilige Geest? Het antwoord op die vraag ligt in de vraag: Hoe wordt je dronken van wijn? Het antwoord is: door er veel van te drinken. Zo is het met de Heilige Geest. Ik heb nu geen tijd om er dieper op in te gaan maar ik geloof dat 1 Korinthe 2:12-16, Romeinen 8:4-8 en Galaten 3:5 laten zien dat de belangrijkste manier om de Geest te drinken is door de Bijbel te lezen, erop te mediteren en te geloven dat het de adem van de Heilige Geest is. Dit is waarom, in Handelingen, wanneer de mensen vervult worden met de Geest, overlopen van Gods Woord (Handelingen 2:4, 11; 4:8, 31; 9:17, 20; Kolossenzen 3:16)

Als christen zingen in gezamenlijke aanbidding is dus en uiting van het vervuld zijn met de Heilige Geest. Dat was het eerste wat ik erover wilde zeggen.

Zingen hoor je met je hart te doen

‘En zing voor de Heere en loof Hem in uw hart’ (Efeze 5:19b). Het tegenovergestelde zou het zingen en loven met onze mond zijn of welke andere wilskracht er nodig is om je mond te laten bewegen. Maar “in uw hart” betekent dat je het meent en voelt. Met andere woorden, zoals we nu al een aantal weken zien bestaat de christelijke aanbidding of eredienst niet uit zomaar liturgische handelingen – of enige andere vorm – maar het bestaat uit een innerlijk, authentieke waardering van God in het hart.

Aanbidding is niet alleen authentiek als we roodgloeiend zijn voor God.

Laat me hier opmerken dat dit niet betekent dat aanbidding alleen authentiek is als we roodgloeiend zijn voor God. Het kan ook betekenen dat we niet roodgloeiend zijn maar in het hart een verlangen voelen naar de passie die je eens kende of dat je er meer van wilt weten. Dat verlangen naar God is ook aanbidding. Of het kan betekenen dat er wroeging is omdat zelfs het verlangen weg is en dat je nauwelijks iets anders kunt voelen dan verdriet omdat je niet voelt wat je zou moeten voelen. Die wroeging, door God gewerkt, is ook aanbidding. Het zegt tegen God dat Hij je enige hoop is voor wat je nodig hebt. Dus heb geen alles-of-niets-houding tegenover aanbidding. Het hart kan echt zijn ook al is het niet ontstoken in ijver zoals het hoort te zijn – en zo is het nooit in dit leven.

Zingen hoor je “voor de Heere” te doen

‘En spreek onder elkaar met psalmen, lofzangen en geestelijke liederen, en zing voor de Heere’ (Efeze 5:19). Nu weten we dat het vers begint met “spreek onder elkaar…” maar daar hebben we het straks over. Opvallend is dat ze beiden waar zijn en ze zijn waar in hetzelfde vers in hetzelfde zingen: zing voor elkaar en voor de Heere.

“Voor de Heere” betekent dat God of Christus in de aanbidding centraal staat (de “Heere” is Jezus, maar in vers 20 zien we dat God de Vader voortdurend gedankt wordt in de naam van de Heere Jezus). God staat niet alleen centraal op de manier dat alles in de eredienst betrekking heeft op God, maar ook dat alles in de eredienst voor God gedaan wordt – in de tegenwoordigheid van God, met in gedachten dat God het ziet en hoort met het verlangen dat Hij wat Hij hoort goedkeurt en zich er over verheugd.

Wanneer je zingt, of het nou direct is (“O God, U bent mijn schild…”) of indirect is (“Een vaste burcht is onze God…”), zing met het besef dat Jezus en de Vader jou ook echt horen.

En zeker, dit zal ons aanmoedigen om in de tweede persoon te zingen in plaats van in de derde persoon (“U” in plaats van “Hij”). “Groot is Uw trouw…”, “Heilig Heilig Heilig! Heer God Almachtig! Vroeg in de morgen wordt U mijn zang gewijd.”, “Kom, Gij bron van alle zegen, stem mijn hart om Uw lof te zingen.”, “U Bent Heer.”, “U heb ik lief.”. We zouden in Zijn tegenwoordigheid moeten willen blijven en spreken tot de Heere over wat we voelen in reactie op wie Hij is, wat Hij gedaan heeft en wat hij belooft te doen. Dat is wat “voor de Heere” betekent in vers 19b. Aanbidding is fundamenteel richting God, niet mens gericht.

Deze drie hebben een krachtige invloed op de manier waarop wij God aanbidden: Gedreven door de Geest, oprecht en gericht tot God. Dit is geen tijd voor kleinigheid, een grapje, onnozelheid of oppervlakkigheid. Aanbidding komt van een wortel diep in God, en is bedoelt om diep in ons hart te wortelen. Aanbidding richt zich zo ongeremd op God zelf dat het een ernstig vreugdevolle (of vreugdevol ernstige) aangelegenheid moet zijn.

Zingen opkomend vanuit diepe en Bijbelse theologie vanwege Gods soevereine goedheid

Waarom zeg ik dit? Omdat Paulus in vers 20 zegt: ‘En dank altijd voor alle dingen God en de Vader in de naam van onze Heere Jezus Christus.’ Om te danken voor alle dingen lijkt een schandalig idee, tenzij je een diepe en Bijbelse theologie hebt van Gods soevereine goedheid. Ik noem deze theologie diep omdat het oppervlakkige conclusies zoals de loof-God-hoe-dan-ook benadering van pijn voorkomt. Paulus zeiL “Huil met hen die huilen.” (Romeinen 12:15). Hij zei: ‘Heb een afkeer van het kwade en houd vast aan het goede.’ (Romeinen 12:9).

Om te danken voor alle dingen lijkt een schandalig idee, tenzij je een diepe en Bijbelse theologie hebt van Gods soevereine goedheid.

Hoe het ook is om God te danken voor vreselijke omstandigheden van ziekte, verlorenheid of zondigheid, we danken Hem in ieder geval niet op dezelfde manier als voor genezing, verlossing of heiligheid. Toch is er, zoals deze tekst laat zien, een manier om in alle dingen de hand van God te zien bewegen voor de glorie van Zijn naam en het goede van Zijn volk. En wat wij nodig hebben is theologie die diep en Bijbels genoeg is zodat we (in gebed, sociaal werk en evangelisatie) het kwaad van deze wereld kunnen haten, het kunnen verwerpen en ons er tegen kunnen verzetten. En dat er in het haten, het verwerpen, het verzetten en het geduldig verdragen van deze dingen ook nog grond is om te danken. (Romeinen 8:28; Genesis 50:20)

Ik zei dat ons zingen deze diepe en Bijbelse theologie nodig heeft, omdat de tekst over zingen ons oproept om zo te danken. Omdat er geen week voorbijgaat in de kerk waarin niemand te maken heeft met verschrikkelijke en pijnlijke dingen. Er is een diepe manier om God te aanbidden met de mensen die kalm hun lasten dragen die hen kalm leidt naar de algenoegzame God voor hen in en door dit alles werkt.

Dit te begrijpen en te geloven zorgt voor de grootste samenzang – dit is waarom “It is Well with my Soul” bijna de theme song is onder ons.

Zingen hoor je samen te doen

‘En spreek onder elkaar met psalmen, lofzangen en geestelijke liederen, en zing voor de Heere’ (Efeze 5:19). Dit is een van de duidelijkste opdrachten voor gezamenlijke aanbidding in het Nieuwe Testament. Je kunt dit niet in eenzaamheid gehoorzamen. God roept ons op om zingend tot elkaar te spreken.

Dit heeft minstens drie implicaties voor ons. Een daarvan is dat we samen moeten komen als gemeente en in kleine groepen om te zingen. We moeten zingen in elkaars bijzijn en we moeten door elkaar gehoord worden. De tweede implicatie is dat het gerechtvaardigd is dat veel grote hymns en nieuwere aanbiddingsliederen zich niet tot God maar tot elkaar richten. “O Worship the King,” “All Hail the Power of Jesus’ Name,” “Crown Him with Many Crowns,” “Majesty, Worship His Majesty.”

God wil dat we elkaars gebed en zingen horen, zodat er een gezamenlijke instemmend op gereageerd kan worden – “Amen.”

De derde implicatie is dat het gebruik van solo’s, muziekgroepen als een aanbiddingsteam of een koor deel kan uit maken van het zingend spreken tot elkaar. Als het goed is om zingend tot elkaar te spreken en we doen dat op een God-gerichte manier, dan hoeven we het niet allemaal tegelijkertijd te doen, ook al denk ik dat de samenzang het bepalende geluid moet zijn van de aanbidding. Een koor kan een woord tot ons spreken in een lied vanuit het hart, vervuld met de Geest, met het oog op Gods aanwezigheid en ondersteunt door een diepe, Bijbelse theologie van Gods soevereine goedheid. En wij kunnen dat horen en beamen tot Gods eer.

In 1 Korinthe 14:15-16 zegt Paulus: ‘Ik zal met mijn geest lofzingen, maar ik zal ook met mijn verstand lofzingen. Want anders, als u dankzegt met uw geest, hoe zal hij die de plaats inneemt van de niet-ingewijde, amen zeggen op uw dankzegging, wanneer hij niet weet wat u zegt?’ Met andere woorden, God wil dat we elkaars gebed en zingen horen, zodat er een gezamenlijke instemmend op gereageerd kan worden – “Amen.”

Er zijn dus sterke redenen voor het gezamenlijk aanbidden. Het samenzijn en het zingen met elkaar – niet alleen – versterkt ons gevoel voor God, het communiceert ons getuigenis over God en het verenigt ons gezamenlijke leven met God (Romeinen 15:6).

Zingen varieert in vorm

‘En spreek onder elkaar met psalmen, lofzangen en geestelijke liederen, en zing voor de Heere’ (Efeze 5:19).

Verwijzend naar de woorden “psalmen, lofzangen en geestelijke liederen” zegt Ralph Martin:

“Het is moeilijk om een strikt onderscheid te maken tussen deze termen; en moderne geleerden zijn het er over eens dat de verschillende termen losjes worden gebruikt om verschillende vormen van muzikale compositie te dekken. “Psalmen” kan verwijzen naar de Christelijke odes die gebaseerd worden op de Oud Testamentische Psalmen. “lofzangen” zouden langere composities zijn en er zijn aanwijzingen dat er exemplaren van deze lofzangen in het Nieuwe Testament zelf staan. “Geestelijke liederen” verwijzen naar flarden van spontane lof die geïnspireerd door de Heilige Geest op de lippen van een een verrukte aanbidder komen zoals 1 Korinthe 14:15 impliceert.” (p. 47)

Er is reden voor verschillende soorten muziek. De belangrijkste reden daarvoor is dat God zelf oneindig variërend is in Zijn schoonheid en Hij komt tot ons op diepe en heerlijk verschillende manieren. Als je God ervaart in de dood van je vier dochters en je vrouw, in het zinken van een schip, dan schrijf je “It Is Well with My Soul.” Als je overweldigd wordt door de waarheid van de menswording van God tijdens kerst schrijf je, “Joy to the World.” Als God je eenvoudig en rustig ontmoet door je gebed in een kast dan schrijf je, “Father, I adore you, lay my life before you…” Als je verbijsterd bent vanwege het wonder dat je gered bent schrijft je, “Amazing grace! How sweet the sound…” Als de plaatselijke zondagsschool meester er naar verlangt om de studenten diepgaande zaken op een eenvoudige manier te leren schrijf je, “Jesus loves me, this I know, for the Bible tells me so…”

God ontmoet ons op hoge heilige manieren. Hij ontmoet ons in nederige en zachtmoedige manieren. Hij ontmoet ons op donderend glorieuze manieren. Hij ontmoet ons op rustige intieme manieren. Hij ontmoet ons op complexe manieren en op eenvoudige manieren, woedende manieren en barmhartige manieren. Er zijn aspecten van Gods karakter en Zijn relatie tot ons, die alleen uitgedrukt kunnen worden in hoogwaardige en fijne uitingen van muziek zoals de Messiah van Händel, en er zijn aspecten van Gods karakter en Zijn relatie tot ons die alleen uitgedrukt kunnen worden in een meer voorkomende volksachtige muzieksoorten als “Amazing Grace,” “Just a Closer Walk with Thee,” en “The B.I.B.L.E.”

Conclusie – Bid voor je aanbiddingsleiders

Mijn pastorale vermaning voor deze week is dat we de Heere ernstig moeten zoeken in al deze dingen, dat we Hem dieper gaan begrijpen en dat we de gezamenlijke aanbidding elke week dieper ervaren. Bid voor elkaar en bid voor hen die hier zorg voor dragen.

Bid:

1. dat we gevuld worden met de Geest.
2. dat onze aanbidding uit het hart komt.
3. dat we radicaal God-gericht zijn en Hem centraal zetten.
4. dat alles ondersteund wordt met een diepe, Bijbelse theologie van Gods soevereine goedheid.
5. dat er manieren komen die ons helpen tot elkaar te spreken met psalmen, lofzangen, en geestelijke liederen.
6. dat we de verscheidenheid in muziek en zang zullen omarmen die nuttig is voor de culturele setting en voor God.

Het bericht 6 redenen om te zingen ** met je hart verscheen eerst op Geloofstoerusting.