Dit is het absolute hoogtepunt: God in het vlees. Laat dat eens rustig op je inwerken. En dan vooral Mattheüs 4. Jezus loopt naar vier vissers en zegt: ‘Volg Mij.’ We praten tegenwoordig veel over dat woord ‘volgen’; wat betekent dat precies? Maar probeer eens grip te krijgen op de grootheid van de ‘Mij’ Die deze uitnodiging doet. Dit is Jezus, God in het vlees, die zegt: ‘Volg Mij, wees Mijn discipel.’ Dit is Degene Die wij geroepen worden te volgen. We mogen het volgen van Hem nooit reduceren tot oppervlakkige, routinematige religie, eentonige spiritualiteit of wat dan ook. Nee, dit is een levende, ademende relatie met Jezus, God in het vlees. In een discipelschapsrelatie helpen wij mensen deze relatie te zien, te kennen en te ervaren. Benadruk dus het léven dat daarin ligt.

Zorg dat dit nooit een gewoonte of een routine wordt; ‘Jezus dit, Jezus dat.’ Als je ziet hoe de auteurs van het Nieuwe Testament over Hem schrijven… Johannes schrijft: ‘Wat er was vanaf het begin.’ De Schepper! Vanaf het allereerste begin! ‘Ik raakte Hem aan, ik zag Hem, ik hoorde Hem, ik had gemeenschap met Hem.’ Alsof het een schok voor hem was. In het boek Openbaring zie je hem … ‘Wow, Jezus!’ Wij moeten datzelfde ‘wow’ hebben in heel ons leven. Realiseren wij ons met Wie we praten? Hopelijk zie je dat, nu we door het Oude Testament gegaan zijn. Daarom was het zo’n schok toen Hij verscheen. ‘Duizenden jaren hebben we op dit moment gewacht, en nu staat Hij voor ons; het vleesgeworden Woord!’

Dat is zo belangrijk. Jezus is uniek in heel de geschiedenis. Hij alleen is apart gezet van iedere andere religieuze leraar, van elk ander persoon. Het kan goed zijn om eens met je pupil(len) te bespreken wat Jezus uniek maakt, als de vervulling van al deze dingen uit het Oude Testament. Hij alleen leefde het leven die wij niet kunnen leven; volkomen gehoorzaamheid aan God. Hij stierf de dood die wij verdienen, toen Hij de vijand overwon die wij niet overwinnen kunnen: de zonde, de satan en de dood. Niemand anders heeft dat gedaan.
Benadruk dat het christendom niet een van de opties is in een etalage vol verschillende religies. Jezus is de Enige Die alle aanbidding waard is. Daarom volgen wij Hem en maken wij Hem bekend, want we willen dat iedereen Zijn werk leert kennen.

En daarom zullen wij Hem ook bekend maken. Wanneer je begrijpt Wie Jezus is, moet je Hem wel volgen. Toen Jezus tegen de discipelen zei: ‘Volg Mij’, was dat voor hen een voorrecht, een eer. Daarom wil ik nu ook discipelen maken.

Zorg dat jouw leerling eropuit gaat en ook weer mensen tot Jezus brengt. Zeg: ‘Begrijp je dat dit nodig is? En als je dit doet, ervaar je de tegenwoordigheid van de levende God. Jij kunt de gemeenschap ervaren die Johannes met Hem had, die de discipelen hadden. Zij verwachtten altijd de gemeenschap met Hem. En ook wij kunnen deze gemeenschap met Hem ervaren, als wij eropuit gaan om discipelen te maken.’

Denk daar samen over na. En maak duidelijk dat het altijd een eer voor ons is om te bidden, een vreugde om te bidden, een vreugde om discipelen te maken.

Het bericht Jezus, de Messias verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Deel I | 1 | Wat is een discipel?

Transcript
Voor sommigen van jullie is dit de eerste keer dat je een discipelschapstraining geeft. Toen ik zeventien was, ging ik voor het eerst naar het gemeentekamp. Mijn jeugdpastor zei: ‘O ja, jij bent trouwens de leider van de veertienjarigen.’ Ik wist even niets te zeggen. Ik schrok ervoor terug: ‘Moet ik echt gaan onderwijzen? Ik ben nog maar zeventien, en nu moet ik tien veertienjarigen iets gaan leren!’ Ik durfde het niet goed. Geleidelijk aan ging het steeds beter. Ik weet niet of jij ooit …

Een grote verantwoordelijkheid

Ik herinner me de eerste keer dat ik een kring leidde. Ik dacht: ‘Het is mijn verantwoordelijkheid om hen iets te leren. Om te laten zien wat het betekent Christus te volgen. Maar waar moet ik beginnen?’ Als ik nu terugkijk … ik had geen idee. Maar dat is zo geweldig aan het maken van discipelen: God heeft ons Zijn genade en Zijn tegenwoordigheid beloofd om dit te doen slagen. Je moet weten, meteen vanaf het begin, dat het maken van discipelen (Matth. 28:19) uiteindelijk niet afhankelijk is van jouw gaven en bekwaamheden. Het is afhankelijk van Gods Geest. Als wij het plan volgen dat Hij uitgetekend heeft, zal Hij dat zegenen. Dat heeft Hij beloofd. Daarom zijn we zeker van Zijn zegen. Die wetenschap geeft veel vertrouwen.

Ons christen-zijn wordt zichtbaar als wij samen oplopen met de ander.

Ik worstelde ook met arrogantie. Ik wilde elke vraag kunnen beantwoorden. Misschien herkent iedereen dat wel. Als iemand jou iets vraagt, zeg je: ‘Ja, ja …’ en dan verzin je iets. Maar je hoeft die druk niet te voelen. Wij willen graag anderen hierin toerusten. Je kunt naar je voorganger of naar je gemeente gaan als je moeilijke vragen krijgt. Daarom was ik zo blij dat mijn jeugdpastor die week in de buurt was. ‘Iemand vroeg mij dit; welk antwoord kan ik geven?’ Hopelijk kan jij met dit soort vragen ook bij iemand terecht, en ervaar jij niet die druk om alles te moeten weten of elke vraag te kunnen beantwoorden.

We doen het samen

Het is ook een verootmoedigend proces. Misschien kun jij niet meteen een ander raadplegen als je zelf geen antwoord weet. Zeg dan gewoon tegen de vraagsteller: ‘Laten we daar samen over nadenken, dat samen onderzoeken, samen doornemen.’ Ik ben net terug uit India. Daar ontmoette ik gloednieuwe gelovigen zonder Bijbelse achtergrondkennis. Zij leren terwijl ze doen, met het Woord en de Geest. Het Woord en de Geest zijn hier voldoende. Wij denken soms: ‘Eerst moet ik alles weten, voordat ik echt discipelen kan maken.’ Nee, daar gaat het niet om. Veel dingen leren we juist terwijl we anderen discipelen. Ik denk zelfs: als ik in mijn eentje discipelen maak, zal ik allerlei dingen niét leren. Want dan draait het om ons. Ons christen-zijn wordt juist zichtbaar als wij samen oplopen met de ander.

Ja. Deze eerste les bespreekt wat een discipel is. Dat is belangrijk, want nu ga jij met je mensen onderzoeken waar jullie werkelijk mee worstelen. Als het aankomt op overgave aan Jezus Christus en Zijn beloften en bevelen, worstelen sommige mensen met de genade daarvan. Zij kunnen moeilijk geloven dat Jezus hen vergeeft, en dat dit een gratis geschenk is. Misschien probeerden zij als kind de goedkeuring van hun ouders te verdienen en lijkt dat niet gelukt. Anderen worstelen ermee dat Jezus de Heer is. Voor hen is overgave en gehoorzaamheid aan Hem erg moeilijk. Misschien namen zij hun ouders nooit zo serieus, of groeiden ze op in een gezin waar weinig gezag was. Zulke bagage kunnen we meenemen in onze geloofsverhouding met Jezus. Zelf worstelde ik sterk met het genade-aspect. Om te geloven: ‘God heeft mij vergeven! Dit is een belofte, en niets van mijzelf.’

Gods genade maakt je niet passief, maar actief!

Ik zie dit in mijn eigen leven, en ook bij velen met wie ik een discipelschapstraject doorlopen heb. Men denkt: ‘Als ik deze dingen doe, verdien ik Gods gunst.’ Dan sla je de plank meteen mis. Daar moet vooral deze tweede groep zich op concentreren: ‘Vertrouw jij op Christus’ gerechtigheid voor jou? Op de prijs die Hij aan het kruis betaald heeft?’ Dit is hét fundament. Als wij dit niet begrijpen, zitten we er helemaal naast. Dan begeleiden wij iemand die denkt: ‘Als ik de Bijbel lees en bid, dán ben ik rechtvaardig voor God.’ Dan moet je zeggen: ‘Nee; uit genade, door het geloof, ben je rechtvaardig voor God.’ Je moet zeker weten dat jouw pupil dit begrijpt.

Leef het leven als christen; een leven vol vertrouwen op Zijn genade.

Maar dat leidt vervolgens niet tot passiviteit. Wij mogen niet achteroverleunen en zeggen: ‘Goed, alles is dus in orde.’ Wij zijn gered uit genade, door het geloof. Dat dringt ons tot volkomen overgave aan Christus. Om Hem te volgen met heel ons hart, ziel, kracht en verstand. Om Hem lief te hebben. Dat is een gevolg van genade. Houd die spanning erin. Hier moet je telkens op teruggrijpen. ‘Vertrouw jij op de gerechtigheid van Christus voor jou? Probeer jij Gods gunst te verdienen?’ Daar mag geen sprake van zijn. Tegelijkertijd: ‘Dringt deze genade jou om dagelijks je leven aan God te geven?’

Vertrouwd raken met Gods Woord

Jouw taak, als leider, is om echt te luisteren. Waar is de ander in zijn levenswandel? Waarmee worstelt hij? Dit kan niemand anders voor jou doen. Jij moet naar hen luisteren en dan reageren vanuit Gods Woord. Dat zien wij Jezus altijd doen. Daarom was Zijn boodschap voor ieder mens anders. Hij wist wat zij moesten horen, en hoe Gods Woord in hun leven vrucht zou dragen. Dat is de bedoeling van dit materiaal: dat jij beter vertrouwd raakt met Gods Woord, zodat je betere antwoorden kunt geven. We leren samen.

Luister dus goed naar de ander. Het is erg belangrijk om te begrijpen wat een discipel is. Hoe kunnen wij de ander dienen? Door te focussen op het vertrouwen op Christus. En het leven te leven als christen; het leven vol vertrouwen op Zijn genade.

Het bericht Wat is een discipel? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Deel I | 2 | Het bevel om discipelen te maken

Transcript
Als je met een leerling het Woord van God bestudeert, is het erg belangrijk dat hij vanaf het begin begrijpt wat het Woord van God is. Als God bijvoorbeeld een bevel geeft, moeten wij daar geen verwarring over zaaien. Het is goed om dingen te memoriseren, maar dat is geen doel in zichzelf. Als iemand jou een gebod geeft, gehoorzaam je. Zeker als het van God komt. Als Jezus na Zijn opstanding beveelt: ‘Ga en maak discipelen’ (Matth. 28:19, naar het Engels), voelt dit misschien ongemakkelijk. In onze kerken gebeurt het vaak dat we mensen voeden, maar niet veel van hen verwachten. Jezus begon niet op die manier. Hij zei: ‘Volg Mij; Ik zal vissers van mensen van jullie maken.’ Het voelt misschien ongemakkelijk om tegen je leerling te zeggen: ‘Het wordt tijd dat jij dit door gaat geven aan anderen.’ Maar ik denk dat we daar wel moeten beginnen.

‘Het wordt tijd dat jij dit door gaat geven aan anderen.’

Absoluut, en dat is van groot belang. Er is groot verschil tussen op kennis gebaseerd discipelschap en op gehoorzaamheid gebaseerd discipelschap. Het gaat niet om simpelweg informatie overdragen. Als deze vierentwintig weken (of langer) alleen bestaan uit het doorgeven en opnemen van informatie, zouden jullie de plank faliekant misslaan. Wij leren mensen te gehoorzamen aan alles wat Christus ons geboden heeft.

Ontvangen om uit te delen

Ik herinner me de tijd dat ik een groepje gelovigen in Soedan onderwees over het bevel ‘maak discipelen’. We zaten in een hut van klei, onderwijzend vanuit het Woord, sprekend over het maken van discipelen. Terwijl ik sprak, keken ze mij nauwelijks aan. Want alles wat ik zei, schreven ze op. Ze dachten erover na en kwamen toen naar me toe: ‘David, wij weten dat het onze verantwoordelijkheid is om alles wat jij ons geleerd hebt naar onze stamtalen te vertalen, en het onze stammen te leren.’ Dat veranderde de dynamiek in die kleine groep volledig. Ze waren er niet enkel om te ontvangen; zij luisterden om het te kunnen reproduceren.

Als wij beginnen anderen te onderwijzen, leren we zelf wat God óns wil leren.

Dus als jij degenen die je begeleidt echt wilt helpen, bedenk dan: ‘Hoe kunnen wij zorgen dat we dit in praktijk brengen? Hoe kunnen wij leren dit door te geven aan anderen?’ Want als het bij ons stopt, missen we de kern. Het Woord moet via ons verspreid worden naar anderen. Het mag niet bij ons stoppen.

Ja, en ze gaan zich een beetje geïntimideerd voelen. ‘Moet ík iemand anders onderwijs gaan geven?’ Laat ze weten dat je zelf ook angst kent. ‘Ik doe dit ook niet perfect. Ik moet ook bidden en het aan God vragen.’ Als mensen terugschrikken, maken we het vaak makkelijker voor hen. ‘Goed, wacht er dan nog maar even mee.’ Maar in de Schrift zien we dat de gelovigen voor elkaar bidden: ‘Ik weet dat je bang bent, maar daarom is de Heilige Geest ons gegeven. Laten we voor je bidden. Ik wil graag voor je bidden.’ Dat kan je doen met de persoon of kring die jij onderwijst. Bid voor hen. Dan zullen jullie samen ontdekken wat God doet als Hij gebed beantwoordt.

God weet wat Hij doet

Ja, het is prachtig hoe dit werkt. God weet wat Hij doet. Als wij beginnen anderen te onderwijzen, leren we zelf wat God óns wil leren. Soms zeggen mensen: ‘Ik moet eerst nog meer leren voordat ik anderen kan onderwijzen.’ Terwijl de praktijk laat zien dat je juist in het proces van onderwijzen zelf bijleert. Door kennis door te geven, krijg je zelf dieper inzicht in die waarheden. Dat staat buiten kijf. Dat geldt ook wanneer ik een preek voorbereid. Dan beheers ik de stof beter dan ieder ander, omdat ik de onderwijzer ben en verantwoordelijkheid draag. Als mensen Gods waarheid beginnen dóór te geven, zal het dieper wortelschieten in hun eigen leven dan wanneer ze het enkel ontvangen.

Ik weet niet of jij dit weleens ervaart, maar mij gebeurt het soms dat ik anderen onderwijs en die les tegelijk zelf leer. ‘Dit wist ik ook nog niet.’ Terwijl ik onderwijs geef, leer ik zelf ook. Daarom zeg ik opnieuw; voel die druk niet. ‘Zijn juk is zacht en Zijn last is licht.’ Want Hij is bij jou terwijl jij anderen onderwijst. En terwijl jij hen aanmoedigt dat onderwijs door te geven, zullen zij zelf de kracht van de Heilige Geest en Christus’ tegenwoordigheid ervaren.

Het bericht Het bevel om discipelen te maken verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Deel I | 3 | Het hart van een discipelmaker

Transcript
Als je dit materiaal met één of meerdere mensen doorneemt, is het erg belangrijk om telkens te benadrukken dat het zo niet moet: ‘Goed, les doorgenomen. Check; dit behandeld, dat behandeld; nu hebben we discipelen gemaakt.’ Het gaat erom dat wij ons léven met iemand delen. De basis daarvan is – waar deze hele les over gaat – dat we diegene liefhebben. Als je bezig bent met discipelen maken, leg je je leven af voor iemand anders. Je zegt: ‘Ik wil voor je bidden, ik wil kwetsbaar met je zijn. Ik wil al het mogelijke doen om jou te dienen en jou te helpen groeien in Christus, zodat je uiteindelijk zelf discipelen van Christus zult maken.’ Dat hele proces is doordrenkt met liefde. Maar het is niet altijd makkelijk. Dus hoe … ?

Heb je lief?

Het is moeilijk. Voor sommige mensen … ik ben erg taakgericht. Als ik een boek lees, wil ik het uit hebben. Ik wil het gewoon uitlezen. Ik zou dus snel geneigd zijn te denken: ‘Goed, we moeten les 3 doornemen.’ En dan raak ik daar zo op gefocust, dat ik vergeet wat de Schrift leert: liefde. ‘Heb de HEERE, uw God, lief; heb uw naaste lief als uzelf.’ Je kunt allerlei godsdienstige dingen doen, zoals 1 Korinthe 13 zegt, maar als je geen liefde hebt, ben je als klinkend koper of een schallende cimbaal. Dit is dus een goed moment om je af te vragen: ‘De mensen die ik onderwijs; heb ik hen lief? Heb ik deze week echt voor hen gebeden?’

‘De mensen die ik onderwijs; heb ik hen lief? Heb ik deze week echt voor hen gebeden?’

Ja, en onderzoek jezelf eerlijk. Ik herinner me tijden dat ik met anderen soortgelijk materiaal doorwerkte. Zij begonnen iets te delen over een diepe worsteling in hun leven, en ik dacht: ‘Goed, wat is de volgende vraag? We moeten verder.’ Dan moet ik tegen mezelf zeggen: ‘Nee.’ Wij lijken wel geprogrammeerd om te denken: ‘Discipelschap is wat er gebeurt als we wekelijks anderhalf uur samenkomen.’ In plaats van: ‘Dit is een heel belangrijk moment om samen het Woord te lezen. Dit is een kans om ons leven te delen, op allerlei niveaus.’ Vooral als mensen door moeilijkheden gaan.

Deel je leven

Ja. Ik liep eens door de straat, toen er een man op me af kwam. ‘Francis’, en zo hoorde ik zijn verhaal. Hij kwam net uit de gevangenis en zat in een opvanghuis. Hij vertelde dat ze de DVD-serie Crazy Love in de gevangenis bekeken hadden. Daarom kende hij mijn gezicht. Ik dacht: ‘Dat is maf!’ Ik bleef met hem praten, want hij vertelde dat niemand hem werk wilde geven omdat hij net zes jaar gevangen had gezeten. Hij is getrouwd, heeft twee kinderen, zijn vrouw is weer zwanger. Hij zegt: ‘Ik weet niet wat ik moet doen! Ik kan hier nog maar een paar maanden blijven.’
En dit is uniek, want vaak ben ik druk en wil ik gesprekken snel afronden. Maar naarmate ik deze man beter leerde kennen, gaf de Heere me liefde voor hem. Ik wist: ‘Ik moet hem liefhebben als mijzelf.’ Daarom zei ik: ‘Ik wil je helpen. Ik zoek een plek voor je om te wonen, ik help je een baan te vinden. We komen er samen uit. Ik ga je helpen met het Woord.’ Want ik hield gewoon van die man. Al snel had hij woonruimte nodig en zei ik: ‘Kom maar met je gezin bij ons wonen.’

Soms sta ik daar en doe m’n ding, zonder dat mijn hart erin ligt.

Het was een proces, het was léven. Ik zag hoe hij met zijn vrouw omging, en hij zag hoe ik met mijn vrouw omga. Hij ziet hoe ik mijn kinderen opvoed. Het is samenleven. Het gaat om liefde. En ten diepste was het: ‘Ik heb deze man lief. Ik wil hem met God zien wandelen. Ik wil dat hij een goede relatie heeft met andere mensen, met zijn eigen kinderen.’ Dat is de kern.

Laat het leven met Christus zien

Je kunt dus op straat iemand ontmoeten en hem uitnodigen bij jou te komen wonen. Dat is één manier waarop dit vorm kan krijgen. Hier gaat het om: dat je mensen uitnodigt in jouw leven. Laat hen jouw leven zien, met alle tegenstrijdigheden daarin. Niemand heeft alles voor elkaar. Maar geef je leven, heb iemand lief. Hoe bid jij voor de mensen die jij onderwijst? Hoe dien je hen? Hoe betrek je hen bewust bij jouw leven, om hen te laten zien hoe het leven met Christus eruitziet? Stel dat centraal, en niet het doornemen van de lessen.

En voel je niet slecht als je denkt: ‘Ik ben niet zo liefdevol.’ Ik heb mezelf vaak op die gedachte betrapt. In mijn Bijbel ligt een briefje met vragen die ik mezelf stel voordat ik ergens moet spreken. De tweede is: ‘Heb ik deze mensen lief?’ Want soms sta ik daar en doe m’n ding, zonder dat mijn hart erin ligt. Dan moet ik mezelf eraan herinneren: ‘Ik moet hen liefhebben.’ Weet dus dat wij hier allemaal mee worstelen. Dit is iets bovennatuurlijks. Wij moeten bidden: ‘Heere, maak mij liefdevoller.’ Dus doordeweeks denk ik aan die mensen die ik lesgeef, en houd ik van hen op een bovennatuurlijke manier.

Het bericht Het hart van een discipelmaker verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Deel II | 1 | Leven in de gemeente

Wij hebben de neiging erg individualistisch te zijn, dingen alleen te doen, los van de gemeenschap. Daar willen we sterk de nadruk op leggen in deze les. Ook denken we na over discipelvormende relaties. Dit moet plaatsvinden in de context van een gemeente. De Bijbel zegt duidelijk dat wij, als volgelingen van Christus, toegewijd moeten zijn aan Zijn gemeente. We zijn geen Einzelgängers in het christendom. Ook geen klein groepje dat dit op eigen houtje doet. Wij zijn onderdeel van het lichaam. We doen dit samen. Daarom is het essentieel dat wij deel uitmaken van, lid zijn van, toegewijd zijn aan een plaatselijke gemeente, als wij discipelen willen maken onder christenen en mensen tot Christus willen leiden. Maar soms raken we in verwarring over wat het betekent om onderdeel van een gemeente te zijn.

Je hoeft het niet alleen te doen

Het geeft troost te weten dat je niet alleen bent, ook niet bij het onderwijzen van anderen. Toen ik vroeger probeerde discipelen te maken, dacht ik: ‘Ik weet dit niet, ik weet dat niet …’ Ik hoefde het niet alleen te doen. Ik had iemand die ik vragen kon stellen, die mij kon helpen. ‘Ik weet niet goed hoe ik jou op dat gebied kan helpen, maar ik heb een vriend – er is iemand anders in het lichaam van Christus die meer van die situatie begrijpt.’ We werken dus samen om die discipel te vormen.

De groei van een discipel hoeft niet alleen van jou afhankelijk te zijn.

Dat is noodzakelijk, want de groei van een discipel hoeft niet alleen van jou afhankelijk te zijn. Ja, jij speelt een cruciale rol in zijn leven, maar ze hebben voorgangers nodig die hen het Woord onderwijzen. Paulus spreekt erover in Timotheüs: oudere vrouwen onderwijzen jongere vrouwen, oudere mannen onderwijzen jongere mannen. Er zijn allerlei zaken die jij niet op tafel legt, zelfs gaven en talenten die jij niet bezit, waar iemand van kan profiteren in de context van een plaatselijke gemeente. Dat betekent niet dat jij geen enkele invloed kan hebben. Het betekent dat je dat moet aanvullen met heel het lichaam van Christus.

Precies. Want er zijn problemen waar jij en ik nog nooit mee te maken hebben gehad, en tegelijkertijd zijn er mensen in het lichaam die ik te hulp kan roepen. Ik was bijvoorbeeld nooit verslaafd, maar ik heb vrienden die drugsverslaafd waren en wiens leven door de Heere is omgegooid. Dus dan zeg ik: ‘Praat eens met hem. Hij begrijpt het, want ik heb geen ervaring hiermee.’ Ik worstel weer met andere zonden. Dan is het weer: ‘Goed, hierin kan ik je steunen.’ Dat is de bedoeling van het lichaam.

Allen lid van hetzelfde lichaam

Het is belangrijk dat je onderdeel van een gemeente bent. Dat betekent niet: ‘Ik ga naar een kerkdienst, ik luister naar een preek, ik volg de lidmaatschapscursus, ik ga naar Bijbelstudie.’ Dat zijn goede dingen. Maar de Bijbel leert ons ook dat wij allemaal bepaalde gaven gekregen hebben van de Heilige Geest. Leg je leerlingen uit: ‘God heeft jou een unieke gave gegeven.’ Vergelijk het met lichaamsdelen. 1 Korinthe zegt: ‘Jij bent een vinger; wij hebben je nodig, net zoals ik al mijn vingers nodig heb.’ Veel mensen zien zichzelf niet als zo’n belangrijk onderdeel van het lichaam. Volgens de Bijbel zijn we dat wel. Daar moeten we op vertrouwen.

Veel mensen zien zichzelf niet als zo’n belangrijk onderdeel van het lichaam. Volgens de Bijbel zijn we dat wel. Daar moeten we op vertrouwen.

Blijf dat benadrukken, vooral als je dit doorneemt met een jonggelovige, een jongere of wat iemand misschien een minder volwassen gelovige zou noemen. Hij moet weten dat gelovigen de Geest van God in zich hebben. Niet alleen hebben zij de gemeente nodig; de gemeente heeft ook hen nodig. En niet alleen om samen kerkdiensten te houden en liederen te zingen. Dat is goed natuurlijk, maar al die ‘elkaars’ die we in de Schrift zien – heb elkaar lief, zorg voor elkaar, draag elkaars lasten, weest gastvrij voor elkaar … Dat speelt zich niet alleen af in een wekelijkse bijeenkomst, maar in het dagelijks leven, in een gemeenschap. Discipelen maken dient dus onderdeel te zijn van die algemene gemeenschap. Discipelen maken los van die gemeenschap is vanaf het begin gedoemd te mislukken.

Je moet je leerling vanaf het begin leren: ‘Wanneer je met andere gelovigen samenkomt, is dat niet alleen om van hen te leren. Dat hoort erbij, maar jij heb ook een gave ontvangen, zoals de Bijbel in 1 Korinthe 12 zegt, voor het algemeen nut. En als je die gave gebruikt … Omdat het een Geestesgave is, een uiting van de Geest, zal je de Heilige Geest ervaren.

De Geest van God door onze gaven

We proberen altijd de Heilige Geest te ervaren door iets te ontvangen. Maar soms gaat dat door onze gaven. Er zijn momenten, omdat ik geloof dat mijn gave die van leraar is, dat ik de Geest van God ervaar wanneer ik onderwijs. Dan ga ik naar huis, zo van: ‘Wow, ik heb deze mensen bemoedigd, ik heb ze werkelijk geholpen door mijn gave te gebruiken.’ Daar laden we zelf van op. Het is niet als een last, zo van: ‘Je moet je gave per se gebruiken.’ Als je haar gebruikt, is dat het beste dat je kunt doen! Je hebt werkelijk een broeder in Christus opgebouwd en liefde getoond.

En dat is het geweldige ervan. Lid en onderdeel van een gemeente zijn, dient ons eigen welzijn, het welzijn van anderen, en uiteindelijk voor Gods heerlijkheid en Zijn lichaam.

Misschien denkt degene met wie je dit bespreekt, of denk jij zelf: ‘Mijn gemeente heeft zoveel problemen. Mijn gemeente worstelt met zoveel dingen.’ Ja, dat geldt voor elke gemeente. Voor de gemeente waar ik voorganger ben, voor de gemeente waar jij deel van uitmaakt. De gemeente heeft problemen omdat wij er deel van uitmaken! Als je een perfecte gemeente vindt en daar lid wordt, dan ga jij er een zootje van maken. Vanaf het begin. Maar het mooie is, we doen dit gezamenlijk. Zorg dat slechte herinneringen en ervaringen met de kerk geen belemmering vormen, zodat iemand zegt: ‘Ik maak wel discipelen buiten de gemeente om.’ De gemeente moet echt centraal staan in dit hele proces, want zo heeft God het bedoeld. Laten we daar dus naartoe werken

Het bericht Leven in de gemeente verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Deel II | 2 | De plaatselijke gemeente

Wanneer je in een discipelschapsrelatie over de plaatselijke gemeente spreekt, is het heel belangrijk te spreken over liefde. Dat moet elke gemeente kenmerken. Soms denken we bij ‘gemeente’ vooral aan de preek; was dit goed, was dat goed? Dan denken we niet aan de liefdevolle gemeenschap. Die moet centraal staan. Jezus zegt: ‘Hierdoor zullen zij weten dat jullie Mijn discipelen zijn: als jullie elkaar liefhebben.’

Draag zorg voor elkaar en maak zo Gods genade en liefde zichtbaar.

Zelfs in die tekst zie je het verband tussen liefde ín de gemeente en discipelen maken buíten de gemeente. Zo heeft God het bedoeld: onderlinge gemeenschap en opofferende liefde, elkaars lasten dragen, elkaar vergeven; al die dingen moeten de wereld laten zien dat deze christengemeenschap iets heel anders, aantrekkelijks en fascinerends heeft. ‘Hierdoor zal de wereld weten dat jullie Mijn discipelen zijn: als jullie elkaar liefhebben.’ Als wij in de gemeente op die manier voor elkaar zorgdragen, stimuleert dat het maken van discipelen buiten de gemeente. Want dan kunnen we zeggen tegen mensen die Christus niet kennen: ‘Ik zal je iets anders laten zien.’ En dat wordt dan geïllustreerd door de wijze waarop de gemeenteleden (ook jij en jouw leerlingen) zorg voor elkaar dragen. Dat is op zichzelf al een beeld van Gods genade en liefde. Zorg dus dat dit centraal staat.

Verdraag elkaar en geef het goede voorbeeld

Soms hoor ik gesprekken … ‘Mijn kerk is zus en zo, het is één grote kliek.’ Onderwijs je leerlingen meteen hoe zulk soort gesprekken moeten verlopen: ‘Hoe kunnen wij bijdragen aan een oplossing, in plaats dat we het probleem groter maken?’ Bespreek de wijze waarop je met elkaar praat. ‘Laten we voorzichtig zijn en niemands reputatie bezoedelen.’ Want het is vreselijk om te ontdekken dat iemand achter jouw rug om over je gekletst heeft. Denk met je leerling na over de wijze waarop we over andere gemeenteleden spreken. Dat er geen slechte taal uit onze mond moet komen, maar dat we elkaar opbouwen. Dat we op de juiste manier over het leiderschap spreken.

Wij hebben allemaal dezelfde missie. Verdraag elkaar, heb elkaar lief, draag zorg voor elkaar.

De Schrift zegt onder andere: ‘Verdraag elkaar’, neem dingen voor lief. En er zullen mensen in de gemeente zijn met wie je dit van nature niet zult doen. Maar wij hebben allemaal dezelfde missie. Ook zij proberen discipelen te maken. Verdraag elkaar dus, heb elkaar lief, draag zorg voor elkaar. En jij moet dit voorleven aan je leerling. Want hij zal ook eigenschappen hebben die jou dwars zitten. Verdraag elkaar, zoek een manier om met jullie verschillen om te gaan. Zo laat je in de praktijk zien hoe zij zoiets zelf moeten aanpakken.

Geduldig vechten voor eenheid

Een van de vragen gaat over 1 Korinthe 13. Maar het kan goed zijn om samen te bedenken: hoe kunnen wij geduld, vriendelijkheid en al die kenmerken van liefde in praktijk brengen? Denk na over praktische manieren om dit vorm te geven in jullie eigen leven en in de gemeente. Bijvoorbeeld: ‘Hoe kunnen wij geduld betonen in de omgang met gemeenteleden? Hoe kunnen wij echt vriendelijkheid bewijzen? Wat kunnen wij praktisch doen om hier concreet mee aan de slag te gaan? Hoe kunnen wij de plaatselijke gemeente opbouwen naarmate we groeien in Christus?’ Dit zal ook helpen om discipelen te maken buiten de gemeente.

Vecht voor eenheid, want eenheid is zo kwetsbaar. En satan wil verdeeldheid zaaien in de gemeente. Iedereen kent wel die momenten dat je een nare smaak bij de gemeente hebt omdat mensen met elkaar overhoop liggen. Het is buitengewoon belangrijk dat je leerling begrijpt: ‘Wij hebben de gemeente lief, wij hebben deze mensen lief en we moeten ons volledig inzetten voor eenheid.’

Het bericht De plaatselijke gemeente verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Ja, daar werd ik zelf mee geconfronteerd. Ik was een gemeente begonnen en na een jaar of vijf vroeg iemand mij: ‘In jullie visiedocument gaat het allemaal over deze stad en deze gemeente. Ik lees niets over de rest van de wereld.’ Ik zag dat hij gelijk had. Dit is niet Bijbels. De gelovigen waren op de hoogte van de situatie elders. Zij hielpen gelovigen in andere situaties.

Sinds wij in de gemeente oog hebben voor christenen elders, met hun noden, en hoe wij hulp kunnen bieden, geven wij als plaatselijke gemeente hulp aan de wereldwijde kerk. Toen kwam onze gemeente tot leven! Er was veel enthousiasme en mensen gebruikten hun gaven om mensen in andere gebieden te helpen. Dat bracht zoveel vreugde in onze gemeente! Het is erg stimulerend om iemand hulp te kunnen bieden, en niet alleen te ontvangen.

Het is echt zaliger te geven dan te ontvangen. Gevers zijn de gelukkigste mensen. De liefde dringt hen, ze beginnen te geven … Als je een kom rijst schenkt aan een kind dat anders niet zou eten – dat is geweldig! Het helpen van de armen brengt een grote glimlach op hun gezicht. Dat geeft een kick! Of om onderwijs te geven aan gelovigen elders, die dat als een spons opzuigen – ‘Dat wist ik niet!’ Van die basale dingen … Om jouw gave, welke je ook hebt, elders ter wereld in te zetten.

Dat is zo belangrijk. Veel mensen denken: ‘Er is zoveel nood hier, dat wij geen aandacht hoeven te schenken aan de rest van de wereld.’ Maar als wij echt gaat stilstaan bij de noden wereldwijd, opent de Heere onze ogen in een nieuwe manier voor de nood dicht bij ons.

In mijn gemeente te Birmingham zijn vruchtbare plaatselijke bedieningen geboren uit overzeese periodes. Mensen draaiden elders ter wereld mee in de bediening, en beseften vervolgens: ik kan in mijn eigen straat precies hetzelfde doen! Daarom is het geen of/of. Het stijgt daarbovenuit.

Daarom wil ik jou aanmoedigen, als je deze stof met je pupil of kring doorneemt, om hen te helpen nadenken: ‘Hoe kan ik bidden voor ons land, voor de wereldwijde kerk?’ Verwerk dat in jouw onderwijs over gebed, en in jullie gezamenlijk gebed.

Was jullie gebedstijd de achterliggende weken vooral gericht op de stof van die week? Of baden jullie ook om de komst van Gods koninkrijk, en voor onze broeders en zusters wereldwijd die met allerlei moeilijkheden geconfronteerd worden? Sommigen worden vervolgd vanwege hun geloof!

Bidden dus, en geven. Hoe gebruiken wij ons bezit ten dienste van onze broeders en zusters wereldwijd? Wij horen bij de rijkste mensen ooit, en wij hebben broeders en zusters die honger lijden. In discipelschapstraining moeten wij bewust nadenken over ons geefgedrag.

Een van de effectiefste middelen in discipelschapstraining zijn short term projecten. Het idee daarvan is dat je de gemeente elders ter wereld gaat helpen, en de verspreiding van het Evangelie daar. Maar als jij samen met je pupil zoiets doet, verandert er veel in het leven van jullie allebei. Ik zeg altijd: ‘In één week overzee kan ik iemand verder helpen groeien in Christus, dan in een jaar hier thuis.’ Want er is zoveel te doen.

Denk er eens over na of jij samen met jouw pupil of kring zo’n short term project kunt doen, en elders ter wereld kunt helpen het Evangelie te verspreiden. Misschien kan je dat een plek geven in jullie discipelschapsrelatie.

Ja. En ook dicht bij huis kunnen zij dingen doen. Dan kost het jullie geen reisgeld. Denk samen na over de mogelijkheden. Ik werk momenteel met veel ex-verslaafden. Sommigen leven nog op straat. Zij hebben weinig en leven van staatssteun. Maar als ik hen laat zien wat er in Ethiopië of Cambodja gebeurt, zeggen ze: ‘Zo arm ben ik niet; ik kan deze mensen zelfs helpen.’
Dit draagt zelfs bij aan hun eigen heling. Ze denken: ‘Ik dacht enkel aan mezelf. Ik dacht dat niemand het slechter had dan ik. Nu zie ik dat ik zelfs anderen kan helpen.’ En juist dat helpt mee aan hun eigen heling. ‘Ik heb een doel in mijn leven! Dit is geweldig! Dit geld dat ik eigenlijk aan een maaltijd of drankje wilde besteden, kan ik opzijleggen om iemands leven te helpen redden.’ Die vreugde zie ik ontstaan in hun leven.

Nog één ander belangrijk punt. Het ‘discipelen maken’ draait volledig om het Evangelie. Wereldwijd zijn er bijna tweemiljard mensen die het Evangelie nog nooit gehoord hebben. Dat moet(en) jouw pupil(len) weten. Er zijn vele miljoenen mensen die het goede nieuws van Christus nog niet één keer gehoord hebben. Denk in jullie discipelschapsrelatie dus na over de vraag: ‘Hoe kan mijn leven bijdragen aan de verspreiding van het Evangelie?’

Dit is zo mooi aan discipelschapstraining. De gemeente heeft een wereldwijde missie; hoe kunnen wij meehelpen het Evangelie bekend te maken tot aan de einden der aarde? Jezus zegt: ‘Maak discipelen.’ Wanneer wij dat doen, maken wij deel uit van Zijn plan voor de wereldwijde Evangelieverspreiding. Daarom mogen jij en jouw pupil(len) met veel vertrouwen nieuwe discipelen maken. Want op die manier zal het Evangelie de einden der aarde bereiken.

Het bericht De wereldwijde kerk verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Wat geloof jij over dit Boek?

Luister dus goed, neem de tijd, laat hen eerlijk zijn. Zeg gewoon: ‘Wat geloof jij over dit Boek? Geloof je echt dat dit van God komt? Net zo overtuigend als wanneer je Gods stem zou horen?’ Dan benader je het Woord op een andere manier! Laat het hen vertellen en bespreek hun vragen. Misschien behandel jij dit materiaal met iemand die nog niet gelooft, maar er wel over wil nadenken. Dan wil je daar beginnen. Niet bij de veronderstelling dat de Bijbel het gezaghebbende, onfeilbare Woord van God is. Als iemand dat niet gelooft, moet je beginnen waar hij zich bevindt. Maar je doel is dat hij gaat beseffen (en vooral iemand die Christus al volgt): ‘Wij bestuderen dit Boek niet voor opties om te overwegen. Wij bestuderen dit Boek voor bevelen om te gehoorzamen.’ Help hen het doel van de Bijbel te begrijpen. Daar gaat deze les grotendeels over. Opdat zij inzien: ‘Dit Boek is niet bedoeld als antwoordenboek voor al onze vragen.’

Soms denken mensen dat de Bijbel al onze vragen beantwoordt. Dat is gewoon niet waar. Het dagelijks leven in de 21e eeuw omvat allerlei zaken die de Bijbel niet direct bespreekt. Wél vertelt de Bijbel het grote verhaal: Hoe God een volk verlost, voor Zijn heerlijkheid en door Zijn genade. Hoe Hij Zichzelf daarin openbaart. En dat Hij zegt: ‘Dit zijn de geboden om bij te leven, waardoor je vreugde en licht vindt.’ Daarom lezen wij de Bijbel dus. Niet om de Schrift zodanig te verdraaien dat zij al onze vragen beantwoordt. Wij zeggen: ‘Ik wil mij onderwerpen aan wat God gezegd heeft, en gaandeweg God steeds beter leren kennen.’

Een Boek dat liefde doet toenemen

Het gaat ook over liefde. Wanneer je dit Boek bestudeert, zou je liefde voor God moeten toenemen. Maar ook: je onderwijst anderen omdat je hen liefhebt. Korinthe waarschuwt dat onze kennis van dit Boek, van de waarheid, ons arrogant kan maken als wij onszelf niet in liefde aan anderen geven. Wees dus voorzichtig als je dingen leert. En als je onderwijst, zorg dan dat je leerlingen niet steeds arroganter worden: ‘Ik weet nu zoveel van de Bijbel!’ Vraag hen: ‘Wat jij leert, geef je dat door aan iemand anders, omdat je hem liefhebt?’ Je maakt discipelen omdat je hen liefhebt. Je onderwijst hen uit Gods Woord omdat je hen liefhebt. En terwijl je naar hen luistert denk dan niet: ‘We moeten naar de volgende les.’ Want misschien spreek je met iemand die nog niet gelooft dat dit werkelijk Gods Woord is. Misschien kunnen apologetische boeken behulpzaam zijn. Vroeger las ik het boek ‘Evidence That Demands A Verdict’ van Josh McDowell. Ik las bepaalde feiten en dacht: ‘Dat wist ik niet!’ Ik zag hoe hij profetieën uitlegde en was onder de indruk. Er zijn nu meer van dat soort boeken. ‘The Case for Faith’, ‘The Case for Christ’. We hebben wat van dat soort materiaal online gezet. Precies. Je kunt deze lessen even onderbreken en zeggen: ‘Als je niet gelooft dat dit echt Gods Woord is, moeten we ons daar eerst in verdiepen. Laten we even stoppen met ‘Vermenigvuldigen’. Het heeft geen zin hiermee verder te gaan voordat we dit duidelijk hebben. Want nu bestudeer je iets waar je niet eens in gelooft.’ Neem genoeg tijd hiervoor.

Samen verdiepen

We moeten Gods Woord op de juiste manier benaderen. Daarom is dit zo’n fundamentele les. In het vervolg bespreken we de verhaallijn van de Schrift. Maar als niet duidelijk is waarom wij de Bijbel bestuderen, waarom de Bijbel zo belangrijk is in discipelschapstraining, dan verzanden we in de modder. Dat is een recept voor verwarring in de volgende lessen. Dan zien we niet waar het om gaat. Zorg dus dat dit helder is. Eén laatste gedachte: schiet niet in de verdediging. Soms doen we dat als mensen vragen stellen. Maar we willen een sfeer scheppen waarin mensen hun twijfels op tafel leggen, zodat jullie die samen bespreken kunnen. Wees daar niet bang voor. Laat ze maar vertellen. ‘Laten we ons hier samen in verdiepen, want ik weet het antwoord ook niet precies. Ik moet het ook onderzoeken.’ Bespreek hun vragen en leer zo samen. En opnieuw: vertrouw dat de Heilige Geest jou in de juiste richting zal leiden. Als jij naar deze waarheid zoekt, zal God die aan jou geven. En geniet met volle teugen van het bestuderen van Gods Woord.

Het bericht Waarom zou je Bijbelstudie doen? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

‘Opeens lagen ze allemaal geknield’

Ik sprak over het ‘Maak discipelen’ met enkele broeders en zusters in ondergrondse huisgemeenten in Azië. Vooral één daarvan herinner ik me goed. Dagelijks deden we urenlang Bijbelstudie. Ik was geneigd te zeggen: ‘Laten we de Bijbel opendoen bij X en beginnen.’ Maar zij zeiden: ‘Wij willen eerst bidden.’ Ik dacht: ‘O, goed, een kort gebed en dan duiken we in het Woord.’ Maar man, opeens lagen ze allemaal geknield. Ze riepen het uit tot God en prezen Hem. Toen smeekten ze om inzicht om Zijn Woord te kennen, Hem beter te kennen, en zelfs om gehoorzaamheid aan Hem, ondanks de prijs die zij moeten betalen als ze Hem volgen. Dat herinnerde mij eraan: Dit Boek moet bestudeerd worden met gebed, verlangen en liefde tot God. Volkomen afhankelijk van de leiding door Zijn Geest. En met gewilligheid: ‘Heere, wij openen Uw Woord. Help ons begrijpen wat er staat, en help ons vervolgens gehoorzamen.’

Bidden gaat voor Bijbellezen

Voordat we de Bijbel lezen, willen we bidden: ‘Heere, help ons om dit Woord niet alleen te horen, maar het ook te doen.’ Het zou geweldig zijn als jij dit deze week daadwerkelijk met je leerling(en) doet. ‘We gaan deze vijf verzen bestuderen, maar laten we eerst bidden.’ En dan samen oprecht dringend bidden: ‘God, wij gaan dit lezen, maar we zullen het niet goed begrijpen tenzij U ons verlicht. Open onze ogen, help ons dit te begrijpen!’ Bestudeer het Woord ná een tijd van bidden en smeken. Door dit samen met je leerling te doen, geef je hem het goede voorbeeld. Velen van ons hebben dat nog nooit gedaan; echt God smeken, met dat diepe besef: ‘God, U moet dit gebed verhoren, want wij willen de waarheid in dit Boek kennen.’ En bid nadien: ‘God, nu weten wij wat dit betekent. Nu hebben we U opnieuw nodig, want nu moeten we het gaan doen.’ Daarom moet je weer bidden: ‘God, help mij, want dit is zo’n groot bevel, dit kan ik uit mezelf niet doen; ik heb Uw Geest weer nodig.’ En doe dat niet alleen deze les. Als je dit nog niet doet, laat het dan vanaf vandaag een vast onderdeel van jullie tijd samen zijn. Zij moeten leren dit Woord biddend te lezen, met het besef van onze dringende behoefte aan genade en kracht om te gehoorzamen. Laat die gezindheid jullie Bijbelstudie en gesprekken voortaan doortrekken. Dit is zó belangrijk.

Het bericht Bijbelstudie: biddend en gehoorzaam verscheen eerst op Geloofstoerusting.

De tekst heeft betekenis

Wij moeten onze verantwoordelijkheid nemen. Vaak gebeurt het, dat een groepje mensen een Bijbelgedeelte leest en dan vraagt: ‘Wat betekent dit voor jou? En voor jou? En voor jou?’ Alsof de tekst allerlei verschillende betekenissen heeft. De Schrift kan absoluut op meerdere manieren toegepast worden in ons leven. Maar de Schrift heeft een duidelijke betekenis; een tekst betékent iets. En die betekenis is vandaag geen andere dan 2000 jaar geleden, toen de tekst opgeschreven werd. Daarom moeten wij op verantwoorde wijze lezen, en vragen: ‘Wat betekende deze tekst voor die mensen in de 1e eeuw?’ Daarna moeten wij (als het ware) een brug slaan: ‘Nu weten wij wat dit in hun context betekent. Wat is de toepassing daarvan voor ons vandaag?’

Bijbelstudie is een daad van aanbidding

Dat gaat niet vanzelf. En wij kunnen lui zijn. Ja, vaak zegt men iets als: ‘Het is niet geestelijk om dit te verstandelijk te bestuderen, alsof het een studieboek is!’ Ik wil daar juist voor pleiten. Volgens mij is het een daad van aanbidding om zoveel eerbied voor Gods Woord te hebben dat je het bestudeert, en er niets alleen over nadenkt. Je kunt gemakkelijk in een schoolse houding verzanden: ‘Dit is werk.’ In plaats dat je denkt: ‘Nee, dit is aanbidding! God zegt dat ik Hem moet liefhebben met heel mijn hart, ziel en verstand. Dit is aanbidding. God, ik gebruik dit verstand dat U mij gegeven hebt om hard te werken.’ Hij heeft ons bevolen om te studeren, om onszelf welbeproefd voor God te stellen. Niemand hoeft zich te schamen, want wij werken, wij studeren. Het omgekeerde is ook waar: als wij dat werk niet verzetten, onteren we God; dan verdraaien we Zijn Woord, zodat het een betekenis krijgt die God nooit bedoelde.

Een gevaarlijke neiging

Die gevaarlijke neiging hebben wij en onze leerlingen. Er is altijd die neiging om Gods Woord aan te passen aan wat wij fijn vinden. We kunnen Gods Woord aanpassen aan onze voorkeuren, tradities en levensstijl. Dat is gevaarlijk. We moeten voortdurend zeggen: ‘Hoe kan ik mijn voorkeuren, levensstijl en tradities aanpassen aan Gods Woord, in plaats van andersom?’ Wie dat nalaat, onteert God. Wie het wél doet, geeft God grote eer. Hier is het nodig dat jij je leerling kent. Is het een lui type, wil hij hier geen tijd in steken en komt hij daarom met het excuus: ‘Dat is niet geestelijk’? Of wil hij de Bijbel vooral verstandelijk bestuderen en laat hij geen enkele ruimte voor de Geest? Kent hij niet dat dringende besef: ‘Ik heb de Geest nodig’? Ook hier moet je de ander dus kennen en weten wij hij nodig heeft.

Leren Bijbellezen

En misschien is Bijbelstudie zo nieuw voor hem, dat je ‘X – Vermenigvuldigen’ opzij legt en zegt: ‘Laten we eerst een boek met Bijbelstudiemethoden doorwerken.’ Er zijn allerlei goede boeken om je te helpen bij dat verstandelijke aspect, om de geschiedenis achter dit Boek te leren kennen. Koop een goede Studiebijbel of iets dergelijks om meer te leren over de aanleiding en het doel van de auteurs, en over het correct uitleggen van de Bijbel. Dit is erg belangrijk in het maken van discipelen. ‘Ga en leer de mensen om alles wat Christus geboden heeft, te gehoorzamen.’ Wij moeten zorgen dat zij in staat zijn dit Boek te openen, zelfstandig, in afhankelijkheid van de Geest, vragen te stellen en dit Woord te begrijpen. Natuurlijk hebben onderwijzers een plaats binnen de gemeente, maar iemand mag niet altijd van andere mensen afhankelijk zijn om dit Woord dagelijks te lezen en begrijpen. Ze moeten zelfstandig ‘voedsel’ kunnen verzamelen, in afhankelijkheid van Gods Geest. Dat is van levensbelang in jouw onderwijs over Bijbelstudie. Jij rust hen toe om God te kennen, Hem lief te hebben, te aanbidden, en op hun beurt anderen te leren Bijbelstudie te doen. Dat sluit prachtig aan bij de vorige les. Biddend, gehoorzaam, verstandig en wijs het Woord bestuderen. Zoek naar manieren om dat voor te leven, en hen toe te rusten het geleerde zelf weer door te geven.

Het bericht Bijbelstudie: gebruik je verstand! verscheen eerst op Geloofstoerusting.