Voor die wervelwind was ik Psalm 119 aan het lezen. Hoewel ik het waardeerde, vond ik het toch langdradig, saai en verschrikkelijk herhalend. Mijn houding veranderde in de put. Die woorden voelden nu als karton op goede dagen, lege beloften op gemiddelde dagen en gruwelijk sarcasme op slechte dagen. Ik had de Heere gezocht en was trouw geweest aan Zijn Woord, toch werd ik beschaamd (Psalm 119:2, 6). Ik vroeg me af of Gods beloften waar waren of dat ze me zouden teleurstellen, net zoals de rest van mijn leven gedaan had.

Mijn ziel kleeft aan het stof

Omdat er niets anders was om naar toe te gaan bleef ik Psalm 119 maar lezen en lezen, op zoek naar hoop en licht. Ik weet nog wanneer ik het vond.

Ik was aan het huilen, op zoek naar verlichting, toen ik las ‘Mijn ziel kleeft aan het stof; maak mij levend overeenkomstig Uw Woord’ (Psalm 119:25). Deze woorden kregen opeens een nieuwe betekenis. Ik bad ze en vroeg of God mij nieuw leven wilde geven door Zijn Woord omdat ik mij uitgewrongen voelde, meer dan ik aan kracht had. Ik wist niet of er iets was dat mij kon doen herleven.

Ik begon een lijst te maken met de voordelen van Gods Woord genoemd in Psalm 119, waarbij ik ook de nuances opmerkte waar ik eerder overheen las. Dat waren beloften waar ik me aan vast kon klampen, zekerheden dat God door Zijn Woord tot mij zou spreken om mij te onderwijzen, te troosten en mij te zenden. Vanaf toen las ik niet alleen de Psalm, ik bestudeerde het, markeerde het, memoriseerde het en ik mediteerde erover. Ik herhaalde de verzen richting God tijdens de dag en bad ze als ik ’s nachts wakker lag.

Zonder Gods Woord, dat mij herinnerde aan waarheid, had ik mij hopeloos gevoeld. Maar omdat ik wist dat God mij verdrukte in Zijn trouw (Psalm 119:75), geloofde ik dat Hij het goede uit mijn pijn naar boven zou halen.

Woorden die ik nodig had

Psalm 119 verzekerde mij dat ik alles wat ik nodig had kon vinden in de Schrift. Elke ochtend, voordat ik ook maar een woord gelezen had, bad ik: ‘Ontsluit mijn ogen en laat mij aanschouwen de wonderen van Uw wet’ (Psalm 119:18). Ik had woorden nodig om mijn verdriet te uiten en vond ze in Davids vragen: ‘Mijn ogen zijn bezweken van verlangen naar Uw belofte, terwijl ik zei: Wanneer zult U mij troosten? … Hoeveel zijn de dagen van Uw dienaar? Wanneer zult U gericht oefenen over mijn vervolgers?’ (Psalm 119:82, 84).

God hoorde mijn roepen en beloofde mij dat Zijn Woord mij wijsheid zou geven (Psalm 119:66), en richting, als het mijn pad verlicht (Psalm 119:105). Het gaf mij hoop (Psalm 119:49), en het troostte mij in mijn pijn (Psalm 119:50). Ik voelde Gods vastberaden liefde (Psalm 119:76), toen Hij mij kracht gaf (Psalm 119:28) en mij vervulde met vreugde en vrede die mijn verdriet konden weerstaan (Psalm 119:111, 165).

Zonder Gods Woord, dat mij herinnerde aan waarheid, had ik mij hopeloos gevoeld. Maar omdat ik wist dat God mij verdrukte in Zijn trouw (Psalm 119:75), geloofde ik dat Hij het goede uit mijn pijn naar boven zou halen.

Mijn enige constante

Elke dag leidde God mij precies waar ik naartoe moest. Ik kende Jeremia 29:11 altijd al (‘Ik immers, Ik ken de gedachten die ik over u koester, spreek de HEERE. Het zijn gedachten van vrede en niet van kwaad, namelijk om u toekomst en hoop te geven.’) maar ik had nooit gerealiseerd dat deze woorden geschreven waren aan mensen in ballingschap, gevangen in een plaats waar ze niet wilden leven. De ontmoediging die zij ervoeren spiegelde zich in die van mij.

Ik had mensen gehoord die God vroegen om duidelijk te zeggen, ‘Dit is de weg, bewandel die,’ maar ik had nooit opgemerkt dat in Jesaja 30, verdrukkingen en moeilijkheden plaatsvinden voordat God duidelijk richting geeft. De profeet zegt: ‘De Heere zal u wel geven brood van benauwdheid en water van verdrukking, maar uw leraren zullen zich niet langer verbergen: uw ogen zullen uw leraren zien. Met uw eigen oren zult u een woord van achter u horen: Dit is de weg, bewandel die. Dit voor het geval u naar rechts of naar links zou gaan’ (Jesaja 30:20-21).

Ik voelde me hopeloos en twijfelde of verandering wel mogelijk was. Maar toen las ik dat God ‘de doden levend maakt en de dingen die niet zijn, roept alsof zij zijn’ (Romeinen 4:17). In mijn wanhoop las ik de Bijbel met nieuwe ogen. Sindsdien verwachtte ik alles wat ik echt nodig had voor de dag te vinden in Gods Woord en las ik tot ik het gevonden had. Ik was de volhardende weduwe, de handelaar op zoek naar parels.

Vanaf toen benaderde ik mijn stille tijd met verwachting. God zelf zou mij ontmoeten. God zou mij onderwijzen. God zou mij troosten. Zijn Woord werd mijn enige constante, een onverplaatsbare rots waar ik op kon staan toen mijn leven voelde als drijfzand.

Mijn redding uit de put

Daarnaast vond ik niet alleen dat wat nodig was om elke dag te overleven, ik vond ook rotsvaste beloften die een bevestiging vormden voor dat wat ik aan het leren was. Deze waarheden openbaarden het grotere plaatje van wie God was en hoe Hij aan het werk was in mijn leven. Langzaam kreeg ik meer perspectief en zag ik dat God niet alleen mijn dagelijkse nood verzorgde.

Terwijl ik de dagelijkse portie Bijbel die God mij gaf tot me nam, zag ik hoe die teksten een onderling verband hadden, samen kwamen en een stevig koord vormden. Het was dat koord dat mij uit de put trok. Dat koord verzekerde mij dat mijn beproevingen en moeiten een glorieus doel en einde kenden.

Door geloof vertrouwde ik erop dat alle dingen zich ten goede van mij werken en God volledig vóór mij is. Hij Die Zijn eigen Zoon niet spaarde gaf mij, om niet, in alles het beste van Zichzelf (Romeinen 8:28-32).

Gods Woord werd veel waardevoller voor mij in mijn lijden en heeft mij vreugde gegeven in mijn donkerste dagen.

Gods Woord werd veel waardevoller voor mij in mijn lijden en heeft mij vreugde gegeven in mijn donkerste dagen. Zoals Jeremia kan bevestigen, zelfs als hij treurt om zijn moeilijkheden: ‘Zodra Uw woorden gevonden werden, at ik ze op. Uw Woord was mij tot vreugde en tot blijdschap in mijn hart’ (Jeremia 15:16). Zelfs in onze beproevingen, of misschien wel in het bijzonder in onze beproevingen, zal Gods onveranderlijke Woord ons doen herleven en ons leiden zodat we getroost kunnen worden met ‘het gras verdort, de bloem valt af, maar het Woord van onze God bestaat voor eeuwig’ (Jesaja 40:8).

Het bericht De kracht van Gods Woord in mijn put van wanhoop verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Dit onderzoek schat dat ongeveer 70% van de middelbare scholieren die naar de universiteit gaan en zichzelf christen noemen met weinig tot geen geloof zullen vertrekken. Deze studenten keren gewoonlijk niet terug naar hun geloof, zelfs niet na het afstuderen, gezien dit onderzoek voorspelt dat 80% van degenen die in de kerk zijn grootgebracht, ‘onthecht’ zullen zijn tegen de tijd dat ze 29 zijn.

Word jij een van de 80%? Zal jij je geloof verlaten als je wordt omringd door leeftijdsgenoten die God niet kennen? De meeste mensen nemen aan dat hun jonge geloof hen door hun leven zal dragen. Koning Joas deed dat waarschijnlijk wel. Hij begon op 7-jarige leeftijd te regeren en hij ‘deed wat juist was in de ogen van de HEERE, al de dagen van de priester Jojada’, de leermeester van koning Joas en zijn meest vertrouwde adviseur (2 Kronieken 24:1-2).

Toen Jojada in leven was, volgde Joas trouw de wetten van God en zorgde ervoor dat anderen dat ook deden. Hij inspireerde zelfs anderen om vreugdevol te geven aan God: ‘Toen verblijdden zich alle leiders en heel het volk, en zij brachten het geld bijeen en wierpen het in de kist, totdat men gereed was’ (2 Kronieken 24:10). Joas zijn geloof leek zeker oprecht.

Veel te gemakkelijk weggeslingerd

Maar toen Jojada stierf, wendde Joas zich tot zijn collega’s. Toen de prinsen van Juda Joas kort na de dood van Jojada kwamen bezoeken, luisterde de koning naar hen. Nadat de prinsen ‘zich neerbogen voor de koning’ (2 Kronieken 24:17), wat waarschijnlijk betekende dat ze hem vleiden, verliet Joas het huis van de Heere en draaide zich om, om afgoden te dienen. Deze ‘vrienden’ hebben hem misschien overtuigd dat ze ruimdenkend waren en in contact stonden met de populaire cultuur, en dat Jojada te strikt en ouderwets was geweest. Joas luisterde naar hen en keerde alle goede dingen die hij eerder had gedaan terug, en vermoordde zelfs Jojada’s zoon Zacharia toen hij werd ondervraagd.

Joas laat ons zien dat het niet uitmaakt hoe goed we beginnen in het christelijke leven; het maakt uit hoe we eindigen.

Dit gedrag lijkt een schokkende ommekeer, maar het laat zien dat koning Joas waarschijnlijk had vertrouwd op Jojada, en niet op God. Zijn geloof was niet van hemzelf. Omdat hij geen persoonlijke overtuiging had, werd hij gemakkelijk beïnvloed door trouweloze mensen om hem heen. God beoordeelde hem vanwege zijn slechtheid en hij werd snel daarna vermoord door zijn eigen dienaren. Joas laat ons zien dat het niet uitmaakt hoe goed we beginnen in het christelijke leven; het maakt uit hoe we eindigen.

Voor eerstejaars en hogerejaars

Velen van ons zijn sterk begonnen. We gingen ervan uit dat we altijd trouw zouden blijven zolang we werden opgevoed met de juiste waarden en betrokken bleven in de kerk. Ik geloofde dat. Ik had een passie voor de Heere op de middelbare school en universiteit, maar toen ik me verdiepte in mijn carrière, werd mijn kerkbezoek sporadisch en mijn tijd met God zeldzaam en gehaast.

Ik merkte dat hoe minder tijd ik met de Heere doorbracht, hoe minder ik Hem wilde leren kennen. Mijn ongelovige collega’s waren mijn beste vrienden. Oorspronkelijk hoopte ik mijn geloof met hen te delen, maar in plaats daarvan gaven ze hun geestelijke onverschilligheid aan mij door. Ze hadden een subtiele maar diepgaande invloed op mijn prioriteiten. Toen mijn geloof verwaterde, voelde het lezen van de Bijbel en naar de kerk gaan meer wettisch dan leven gevend. Pas toen ik met echt lijden werd geconfronteerd, werd mijn geloof weer belangrijk.

Of je nu eerstejaars student bent of een hogerejaars, als je gaat studeren zit je op een kwetsbare plek. Het is gemakkelijk om aan te nemen dat je betere geestelijke disciplines zult ontwikkelen en later betrokken zult raken in de christelijke gemeenschap. Maar als je stoeit met de uitdagingen van het leven, is het verleidelijk om het zoeken van God uit te stellen tot je je meer thuis voelt, waarbij je onbedoeld in de gewoonten valt van de verloren mensen om je heen. De verschuiving is geleidelijk en vaak onmerkbaar.

Drie manieren om niet te dwalen

Dus, wat kun je doen, met Gods hulp, om bij de 20% te horen die in de kerk wordt opgevoed en trouw blijft door de studententijd heen tot in de twintig?

Ten eerste, ga er niet vanuit dat je niet afdrijft – of dat wanneer je wegdrijft, je uiteindelijk terug zult komen. We zijn allemaal kwetsbaar. Vraag God dagelijks om een blijvende passie voor Hem. Vraag Hem om alleen vreugde in Hem te geven. Vraag Hem nu om te voorkomen dat je hart dwaalt.

Ten tweede, blijf nauw verbonden met God. Het klinkt misschien afgezaagd, of zelfs wettisch, maar het lezen van de Bijbel en bidden zijn echt de eenvoudige sleutels tot het christelijke leven. Terwijl je leest, focus je en let op, in plaats van gedachteloos de woorden te door te komen om het van je ‘lijstje af te vinken’. Ik ben dol op het gebruik van een bijbelleesplan omdat het elke ochtend het getwijfel over wat ik zal lezen uit de weg gaat. Ik raad het ‘Discipleship Journal-plan’ aan. Als je regelmatig de Bijbel leest en voor de eerste keer, begin dan elke dag met het lezen van de boeken uit het Nieuwe Testament. Lees met pen en papier, noteer inzichten, vragen en observaties en vraag God om je ogen te openen om de waarheid te zien en om Zijn woorden levend voor je te maken (Psalm 119: 18).

De mensen om ons heen beïnvloeden ons veel meer dan we ons realiseren.

Ten derde, zoek echte christelijke gemeenschap. Sluit je aan bij een kerk en een kleinere studiegroep of evangelisatiegroep op de campus. Maak bewust christelijke vrienden en breng tijd met hen door. Het hebben van goede christelijke vrienden op school vermindert de druk om te conformeren. De mensen om ons heen beïnvloeden ons veel meer dan we ons realiseren. Koning Joas is een levendig voorbeeld van hoe gemakkelijk het is om je geloof te verlaten wanneer je omringd bent door de verkeerde mensen.

Geïmproviseerde heiligen

Charles Spurgeon, een Londense prediker die leefde rond 1800, zei ooit:

Oh, wat is de stad Londen een zeef geweest voor velen zoals Joas! Velen kan ik mij herinneren wiens verhaal als volgt was: ze waren altijd in het huis van God geweest … en iedereen rekende hen als christenen – en toen kwamen ze naar Londen. Eerst gingen ze … naar een nederige plek waar het evangelie werd gepredikt.

Maar na verloop van tijd dachten ze … ze werkten de hele week zo hard dat ze zondag een beetje de frisse lucht in moesten; en langzamerhand vonden zij metgezellen die hen, beetje bij beetje, van het pad van integriteit en kuisheid leidden, totdat de ‘goede jongeman’ net zo gemeen was als iedereen in de straten van Londen; en hij die een heilige scheen te zijn, werd niet alleen een zondaar, maar ook de maker van zondaars.

Niemand van ons is immuun voor langzaam afglijden van God. Zoals we zien uit het leven van koning Joas, zelfs als we een uiterlijk christelijk leven leiden, is het gemakkelijk om te leven zoals degenen om ons heen. Maar degenen die Christus echt kennen, kunnen niet wegvallen. Zoals 1 Johannes 2:19 zegt: ‘want als zij uit ons geweest waren, dan zouden zij bij ons gebleven zijn.’ Degenen die het geloof verlaten hebben het nooit echt bezeten, maar, zoals John Calvijn zei, ‘hadden slechts een lichte en een voorbijgaande smaak ervan.’

Zal jij wegvallen?

Zul je tijdens je studie vallen? Je kunt tegen de stroom vechten en je vasthouden aan God. Ten eerste: ‘Onderzoek uzelf of u in het geloof bent, beproef uzelf. Of weet u niet van uzelf dat Jezus Christus in u is? Of het moet zijn dat u op enigerlei wijze verwerpelijk bent’ (2 Korinthe 13: 5). Vraag jezelf af of Jezus je schat is of dat je alleen het geloof van de mensen om je heen leent. Als je twijfelt, leg je dan toe op het volgen van Christus zo hard als je kunt.

Vraag jezelf af of Jezus je schat is of dat je alleen het geloof van de mensen om je heen leent.

Maar, als je echt de Heere kent en de bewijzen van de verandering van de genade in je leven ziet, wees dan niet bang dat je zult vallen. Hij zal je vasthouden. Hij zal je versterken en je helpen. Hij zal je verdedigen met Zijn rechtvaardige rechterhand (Jesaja 41:10). Als jij de zijne bent, dan kun je er zeker van zijn ‘dat Hij Die in u een goed werk begonnen is, dat voltooien zal tot op de dag van Jezus Christus.’ (Filippenzen 1:6).

Het bericht Ga jij je geloof verliezen ** tijdens je studie? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Ik heb het woord mislukking overal in mijn dagboeken gekrabbeld. Ik heb me afgevraagd of de duisternis ooit zou oplichten. En ik heb bittere tranen gehuild door ogenschijnlijk eindeloze nachten.

Dat was tijdens de zwartste tijd in mijn leven. Ik voelde me waardeloos. Depressief. Verkeerd begrepen. Maar ik zou die tijd van falen niet verruilen voor wat dan ook in deze wereld. Hoewel ik het niet zou willen herbeleven, hebben de dingen die ik erin heb geleerd het pad van mijn leven veranderd.

Ik had mezelf lang gedefinieerd aan de hand van mijn prestaties. Wat ik deed en hoe ik het deed, bepaalde mijn waarde. Ik ging als de beste leerling van de middelbare school af. Na mijn studie en het behalen van mijn master, heb ik mijn carrière ingeademd, altijd klaar voor de volgende promotie. Na het starten van een gezin, verlegde ik mijn focus naar het zijn van een geweldige vrouw en moeder. Ik maakte gastronomische maaltijden voor mijn familie en vrienden, nam foto’s van elke adem van mijn kinderen, en maakte plakboeken om elke gebeurtenis te herdenken.

Ik luisterde naar mijn man, bad voor hem en maakte tijd vrij om samen te zijn. Ik plantte elke vrijdag gezinsavonden, leidde Bijbelstudies met mijn kinderen en gaf ze jarenlang thuis onderwijs. Ik had regelmatig stille tijd, doceerde vrouwenbijbelstudie en begeleidde vrouwen over het huwelijk.

Het leek allemaal goed te werken. En toen stopte dat ineens. Op een dag viel alles uit elkaar.

Mijn man vertrok naar een andere vrouw met een lijst aan tekortkomingen die ik had als echtgenote. Mijn kinderen liepen in boosheid weg van God en benadrukten mijn falen als ouder. Ons huis werd een plaats van woede en spijt, het tegenovergestelde van het heiligdom dat het eens was. Mijn armen begonnen te falen vanwege post-polio en dus moest ik stoppen met koken, scrapbooking en entertainen en me concentreren op zelfzorg.

Mijn professionele prestaties leken waardeloos, of zoals een voormalig klasgenoot zelfs plaagde: “Dus wat ben je nu aan het doen – gewoon thuis blijven? Je hebt aardig wat geld uitgegeven aan diploma’s die je niet eens gebruikt!”

Ik plaatste vraagtekens bij mijn bediening. Vroeg God nog steeds van me om te onderwijzen? Ik wist dat gescheiden vrouwen vaak niet welkom waren in het christelijk leiderschap.

Alles waarvoor ik had gewerkt was verdwenen. Alles wat ik had gewaardeerd viel uiteen. Alles dat me vreugde bracht, werd vernietigd.

Alles behalve God.

God was alles wat ik kon vasthouden in die donkere dagen. Het was pijnlijker dan ik zelfs kan verwoorden. Mijn vrienden en familie verzamelden zich om me heen, maar vanbinnen was ik stervende.

Deze buitengewone mislukking vaagde alles weg waar ik me aan vasthield. Die uiterlijkheden waardoor ik me zelfgenoegzaam voelde in mijn comfortabele christelijke leven. Mijn menselijke inspanning om het goed te doen. En het was in het verlies van al die externe decoratie, in de vernietiging van die prestaties die me eerder hadden gedefinieerd, dat God de diepste plekken in mij raakte. Ik had Hem nu nodig op manieren die ik nooit eerder nodig had.

Mijn wandel met God was de meest echte die ik ooit heb gehad. Er was niets om achter te verbergen. Niemand dacht dat ik mijn leven op orde had. Ik had geen schijn die ik kon ophouden. Alles was blootgelegd. En ik begon langzaam te beseffen dat deze epische mislukking een enorm geschenk was. God liet me zien dat zelfs als alles wat ik had werd weggenomen, Hij nog steeds genoeg zou zijn. En als gevolg daarvan werd ik minder bang voor de toekomst en had ik meer vertrouwen in God.

God liet me zien dat zelfs als alles wat ik had werd weggenomen, Hij nog steeds genoeg zou zijn. En als gevolg daarvan werd ik minder bang voor de toekomst en had ik meer vertrouwen in God.

Omdat mijn leven werd getest door tegenspoed en falen, kreeg ik een duidelijker beeld van wie ik was. Het was niet gebaseerd op mijn prestaties. Wat mensen van mij dachten. Wat ik deed of had gedaan.

Mijn identiteit was gebaseerd op Christus.

Het was midden in die donkere tijd dat ik begon te schrijven. Ik had nog nooit iets formeels geschreven, maar ik wilde delen wat God me had geleerd. Niet gebaseerd op wat ik had gedaan, maar op wat Hij had gedaan.

Mijn bediening was geboren uit mijn mislukkingen. Uit het verlies van alles wat ik waardeerde. En het vertrouwen op Gods buitengewone genade. Mijn successen in het leven hebben me nooit veiligheid gegeven. Integendeel, ze hebben me onder druk gezet om te blijven slagen. Maar falen heeft me een innerlijk zelfvertrouwen gegeven. Het heeft me over mezelf geleerd. Over mijn hart. Wat ik waardeer. Waar ik op kan leunen. Wat kan en zal worden geschud. En wat onwrikbaar was.

Wat God doet met ons falen is wat er echt toe doet. Hij gebruikt onze mislukkingen op opmerkelijke manieren wanneer we onszelf aan Hem toevertrouwen.

We falen allemaal. Soms op grote openbare manieren. En vaker op kleine dagelijkse manieren. Maar wat God doet met ons falen is wat er echt toe doet. Hij gebruikt onze mislukkingen op opmerkelijke manieren wanneer we onszelf aan Hem toevertrouwen.

We zien dat in de Bijbel. David zondigde tegen God toen hij besloot een telling te houden, zijn volk te tellen in plaats van op God te rekenen. God strafte hem en in Davids berouw bouwde hij een altaar op de dorsvloer van de Jebusiet Aurana. En het was precies op die grond, de plaats van Davids falen en berouw, dat de tempel van de Heer werd gebouwd.

Gods tempel in Jeruzalem, de heiligste plaats waar Hij met de mens op aarde zou wonen, werd gebouwd op grond van menselijk falen. Wij hebben Gods niets aan te bieden. Hij is niet geïnteresseerd in onze prestaties. Hij wil ons hart. Onze bekering. Onze afhankelijkheid van Hem.

God doet zijn meest buitengewone werk als we niet op onszelf kunnen vertrouwen. Wanneer we ons realiseren dat het niet om ons gaat. Wanneer we op Jezus leunen.

Op dit moment woont God niet in een tempel die door menselijke handen is gemaakt. Hij woont in ons. En op dezelfde manier is Gods grootste werk in ons gebaseerd op onze mislukking. God doet zijn meest buitengewone werk als we niet op onszelf kunnen vertrouwen. Wanneer we ons realiseren dat het niet om ons gaat. Wanneer we op Jezus leunen.

En verbazingwekkend genoeg gebruikt God onze mislukkingen om Zijn goedheid en genade en toereikendheid te tonen aan een wereld die wanhopig de kracht van God moet zien in een leven dat van Hem afhankelijk is.

Gods genade is genoeg voor mij. En Zijn kracht wordt volbracht in mijn zwakheid.

Het bericht De zegen van mislukking verscheen eerst op Geloofstoerusting.

De calvinistische opvatting dat God al ons lijden heeft voorbestemd, vindt ze onmenselijk. Volgens haar gaat dit volledig tegen Gods liefdevolle karakter in – het is op z’n best kwetsend en op z’n slechtst wraakzuchtig. Persoonlijk kan ik het niet méér met haar oneens zijn.

De gereformeerde theologie heeft me een levengevende hoop gegeven na onuitsprekelijk verdriet. Ik begrijp dat het wreed klinkt om te zeggen dat God de dood van mijn zoontje heeft gewild. Maar geloven dat mijn zoon tegen Gods wil in stierf, is veel erger. Dat zou betekenen dat God de touwtjes niet in handen heeft, dat het kwaad uiteindelijk kan winnen en dat mijn toekomst onzeker is. Bovendien zou het betekenen dat de dood van mijn zoon toevallig was. Zinloos. Zonder doel.

Ik kan me echt geen scenario voorstellen wat nog deprimerender is. Als iemand die tegenspoed heeft doorstaan, is het mijn grootste troost te weten dat God soeverein is. Hij heeft al mijn beproevingen voorbestemd, en daarom heeft mijn lijden een doel.

Het laatste woord

Doel.

Dat ene woord verandert alles. Het troost me als pijn me omhult en duisternis mijn beste vriend is. God verblijdt Zich niet in mijn lijden, maar weent met mij zoals Hij dat in Johannes 11 deed. Maar Zijn tranen zijn niet het enige dat Hij me geeft. Hij geeft me hoop en zekerheid dat mijn lijden niet tevergeefs is. Net zoals Jezus met Maria huilde voordat hij Lazarus opwekte (Johannes 11: 32-35), huilt de Heere met mij mee, wetend dat Hij mij zal verlossen.

Het is geruststellend om te weten dat alles wat God zendt, het best mogelijke is voor mij. Niets kan Zijn plan laten ontsporen.

Zoals Joni Eareckson Tada zegt: ‘Elk verdriet dat we meemaken zal op een dag het best mogelijke ding blijken te zijn dat ons had kunnen overkomen. We zullen God in de hemel eindeloos danken voor de beproevingen die Hij ons hier gaf.’

Het is geruststellend om te weten dat alles wat God zendt, het best mogelijke is voor mij. Niets kan Zijn plan laten ontsporen. Geen zonde, geen ongeluk, geen leed. Satan heeft niet het laatste woord over mijn lijden. God wel. Hij heeft alles bepaalt en zal het allemaal gebruiken. Zoals we in het boek Job zien, reageert God niet op Satan’s agenda – alleen God heeft alles onder controle.

Gods goede hand

Deze kijk op lijden bracht mij tot Christus. Ik ben geboren in India en kreeg polio toen ik drie maanden oud was. Ik heb talloze operaties ondergaan en werd tijdens mijn hele schoolperiode gepest vanwege mijn handicap. Hierdoor bleef ik boos en verbitterd op God en twijfelde ik aan Zijn bestaan. Ik kon niet begrijpen hoe een liefdevolle God dit kon laten gebeuren.

Maar toen ik 16 was, opende ik de Bijbel bij Johannes 9 waar de discipelen zich afvroegen wiens zonde de toestand van de blinde man veroorzaakte. Jezus legde uit dat zijn blindheid niets met de zonde te maken had. Hij had dit leed toegedeeld gekregen zodat ‘de werken Gods in hem zouden worden getoond’ (Johannes 9: 3).

Ik was uit het veld geslagen. Net zoals God een doel had in het lijden van de blinde man, liet God me zien dat er ook een doel was voor mijn lijden. Beide waren ter ere van God. Mijn bitterheid verdween als sneeuw voor de zon toen ik me realiseerde dat de God van het universum ervoor had gekozen om Zijn glorie in mij te tonen.

Terwijl ik Gods doel wel zag in het feit dat ik polio had gekregen, geloofde ik niet dat al mijn beproevingen van Hem kwamen. Sommige beproevingen voelden alsof ze van Satan kwamen. Maar tientallen jaren later hoorde ik een preek van John Piper die mijn begrip van Gods hand in onze ellende radicaal herstelde.

Satan heeft niet het laatste woord over mijn lijden. Dat heeft God.

Hij citeerde Charles Spurgeon, die zijn hele leven worstelde met depressies en op 57-jarige leeftijd overleed aan jicht en de ziekte van Bright. Spurgeon zei: ‘Het zou een zeer pijnlijke en moeilijke ervaring voor me zijn om te denken dat ik leed moet dragen die niet bij God vandaan kwam, dat de bittere beker nooit werd gevuld door Zijn hand, dat mijn beproevingen nooit door Hem werden uitgemeten, en niet door Hem gestuurd en gekozen waren in hun gewicht en hoeveelheid.’

Ook jouw lijden

God weegt elk miniem detail van mijn lijden. Zonder Zijn wil zal er geen haar van mijn hoofd vallen. Die zekerheid ondersteunde me toen het post-poliosyndroom begon en ook toen mijn man bij me wegging. Terwijl mijn hart in beide gevallen brak, wist ik dat God het uiteindelijk zou gebruiken voor mijn bestwil en Zijn glorie.

Ik zal nooit helemaal precies weten wat God door mijn beproevingen doet, maar ik heb gezien dat Hij mijn karakter heeft gelouterd, me dichter bij Hem heeft gebracht en mij in staat heeft gesteld anderen te dienen en te helpen door wat ik heb meegemaakt. En het is mijn oprechte gebed dat door mijn lijden de werken van God in mijn leven worden getoond.

Mijn grootste vreugde is dat mijn lijden een doel heeft. Jouw lijden heeft dat ook. Aan God zij de glorie.

Het bericht Is mijn lijden zinloos? verscheen eerst op Geloofstoerusting.