Wij worden daarvan beroofd door de wijdverbreide leer – vooral in de moderne westerse wereld – dat de mens niet meer is dan een geëvolueerde aap. Wij zijn een superieure aapachtige – een hoogontwikkelde aap. Wij zijn dus niet speciaal. Wij zijn gewoon een van de vele diersoorten. Wij hebben geen kennis buiten de evolutie om. Wij zijn bestemd tot niets. Wij zijn toevallig op aarde ontstaan. Wij zijn slechts een ongelukje van de evolutie. Wij zijn als drijfhout, uitgeworpen langs de oevers van de tijd, zonder betekenis, zonder waarde, zonder doel en zonder toekomst.

En dat is de identiteit van de mens zoals die gepresenteerd wordt in de massamedia, in populaire boeken, en zelfs in onze scholen aan onze kinderen. Maar de Bijbel zegt dat de mens een speciale schepping van God is, dat de mens naar het beeld van God geschapen is, als man en vrouw, en dat betekent onder andere dat wij bepaalde kenmerken of eigenschappen delen met God. De mens heeft iets ‘goddelijks’ wat de dieren niet hebben. Wij zijn geschapen naar Gods beeld en als zodanig zijn wij uniek onder de andere schepselen. En dat is de identiteit waarvan wij beroofd worden door de huidige algemeen aanvaarde ideeën en overtuigingen.

En daarom heb ik dit nieuwe boek geschreven: Wat is de mens? Adam, alien of aap? In dat boek bespreek ik de verschillende analyses van ‘de toestand van de mens en zijn wereld’ die ons aangeboden worden in deze wereld, en die vergelijk ik met de analyse die de Bijbel ons geeft. Mijn conclusie is dat de wereld de toestand van de mens niet kan verklaren. De menselijke toestand is niet te verklaren met de evolutietheorie, vanwege ons hoogontwikkelde verstand, en vanwege onze vermogens, die ver uitstijgen boven die van andere schepselen. Ik geloof dat alleen de Bijbel – en bedenk dat ik ook als wetenschapper spreek, en niet alleen als christen – ons het antwoord kan geven op de vraag: Wat is de mens? Een vraag die drieduizend jaar geleden gesteld werd door David in zijn psalm, en die vandaag ook nog gesteld wordt. Ik hoop dat u wat antwoorden vindt in dit boek.

Het bericht Wat is de mens? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Maar hoop doet leven, en dus blijven ze doorgaan en pompen overheden en organisaties enorme hoeveelheden geld in de zoektocht naar buitenaards leven. Onlangs werd een van de grootste radiotelescopen ter wereld in gebruik genomen in China, en een andere in Brazilië. Waarom doen ze dat als de resultaten tot nu toe uitblijven? Ik denk dat het antwoord daarop is dat zij niet echt zoeken naar andere beschavingen in het universum. Waar ze eigenlijk naar zoeken, is een antwoord op de vraag ‘Wat is de mens?’, wat natuurlijk de titel van mijn nieuwe boek is. Want zij geloven dat als zij leven vinden buiten ons zonnestelsel, en vooral als dat intelligent leven is, dat dat hen op de een of andere manier vertelt wat de mens is. Zij willen de oorsprong, aard en bestemming van de mensheid begrijpen. En zij denken dat het vinden van intelligent leven elders in het universum die vraag zal beantwoorden. Maar ik denk dat ze het mis hebben.

Ik geloof niet dat die vraag ooit door de wetenschap beantwoord kan worden. Daarvoor moeten wij over de grenzen van de wetenschap heen kijken. Wij moeten in de Bijbel het antwoord zoeken op de vraag wat de mens is. Want ik geloof dat de mens een schepping is van een God die om hem geeft, en die wil dat de mensheid floreert en dat mensen vooruitkomen in hun leven. Zonder dat bijbelse perspectief op deze vraag denk ik niet dat we ooit het antwoord zullen vinden op de vraag wat de mens is, ongeacht hoeveel levensvormen we misschien – met veel geluk – ontdekken in het universum.

Het bericht Is er buitenaards leven? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

De concurrerende interpretatie van de geologie heet ‘uniformitarianisme’. Een moeilijk woord, maar zo noemt men die interpretatie. Het biedt ons een stapsgewijs beeld van de geologie, en wat het zegt is: nee, er zijn vroeger misschien wel stapsgewijze catastrofen geweest, maar die zijn niet verantwoordelijk voor de huidige geologie van de aarde. Het sedimentair gesteente waaruit de aardkorst grotendeels gevormd is – ‘sedimentair’ omdat de stenen door water zijn afgezet – is heel langzaam afgezet. Meestal zeggen zij dat de stenen zó langzaam zijn afgezet dat het duizend jaar duurde voordat er dertig cm sedimentair gesteente gevormd was, of ruwweg drieduizend jaar voordat er een meter sedimentair gesteente gevormd was. Dus als u ergens een (inlandse) rotspartij ziet van zo’n negentig meter hoog, dan moeten de onderste strata, die soms duidelijk als lagen te onderscheiden zijn, zo’n driehonderdduizend jaar oud zijn omdat het zo lang geduurd heeft om die dikke laag sedimentair gesteente te vormen. Dit is belangrijk omdat alle fossielen die we vinden, in sedimentair gesteente zitten. Je vindt geen fossielen in gesteenten die gestold zijn uit een gesmolten toestand. Daarom koppelen wetenschappers de gevonden fossielen aan de lagen in het sedimentaire gesteente waarin ze gevonden zijn. En omdat het sedimentair gesteente volgens hen heel langzaam gevormd is, moeten de fossielen in de onderste lagen heel oud zijn. Niet slechts driehonderdduizend jaar oud, maar miljoenen jaren oud. Maar de geologische kolom is niet hetzelfde bij alle rotspartijen op aarde. De geologische kolom is een denkbeeldige kolom die gemaakt is door de dikste exemplaren van een specifieke sedimentaire laag (stratum) waar dan ook op aarde te nemen en die op elkaar te stapelen, zodat je die enorme grote geologische kolom krijgt en dus ook die enorme leeftijden voor de fossielen.

De vraag is: welk van die twee modellen is juist? Gradualisme (uniformitarianisme) of catastrofisme? Zij kunnen natuurlijk best naast elkaar bestaan. Maar de vraag is welk van de twee echt verantwoordelijk is voor wat we vandaag de dag zien, welk van de twee het beste in staat is om de huidige geologie van de aarde te verklaren. De meeste geologen van vandaag zeggen dat het gradualisme hier de winnaar is. Maar ik geloof dat niet. Want als je naar de fossielen kijkt, besef je dat je ze niet kunt conserveren bij zo’n langzame sedimentatiesnelheid. Een fossiel kan alleen in steen geconserveerd worden als het snel begraven wordt, anders valt het uiteen, het verdwijnt, wordt opgegeten, enzovoort. Het fossiel moet plotseling en snel begraven worden.

Er zijn, en dat is slechts één voorbeeld, zogenaamde polystrate boomstammen. Dat houdt in dat je in bijvoorbeeld een rotswand een fossiele boomstam hebt die verticaal door heel veel strata of lagen steekt (‘poly’ betekent ‘veel’, dus ‘polystrate boomstammen’). Een boomstam van zes meter lang kan vele strata doorsteken, ook bijvoorbeeld door kolenlagen en allerlei sedimentaire steenlagen heen. Dat kan onmogelijk plaatsvinden zonder snelle begraving. Als je er honderdduizend jaar over doet om die boomstam te begraven, zou er geen boomstam meer over zijn om te begraven na laten we zeggen de eerste duizend jaar. Ook als die boomstam met kracht diep in de zachte modder gedreven zou worden, zou die laag modder nog steeds zacht zijn, omdat hij nog vers is. Daarom ben ik tot de conclusie gekomen dat de snelle begraving van fossielen laat zien dat de afzetting van die fossielhoudende gesteenten, van die sedimentaire gesteenten, honderden en duizenden keren sneller plaatsgevonden moet hebben dan beweerd wordt, en dat zij tijdens catastrofale gebeurtenissen begraven zijn en niet door graduele, stapsgewijze oorzaken. Daarom geloof ik in de zondvloedgeologie. De zondvloed ten tijde van Noach veronderstelt een massale begraving van levende dingen door de afvoer van sediment van de verschillende continenten.

Het bericht Argumenten voor een wereldwijde overstroming verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Veel van die genen komen voor in verschillende versies, in verschillende variëteiten. Hetzelfde gen, bijvoorbeeld gen X, kan twee versies hebben, of tien versies, en soms nog meer. Dus hoe konden die versies ontstaan als iedereen van twee mensen afstamt die samen slechts vier van die genen konden hebben. Dat kunnen allemaal dezelfde genen zijn, maar wel vier verschillende versies van dat ene gen, ongeacht welk gen, bijvoorbeeld gen X. Zij hebben samen maar vier versies van een gen. En als het hele menselijke geslacht afstamt van die twee mensen, kunnen er slechts vier versies van dat specifieke gen zijn in de hele menselijke populatie. En toch zijn er van sommige genen wel tien of zelfs honderd verschillende versies. Daarom zeggen zij dat het onmogelijk is dat het hele menselijke geslacht van slechts twee mensen afstamt.

Dit is een zeer technisch argument, en daarom zeiden andere genetici: nee, jullie maken een fout, of je stelt het te simplistisch voor, want wij kunnen aantonen hoe slechts twee mensen verantwoordelijk kunnen zijn voor de genetische variatie in de menselijke populatie. Ik kan nu niet ingaan op het technische argument, maar ik wil wel op één fundamentele denkfout wijzen in het argument dat er geen twee oorspronkelijke mensen maar wel tienduizend oorspronkelijke voormenselijke wezens kunnen of moeten zijn geweest, waarvan het huidige menselijke geslacht afstamt of uit geëvolueerd is. En die denkfout is de veronderstelling dat Adam en Eva samen slechts vier versies van een gen hadden. Maar dat is alleen het geval als Adam en Eva ouders hadden. Want wij hebben één gen van onze ouders: één van onze moeder en één van onze vader. Daarom hebben we twee kopieën.

Maar als Adam en Eva, zoals de Bijbel zegt, ‘als nieuw’ direct geschapen zijn naar Zijn beeld, dan hebben we er geen idee van waaruit hun genoom bestond: je genoom is de totaliteit van je DNA. Misschien waren er wel honderden verschillende versies van dat gen ingebouwd in een zeer rijk genoom, zodat zij niet alleen in staat zouden zijn geweest om het menselijk ras te produceren, dat een enorme genetische variatie kent, maar ook konden verhinderen dat er problemen zouden ontstaan wanneer hun kinderen onderling trouwden en kinderen kregen. Want het genoom zou dan zo rijk zijn dat de problemen die vandaag de dag ontstaan wanneer broer en zus (proberen te) trouwen, niet zouden voorkomen in die eerste dagen van de mensheid.

Dus het hele argument dat je een voormenselijke populatie van tienduizend exemplaren nodig hebt – en niet slechts twee – om de huidige genetische variatie te kunnen verklaren, is gebaseerd op de veronderstelling dat Adam en Eva, als zij ooit bestaan hebben, geëvolueerd moeten zijn uit lagere dieren. Evolutie wordt in die berekening ingebouwd als aanname. De Bijbel zegt dat zij niet evolueerden, maar ‘als nieuw’ op directe wijze geschapen zijn, en God gaf Adam en Eva alle genetische rijkdom die Hij nodig achtte om hen een menselijk ras te kunnen laten produceren dat de grote mate van variatie bezit die wij vandaag de dag zien.

Het bericht Waren Adam en Eva de eerste mensen? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Ten eerste een kosmisch aspect, en daarmee bedoel ik dat het universum in zijn totaliteit zo fijn is afgestemd dat daar leven kan bestaan. Dat betekent dat de natuurwetten, in het bijzonder de constanten van die natuurwetten, precies goed zijn om leven mogelijk te maken. Als ze maar een klein beetje zouden afwijken, zou leven onmogelijk zijn, zou het universum heel anders zijn, zouden we geen planeten hebben en zou er geen leven zijn. Dat is dus het eerste aspect: de fijnafstemming van het universum wat betreft de natuurwetten.

Het andere aspect is onze aarde. De aarde lijkt uniek te zijn in het universum, zeker in ons zonnestelsel, omdat hij alle nodige eigenschappen heeft om de ontwikkeling en het voortbestaan van leven mogelijk te maken. We kunnen nu niet op de details ingaan, maar om een planeet te hebben waar leven kan bestaan, moet je het juiste weer hebben, vloeibaar water, de juiste temperatuur (gedurende zeer lange perioden), de juiste mineralen in de bodem, de juiste atmosfeer zodat levende organismen kunnen ademhalen. De aarde is dus een bevoorrechte planeet. Voor zover wij weten, is hij uniek in het universum. En dat vraagt om een verklaring. En de meest simpele verklaring is dat hij zo ontworpen is door een scheppende God die wist wat Hij deed en wat Hij wilde toen Hij alles voortbracht, schiep en in het aanzijn riep. Dat is volgens mij de reden dat wij op een bevoorrechte planeet leven.

Het bericht De aarde: een bevoorrechte planeet verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Een voorbeeld: mijn diepvries maakt een zoemend geluid, en dat zegt mij dat hij werkt. Het zoemen zegt mij dus wel iets, het heeft wel nut, maar het is niet echt nodig. Als ik de vriezer geluiddicht maak en het zoemen niet meer hoor, blijft de vriezer gewoon werken. Want het zoemen kan de temperatuur niet beïnvloeden, of de omstandigheden in de vriezer, of de motor. Het zoemen kan niets uitwerken, het is slechts een bijproduct van de werking van het apparaat. Deze mensen zeggen dus dat het brein de enige werkelijkheid is, en dat dingen zoals gedachten en ideeën, een vrije wil, een besef van identiteit, al die dingen die het menselijk verstand uitmaken – dat onderscheiden moet worden van het menselijk brein (de hersenen) – slechts bijproducten of afscheidingsproducten zijn, zij zijn niet ‘echt’ of ‘wezenlijk’, zij hebben geen inhoud of betekenis in zichzelf.

Zij zagen de tak af waarop ze zitten.

Ik wil graag een citaat voorlezen van John B. S. Haldane. Hij was een evolutiebioloog, en in 1927 schreef hij dit: ‘Als mijn mentale processen volledig bepaald worden door de bewegingen van de atomen in mijn brein, heb ik geen reden om te veronderstellen dat mijn overtuigingen waar zijn (…). Daarom heb ik geen reden om aan te nemen dat mijn brein opgebouwd is uit atomen. Om aan het onontkoombare ‘afzagen van de tak waarop ik zit’ te kunnen ontkomen, ben ik genoodzaakt te geloven dat mijn verstand niet volledig bepaald [of geprogrammeerd] is door materie.’ Dat is heel belangrijk, want Haldane geloofde niet in God. Hij was evolutionair bioloog. Hij geloofde dus in evolutie. Maar hij besefte dat het reduceren van het verstand (van alle ervaringen die we hebben) tot simpelweg de bijproducten van de werking van het brein, een averechts effect heeft.

Filosoof Thomas Nagel zei bijvoorbeeld: ‘Je kunt elk detail van de fysieke werkingen van het brein van een vleermuis kennen, maar nog steeds niet weten hoe het is om een vleermuis te zijn.’ Ik denk dus dat argumenten als ‘het verstand is slechts een bijproduct van het brein en meer niet’, contraproductief zijn. Zij zagen de tak af waarop ze zitten.

Het bericht Zijn wij ons brein? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

De mens is de eer van de wereld vanwege zijn uitvindingen, prestaties en verworvenheden, zijn vermogen om dingen te doen die ver uitstijgen boven wat de andere schepselen kunnen doen. Daarom is hij de eer van de wereld, maar hij is ook de spot of grap van de wereld vanwege zijn mislukkingen, zijn jammerlijk falen in het organiseren en besturen van zijn leven, zowel persoonlijk als nationaal, in het oplossen van conflicten enzovoort. De mens heeft er een puinhoop van gemaakt. Je hoeft alleen maar de krant te lezen of het journaal te kijken om te ontdekken hoe waar dat is. De mens is dus een raadsel, een groot vraagteken, vanwege de tegenstelling tussen zijn prestaties enerzijds en zijn falen anderzijds. En wij moeten beseffen dat die toestand van de mensheid te herleiden is tot Adam en Eva.

Velen geloven niet in Adam en Eva. Zij denken dat het mythologische figuren zijn, dat wat de Bijbel over hen zegt slechts een oude mythe is. Maar wij kunnen de natuur van de mens niet begrijpen zonder het feit serieus te nemen dat Adam en Eva echte historische mensen waren die echt geleefd hebben en die naar het beeld van God geschapen waren, maar die Hem vervolgens ongehoorzaam waren, rebelleerden en in zonde vielen. Dat is de ware geschiedenis van het menselijk ras, en het is het verhaal van de Bijbelse en christelijke boodschap dat de Heere Jezus Christus in deze wereld kwam om hen te zoeken en te redden die verloren zijn door Adams ongehoorzaamheid. Dat is het begin van een volgend groot verhaal, dus ik laat het daarbij. Maar dat is de toestand van de menselijke natuur, en de oorzaak van en remedie voor die toestand vinden we in de Bijbel.

Het bericht Argumenten voor een historische Adam verscheen eerst op Geloofstoerusting.