Vaak laten we onze onhaalbare idealen dicteren wat we wel en niet zouden mogen zeggen – de problemen die we bespreken met de gemeente, met de persoon die worstelt, met de spiegel waar we inkijken. Mogen we bespreken wat Christus kan doen (en wat wij kunnen doen) direct na het pornografische genot? Of kijken we naar de hemel en hopen we maar op het beste? ‘Waarom zou je nadenken over hoe God je tegemoetkomt in de situatie van falen? Je zou überhaupt helemaal niet in een “na de porno” situatie moeten zitten.’ En toch zitten velen vaak in deze situatie. God kan wat doen in deze momenten van spijt en Hij zal dat ook doen.

Het is vaak op het moment na de gesloten deur, de duisternis, het licht van het scherm en de verborgen handeling – na het toegeven aan pornografisch genot – dat Satan zijn meest overtuigende web spint: bedreigende denkpatronen; onderhandelen met een afkeurende en afstandelijke God; ons in onszelf keren in zelfhaat. Het is het moment na het pornografische genot dat Satan zijn beste werk doet. Het is juist op dit moment, dat we het beste reddende werk van God nodig hebben. Hier zijn een aantal specifieke manieren om te zoeken naar genade, op dat moment na die duistere bezigheid van pornografisch genot:

1. Ken je vijand

Zodra je eraan hebt toegegeven stort je jezelf ofwel in de zelfhaat, ofwel in de zelf-vermijding. Satan is in beide gevallen tevreden. Beide wegen nemen zijn beschuldigingen voor waarheid aan (Mattheüs 16:23, 2 Korinthe 7:10). Erken dat je een persoonlijke vertegenwoordiger hebt die volledig is gefocust op jouw ondergang (Job 1:7, Efeze 2:2, Judas 1:19). Wat je ook ervaart – je gedachten, je haat, je impulsen, je emoties, je plannen, je ideeën – je moet in dit alles rekening houden met het feit dat Satan aan het werk is. Hoe sneller je dat vergeet, hoe makkelijker het is om te geloven in verborgen, verwrongen, subtiele, destructieve leugens. Wanneer Jezus de Farizeeën vertelt dat hun vader de duivel is – de grote leugenaar – is het natuurlijk geen verrassing dat zij dit zelf niet weten. Satan wil hen laten vergeten dat hij hun vader is, omdat het kwaad machtiger wordt wanneer het wordt vergeten (Johannes 8:44). Vergeet niet: nadat je hebt toegegeven zit je nog steeds middenin de strijd met een hardnekkige, kwade persoon, vastberaden om jouw leven te ontnemen, en hij heeft het nog niet te pakken.

2. Vecht tegen zelfhaat

Er is geen twijfel over mogelijk: Pornografie is het vervormen van onschuld voor de rauwe hunkering naar erotische lust. Het is een goede zaak dat je een bezwaard geweten hebt. Maar toen Judas zich realiseerde: ‘Ik heb gezondigd, want ik heb onschuldig bloed verraden!’ is het geen verrassing dat ‘hij vertrok, en hij ging heen en hing zich op’ (Mattheüs 27:4-5). Het is een veel voorkomend gevoel: de wil om jezelf te straffen voor het verraden van het onschuldige. In het vervormen van onschuld, vervormen we onszelf. Het is geen verrassing dat zelfmoordcijfers zo hoog zijn onder pornografie-gebruikers. ‘Ik ben niet goed genoeg als christen, een christen zoals de predikers en bloggers zouden willen dat ik zou zijn.’ Door de menselijke waardigheid te vervormen, vervormt de gebruiker uiteindelijk alleen maar meer – psychologische misvorming tot zelfhaat; tot zelfwalging. We bekritiseren, verachten en verafschuwen onszelf. Het ronddolen in zelfverachting en het gevoel boete te doen voor God voor zonde is een droevige en ijzeren marteling. Het is onjuist en het is afschuwelijke goddeloze onderdrukking. Maar genade heeft hier iets over te zeggen.

Het is geen verrassing dat David zulke diepe fysieke metaforen gebruikt, wanneer hij God smeekt om genade vanwege seksuele zonde: ‘Delg mijn overtreding uit,’ ‘was mij,’ ‘reinig mij,’ ‘in zonde heeft mijn moeder mij ontvangen,’ ‘ontzondig mij,’ ‘was mij’ (nogmaals), ‘delg mijn overtredingen uit,’ ‘schep in mij een rein hart’ (Psalm 51: 2, 3, 6, 7, 10, 11). Het is een eenvoudig, schreeuwend pleidooi: ‘Het zit in mij. Haal het ERUIT!’ ‘Stop mij.’ ‘Ik haat het.’ ‘Ik haat mezelf.’ ‘Reinig mij.’ God geeft ons een liturgie van verdriet en hoop die zich ontvouwt in hetzelfde gehuil. Vecht samen met David. Schreeuw het uit samen met David. Vervang het gekerm van menselijke zelfhaat door een ononderbroken oorlogskreet van goddelijke liefde.

Als je in de verleiding komt om erin rond te dolen, laat je (goede) intuïtieve haat tegen zonde je dan niet leiden om jezelf te haten. Wees geduldig met jezelf, want God is geduldig. Hij vecht voor je leven (Genesis 32:24; Johannes 10:10). Hij is je niet vergeten. Hij heeft je niet verlaten. Blijf samen met Hem vechten. Blijf snakken naar de zuivere lucht van goddelijk leven – de levengevende Geest (1 Korinthe 15:45).

3. Vecht tegen de mist

Direct na het genot treedt een wazige mist in werking. Jezus weet het. ‘Zalig zijn de reinen van hart, want zij zullen God zien’ (Mattheüs 5:8). Reinheid is een feest van goede en stralende daden. Wat is onreinheid? Het is een feest dat zichzelf isoleert, God, mens en zichzelf ontloopt, verdoofd, versuft, ongevoelig maakt. Seksuele onreinheid veroorzaakt een geestelijke staar. Nogmaals, het gevoel is gebruikelijk – browsergeschiedenis gewist, de rest van de dag verpest, sjouwend van taak tot taak, van persoon tot persoon – zonder betekenis, zonder persoon, zonder passie. Deze ervaring zit bij de verwennerij van pornografie inbegrepen.

Als we eerlijk zijn is er meestal niets aan te doen, behalve dan met de golf mee te stromen – de modder, de bedwelming. Maar blijf bidden (Efeze 6:18). Blijf naar lucht happen. Blijf wakker. Blijf ademen. De ochtend-genadegaven kunnen de emotionele resetknop zijn die we nodig hebben wanneer we onze emotionele browser hebben gebruikt voor pornografie (Klaagliederen 3:22-24). De klaagzanger snakt naar adem. Hij bidt datgene wat hijzelf niet voor elkaar krijgt. ‘De Heer is mijn deel … daarom zal ik op Hem hopen’ (Klaagliederen 3:24). Echt waar? Zul je op Hem hopen? Gebed is een daad van hoop. Het gebed is Gods werk in de klaagzanger. Zet de volgende stap. Blijf ademen. Zonder herhaalde overgave, zal de wazige mist uiteindelijk optrekken.

4. Bewaak anderen

Pornografie is een trainingssessie voor de vaardigheid om anderen voor je eigen persoonlijke plezier te gebruiken. Houd er rekening mee dat je nu geneigd bent om mensen met wie je een hechte relatie hebt op dezelfde manier als de mensen in de pornografie te gebruiken – met zelfzuchtig motief, met een verwaarloosde houding, zonder berouw. Pornografie legt ons relationele oogkleppen op – het belemmert sterk ons vermogen om echt van anderen te houden. Daarom is het belangrijk dat we er mee omgaan alsof we letterlijk fysieke oogkleppen op hebben: loop langzaam en accepteer dat je momenteel zeer kwetsbaar bent en geneigd bent om mensen om je heen als onmenselijk te behandelen. Na de overgave aan het genot is het heel belangrijk om in gedachten te houden dat degenen die je niet op je beeldscherm hebt staan, wel het respect en de waardigheid verdienen die je net niet hebt laten zien aan hen via het scherm.

Pornografie sust zijn gebruikers in een drama, een personage, een verhaal met een script en teksten en acties: er is één persoon om te behagen, er is één persoon die tevreden moet zijn; de één brengt offers, de ander ontvangt offers; een onmenselijke, een god. Er is zelfbeheersing nodig om te onthouden dat pornografie een vals verhaal is – om het valse drama dat pornografie ons geeft te bestrijden, moeten we actief minder aan onszelf denken en meer aan anderen: om de menselijke waardigheid te herinneren, de liefde van Christus voor de mensen om ons heen. De Geest werkt in ons om te voorkomen dat het vlees ons regeert (Galaten 5:17) – de Beschermer beschermt anderen tegen de gevolgen van ons denken dat we God zijn.

5. Belijd het aan een vriend

Belijd je zonde aan een vriend die het niet zal goedpraten, maar even belangrijk – die je ook niet zal slopen. Het gebeurt soms dat juist als we hulp zoeken om weer op te staan na het genot van pornografie (Spreuken 24:16), we door anderen weer terug naar de grond worden geduwd. Vind daarom een vriend die genezende hoop geeft als hij iemand z’n zonden hoort belijden. Het doel van zondebelijdenis is ‘opdat u gezond wordt’ en dat je ‘bid voor elkaar’ (Jakobus 5:16). De waarde van ‘het gebed van een rechtvaardig persoon’ is natuurlijk dat het grote kracht heeft (Jakobus 5:16). Kracht om wat te doen? Om ‘ons te reinigen van alle ongerechtigheid’ (1 Johannes 1:9). Zondebelijdenis aan een vriend (en het meest gepast is een vriend van hetzelfde geslacht) is geen barrière tussen de zondaar en Christus, maar het is een middel om gebrokenheid te herstellen. De wijze zondaar belijdt aan degenen die niet ‘de getroffenen aan de poort zullen verpletteren’ (Spreuken 22:22) noch ‘het kwade goed noemen en het goede kwaad’ (Jesaja 5:20).

6. Gebruik de overtuiging ten goede

Ja, na het genot kan er een wazige mist zijn. Maar er kan ook een stroom van overtuiging ontstaan – het ‘achteraf zien’ door spijt. ‘Toen Judas, die Hem verraden had, zag dat Hij veroordeeld was, kreeg hij berouw’ (Mattheüs 27:3). De overtuiging van Judas bracht hem echter op een verkeerd pad. Maar jij kunt jouw overtuiging gebruiken om juist weer het goede te doen. Paulus schrijft over de rebellie van Israël: ‘En deze dingen zijn gebeurd als voorbeelden voor ons, opdat wij niet zouden verlangen naar kwade dingen, zoals ook zij verlangd hebben’ (1 Korinthe 10:6). Soms verlangen we naar het kwaad. En in dat geval dienen wij als een voorbeeld voor onszelf.

Zoals Piper waarschijnlijk zou zeggen: ‘Verspil je spijt niet.’ Gebruik het voor Gods heerlijkheid en jouw vreugde. Stel grenzen. Gebruik de duidelijkheid die zeker zal vervagen vóór het volgende moment van verleiding om structuren te bouwen die dit zullen voorkomen. Je kunt wel doen alsof de methoden allemaal niet werken of dom zijn, maar de fundamentele waarheid is dit: als je geen formele structuren hebt opgezet om te voorkomen dat je naar pornografie kijkt in de toekomst zal het absoluut, met 100% zekerheid, opnieuw gebeuren. Als je geen structuren hebt, kun je niet kieskeurig zijn – kies iets. Hier zijn enkele methoden om uit te kiezen:

• Koop Covenant Eyes of X3Watch voor al je apparaten.
• Laat geen enkele browser-app op je iPhone achter die geen accountability-functie heeft.
• Verwijder apps die een in-app browser hebben die een achterdeur heeft naar onverantwoord internetgebruik.
• Vraag een vriend om de app-downloadfunctie op je telefoon te vergrendelen, zodat je standaard-browser geen optie is en je Google Chrome niet kunt downloaden (de Covenant Eyes / X3-app functioneert als de browser).
• Verwijder foto’s die je hebt opgeslagen.
• Vertel een vriend over de achterdeuren en cheat-codes die je in je achterzak hebt. Als je helemaal geen plan maakt, ga je gegarandeerd falen. Nergens is dit meer waar dan in de praktische strijd tegen het genot van pornografie.

7. Ken God

Onthoud dit: God houdt echt heel veel van je. Hij is bedroeft door ons (Genesis 6:6), in de gebrokenheid met ons en krachtig vóór ons (Psalm 34: 17-19). De mist kan onze weg naar God blokkeren: ‘Een onverstandig man weet hier niets van en een dwaas begrijpt dit niet’ (Psalm 92:6). Maar zelfs als we hem niet kunnen zien, zelfs als we hem niet gehoorzamen, laten we dan toch bidden: ‘God, verijdel onze plannen om ongehoorzaam te zijn’ (Nehemia 4:15) en: ‘Ik weet dat U alles vermag, en geen plan is onmogelijk voor U’ (Job 42:2). En meer dan wat dan ook: ‘God, help ons om al onze zorgen op U te werpen, want U zorgt voor ons’ (1 Petrus 5: 6-7).

Hij verlaat de zondaar niet. Hij verlaat diegene die zich heeft overgegeven niet. Wacht op Zijn liefde. ‘Bouw jezelf op … in de Heilige Geest,’ ‘blijf in de liefde van God, wachtend op de genade van onze Heere Jezus Christus die tot eeuwig leven leidt’ (Judas 1: 20021). Ken het verschil tussen het god-masker dat Satan draagt om je te misleiden: walgelijk, afstandelijk, niet beschikbaar, ongeïnteresseerd en onthoud het gezicht van wie God werkelijk is: liefhebbend, geduldig, betrokken, niet verbaasd, recht door zee en onwrikbaar in Zijn vasthouden van jou. Hij laat je niet los.

Het bericht Wat moet ik doen ** als ik porno heb gekeken? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Te vroege seks.
Plotselinge dood.
Vertrouwd geweld.
Geschonden vertrouwen op intiem niveau.
Langdurige verwaarlozing.
Gerechtvaardigde misbruik.
Indringende pijn.

Het trauma van oorlog en het trauma van misbruik hebben dingen gemeen, maar zijn niet hetzelfde. We zullen ons hier richten op trauma opgelopen door misbruik die oorlogsmetaforen nodig hebben om wijs te worden uit het tumult dat zich afspeelt in ons brein en hart, ondanks dat die zo vaak dicht bij huis gebeuren.

Hoe gaan we als gelovigen, gelovig om met de overweldigende wonden en triggers?

Trauma voor christenen

Sommige christenen hebben geleerd om te denken dat, vanwege het bevrijdende werk van Christus, echte geloven geen traumatische symptomen ervaren in de rest van hun leven. Aan de andere kant worden door andere goed-bedoelende christelijke psychologen hoop en vrijheid ontnomen, doordat zij aandringen dat we het moeten verwerken: we moeten ons exclusief op ons trauma focussen, we moeten tot in lengte van dagen over onze pijn praten, we moeten bezeten zijn van ons trauma, we moeten in beslag genomen worden door onze wonden. Zij hebben het idee dat we alleen vrij kunnen zijn van ons trauma, als we er onszelf helemaal in overgeven. De ene is wreed optimisme en de ander doet alsof trauma’s ongeneeslijk zijn. Allebei de opvattingen zijn vormen van valse getuigenissen.

Beide opvattingen zijn dingen die professionals zeggen. Beide zijn ook dingen die amateurs zeggen. Afhankelijk van de omstandigheden, beide zijn ongeveer correct en beide zijn totaal fout. Dus hoe weten we wat we moeten geloven over ons zelf, en over God? De kerk lijkt wisselvallig te zijn tussen twee stromingen: 1) lerende dat Christus aandringt bij de gewonden om een soort van stapje voor stapje naar herstel gaan, of 2) erop staan dat een levenslang psychologisch trauma een volledige menselijke ervaring is, waarbij God niet veel kan helpen.

Er zijn talloze verhalen van kerken die traumatische ervaringen en eindeloze stress verbloemen met het herleiden van de oorzaak, onderschattende en krenkende de echtheid en noodzakelijkheid van de echte weeklacht. Daarnaast zijn er ook vele andere verhalen van relaties tussen ouders en kinderen die totaal vernield zijn, laat staan de relatie tot God, omdat een psycholoog te gefocust was op het trauma zelf. Om deze redenen is het woord trauma zowel te weinig als te veel gehoord in deze dagen. Te weinig in het aandacht geven aan de diepgaande vernieling door misbruik, en te vaak als het beheersende, cruciale woord in ons verhaal.

Vijf gaven van God voor de getraumatiseerden

Hoe kunnen we over Christus spreken zonder de veelbelovende goede wensen die misschien niet uit komen in dit leven? Hoe kunnen we een trauma benoemen zonder iemand volledig goed te praten, vanwege slechte patronen van zondige en vernielende symptomen? Hoe kunnen we het over trauma hebben met duidelijkheid en eerlijkheid, zonder het ons te laten beheersen of te verteren? Hoe kunnen christenen gelovig en liefdevol de waarheid over een trauma vertellen? Hier zijn vijf dingen die God aan de getraumatiseerden geeft.

1. God vergeet het kwade niet

God vergeet het kwaad niet dat onze trauma’s veroorzaakt heeft. Hij vergeet het leven van onze verloren geliefde niet, de overtreding van onze misbruiker, de ongelooflijke pijn van geweld, de shock en ontsteltenis van een verlies, de pijnlijke spijt over wonden waar wij zelf verantwoordelijk voor zijn. Op een dag zal Hij het allemaal in het licht brengen met kristalheldere klaarheid en perfecte rechtvaardigheid. Je bewijst jezelf een slechte dienst als je de wond van het trauma verbergt. Satan wil dat je je verstopt en je anders voordoet. God wilt dat je eerlijk naar Hem toe komt met elk pijnlijk detail.

Trauma wordt allereerst verzacht door al het slechte ‘slecht’ te noemen, en alles dat verschrikkelijk is een ’trauma’ te noemen. De gevolgen van een trauma zijn alleen te overleven en kunnen geminimaliseerd worden als de hele misère aan het licht is gekomen. Het verleden zal niet worden witgewassen omwille van het beschermen van de bevoorrechten. De mannen of vrouwen, de koningen, de machtigen, de leiders van een institutie, allen die hun macht misbruikten voor hun eigen persoonlijke profijt – alle slechte daden zullen naar behoren worden bestempeld als slecht, en zullen onthouden worden als de oorzaken van de vereeuwiging van het trauma.

2. God vertelt verhalen over trauma die beter zijn om te vergeten

De duisternis vergoelijken omwille van een verlossend verhaal laat alleen maar een trauma langer voortduren. De kleinste tekenen van functionaliteit ‘genezing’ en ‘vooruitgang’ noemen kan zelfs het proces van genezing en vooruitgang ondermijnen door de pijn en het verlies te minimaliseren. Het proces van herstel is meestal niet onmiddellijk. Zo veel mogelijk waarheidsgetrouwe zelfbeoordeling en eerlijkheid naar jezelf toe is wat ons in Gods waarheid plaatst. Niet door te proberen om verlossende emoties en vooruitgang te verzinnen, voordat dat er daadwerkelijk is.

God spreekt over trauma’s met nauwkeurigheid. Geen dubbelzinnige praat over ‘duisternis’, ‘schande’, of ‘ketenen’ beschrijft de overtreding van misbruik accuraat, noch de zelfbeschadigingscyclus waarin de slachtoffers geworpen worden. Geen grofheid of het delen van het trauma met iedereen. Niet het van de daken roepen of elk gesprek ermee beladen. God omhelst en moedigt juist nuance aan.

De verhalen in het Oude Testament zijn ongelooflijk gedetailleerd. Alsof we ingespannen kijken naar bewakingscamera beelden, zo heeft God de schrijvers geïnspireerd om de gebeurtenissen met zulk geweldig detail op te schrijven. Juda en Tamar (Genesis 38). Een Leviet en zijn bijvrouw (Richteren 19). Amnon en Tamar (2 Samuel 13). Dit zijn geen fraaie, maar verschrikkelijke verhalen over de traumatische ervaringen onder Gods kinderen. God ging niet tussenbeide staan om het kwaad te voorkomen. God bestuurde niet elk onderdeel van het lijden, noch gaf hij de slachtoffers een sprookje over snel herstel. Maar toch zette God de slachtoffers in Zijn plan van herstel.

Het verhaal van Juda en Tamar onderbreekt het verhaal over Jozef. Het verhaal van de Leviet en zijn bijvrouw onderbreekt de laatste paar verhalen van de Richteren. Het verhaal van Amnon en Tamar onderbreekt David’s familiekroniek over Absalom en Bathseba. God onderbreekt de verhalen van verlossing met korte verhalen over levens die onderbroken worden door een trauma, waarvan sommige verhalen nooit opgelost zijn.

3. God spreekt specifiek tegen de diepte van ons lijden

God geeft ons woorden voor misbruik. Grote stukken van de bijbel zijn geschreven in poëzie, omdat loutere proza niet genoeg woorden heeft voor de pijn en moeite en emotie. Iets wat met poëzie wel kan.

Niet alle gebeden hoeven te eindigen in majeur, ondanks wat veel simpele blogs, boeken en preken zouden kunnen zeggen. Het boek Klaagliederen (van verdriet) eindigt in een snik: in Gods armen, maar nog steeds breekbaar en kwetsbaar. Nog nog steeds angstig wachtend op de volgende slag van Zijn zwaard. Nadat het vertrouwen geschonden lijkt te zijn – het vertrouwen in een God die de pijn had kunnen voorkomen, het vertrouwen in een vriend die ons had moeten beschermen, het vertrouwen in een systeem dat ons had moeten verdedigen- gaat de pijn en het trauma nog veel dieper. Zoals het in Davids gedicht is beschreven:

Hij slaat zijn handen aan wie vrede met hem had,
Hij ontheiligt zijn verbond.
Zijn mond is gladder dan boter,
Maar zijn hart wil strijd;
Zijn woorden zijn zachter dan olie,
Maar het zijn getrokken zwaarden. (Psalm 55: 21-22)

God geeft ons betere woorden. Woorden die beter verhalen wat er speelt. Hij geeft ons de poëtische stem van de realiteit.

De waarheid kan als een zware last voelen voor degene die pijn lijden, maar het is uiteindelijk de enige verzachting voor de onderdrukten. Waarheidsgetrouwe en mooie woorden snijden door de misleidende uitleggingen van het Woord met hun begeleidende half-waarheden. Klaagliederen. Jeremia. Jesaja 1-40. Psalmen 3-12. Wanneer het misbruik ons begint te isoleren, komt God naast ons staan met woorden die we nooit volledig hadden kunnen begrijpen als we ergens anders waren.

4. God geeft ons Hemzelf, zelfs in het midden van ’triggers’

Iets is een ’trigger’ als het verleden de toekomst onderbreekt zonder excuus, en vaak ook zonder waarschuwing. Soms hebben we niet eens door dat we getriggerd zijn, maar komen we daar veel later pas achter (misschien kom je er wel nooit in dit leven achter). Heb je ooit een onverklaarbaar gevoel van angst of boosheid gevoeld? Heb je dat gevoel keer op keer bij één persoon of in een specifieke locatie? Hoe verhoudt zich dat tot jouw huidige situatie of je ervaringen in het verleden? Onze triggers zijn noch goed noch slecht. Ze zijn hulpmiddelen die ons lichaam ons geeft om ons te beschermen tegen toekomstige schade. Vaak zijn ze overactief en vertellen ze dat er gevaar is, terwijl dat er niet is. Hoe gaan we daarmee om? De bijbel geeft ons krachtige woorden in onze verdediging:

‘Laat uw wezen achter, Ik zal hen in het leven behouden, en laten uw weduwen op mij vertrouwen.’ (Jeremia 49:11)

Maar wezen sterven. Weduwen sterven. Wat goeds doet God voor hen als Hij ze vasthoudt? Krachten van bescherming dat ons ooit een gevoel van stabiliteit en liefde gaf, is uit onze armen gerukt. De getraumatiseerden zijn in het gezicht geslagen met het besef van de nijpende situatie waarin de mensheid zich bevindt: de God Die alles kan, belooft ons geen voorspoedig leven. De bijbel schuwt de wreedheid van deze wereld niet.

‘Laat eenieder voor zijn naaste op zijn hoede zijn, en vertrouw op geen enkele broeder, want elke broeder doet niet anders dan bedreigen, en elke vriend gaat rond met lasterpraat.’ (Jeremia 9:4).

Houd Jeremia 49:11 en 9:4 eens in het licht. Vertrouw op je geheiligde onderbuik gevoel, maar ga naar de bodem van je triggers. Wanneer vertellen zij je een sterk verhaal over gevaar? Angst is vaak een doemprofeet vanuit een toekomst die bestaat uit halve waarheden. De getraumatiseerden moeten door het spirituele gevecht heen zoals iedereen, alleen dan met een bijzondere handicap.

Vertrouw en wantrouw. Stap naar buiten, maar struikel niet. Onderwerp je niet aan de gevangenis van je angst, maar accepteer de grenzen die het je oplegt: ‘Wees bedachtzaam als de slangen en oprecht als de duiven’ (Mattheüs 10:16). Weet dat het niet jouw fout was, en begin niet met iedereen te beschuldigen van alles. Het Evangelie kan echt de onmogelijke gevoelens schenken van blijdschap, hoop en liefde aan hen die bereid zijn om, door het  geloof, dapper de onmogelijkheden te omhelzen.

5. God geeft ons toestemming om te voelen met het geloof

We zouden hierdoor ons beledigd kunnen voelen: ‘Ik heb Gods toestemming niet nodig’. Maar de Bijbel creëert een plek voor ons waar we onze gevoelens mogen uiten en onze pijn kunnen verwerken – als we dat doen met geloof; Als we geloven in de beloftes van God, zelfs als die ver weg of onbetrouwbaar lijken te zijn. Johannes Calvijn schreef over zijn pijn: ‘Ik raakte deze wonden niet aan, omdat zij ongeneesbaar leken, totdat God Zijn Hand er op legde.’ De isolatie van het trauma lijkt nog erger te worden wanneer we weten dat er een God is die ons een oplossing zou kunnen brengen, maar het niet doet.

Het christelijk leven verwelkomt vaak lijden, of maakt onze ervaringen met lijden meer intens. God geeft ons toestemming om te zeggen: ‘dit leven is moeilijker.’ Dat was het zeker voor de apostel Paulus (2 Korinthe 11:23-27). Veel dingen zouden makkelijker zijn geweest zonder Christus. Zelfs het genezen van ons trauma zou misschien sneller zijn gegaan als we niet hadden hoeven jongleren bij onze genezing met vragen over goddelijke soevereiniteit en het kwaad.

Je kan vrijgemaakt worden

Teveel ‘verzorging’ voor slachtoffers van misbruik komt neer op weinig meer dan een toverstok zwaaien over een seculaire groepstherapie. De kerk zal nooit de perfecte plaats zijn in deze tijd. De kerk zal nooit zoveel kennis hebben als een trauma kliniek, of zo getraind of gespecialiseerd als een therapeut, of zo warm als een vriend uit de kinderjaren. Of in sommige gevallen alles van het hier boven genoemde. Er is nergens zoiets als een perfecte gemeenschap. Nog niet. Eis dat ook niet van anderen of, als kerk: doe niet alsof je daar in de buurt komt.

Soms voelt het erg goed om beloften te doen die God zelf niet maakt, zoals: ‘Jezus zal je pijn wegnemen.’ Soms doet Hij dat, soms ook niet. Maar het is belangrijk om te weten dat je van een trauma niet levenslang last hoeft te hebben. Het is niet iets dat ons hele leven hoeft te beheersen. Geen trauma is groter dan God. Het kan moeizaam zijn om te verwerken, zelfs als je in het licht van de genade staat. Het vereist geduld en durf, door de Heilige Geest gegeven. Maar velen zijn echt genezen, en meer hebben geleerd om vol van genade en vruchten verder te leven. Ondanks hun pijn en triggers. Al ons lijden is een uiting van het christelijke denken over het bestaan op deze aarde.

Velen van ons zien zichzelf misschien niet de glorie van God in rennen, maar meer hinkelen, of anderen gedragen omdat ze kreupel zijn (Markus 2:4). Maar houd moed, Christus zelf weigert om de littekens van Zijn aardse pijn te vergeten. Zelfs in Zijn glorie: ‘Ik zag een Lam, als geslacht’ (Openbaringen 5:6). Christus Zelf is Degene Die de breekbaarheid van de banden van de dood duidelijk maakt. Het kan zijn dat we niet het volle gewicht van die hoop vandaag voelen, maar op een dag zullen we dat zeker wél voelen.

Het bericht Er is (g)een leven na een trauma verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Hey, wil je koffie? Natuurlijk: Ik ben druk. Dat is wie we zijn. Geld is er beperkt. Tijd is schaars. Energie is laag. We houden de oplossingen op zak, ontelbare hulpmiddelen en hacks. Financieel adviseur. Planning-app. Cafeïne. Hoe zit het met beweging? Daar moeten we ook tijd voor maken. Google: “Snel vet verbranden.” De maag van onze ziel knort van de vraag:

Hoe kan ik zo veel mogelijk doen, en daar de beste in zijn, zo snel mogelijk?

Je vervelen was ooit gewoon vervelend – nu wordt het behandeld als een kanker: iets wat je tegen elke prijs moet tegengaan, hoe dan ook.

En als we niet druk zijn, dan is dat een duidelijke boodschap aan onszelf en aan de mensen waar we indruk op willen maken: je faalt. Je bent niet druk? Dan ben je zeker lui. Een verliezer. We zouden het niet zeggen, maar zo gedragen we ons wel. Heb je ooit je smartphone gepakt en ermee gespeeld in een wachtkamer, alleen maar om er druk uit te zien? Je vervelen was ooit gewoon vervelend – nu wordt het behandeld als een kanker: iets wat je tegen elke prijs moet tegengaan, hoe dan ook.

Het menselijk ras heeft nog nooit zo’n zorgvuldig afgemeten zelfinzicht gehad. KM/H. IQ. EQ. INTJ. Bankdrukken. BMI. Zoveel uur geslapen. Zoveel tijd verspild. Zoveel geld gespaard. Zoveel rente behaald. Al die getallen geven ons een manier om het succes van onze drukte te beoordelen. We breken met alle arbeid om in te loggen op Facebook – Hoe doe ik het in vergelijking met anderen? We zijn onzeker. Wow, zij zijn zo druk. Ik wou dat ik zo druk was.

En ondertussen voelen we onze zielen dun worden, ondiep, verloren in al het multitasken.

Druk vanaf de geboorte

Wat kunnen we in de Bijbel vinden om onze obsessie met drukte te rechtvaardigen en te voeden? Snelle Jezus. Drukke Jezus. Vroeg-in-de-ochtend Jezus. Timmerman Jezus. Drukke man, werkende man, predikende man, leidende man, mensen-mens Jezus.

Maar dan een ander profiel: En in het voorbijgaan zag Hij iemand die blind was van de geboorte af. (Johannes 9:1) Dag aan dag zit die man daar en bedelt hij. (Johannes 9:8) – een man zonder pretentie, zonder schema, zonder plannen, zonder vrienden, zonder respect, zonder geld, zonder reden te hopen dat er iets zou kunnen veranderen. Hij is niet druk. Hij jaagde niet achter Jezus aan zoals de andere blinde man (Mattheüs 9:27). Jezus genas hem ook niet gelijk daar op dat moment. Integendeel, nadat Hij dit gezegd had, spuwde Hij op de grond, maakte slijk met het speeksel en streek het slijk op de ogen van de blinde, en Hij zei tegen hem: Ga heen, was u in het badwater Siloam (wat vertaald wordt met: Uitgezonden). Hij dan ging weg en waste zich en kwam ziende terug. (Johannes 9:6-7)

Het is tijd om uit te ademen. Pauze. Heel even, stop met denken over wat je gaat doen als je dit artikel hebt gelezen.

Het is tijd om uit te ademen. Pauze. Heel even, stop met het nadenken over je plannen voor vandaag. Stop met denken over wat je gaat doen als je dit artikel hebt gelezen. We zijn zo druk, dat we niet weten hoe we moeten omgaan met een behoeftige blinde man die niets te doen heeft. Maar wij zijn hem – wij zijn blind. Wij zijn geboren in het werk, in vuil en duisternis, in blindheid. We hadden geen keuze. En we zouden willen dat het niet zo was, maar hoe hard we ook proberen om onze geestelijke zintuigen aan te scherpen, week na week, Gods sabbatsrust voelt gewoon als nog een punt om af te vinken – nog een vuile doorn uit de grond.

We zijn niet blind voor de wereld om ons heen – alle drukte om ons heen de hele tijd. We zijn verblind door de wereld om ons heen voor God zelf. We zijn zo blind dat God het is die ons moet zien – En in het voorbijgaan zag Hij iemand die blind was van de geboorte af. We zijn zo druk, dat Jezus druk richting ons moet zijn. We zijn blind voor onszelf, voor het badwater van doel en vrede , we zijn blind voor onze Heiland.

Blind, maar niet uit het zicht

En het was sabbat toen Jezus het slijk maakte en zijn ogen opende (Johannes 9:14). Jezus zoekt jou. Wanneer je erkent dat je blind bent, kun je weten hoe Hij jou ziet, jou kent en voor jou werkt.

Jij, je hebt gezalfde zwakheden,
Jij, je hebt een God die niet te druk is voor jou,
Jij, je bent geroepen om je te gaan wassen,
Jij, je bent uitgezonden,
Jij, die een Heiland heeft die jou zoekt, om jouw Sabbatsrust te zijn.

Adem en zie, blind kind. Onze rust wordt niet gemeten in minuten of uren, maar in nabijheid.

Adem en zie, blind kind. Onze rust wordt niet gemeten in minuten of uren, maar in nabijheid. De sabbat is een dag, maar het is ook een plaats bij God – een plaats die Hij maakt. Een plaats waar Hij ons achtervolgt, zelfs als onze wereld op hyper-tempo voorbij gaat, en we ons voelen alsof we op het randje van een aanstaande ramp wonen. Zelfs als we alles te verliezen hebben, zijn wij de blinde man die Jezus niet uit het oog zal verliezen. Sabbat is niet slechts een onderbreking van je to-do lijst – de opsomming die onze dag domineert. Sabbat is een ontmoeting. En Jezus – de God Die het droge land van het water scheidt – zal ze weer samenvoegen om een sabbatsmorgen en avond in ons te scheppen – met de modder, met onze rommel – op Zijn initiatief.

Heb je het gevoel dat je de wereld op je schouders draagt?
Heb je het gevoel dat elke slechte zaak jouw schuld is?
Suddert bezorgdheid onophoudelijk in je hart?
Kijk je elke vijf minuten op je smartphone?

Er is een prachtige vrijheid in blindheid. Als wij wandelen door geloof, niet door aanschouwing (2 Korinthe 5:7), is het daar dat God ons ogen geeft om te zien. Jezus vertelt ons: Als u blind was, zou u geen zonde hebben, maar nu u zegt: Wij zien, zo blijft dan uw zonde. (Johannes 9:41).

Doe je telefoon uit, in elk geval wanneer dat mogelijk is. Kom authentiek voor Gods aangezicht elke morgen. De wereld rust niet op jouw schouders. Jouw heiliging is geen falend project. Jouw Redder zit niet beschaamd bij de Bestuursvergadering van de Heilige Drie-eenheid, “Kijk, Ik dacht dat deze mens een goede investering was. Maar misschien moeten We Ons verlies maar nemen en de tijd als verspild beschouwen.”

Jezus is bij je in de hectische windtunnel van het leven, zelfs wanneer het voelt als een losgeslagen rat-race. Tijd voor God staat misschien niet vastgelegd in jouw agenda, maar voor Hem ben jij een “All-Day Event”. Als we verblind zijn door drukte, ziet Hij ons nog steeds, en achtervolgt ons, en zalft ons met Zijn rust.

Er is een dag
wanneer de weg noch gaat nog komt,
en de weg is geen weg,
maar een plaats.

— Wendell Berry (A Timbered Choir: The Sabbath Poems)

Het bericht Te druk om te zien dat we blind zijn verscheen eerst op Geloofstoerusting.