‘Alweer een boek over de Bijbel?!’ Ja, dat zie je goed! We vertellen je graag waarom het boek van Kevin DeYoung, God op Zijn Woord vertrouwen, jouw tijd en aandacht meer dan verdient. Er staat namelijk veel op het spel. Spanningen in de samenleving en de kerk roepen ook in ons land de vraag op: ‘Wie is te vertrouwen? Wat is waarheid? Waar vind je werkelijk houvast?’ Wanneer je als christen positie inneemt en niet kunt zwijgen over je enige hoop in leven en sterven, op wiens gezag deel je dan de boodschap van het evangelie van de Heere Jezus Christus? Doe je dat op basis van je eigen inzicht, opvoeding en gevoel, óf heeft dat een dieper fundament?

Om ons heen zien we een jonge generatie opgroeien te midden van een kakafonie aan stemmen en geluiden, waarin de gezaghebbende stem van de goede Herder steeds minder wordt gehoord. Ook binnen de kerk neemt de erosie van de waarheid en het gezag van Gods Woord almaar toe. Daarom is dit boek een wake-upcall. Het onderstreept de urgentie om helder te hebben wat we met de Bijbel nu werkelijk in handen hebben.

In onze omgeving zien we meer dan eens jongeren en ouderen afhaken. Niet omdat ze in hun leven geen vragen meer hebben, maar omdat er steeds meer twijfel is binnengeslopen of de Bijbel wel gezaghebbende antwoorden biedt. ‘Een boek van tweeduizend jaar oud, hoe serieus moet je dat nog nemen?’ ‘Is wat geschreven is niet erg tijd- en cultuurgebonden?’ ‘Is de Bijbel werkelijk Gods Woord en is hij te vertrouwen?’ Dit zijn herkenbare vragen, toch?

Ten diepste wordt alles betwijfeld waarover de Bijbel met gezag spreekt. ‘Kun je aan de hand van de Bijbel nog wel stellige uitspraken doen over ons begin en onze bestemming, over waar we onze vrede, vreugde, verzoening en voldoening vinden en is dit boek werkelijk het ultieme kompas voor onze ethiek?’ Deze vragen horen we steeds vaker, ook onder hen die zich christen noemen.

‘Is het echt zo dat God gezegd heeft …?’ (Genesis 3:1). Die vraag knaagt na al die eeuwen nog steeds aan onze ziel. We hebben een betrouwbaar getuigenis nodig van God Zelf over Wie Hij is, wat Hij doet en hoe Hij verheerlijkt wil worden. Dat getuigenis vraagt onze instemming, ons vertrouwen en onze lof. Wie aan de betrouwbaarheid van Gods Woord knaagt, knaagt zijn eigen ondergang tegemoet. Zo fundamenteel is de Bijbel voor het leven en onze zaligheid! Er is geen betere remedie tegen alle twijfels en aanvechtingen die ons hart kunnen verlammen, dan je oor opnieuw te luister leggen bij Gods Woord.

Laat dit boek je helpen om met moed te antwoorden op alle twijfels aan de betrouwbaarheid van Gods Woord die in je hart leven. Laat het je helpen een weerwoord te geven richting allen die de betrouwbaarheid van Gods Woord subtiel of fanatiek in twijfel trekken. We bidden dat je net als Christus je in de grootste aanvechting zult vastklampen aan dit anker van hoop, het zwaard van de Geest. Dat er te midden van de stormen in je leven maar één ding op je lippen ligt: ‘Er staat geschreven’ (Mattheüs 4:4). Voor Jezus was Gods Woord de ultieme autoriteit om de zwaarste strijd aan te kunnen.

Laat Gods Woord (opnieuw) zijn weg vinden naar jouw hoofd, hart en handen. Dat Gods Geest met kracht Zijn eigen Woord in jouw leven zichtbaar laat worden. Ons gebed is dat in Nederland predikers zullen blijven opstaan die zonder angst en twijfel alles zullen leven en preken wat God ons openbaarde over Zijn plan van verzoening en vernieuwing. We zien uit naar jongeren en ouderen die willen leven en sterven bij Gods Woord. Dat onzekerheid en twijfel, ongeloof en wanhoop mogen verdwijnen als sneeuw voor de zon wanneer jij Zijn Woord leest en aan je hart drukt.

‘Proef en zie dat de HEERE goed is’ (Psalm 37:4).

Het bericht Een hartekreet: ‘Is God echt te vertrouwen …?’ verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Hij is Degene Die medelijden heeft met onze zwakheden, omdat Hij in alles op dezelfde wijze is verzocht. Met uitzondering van de zonde. Hij kan dat, Hij wil dat, Hij doet dat. Hij kan dat omdat Hij alles heeft doorstaan en volbracht als God en mens. Hij wil dat omdat Hij Zijn liefde bewijst door te sterven voor ons toen wij nog zondaren waren. Zijn liefde gaat voorbij het kruis, tot aan het open graf, tot aan de open hemel, tot aan de troon waarop Hij nu zit. Hij doet dat omdat Hij barmhartig en genadig is, nooit in tegenspraak met Zichzelf, trouw aan Zijn eigen woorden. Hij is Degene die oproept om tot Hem te komen als we moe en belast zijn. Van wetten, onszelf, de zorgen, de zonden.

Hij is Degene die oproept om tot Hem te komen als we moe en belast zijn. Van wetten, onszelf, de zorgen, de zonden.

We mogen komen naar de troon van de genade. Geen troon van oordeel. Maar de troon die door genade is omgeven. Met genade is gepolijst. Door Jezus. Hij is Degene Die genade heeft laten zien. We mogen met vrijmoedigheid komen omdat Hij ons roept. Op grond van Zijn woorden: kom tot Mij. Mogen we komen. Moeten we komen. Om er niet minder, maar meer van te worden. We mogen er dagelijks, elk uur, elke seconde komen. Om te roepen, klagen, huilen, spreken, twijfelen, fluisteren, vragen, jubelen en zwijgen. Zonder bang te hoeven zijn hierdoor beschaamd of gestraft te worden. Zonder terughoudendheid, zonder mooi en duur klinkende woorden. Aanhoudelijk. In volharding. Niet omdat we onszelf zulke volhouders vinden. Maar omdat we bij Hem met volharding, blijvend om dingen mogen vragen.

Het is de troon van genade. We zien daar Zijn barmhartigheid. Dat we niet krijgen, wat we wel verdienen. We vinden daar genade. Dat we wel krijgen, wat we niet verdienen. Omdat Zijn handen doorboort werden. Zijn rug werd gegeseld. Zijn hoofd werd gekroond met doornen. Zijn voeten bezweken onder de last van het dragen van Zijn kruis. Omdat Hij werd verlaten. Omdat Hij de beker van de toorn dronk. Omdat Hij ons in alles gelijk is geworden, behalve de zonde. Zijn werk is af. Hij heeft het volbracht. Wat dat betekent is niet te doorgronden. Die wetenschap reikt verder dan ons verstand.

Het is de troon van genade. We zien daar Zijn barmhartigheid. Dat we niet krijgen, wat we wel verdienen.

We ontvangen barmhartigheid. Voor ons hart, onze ogen, onze mond, ons verstand, onze kracht. We vinden er genade. In onze verzoeking, in onze beproeving. Om geholpen te worden. Jezus Die meeloopt, meedraagt, meelijdt. Genade en barmhartigheid voor je lichaam en ziel. Nooit te laat, nooit te vroeg, maar altijd op het juiste tijdstip.

Hoe weten we dit allemaal? Hoe kunnen we dit zeggen? Omdat we dit lezen in de Bijbel en omdat Zijn woorden en handelen waarheid zijn.

Biddag is het elke dag. Stort je vandaag je hart uit voor Hem? Je zúlt genade en barmhartigheid krijgen. Hoe je dat weet? Dat zegt Hij zelf en heeft Hij op elke bladzijde van jouw bijbeltje bewezen. Nooit gaf Hij iets ongepast, nooit zei Hij iets wat onwaar was, nooit liet Hij los als Hij beloofde vast te houden, alles op het juiste tijdstip. Telkens opnieuw geeft Hij: barmhartigheid en genade.

Ga, kniel, spreek en vraag. Hij hoort.

Het bericht Elke dag biddag verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het staat vast. Vandaag een zes uur durend college over vasten. Ik weet er eigenlijk vrij weinig van af. Behalve dat de moslims ramadan houden en zich daarin focussen op God. Daarnaast zie ik soms wat Facebook-posts voorbij komen met: ‘Ik vast 40 dagen van Facebook.’ Maar wat het voor mij zou kunnen betekenen? Geen idee. Met de 40 dagen in het vooruitzicht zak ik veilig neer tussen de onbekende mensen en klap ik mijn laptop open om te gaan typen.

Allereerst staat er een vrouwtje op dat naast de katheder ging staan, omdat ze er niet bovenuit kwam. Ze begint te praten en blijkt een bron van oudtestamentische wijsheid te zijn. ‘Innah nephesh.’ Ze pakt de Bijbel en slaat Jesaja 58 open. ‘Innah nephesh’ is de kern. Tot dat moment had ik geen idee waar ze het over had. Maar Innah nephesh is het woord dat in de grondtekst staat voor vasten. En wat dat betekent? Verootmoediging. Jezelf verootmoedigen. Buigen en weten: ‘Ik kan niet verder, ik heb hulp nodig.’ IJverig typ ik mee terwijl ze tal van oudtestamentische Bijbelteksten citeert en zegt: ‘Het is meer dan je onthouden van drinken of eten. Het gaat gepaard met een innerlijke houding.’  Stapje voor stapje neemt de wijze mevrouw de zaal mee in de wereld van het vasten in het Oude Testament. Ze zegt: ‘Vaak wordt het vasten gebruikt in het Oude Testament als antwoord op geestelijke noden, gebeurtenissen en situaties. Het heeft een geestelijk doel.’  Ze somt het op: ‘God zoeken, berouw hebben, Gods vergeving vragen of herstel, spijt en onderwerping. Maar ook zie je het terug komen als er dreiging ontstaat. (Richteren 20:26 of Esther 3:3,16) Het volk gaat vasten om zo de dreiging af te wenden.

Tijdens de pauze beland ik bij de boekentafel waar een lange man met glimmende ogen staat. Ik kijk naar de boeken die hij heeft liggen en zie dat alles over de vroege kerk gaat. Zonder dat ik er naar hoef te vragen begint hij erover te praten. Grijnzend vraag ik hem wat hij er dan zo boeiend aan vind? Met passie antwoord hij: ‘Het is zó schitterend! Ook de vroege kerk was nauw verbonden met Christus. Ze keken naar Jezus in hun handelen en als ik dáár onderzoek naar doe en het lees, vind ik dat zo mooi!’ Al pratend kom ik erachter dat ik met de schrijver van deze boeken aan het praten ben. Hij zegt: ‘Ik vind het belangrijk en boeiend om ook vandaag de dag de vroege kerk te betrekken in onze kerkelijke kaders!’ Ik glimlach en kan zijn standpunt alleen maar beamen.

De volgende lezing wordt door de boekentafel-meneer gehouden. Dit keer dus over het vasten in de vroege kerk, hoe zag dit eruit in het Nieuwe Testament? De woorden van Jezus worden geciteerd over het grote belang vasten. De spreker vertelt hoe de apostelen in Handelingen 13:1-3 gaan vasten om zo tot een inzicht te komen. Ook citeert hij Ambrosius, de kerkvader uit de vroege kerk, die vol vreugde spreekt over Elia en het vasten. Ambrosius schrijft: ‘Onze strijd is het vasten. Ook onze Heiland heeft gevast. En de verzoeker is naar Hem toegekomen. De Heere verkoos het vasten om de boeien te ontbinden. De mens zal bij brood alleen niet leven, maar bij ieder woord. Groot is de kracht van het vasten, het is zo bijzonder dat het Christus verheugde om te vasten. Het woord van Elia, dat tijdens het vasten zijn mond verliet, heeft de hemelen ontsloten. Geen druppel water is er op de aarde neergevallen.’

Ambrosius verzamelde zijn gemeente om samen de hele nacht door te brengen en het boek Job te bestuderen. Daarnaast zongen ze psalmen en gezangen. Maar deze uren werd er niet gegeten en gedronken.

Ook de dopelingen in de vroege kerk gingen 40 dagen voor hun doop vasten. Dit stond symbool als afspiegeling van Jezus die ná Zijn doop voorafgaand aan Zijn roeping de woestijn in trok. De dopelingen volgde hun Heere, omdat ze door hun doop herinnerd werden aan hun opdracht om getuigen te zijn.  Ze werden door het vasten herinnerd aan het lijden én het vasten van Christus. Het kwam uiteindelijk neer op de wereld verzaken, de duivel afzweren en strijden tegen het eigen vlees.

De eindconclusie van de boekentafel-meneer is dat we ver afgedwaald zijn van de vroege kerk waar het vasten een grote plaats in nam.

Met grote ogen hoor ik aan wat ik nooit eerder heb gehoord. De Koptische kerk blijkt verdeeld over een heel jaar in totaal 200 dagen vast. Compleet nieuw voor mij. En Wilhelmus a Brakel schreef: ‘Vasten is een buitengewone godsdienstige oefening. Waar de gelovige zich één dag van alles onthoudt en zich voor God verootmoedigd. Het is een droevig teken van groot verval dat men zo weinig gebruikt maakt van het vasten. Zowel publiekelijk als in het geheim. Als zij die het goede van Sion willen zien, laat hen dan in zichzelf de behoefte tot deze plicht opwekken!’

Na de pauze neemt een dominee met een olijk gezicht zijn plaats in achter de katheder. Hij gaat ons vertellen waarom vasten op de achtergrond geraakt is in de Protestantse traditie. In de Rooms-Katholieke kerk werd het mensen op een gegeven moment opgelegd om te vasten. Men ging het zien als een plicht en zo werd vasten iets wettisch. Iets wat zich in allerlei tijden weer herhaald, ook in de kerken van nu. Dingen kunnen een gewoonte worden zonder dat er Bijbelse grond voor is, zonder Jezus. Zwingli was daar fel op tegen en sprak: ‘Laat daarin de christen mens vrij!’

Calvijn benoemt in zijn Institutie (voor de liefhebbers: IV, 12, Paragraaf 14-21) dat het vasten vanaf de tijd van de apostelen altijd een plaats heeft gehad in de kerk. Hij benoemt deze dingen en klaagt er daarbij over dat veel mensen het nut van vasten niet meer in zien. Hij noemt daarbij drie doeleinden van het vasten:

1. Beheersing van je lichamelijke behoefte
2. Concentratie om te mediteren
3. Verootmoediging voor God

Volgens Calvijn kon het gebed van de gemeente samen gaan met vasten, als het uiteindelijk maar wel om de innerlijke gesteldheid van het vasten zou gaan. Hij verzette zich tegen het uiterlijke vertoon, omdat het grote gevaar zou zijn dat het dáár om zou draaien. We doen het niet om de beloning van een goed werk, maar we doen het om Hem – Jezus Christus! Ook bij Calvijn kwam het weer terug: Verootmoediging. Innah nephesh.

Innah nephesh. Laten we daar weer even op terug komen. Met alle informatie in mijn hoofd, zie ik wel duidelijk dat het voor de broeders van de kerk van alle tijden, en op wiens schouders ik mag staan, het vasten een normale zaak was. Het had een plek in hun geloofsvocabulaire én geloofspraktijk. Terwijl ik in de auto zit overdenk ik de woorden van de olijke dominee nog eens: ‘Je hebt allerlei vormen van vasten. TV-vasten, Facebook vasten, vasten van het eten, en vul het zelf maar in. Meer dan wat ook gaat het bij vasten om het afwijken van het gewone patroon in je leven om daarin meer naar en op Christus te zien. Versoberen in de 40 dagen tijd versterkt het besef dat we in een andere periode zitten. Bezinning.We zijn nu aangekomen in de tijd van het lijden van Christus en Zijn opstanding. Bij vasten hoort een hart van verootmoediging. Nu Christus is gekomen en krijgt die verootmoediging de kleur van: ‘Richt je op Christus!’ 

Terug de dagelijkse praktijk in. Ik weet niet hoe ik het vorm moet geven. Ik weet wel dát ik het vorm moet geven. Innah nephesh. Verootmoediging. Jezelf verootmoedigen, op welke manier dan ook. En innnah nephesh nog duidelijker te beseffen door mij van iets te onthouden, sober te eten of even niet te eten. Of gewoonweg mij te onthouden van wat mij vast houdt. Waarin ik buig en weet: ‘Ik kan niet verder, ik heb hulp nodig.’

Ik wandel met de oorverdovende drukte nog in mijn hoofd de 40 dagen tijd in en zie een verlaten Jezus in de hof. Hij zweet helse angsten uit in druppels bloed. Ik loop langs Pilatus die het bloed van zijn handen wast en ik het liefst met hem. Ik loop langs Petrus en hoor hem zeggen: ‘Ik ken Hem niet.’ Ik loop langs de heuvel en zie hoe de spijkers in Zijn handen worden geslagen. Ik beleef de drie uren dikke duisternis en hoor dan de woorden: ‘Het is volbracht.’ Ze stromen mijn hart binnen, laten mij knielen en zeggen: ‘Innah nephesh. Ik kan niet verder, ik heb hulp nodig.’

Misschien is dáárom vasten zo moeilijk. Misschien vond ik het dáárom niet zo nodig. Misschien wist ik er dáárom zo weinig van af. Die innah nephesh-houding gaat in tegen de ‘ik’ die schreeuwt: ‘Ik kan wel verder, ik heb geen hulp nodig.’ Afhankelijkheid, ootmoed en nederigheid wordt gespeld door het woord: Innah nephesh. ‘Ik kan niet verder, ik heb hulp nodig bij iedere stap.’ Niet omdat het hoort, of omdat ik het volgens een opgelegde regel moet zeggen. Maar omdat Híj de diepste weg van nederigheid is gegaan voor míj. Het enige wat ik kan doen is stoppen en knielen. En bij het kruis mijn zonden laten afwassen door de woorden: ‘Het is volbracht.’ En terwijl mijn hart de woorden ontvangt, fluister ik met een gebogen hoofd en ogen vol verwondering: ‘Het enige wat ik U kan brengen is: Innah nephesh.’ 

Het bericht Innah nephesh? Vast niet. verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Wie heeft gemaakt dat in Zijn letters alles om ons draait
en wie heeft daarin de glorie van God weggegraaid
Wie heeft vertaald dat het wel goed zit met ons, bekering is onnodig
Wie heeft het bloed beschreven als overbodig?

Wie heeft de woorden herschreven naar blijdschap en liefde,
geen berouw of droefenis
Wie heeft herschreven dat de mens zo zondig nog niet is
Wie heeft het Woord vervangen voor gevoel
Wie neemt de woorden aan als liefdadigheid zonder Hem als levensdoel?

Wie heeft de waarheid als leugen herschreven
Wie heeft het Woord een andere betekenis gegeven
Wie heeft de scherpte van het zwaard ontkracht
Wie dooft haar vuur en macht?

Wie heeft de hoogte uit het Woord gehaald
Wie heeft het naar mensenkleinte vertaald
Wie heeft het vuur van de letters gedoofd
Wie leest en heeft werkelijk alles ontvangen wat er staat geschreven?

Wie, wie, wie,
Heeft het evangelie geloofd?

Het bericht Wie? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

De machtige God van het universum heeft vaak en op veel manieren tot ons gesproken, dit is op zichzelf al een wonder. Hij wilde bekendmaken wie Hij is. Alsof een schilder iets van zichzelf wilde laten zien aan een schilderij. Dit is onbevattelijk, maar waar.

Zeker als we vervolgens zien hoe Hij uiteindelijk tot ons gesproken heeft door Zijn Zoon. Zijn Zoon, Jezus, is als het ware de handtekening onder alles wat Hij gesproken heeft. In Hem zien we werkelijkheid worden wat God heeft beloofd; Gods Woord is vlees geworden. Hij leefde uit wat geschreven stond. God maakt waar wat eerst enkel belofte was. Hij maakt realiteit wat eerst enkel schaduw was.

Jezus is de handtekening onder alles wat God gesproken heeft.

Dit maakt de Bijbel het heerlijkste boek op aarde, ons Handboek voor eeuwig leven, onze Schatkaart naar de kostbaarste schat!

Samen de hele Bijbel door

Daarom is het zo goed om het overzicht te krijgen van wat God nu eigenlijk bekend heeft gemaakt. Dit kun je doen door nauwkeurig kleine gedeelten te bestuderen maar ook door eens (of vaker) heel de Bijbel vanaf het begin tot het einde door te lezen.

Om dat te doen wil ik je het komende jaar uitnodigen om aan de hand van het Lees je Bijbel-leesplan die vlucht te maken van Genesis naar de Openbaring.

Met dit leesplan lees je in een jaar de hele Bijbel of enkel het Oude en Nieuwe Testament. Op chronologische volgorde lees je elke werkdag een gedeelte uit de Bijbel. Op deze manier heb je in het weekend nog ruimte om in te halen of je te richten op ander geestelijk voedsel. En samen met honderden andere jongere en oudere ontdekkingsreizigers ben je welkom in de Lees je Bijbel Whatsapp-groep. In deze groepsapp ontvang je dagelijks meldingen en bemoedigingen, kun je als gespreksgroep samen nagenieten of vragenstellen over dat wat je onderweg tegenkomt.

Met dit leesplan lees je in een jaar de hele Bijbel of enkel het Oude en Nieuwe Testament.

Het is de moeite waard

Tijdens deze vlucht zul je je Schepper leren kennen, je zult jezelf leren kennen, je zult Jezus leren kennen en meer en meer ervaren dat Gods woorden werkelijk zoeter zijn dan honing, ja, levend water voor je ziel. Schrik niet terug, het opstijgen is altijd wat moeizaam en ongemakkelijk, maar als je eenmaal in de lucht zit zul je genieten van het heerlijke uitzicht wat de Bijbel je geeft.

Ja, je zult soms beven als je over de diepe dalen en ravijnen vliegt van onze zonde, van het kwaad en van Gods rechtvaardige oordeel. Maar meer nog en boven alles uit zul je genieten van de machtige toppen van Gods genade en verlossing in Jezus Christus waarnaar ieder hoofdstuk en iedere gebeurtenis wijst.

Dit alles zal de brandstof zijn om degene te volgen die gezegd heeft: ‘Deze dingen heb Ik tot u gesproken, opdat Mijn blijdschap in u zal blijven en uw blijdschap volkomen zal worden’ (Johannes 15:11).

Meld je aan en download je leesplan: levenslicht.org/leesplan

Het bericht Lees je Bijbel in 2021 verscheen eerst op Geloofstoerusting.

‘Hoe refo ben jij?’ pronkt er boven de test uit het boekje wat de refojongeren van de reformatorische scholen krijgen. Een fris en mooi uitziend boekje genaamd: HerVst. De nadruk op de V. Van Vijfhonderd. Je weet wel, vijfhonderd jaar reformatie.

Ik zit tussen de leerlingen en kijk toe hoe het blad wordt uitgedeeld. ‘Kijk, dat is Luther op de voorkant, best vet gedaan zo!’ roept er eentje door de klas. Het blad is gevuld met allerlei stukken. Een interview met verschillende Rotterdamse dominees onder de kop ‘Reformator anno 2017’, een interview met twee oud refo-leerlingen die Rooms Katholiek zijn geworden, een whatsapp-gesprek met Luther en door leerlingen geschreven gedichten. Dit alles met een mooie lay-out. Vris dus.

Snel bladeren de leerlingen door naar bladzijde 21. Dé refotest. Ik pak mijn pen en ook ik ga het aan. (Hieronder zie je een paar vragen uit de test)

____________________________________________________________________________________________

Uit welke Bijbelvertaling lees je het liefst?
a. De Statenvertaling, dat is de enige goede vertaling die er is.
b. Ik pak uit gewoonte de Statenvertaling, maar vind een andere vertaling niet verkeerd.
c. Een modernere Bijbelvertaling, dan begrijp ik beter wat er staat.
d. Ik lees (bijna) nooit persoonlijk uit de Bijbel.

Ben je een kind van God?
a. Dat durf ik niet te zeggen, ik bid wel elke dag om een nieuw hart.
b. Ja, ik geloof dat Jezus Christus mijn Verlosser is.
c. Nee, het geloof zegt me niet veel.

Welke muziek heeft je voorkeur?
a. ik hou van geestelijke muziek (koor) en instrumentale muziek (klassiek).
b. Ik luister zowel christelijke muziek als popmuziek
c. Ik kan vooral genieten van Sela en Opwekking
d. Christelijke muziek vind ik te soft, doe mij maar popmuziek

Hoe denk je over de kerk?
a. Ik ga het liefst twee keer per zondag naar een kerk waar de preek centraal staat, waar we psalmen zingen en waar vrouwen/meisjes een hoed dragen.
b. Ik ga graag naar een kerk waar het allemaal iets ‘vrijer’ is; het zingen van gezangen in de dienst vind ik fijn en het delen van de geloof is belangrijker dan het uiterlijk
c. Ik ga naar de kerk omdat het moet. Liever ging ik helemaal niet.

Hoe zie je God het meest?
a. Ik zie God vooral als Rechter. Die de wereld en ook mij eens zal oordelen.
b. Ik zie God vooral als Koning. Die alles bestuurt en ook mijn leven leidt.
c. Ik zie God vooral als mijn Vader, vanwege Zijn Zoon Jezus, in Wie ik geloof.
d. Ik zie God vooral als de Afwezige in mijn leven. Ik twijfel of Hij wel bestaat.

Luther vroeg zich af: hoe word ik rechtvaardig voor God? Wat is volgens jou een sleutel woord in het antwoord op de ze vraag?
a. Uitverkiezing
b. Genade
c. Je eigen keuze

Vragen voor meisjes
Wat is jouw kledingstijl?
a. Ik draag altijd een rok of jurk. Veel van mijn kleding is merkkleding.
b. Ik draag meestal een rok of jurk, maar in mijn vrije tijd ook graag een broek. Het volgen van de laatste modetrends vind ik belangrijker dan een merkje op je kleding.
c. Vreselijk, die rok! Zodra ik uit school ben, doe ik een broek aan.
____________________________________________________________________________________________

Met spanning check ik de score.

33-44 punten: jij bent een échte refo. Het geloof is belangrijk voor je, het oud-vertrouwde is waardevol en daarbij horen ook uiterlijke regels.

22-32 punten: je bent wel christen, maar geen refo. Het geloof is belangrijk voor je, vernieuwing en vrijheid horen daarbij: uiterlijke regels vind je minder belangrijk.

0-21 punten: je bent geen refo en het christelijk geloof zegt je weinig tot niets.

Nou. Ik zit dus in de categorie 22-32 punten. Balen dit. Ik voel me namelijk refo, maar ben het niet.

Boeiende gesprekken ontstaan binnen de groep. De jongen naast me is uitgekomen bij het laagste punten aantal en zegt: ‘Ja, ik vind de kerk wel leuk op zich, maar ik heb niet veel met God. Eigenlijk is Hij afwezig in mijn leven.’ Ergens anders hoor ik weer: ‘Ja, maar ik ben geen kind van God. Maar ik geloof wel dat alleen Jezus je kan verlossen. Maar kun je dat zomaar zeggen dan?’ Weer ergens anders hoor ik: ‘He, deze test is echt raar hoor. Hoe vaker je ‘a’ kiest, hoe hoger en beter je als refo eruit komt! Hoe kan dat nou? Het gaat er toch helemaal niet om wat je voor kleding draagt en hoe zwaarder je gedachten over uiterlijke dingen zijn?! Het lijkt wel dat als je dus niet durft te zeggen dat je een nieuw hart hebt, je een betere refo bent dan als je dat wél durft te zeggen?!’

Spijker op z’n kop. De test is een goed gelukte grap die een enorme spiegel voorhoudt. Want, wát is er nog over van het reformatorisch zijn? Hebben we het gedegradeerd tot twijfelen aan een genadige God, kleding en nog een keer twijfel? Hebben we het weten te degraderen tot een angstcultuur waar we alles vooral binnen onze eigen ontwikkelde kaders willen houden in plaats van de kaders van het frisse Woord van alle tijden? Bestempelen we de jongeren als geen refo, als ze liever een broek dragen of afwijken van onze kledingvoorschriften en ook nog eens naar Sela luisteren? Zijn we geen refo, als we liever naar een kerk gaan waar gezangen worden gezongen en het ook nog een kerk is waar het belangrijk is om je geloof te delen met elkaar?

Leven van ‘genade alleen’ vind ik veel te moeilijk, laat mij maar goede daden doen.

Vijfhonderd jaar reformatie. Het is nu wel weer eens tijd voor een test. ‘Hoe Refo zijn we nog?’ De Bijbel alleen lijkt soms onder het stof van onze eigen dogma’s te liggen. Een schema over elke preek wat er voor zorgt dat er elke zondag het zelfde verhaal verteld wordt, zonder de tekst zijn recht te doen. Alsof we niet meer geloven in het Woord alleen, dat scherper en krachtiger is dan iets op deze aarde. Durven we Gods woord nog zélf te laten spreken? Want, daar heeft Hij onze schema’s en stappen plannen niet eens voor nodig.

‘We prediken niets anders dan Jezus Christus en Die gekruisigd.’ Al moet er toch best wat bijkomen wat éérst moet gebeuren.

Het andere uiterste is dat we Zijn Woord hebben afgedaan als een methode die ons leert hoe we maatschappelijk verantwoord in deze samenleving kunnen staan en we verwateren onze boodschap omdat we Zijn woorden niet meer radicaal durven te laten spreken. ‘Christus alleen’ lijkt erg op de voorgrond te staan. ‘We prediken niets anders dan Jezus Christus en die gekruisigd.’ Evenals ‘genade alleen’. Al moet er toch best wat bijkomen wat éérst moet gebeuren. We zeggen dan dat er geen voorwaarden zijn, maar ondertussen krijgt de helft van de gemeente een schuldig gevoel omdat het nog geen tranen heeft gelaten en zo weinig zondenbesef voélt. Alsof de sola ‘Jezus alleen’ verword tot ‘de mens alleen’ en ‘Geloof alleen’ lijkt verworden tot ‘ongelofelijk alleen’. Het Woord lijkt niet meer binnen te dringen, het geloof niet meer eenvoudig, de systemen laten ons alleen voelen, worstelend met onze vragen, onmogelijk om helder zicht te krijgen op het geloven alleen. Hoe refo zijn we nog?

Overigens, ik kom er in mijn eigen leven ook bekaaid van af. Leven van ‘Genade alleen’ vind ik veel te moeilijk, laat mij maar goede daden doen waardoor ik mij een betere christen voel. Laat mij maar nare dingen denken over een ander, waarmee ik me dan verhef en niet besef dat ik van genadeadem mag leven. Laat mij maar mijn eigen verzinselen navolgen, in plaats van het Woord alleen. Dat Woord doet me veel te veel pijn, ik moet er zelf aan. Christus alleen? Het liefst er nog honderd afgodsbeelden van allerlei formaat naast. En, geloof alleen? Ach, een bevel van Paulus dat ik achterdochtig makkelijk vind klinken.

Laten we even een test doen. Hoe refo zijn we nog?

Zo laten we even een test doen. Hoe refo zijn we nog? Of een betere vraag: ‘In hoeverre lijken we op Jezus?’ Ik moet terug op mijn knieën. We moeten samen op de knieën. Een beeldenstorm aangaan. In ons eigen leven en in de kerk. Met het zwaard van het Woord, het zwaard dat snoeit zodat er nieuwe vruchten komen.

Want nog steeds moéten we blijven geloven dat het Gods werk is. Moeten we het loflied vast houden en moeten we het laten blijven klinken: ‘Soli Deo Gloria.’ En zijn we geroepen om te bidden dat Gods Geest krachtig de kerken zal vervullen.

Gelukkig ziet God het hart aan. Hij weet of we écht zijn, of dat witgepleisterde graven zijn. Hij weet of we de dingen in Zijn gemeente doen omdat we Jezus willen verheerlijken, of eigenlijk angstvallig onze eigen gedachtes willen verheerlijken.

Het stilstaan bij de reformatie moet ons weer op de knieën brengen met het gebed op de lippen:

‘Laat Uw wind maar waaien door kerkelijk Nederland. Overtuig ons van zonden en ongerechtigheden. Reformeer ons hart. Leer ons de schatten van de christenen die ons zijn voorgegaan op de juiste manier omarmen. Leer ons leven van genade en geloof alleen. Ziende op Jezus alleen!’

Sta op, christen! En fluister het in je gebroken kerk: ‘Soli Deo Gloria.’ God alleen de eer. Leef uit die vaste genadevreugde en hou de flinterdunne pagina’s van je Bijbel tussen je vingers. Laat Zijn spreken in je hart wonen. Wees een hoorder en een doener van het Woord. Het kan zomaar een beeldenstorm teweeg brengen, ook al is die nog zo klein. Het kan over 500 jaar nog van invloed zijn.

Het bericht ‘Hoe refo ben jij?’ verscheen eerst op Geloofstoerusting.

‘Ik dacht vol vreugde; al dat brood is eigenlijk genoeg voor heel de wereld.’

Ik hoor mijn oma spreken. Ze vertelt met haar oude stem hoe ze had gezeten aan de tafel die met wit was gedekt. Een teken van leven voor hen die met Christus zijn opgewekt. Ik hoor haar zeggen: ik keek naar de wijn en naar het brood. Ik dacht vol vreugde; al dat brood is eigenlijk genoeg voor heel de wereld. Voor mijn kinderen en al de generaties later. Bij Hem is overvloed, nog meer dan dat de aarde vervuld is met water. Ik hoor haar woorden en schuif ze opzij. Nee, vast niet genoeg voor mij.

Ik open de woorden van eeuwig leven en zie daar Jezus staan. Ik hoor Zijn vragen: Wie zeg jij dat Ik ben? Geloof je Mijn woorden? Heb je Mij lief, meer lief dan al je twijfels en vragen? Laat je het Mij toe om jouw zonde dragen? Zijn vragen wachten op mijn antwoord. Ik durf geen ‘ja’ te zeggen en worstel mij eromheen. Ik heb U lief, maar ook zo vaak niet. Ik wil U aanbidden, maar ook zo vaak verzwijgen. Ik verlang genade te ontvangen, maar ik wil het zelf voor elkaar krijgen. Ik betwijfel U, maar verlang U te geloven. Het vuur van liefde is ontstoken, maar ik laat zoveel toe wat dat kan doven. Ik geloof. Kom mijn ongeloof te hulp.

Ik verlang genade te ontvangen, maar ik wil het zelf voor elkaar krijgen. Ik betwijfel U, maar verlang U te geloven.

En Hij komt. Hij is het! Het weerklinkt in mijn hart. Een woord van de Geest: Hij is de Christus, de Zoon van de levende God. Het vervuld mij met vreugde. Hij is het die mij heeft vrijgekocht toen ik een zondaar was. Niks kan ik daar aan toevoegen. Ik kan nog zoveel zoeken in mezelf, maar alleen bij Hem is mijn ‘ja’ te krijgen. Hij spreekt zijn ja, als ik wil zwijgen. Want ín Hem zijn alle beloftes já en amen. In Hem komen al de antwoorden op mijn vragen samen.

Hij is mijn gastheer. Ik ontvang van Hem brood en wijn. Tekens van leven. Hoe kon ik ooit mijzelf het brood en de wijn willen geven? Ik kan alleen ja zeggen omdat Hij al eerder ja heeft gezegd. Ik kan alleen mijzelf verloochenen omdat Hij Zijn leven heeft afgelegd. Ik kan alleen volgen omdat Hij mij roept en daarmee kracht zal geven voor elke stap. Ik leef in geloof en niet in aanschouwen. Op niemand anders dan Jezus alleen kan ik bouwen. Daarom zeg ik ja. Fluisterend. Zingend. Luid en zacht. Want Hij Is de Naam boven alle namen. Heere, hier ben ik. U bent mijn ja en mijn amen.

Deze spoken word werd uitgesproken tijdens een online-event van LCJ & HJW met als thema: “Christus belijden, … maar hoe dan?”

Het bericht ‘U bent mijn ‘Ja’ en ‘Amen” verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het is de tijd van het lijden vanaf het moment dat wij ervoor kozen om iets anders boven God te geloven.

We staan te midden van een wereld waarin het lijden en de sterfelijkheid voelbaar zijn. Het lijkt alsof we in een surrealistische film zijn terechtgekomen. We horen verhalen van mensen die bij een graf staan. Mensen die eenzaam sterven. Verhalen van hoop en vrees. Alle woorden die er binnenstromen, overstemmen bijna de eeuwige woorden die we hebben ontvangen in de Bijbel. Inmiddels heb ik het meer dan eens om me heen horen zeggen: ‘Ik zou bijna vergeten dat we nu in de lijdenstijd leven’.

De lijdensgeschiedenis die klanken heeft

In deze tijd voor Pasen is het al jaren een traditie voor mensen geweest om hun oor te luister te leggen bij de Matthäus-Passion. Concertgebouwen en kerken vullen zich met schone klanken en evangeliewoorden. Maar nu is het stil. Geen orkest neemt zijn plaats in, geen enkele violist zal de dirigent aankijken en het ‘Erbarme dich’ inzetten. Geen solist zal de hoge en lage noten raken van de woorden van het Evangelie van Mattheüs.

Wat was die weergaloze aantrekkingskracht van de Matthäus-Passion van Bach waardoor mensen elk jaar opnieuw onder het gehoor willen zitten van het werk van deze componist? Wat raakte de politicus, de bakker, de bankmedewerker, de kerkganger, de dominee, de acteur? Is het de zonde die we herkennen? Is het ‘Erbarme dich, mein Gott’ de vertaling van ons verlangen naar ontferming over ons verdriet? Roept het ons besef wakker dat we troost nodig hebben die verder gaat dan een arm om ons heen? Troost die verder gaat dan het leven?

Is het ‘Erbarme dich, mein Gott’ de vertaling van ons verlangen naar ontferming over ons verdriet?

Wat onze oren opnieuw moeten horen

Een ding is duidelijk. De lijdensgeschiedenis van Jezus is in de achterliggende jaren door miljoenen mensen gehoord. Met luisterende oren en een ontroerd hart hebben miljoenen Nederlanders geluisterd naar de geschiedenis van Christus die niet in drie coupletten en een goed refrein is samen te vatten. De vraag klinkt: is dié lijdensgeschiedenis – door Bach op muziek gezet – nu niet precies wat we nodig hebben? Velen kunnen er geen genoeg van krijgen om in deze tijd de Matthäus-Passion te horen, maar is het niet de geschiedenis die er aan ten grondslag ligt die we nodig moeten horen?

Rondom Jezus klinkt te midden van het lijden niet de lof dat Hij de Overwinnaar is. Integendeel, het onbegrip bij de discipelen is schrijnend. En de angst in de ogen van Jezus, worstelend met Gods wil, die verstilt je. Het is het herkenbare verraad van Petrus en het intense, rouwe verdriet van Maria. Het is de roep om ontferming over onze tranen, ons sterfelijke leven en ons donkere hart.

We roepen met de Matthäus-Passion mee om ontferming van een Jesaja 53-Lam dat zwijgt. We lopen mee met de verteller van het verhaal en vallen stil op de plek waar het donker het kruis omringt, en waar we de roep van Christus zelf horen: ‘Mijn God, mijn God, waarom heeft U Mij verlaten?’ En we kijken samen met de omstanders in het verhaal mee naar het kruis, waar de hoop lijkt te sterven en niemand kan doorgronden wat er werkelijk gebeurt dan Hij alleen. Alleen Hij weet hoe het diepste lijden uitmondt in de hoogste triomf.

We roepen met de Matthäus-Passion mee om ontferming van een Jesaja 53-Lam dat zwijgt.

Vergeet Zijn geschreven geschiedenis niet

Om terug te komen op de vraag: ‘Is deze lijdensgeschiedenis, dit evangelie niet precies wat we nodig hebben?’ Ja. De grootste acties en triomfantelijkste liederen kunnen ons niet redden. We hebben Jezus nodig. Er is niets wat ons hart meer troosten kan dan wie Hij is en wat Hij doet. En daarom, kom er als het ware bij staan, kijk naar Zijn leven en sterven, overdenk Zijn woorden en bewaar het in je hart.

De zin: ‘Ik zou bijna vergeten dat we nu in de lijdenstijd leven’, kan alleen verdreven worden door je Bijbel weer te openen en Zijn geschiedenis te lezen. Zoek het Evangelie op in deze tijd te midden van het lijden dat ons al eeuwen overmand. Luister naar de woorden van God die standvastig en soms fluisterend op de lippen zijn genomen te midden van pijn, oorlog, angst, onbegrip en nood. Klamp je vast aan het onveranderlijke Evangelie en overdenk Zijn lijden in de stilte van je kamer. Blader de Evangeliën door en stel jezelf de vraag: ‘Wat zegt Jezus, wat doet Hij, … wie is Hij?’

Een leven die de geschiedenis draagt

Petrus noemt deze tijd van lijden maar een korte tijd. Er komt namelijk iets beters aan. Voorbij Goede Vrijdag, zien we namelijk het open graf. De dood die is overwonnen. In Gods woorden gloort de overwinning en klinkt de stem van diezelfde Jezus, het Lam dat geslacht is. Hij roept het ons toe: ‘Ik kom spoedig’. Hij roept ons op om Hem niet te vergeten, maar daarentegen Zijn lijden en sterven juist te gedenken totdat Hij terugkomt.

Laat deze tijd, iedere dag die je krijgt, in het teken staan van Zijn leven.

Laat deze tijd, iedere dag die je krijgt, in het teken staan van Zijn leven. Want hoewel er met dit virus een ingrijpende bladzijde in onze geschiedenis wordt bijgeschreven, is het Zíjn levensgeschiedenis die de wereldgeschiedenis draagt. Mediteer over Zijn lijden, sterven en opstanding in deze dagen. En blijf dit doen totdat de laatste bladzijde van de geschiedenis geschreven is. Geef je leven over aan Hem die alles in Zijn handen draagt; de geschiedenis van de wereld en de jouwe. Want Hij heeft de pen en Hij zet de punt.

Het bericht Lijdenstijd in tijden van lijden – wat moeten we doen? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Ketjing. Spijker op z’n kop. De wereld op z’n kop.

Ik krijg vaak te horen dat ik een erg mooie studie (GPW) doe en dat beaam ik. Ook hoor ik vaak mensen zeggen: ‘Ik zou zo’n studie ook wel willen doen.’ En dat is mooi om te horen. Toch krijg ik vaak het gevoel dat mensen hun studie of werk minder vinden dan een studie theologie. Gewoon, omdat de naam ‘God’ (theo) nou eenmaal niet voorkomt in de naam van hun beroep: tandartsassistente, pedagogiek, social work, verpleegkunde, wiskundedocent, agrotechnologie, algemene cultuurwetenschappen, bestuurskunde, accountancy, Ccmmunicatie, ICT, fiscaal recht, criminologie, culturele antropologie en ontwikkelingssociologie, journalistiek en detailhandel.

‘Ik spit in mijn tuin voor God, en dan weet ik dat Hij het ziet, en ik doe het voor Hem.’

Natuurlijk, het is een feit dat daar geen godsdienstig woord in te vinden is en dat God dus vast wat minder of misschien helemaal niet expliciet voorkomt tijdens je lessen of in het uitvoeren van je werk. Maar is het echt zo dat je dan minder aan Gods koninkrijk zou kunnen bouwen? En is het echt zo dat je studie of werk dan minder mooi is?

Ik sprak pas iemand die in al haar eenvoud en liefde zei: ‘Ik spit in mijn tuin voor God, en dan weet ik dat Hij het ziet, en ik doe het voor Hem.’

Mensen, die eenvoud! Daar hoef je niet drie theologische boeken per week voor te hebben gelezen, maar daar heb je alleen een hart voor nodig dat van Jezus houdt en een hart dat zegt: ‘Wat ik ook doe, ik doe het voor U!’

Een leraar sprak ons als GPW-studenten eens goed toe: ‘Jullie denken dat jullie opleiding het belangrijkst is omdat het erg expliciet met God te maken heeft? Nou, nee hoor. Als je bidt ‘Laat Uw koninkrijk komen’, dan doet God dat echt niet alleen maar door theologiestudenten. Het brood op je bord komt echt niet door jouw graanmachine en zorg voor het graan op het land.’ Zo ging hij nog even door met voorbeelden waarin Gods koninkrijk komt, zonder studie theologie.

Mijn ogen gingen open. Iedereen, elke christen, heeft een aandeel in het gebed: ‘Laat Uw koninkrijk komen.’ Niet alleen maar de mensen die theologie studeren.

In jouw kleine stukje werk, studie en leven, heb je een genadestukje gekregen.

Het gaat erom dat als je jouw handen in de aarde laat wroeten in de kas, je je vingers hoort tikken op de computer om dingen vast te leggen voor je opdrachtgever, de kinderen in je klas onderwijs geeft, de koeien melkt, de mensen in het ziekenhuis drinken geeft, nadenkt over cijfers en getallen, de was van je kinderen opvouwt, het station schoonhoudt, het vuil ophaalt, staat voor een groep jongeren en praat over Jezus, een tuin ontwerpt, het brood smeert voor de koning, de kassa bij de Albert Heijn laat bliepen, of op een preekstoel staat om het Woord uit te leggen, je het met mijn schilder mee zegt: ‘Ik doe het voor de Heere.’

Want in jouw kleine stukje werk, studie en leven, heb je een genadestukje gekregen. Om te sproeien en te planten, met je talenten. Door wat van Gods goedheid achter te laten, Zijn wil te doen. Trouw te doen wat Hij je geeft om te doen, om zo Zijn Koninkrijk zichtbaar te maken. En doe het, alsjeblieft, tot eer van je Schepper. ‘Laat Uw koninkrijk komen.’ Dat staat niet altijd gelijk aan ‘over God praten’, maar gaat wel altijd over ‘je werk doen’. Niet tot eer van jezelf, want die talenten heb je niet van jezelf, je hebt ze van Boven gekregen.

Dus als je van je werk en studie houdt: blijf vooral daar waar je bent en bouw op die plek mee aan het Koninkrijk dat geen grenzen kent. Voel je daarom niet schuldig als je mogelijk niet iedere minuut van de dag over God kunt praten. Welke kansen je ook wel of niet hebt om te spreken over God, weet je op plekken door Hem geroepen. Geroepen als christen, om in jouw omgeving, door Zijn genadige en praktische leefregels Zijn koninkrijk zichtbaar te maken.

Of je nu theologie studeert of schoffelt in het plantsoen, of je nu eet of drinkt, doe alles tot eer van God. (1 Korinthe 10:31 / Kolossenzen 3:17 en 23) 

‘Ik schilder voor de Heere.’ Dát is de wereld op z’n kop en een wereld van verschil.

Het bericht Iedereen moet theologie studeren?! verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het geloof is namelijk veel meer dan een gevoel van iets zeker weten óf een gevoel van onder de indruk raken van Gods genade.

Vaak denk ik terug aan zijn vraag: ‘Hoe is het met de kleine strijder?’ De vraag ontroerde me, want het had de kern van mijn bestaan te pakken. Ik ben geroepen door God om als een goede strijder de goede strijd van het geloof te strijden. Mij is toegeroepen dat ik de goede strijd van het geloof moet strijden. Ik kom er steeds meer achter dat de overbekende woorden van Paulus geen verzinsel zijn. Het geloof is namelijk veel meer dan een gevoel van iets zeker weten óf een gevoel van onder de indruk raken van Gods genade. Het is zoveel meer dan het fijne liedje waardoor ik in vervoering raak en me blij maakt. Het is iets van elke seconde, elke handeling, elke gedachte en elk moment. Het is een strijd, met diepe dalen en hoge toppen.

Paulus

We vinden de Paulusuitspraak in de brief aan Timotheüs. Daar schrijft Paulus: ‘Strijd de goede strijd van het geloof. Grijp naar het eeuwige leven, waartoe u ook geroepen bent en de goede belijdenis afgelegd hebt voor vele getuigen.’

Strijd. Het kost dus wat om bij de ware woorden van Jezus te blijven én deze in gehoorzaamheid na te volgen. Ook vandaag.

De aanleiding van het schrijven van Paulus waren de dwalingen die de gemeente waren binnengekomen. Mensen die preekten over hebzucht en materialisme, maar die uit waren op geld en aardse bezittingen. Paulus roept de gemeente ertoe op om waakzaam te zijn en om bij de gezonde woorden van Jezus te blijven door vast te houden aan de leer die spreekt over de échte rijkdom en godsvrucht van het Evangelie. Paulus zegt: ‘Strijd de goede strijd!’ Strijd. Het kost dus wat om bij de ware woorden van Jezus te blijven én deze in gehoorzaamheid na te volgen. Ook vandaag.

Het geloven is een strijd

Om eerlijk te zijn vind ik het geloven soms met de dag moeilijker worden, omdat ik steeds meer zie wat de consequenties zijn van het leven met Jezus. Het is namelijk een strijd om van mezelf af te zien en om gehoorzaam te zijn aan Zijn woorden, ook als mijn gevoel wat anders zegt. Het is een strijd om mijzelf te vernederen en om mijn hele hart voor God uit te storten. Het is een strijd om en er voor te blijven waken dat mijn hart niet van Hem vervreemd raakt omdat ik mijn gebed en Bijbellezen verwaarloos. Het is een strijd om te geloven dat mijn geloof niet zal ophouden omdat Hij voor mij bidt. Ik vind het een strijd om in de drie-enige God te geloven.

Er zijn zachte en sluwe woorden die mij meenemen en Jezus afschilderen als een vredelievend persoon die vooral niet veroordeelde, maar alleen maar liefde kwam brengen.

Het is een strijd als er van alle kanten pijlen op mij afkomen die mij raken met boodschappen die vertellen dat het belachelijk is om in een God te geloven die toornt over de zonde. Het zou onmenselijk zijn om te geloven dat het verschrikkelijk is om in de handen van de levende God te vallen. Ze roepen me toe dat ik in zó’n God toch niet kan geloven? Ideeën die mij toezingen dat het verhaal van genade en Jezus als Gods Zoon aan het kruis eerder een goed verhaal of een mooie symboliek is, dan de werkelijkheid en dat het met de zonde van de mens toch wel zal meevallen. Het zijn ideeën die mij laten wankelen en mij in mijn hart treffen en mij laten twijfelen aan Gods waarheid.

Er zijn zachte en sluwe woorden die mij meenemen en Jezus afschilderen als een vredelievend persoon die vooral niet veroordeelde, maar alleen maar liefde kwam brengen. Woorden die mij laten vergeten dat het ertoe doet om ergens voor te staan en ergens aan vast te houden, en die mij willen verleren om kritisch naar mijn gedachten en mijn cultuur te kijken. Die mij willen laten vergeten dat het er wél toe doet wat ik van Jezus geloof. Dat het ertoe doet wat ik van Zijn leven, sterven en opstanding geloof.

Een wilde waterstroom die mij wil meetrekken in een wereld vol hoogmoed en aanzien. Een wereld waarin ik alleen maar zie wat voor ogen is en niet meer zie wat God ziet. Namelijk, het hart. Stromen die mij willen meenemen met verleidelijke beelden en mijn gedachten wereldgelijkvormig maken en mijn hart met onzuiver water onrein willen maken.

De touwen die mij koste wat het kost willen vasthouden zodat ik geen moeite meer wil doen om naar Jezus te rennen om mij vast te klampen aan Zijn woorden. Tijd die mij opslokt en omringt en mij wil vasthouden in Netflix, Instagram, Facebook, YouTube, Whatsapp, studie of enorm druk zijn in de kerk. Voedsel van de aarde waarmee ik mij vul, zodat ik geen trek meer heb in het voedsel uit de hemel.

De goede strijd

In al die dingen die mij en ook jou van Jezus kunnen afhouden, wordt er niet gezegd dat het wel prima is, dat we er nu eenmaal niets aan kunnen doen of dat het allemaal zo erg niet is. Nee, we worden ergens toe opgeroepen, namelijk om te strijden: ‘Strijd de goede strijd!’.

En er staat: ‘de goede strijd’. Want de strijd hoeven we niet alleen te strijden. We mogen in de naam van Jezus Christus strijden. Er ligt iets onverklaarbaar goeds in de strijd voor een leven met Hem. De strijd waarin we waakzaam moeten zijn en ons duidelijk voor ogen moet houden hóé we moeten strijden. We moeten niet strijden met het zwaard van ons Netflixaccount, of bekleed zijn met de gedachtes van deze postmoderne tijd. We moeten zélfs niet strijden met goede boeken, blogs en bijbelgetrouwe YouTubevideo’s. Nee, er ligt namelijk een volmaakte wapenrusting klaar, luister maar naar Paulus:

Neem daarom de hele wapenrusting van God aan, opdat u weerstand kunt bieden op de dag van het kwaad, en na alles gedaan te hebben, stand kunt houden. Houd dan stand, uw middel omgord met de waarheid, en bekleed met het borstharnas van de gerechtigheid, en de voeten geschoeid met bereidheid van het Evangelie van de vrede. Neem bovenal het schild van het geloof op, waarmee u alle vurige pijlen van de boze zult kunnen uitblussen. En neem de helm van de zaligheid en het zwaard van de Geest, dat is Gods Woord, terwijl u bij elke gelegenheid met alle gebed en smeking bidt in de Geest en daarin waakzaam bent met alle volharding en smeking voor alle heiligen. (Efeze 6: 14-18, HSV)

Nu jij

Gooi de deur van je kamer dicht en de deur van je hart open. Wees alleen met God.

Ik wil het ook aan jou vragen: hoe is het, kleine strijder? Ben je meegezogen door de gedachtes van onze tijd en houden ontelbaar veel dingen je weg bij Jezus? Sta dan op en pak jezelf aan. Je bent geroepen uit het duister tot Zijn heerlijk licht, jij behoort door genade, God toe! Gooi de deur van je kamer dicht en de deur van je hart open. Wees alleen met God. Leg alles wat je weerhoudt om te strijden neer voor Zijn troon en ontvang Zijn zuivere wapenrusting. Vecht jezelf terug naar je zwaard, dat is Gods woord. En onthoud dat het een goede strijd is. Omdat God goed is en je in Zijn leger strijdt. Hij geeft altijd wat nodig is en laat het je aan niets ontbreken. Paulus heeft deze goede strijd gestreden en met zijn woorden mogen we Hem navolgen. Hij heeft namelijk de overwinning gezien, en heeft gezegd:

Ik word immers reeds als een plengoffer uitgegoten en het tijdstip van mijn heengaan is aanstaande. Ik heb de goede strijd gestreden. Ik heb de loop tot een einde gebracht. Ik heb het geloof behouden. Verder is voor mij weggelegd de krans van de rechtvaardigheid die de Heere, de rechtvaardige Rechter, mij op die dag geven zal. En niet alleen mij, maar ook allen die Zijn verschijning hebben liefgehad. (2 Timotheüs 4:6-8, HSV)

Strijd de goede strijd en onthoud dat je ín Christus meer dan een overwinnaar bent. Hij is het strijden van deze strijd waard. De strijd die geen onrust, maar vrede geeft die ons verstand te boven gaat. De strijd waarin we onszelf niet koste wat het kost omhoogwerken, maar waarin we ons moeten vernederen onder Zijn hand. Geen zelfverheerlijking, maar zelfverloochening. Hij gaf Zijn leven zodat wij in Hem óns leven zouden vinden. Ik verlang en bid dat jij en ik het zullen zeggen, voordat we onze laatste adem uitblazen: ‘Ik heb de goede strijd gestreden. Ik heb de loop tot een einde gebracht. Ik heb het geloof behouden. Soli Deo Gloria. Door Hem alleen.’

Het bericht Hoe is het, kleine strijder? verscheen eerst op Geloofstoerusting.