Er zijn andere manieren om de vraag te formuleren:

Wat wil je echt?
Waar droom je over?
Wat voedt je hoop voor de toekomst?
Wat trekt je aandacht het meest?
Waar lees je over?
Waar zoek je naar op het internet?
Waar geef je je tijd en geld aan uit?
Wat ben je van plan om na te streven?

Of we kunnen de vraag ook negatief stellen: Welke gewenste persoon of zaak wakkert je depressie en cynisme aan, want hoe graag je hem of haar of het ook wilt, ze lijken onbereikbaar?

Waar ben je naar op zoek? Je antwoorden zullen je vertellen waar je van houdt.

Liefde is altijd op zoek

Het ligt in de aard van liefde om de geliefde te zoeken, of onze ‘geliefde’ nu een menselijke minnaar is (Hooglied 7:10), geld (1 Timotheüs 6:10), een ander werelds ding (1 Johannes 2:15), of God (Deuteronomium 4:29; 6:5). We kunnen niet anders dan zoeken naar wat we liefhebben. En we kunnen er niets aan doen dat we gedesillusioneerd, verbitterd en zelfs hopeloos worden als we denken dat we niet kunnen krijgen wat we liefhebben.

Het nastreven is het kenmerk van echte passie. Dat is waarom David dingen schreef als: ‘Eén ding heb ik van de HEERE verlangd, dat zal ik zoeken’ (Psalm 27:4), en ‘O God, u bent mijn God; U zoek ik vroeg in de morgen’ (Psalm 63:2). Toen hij deze psalmen componeerde, werd hij verteerd door zijn liefde voor (of verlangen naar) God. En de liefde dwong hem om zijn geliefde te zoeken.

Ook daarom schreef Paulus dingen als ‘want de liefde van Christus dringt ons’ (2 Korinthe 5:14). Het Griekse woord, synechō?, vertaald in ESV als ‘beheersen’, hebben anderen vertaald als ‘dwingen’ (NIV) of ‘beperken’ (KJV). Wat Paulus bedoelde, was dat de liefde van Christus hem aanzette – zelfs tot actie dwong – om dat na te streven wat zijn hart had veroverd, op manieren die ervoor zorgden dat sommigen dachten dat hij gek geworden was (2 Korinthe 5:13).

Liefde beheerst, dwingt en beperkt ons. Liefde jaagt na. Liefde moet handelen, want liefde in woord alleen is geen ware liefde; want ware liefde brengt altijd daden voort (1 Johannes 3:18).

Zijn we onze eerste liefde verloren?

De eerste aanwijzing dat wij onze passie voor God verloren hebben, dat Hij niet langer onze eerste liefde is, is niet het omhelzen van valse leer, het vervallen in immoraliteit of regelrechte afvalligheid. Het kan zelfs zo zijn dat we Christus nog steeds dienen en ontberingen doorstaan met een mate van trouw die de meeste waarnemers zouden toejuichen. Nee, het eerste waarschuwingsteken is te zien in Jezus’ woorden aan de gemeente in Efeze:

En u hebt moeilijkheden verdragen, en volharding getoond. Om Mijn naam hebt u zich ingespannen en u bent niet moe geworden. Maar Ik heb tegen u dat u uw eerste liefde hebt verlaten. Bedenk dan van welke hoogte u bent gevallen en bekeer u en doe de eerste werken. Maar zo niet, dan kom Ik spoedig bij u en zal uw kandelaar van zijn plaats wegnemen, als u zich niet bekeert. (Openbaring 2:3-5)

Hoewel de Efeziërs nog steeds zwoegden en geduldig rampspoed verdroegen (Openbaring 2:2), brandden ze niet langer van verlangen en waren daarom niet meer oprecht naar Christus op zoek. De liefde van Christus beheerste hen niet meer zoals het vroeger deed. En het gebrek aan ‘werken’ was de klokkenluider van hun verlies van genegenheid voor Christus. Jezus beschouwde dit als een serieus probleem en zijn waarschuwing was dringend.

Het is een serieus probleem, want als wat we liefhebben onze drijfveren bepaald, en Jezus niet Degene is die we het meest liefhebben, dan zullen we onze energie en middelen ergens anders aan besteden – hoe orthodox onze geloofsbelijdenis ook mag zijn.

Waar ben je echt naar op zoek?

Dus waar ben je echt naar op zoek? Wat we doen als we de keus hebben, wat we nastreven, wat we willen zoeken zijn indicatoren van wat onze genegenheid heeft veroverd.

Beheerst, dwingt en beperkt de liefde van Christus ons, of is het iets anders? Dienen we Christus uit een genegenheid voor Hem die zo groot is dat het moeilijk is om Hem niet te dienen, of uit een soort van vermoeide, sombere plicht? Of doen we de werken van het geloof niet meer zoals we die vroeger deden – niet omdat de focus van onze roeping veranderd is, maar omdat we het gewoon niet langer meer in ons hebben?

Jezus’ oproep aan de Efeziërs om zich te bekeren was niet alleen een waarschuwing, maar het evangelie. Bekering is de ontsnapping aan de gebondenheid van de zonde, wat voor vorm het ook aanneemt. Het feit dat bekering mogelijk is, vanwege wat Jezus voor ons aan het kruis heeft gedaan, is verbazingwekkend geweldig nieuws! De oproep om ons te bekeren is geen oproep om onze schaamte bloot te leggen en Gods fronsende blik daarover te verdragen. Het is een oproep om door de genade van God terug te keren naar de plaats van de grootste hoop en de volste vreugde.

Het is niet de vraag of we zullen zoeken naar wat we liefhebben. De vraag is: wat zoeken we echt? Onze daden zijn onze klokkenluiders, omdat die ons vertellen waar we van houden. En als we niet houden van waar we van zouden moeten houden, heeft God ons een manier gegeven om te ontsnappen aan die slavernij en om terug te keren naar echte vreugde.

Laten we dan opnieuw op zoek gaan naar de echte schat: ‘Dan zult u daar de HEERE, uw God, zoeken en u zult Hem vinden, als u Hem met heel uw hart en met heel uw ziel zoekt’ (Deuteronomium 4:29).

Het bericht Waar ben je echt naar op zoek? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

We hebben de vreemde neiging om ons eigen bestaan, het bestaan van anderen en de wereld waarin we leven als vanzelfsprekend te beschouwen. Alsof dat gewoon alledaagse feiten zijn. Alsof het leven op een gigantische bol die draait op 1600 km per uur, terwijl je rond een gigantische vuurbal draait op ongeveer 108.000 kilometer per uur, in een zonnestelsel dat rond de Melkweg reist met meer dan 805.000 kilometer per uur en de Melkweg zelf door de ruimte raast met meer dan 2 miljoen kilometer per uur, gewoon een soort huhum is. Alsof de echte opwindende actie plaatsvindt op Facebook of Fortnite.

Nee, we moeten ons hoofd uit onze virtuele wereld van eigen vermaak trekken en onthouden wat echt is – wat adembenemend, glorieus echt is. Laat me proberen je geheugen op te frissen door slechts een paar verbluffende dingen over jou te vertellen.

Jij bent hier!

Ten eerste ben jij hier. Wanneer was de laatste keer dat je daar echt over hebt nagedacht? Je bent hier! En je bent hier omdat God je hier wil hebben – ongeacht de omstandigheden rondom jouw geboorte, hoeveel of weinig anderen jou hebben gewaardeerd, jouw mogelijkheden of handicaps, hoe liefdevol andere mensen jou hebben behandeld of hoe vreselijk ze jou hebben misbruikt, wat voor soort zondaar je was of hoe lang je dat was. Je bent hier omdat God hier en nu voor jou koos.

Je bestaat omdat God wilde dat jij bestond (Handelingen 17:26-28). En als een christen heeft God ervoor gekozen om jou zijn kind in Christus te maken. Hij begon van jou te houden als de Zijne nog voordat het universum zoals wij het kennen bestond (Efeze 1:3-6). En God volgt jou elke dag van je leven met goedheid en goedertierenheid (Psalm 23:6) – ja, elke dag – en Hij zal je buitengewoon overvloedig zegenen boven alles wat jouw bijzondere maar nog steeds relatief beperkte verbeeldingskracht tot nu toe heeft ontvangen (Efeze 3:20).

Dat is jouw realiteit. Geloof je dat? Ik bedoel, geloof je dat echt? Niet zomaar als een theologisch feit, maar als iets dat je soms de adem beneemt en je benen een beetje wiebelig laat worden. Raakt het je ooit dat je Gods idee en Gods schepping bent – dat Hij bedacht heeft dat jij bestaat?

Raakt het je ooit dat je Gods idee en Gods schepping bent – dat Hij bedacht heeft dat jij bestaat?

Er is veel meer in je bestaan dan lunch, voetbaltraining, Netflix en dat in te leveren verslag. Er is veel meer dan die verbroken relatie, de verkiezingen, pensioengeld en de Zara of Zalando. Ja, zoals Jezus zei, jouw ‘leven is meer dan het voedsel en [jouw] lichaam meer dan de kleding’ (Lukas 12:23). Zo veel meer.

Je leeft!

Laten we nu eens even een moment stilstaan bij de verbazingwekkende waarheid dat je dit ding genaamd ‘leven’ hebt. Waar heb jij jouw leven vandaan? Je hebt het van God gekregen (1 Korinthe 7:17). Je leeft? Begrijp je wel wat dat betekent? Nee, dat doe je niet – en ik ook niet!

Geen enkel menselijk wezen heeft precies kunnen definiëren wat het leven is; we weten alleen dat het leven is. Wetenschappelijke definities van wat het leven is, zijn in feite slechts beschrijvingen van hoe levende materie verschilt van niet-levende materie en hoe levende materie zich gedraagt. We weten misschien veel over wat het leven doorgeeft, wat het ondersteunt en wat het beëindigt. Maar we kunnen de essentie van het leven, dat mysterieuze ding dat leven is, niet vastleggen. En dat komt omdat al het leven komt van Het Leven (Johannes 14:6), dat enige Grote Existentiële Feit (Exodus 3:14).

Weet je wel hoe zeldzaam je als levend wezen bent? Leven in het fysieke, waarneembare universum is heel, heel, heel, heel zeldzaam. En dat is een dramatisch understatement. De voorwaarden waaraan moet worden voldaan om te kunnen leven zijn zo beperkend dat het verre van waarschijnlijk is dat andere intelligente wezens in de kosmos bestaan. Het is niets minder dan een wonder dat elk leven, om nog maar te zwijgen van intelligent leven, ook maar ergens bestaat.

En jij – statistisch gezien zou je niet kunnen bestaan. De onberekenbare miljarden sperma en eicellen in combinatie met de niet te overziene miljarden omwentelingen en bochten in de loop van de geschiedenis van de mensheid, waarin van alles had kunnen resulteren in het feit dat je helemaal niet hier was, maken het niets minder dan een wonder dat jij bent. Jij, als levend wezen, bent zó zeldzaam en als een statistische waarschijnlijkheid zó onwaarschijnlijk, dat we nauwelijks kunnen beginnen het wonder van jouw bestaan te begrijpen. Je leeft, omdat God, tegen alle obstakels en kansen in, je leven gaf.

Je hebt een brein!

En als we het over begrijpen hebben: van die ontzettende kleine fractie materie in het universum dat leeft, ben je van de meest zeldzame soort vanwege je hersenen. Dat ding in je hoofd dat je in staat stelt om dit nu te lezen en erover na te denken. Je brein is het meest complexe ding dat ooit in het materiële universum is ontdekt. Niets anders komt zelfs in de buurt.

We praten vaak in klinische termen over de hersenen alsof het gewoon een normaal, vanzelfsprekend feit is. Maar het is geen normaal, feitelijk iets. Het is een wonder van materie. Via een ongelooflijk ingewikkeld zenuwstelsel controleren je hersenen je visuele (zicht), auditieve (horen), gustatoire (smaak), olfactoire (geur) en somato sensitieve systeem (aanraking), je evenwicht (balans), spijsvertering, cardiovasculair systeem, pulmonair systeem, epidermale (huid) systeem, immuunsysteem en een hele reeks andere systemen. En je hersenen faciliteren dat allemaal tegelijkertijd, zodat je kunt leven en over andere dingen kunt nadenken en andere dingen kunt doen.

En wat voor soort dingen zijn die ‘andere dingen’? Het slijpen van brillenglazen op recept en het bouwen van wolkenkrabbers en het beheren van kranten en het kiezen van een goede basisschool en het ontwerpen van spaceshuttles en het deelnemen aan interculturele evangelisatie en het bereiden van heerlijke maaltijden en het ontwerpen van een landschap en het programmeren van computersoftware en het installeren van binnenleidingen en het vertalen van Bijbels en het installeren van keukenkasten en coachen van jeugdvoetbalteams en schilderen met olieverf op doek en het planten van 500 hectare tarwe en lesgeven over Engelse literatuur aan studenten en het installeren van waterputten in droge streken en het uitvoeren van farmaceutisch onderzoek en het samenstellen van partituren voor een symfonieorkest en kerken planten en het monitoren van de inkopen en uitgaven van de supermarkt en het schrijven van een moeilijke e-mail en het organiseren van een openbare bibliotheek en het repareren van auto’s en het plannen van handige locaties voor tankstations en verstoppertje spelen met kinderen en het plaatsen van een satelliet in de baan om de aarde en het maken van GPS-kaarten die met u praten terwijl je rijdt en componeren van een sonnet en aanleggen van de pijlers voor een hangbrug in diep oceaanwater en memoriseren van de Schrift in je geheugen. Deze en honderd miljard ‘andere dingen’ zijn het resultaat van het menselijk brein – zoals die van jou.

Wie je bent

Dit is slechts het topje van de ijsberg van de ontzagwekkende realiteit van je bestaan. Laat je gedachten hierover gaan en geef jezelf de tijd om na te denken over het verbazingwekkende gegeven wat het is om te leven en bewustzijn te hebben in deze ongelooflijke wereld.

Laat niet het sombere en schrikbarende commando je gedachten leiden. Sta niet toe dat je zwakheden, ontmoedigingen, zonden of gebreken je lucht vertroebelen. Dit zijn realiteiten, maar het zijn ondergeschikte, vervagende realiteiten. Werp wat moet aan het kruis, maar trek je omhoog en sta boven introspectie. Onthoud eens een tijdje dat je bestaan – en de wereld – wilde dingen, ontzagwekkende en wonderbaarlijke dingen zijn (Psalm 139:14). En onthoudt Wie ze allemaal draagt ‘door Zijn krachtig woord’ (Hebreeën 1:3).

Je bestaat omdat God je wilde laten bestaan en je bent wie je bent, wat je bent, hoe je bent, waar je bent, en wanneer je bent omdat God je heeft gemaakt (Johannes 1:3), je in de moederschoot weefde (Psalm 139:13), je geroepen heeft om de Zijne te zijn (Johannes 10:27; Romeinen 8:30) en je een leven heeft gegeven om te leven (1 Korinthe 7:17). Dit bezielt je hele leven – het goede en kwade, het zoete en bittere, de gezondheid en verdrukking, de welvaart en armoede, de troost en het lijden – met een onpeilbare waardigheid, doel en glorie.

Het bericht Jouw leven is niet saai verscheen eerst op Geloofstoerusting.

De spontane 95%

Denk aan alle beslissingen die je op een gemiddelde dag maakt. De meeste maak je snel en in een opwelling. John Piper schat ‘dat we niet vooraf nadenken over ruim 95% van ons gedrag. Oftewel, het meeste van onze gedachten, onze houding en onze handelingen zijn spontaan.’ Dat is waar. En het is ook een beetje verontrustend wanneer je erover nadenkt. Het merendeel van de keuzes die de bouwstenen vormen van het gebouw van ons leven zijn niets meer dan het ‘overlopen van ons binnenste’. Maar zelfs als we stoppen om te bidden over zulke beslissingen, dan blijft het krijgen van Gods directe leiding erg zeldzaam over zaken als: wat we moeten aantrekken, wat en waar we zouden moeten eten, of we op dit moment moeten reageren op de zonde van ons kind met correctie of juist geduld, of we die tijdrovende taak weer tot morgen moeten uitstellen, of dat we onze e-mail nou wel of niet weer moeten checken.

De enorme 5%

Maar wat als het gaat over de andere 5% van onze beslissingen? Sommige van deze beslissingen zijn enorm vormend voor ons leven. Moet ik met deze persoon trouwen? Hoeveel geld moet ik weggeven en waaraan? Hoeveel moeten we sparen voor ons pensioen? Moeten we een kind adopteren? Zou ik een andere roeping moeten nastreven? Naar welke school moeten we onze kinderen sturen? Moet ik kiezen voor chemo of voor een alternatieve kanker behandeling? Moeten we dit huis kopen? Voor welke universiteit of hogeschool moet ik me inschrijven? Is het tijd om mijn bejaarde ouders naar een verzorgingstehuis te brengen? Moet ik zendeling worden? Kunnen we niet van God verwachten dat Hij ons duidelijkere aanwijzingen geeft als het op dit soort keuzes aankomt?

Een verborgen plan

Het antwoord is nee, niet noodzakelijk. Waarom? Het korte antwoord is omdat God God is en wij dat niet zijn. ‘Het is Gods eer een zaak verborgen te houden’ (Spreuken 25:2). Zijn wijsheid en kennis zijn onpeilbaar diep, zijn oordelen zijn ondoorgrondelijk en Zijn wegen zijn onnaspeurbaar (Romeinen 11:33). Gezien alle factoren die meespelen in het universum is het waarschijnlijk niet overdreven om te stellen dat er biljoenen redenen zijn waarom God de loop van ons leven bestuurt. Daarin geeft Hij de voorkeur Zijn doeleinden uit te werken op manieren die mensen, engelen en demonen verbijsteren, verrassen en verootmoedigen.

God toont een enorme glorie wanneer – zonder dat Hij ons er op voorhand van op de hoogte stelde – we plotseling beseffen dat Hij al die tijd dat we het niet zagen, toch Zijn wil bewerkte. Ook is Hij genadig als Hij informatie voor ons achterhoudt waar we nog niet aan toe zijn, ondanks dat wij denken dat we het willen weten.

Een bekend plan

Een reden voor het feit dat God ons meestal geen specifieke leiding geeft in wat soms ingewikkelde keuzes zijn, is dat God het belangrijker vindt dat wij worden getransformeerd naar het beeld van Jezus (Romeinen 8:29), dan dat we worden geïnformeerd over de stand van zaken. Daarom schrijft Paulus: ‘En word niet aan deze wereld gelijkvormig, maar word veranderd door de vernieuwing van uw gezindheid om te kunnen onderscheiden wat de goede, welbehaaglijke en volmaakte wil van God is’ (Romeinen 12:2).

Wat betekent dit? Het betekent dat God een plan heeft met de moeite die wij hebben met het onderscheiden van Zijn wil. De motieven en affecties van ons hart, of onze ‘vernieuwde gezindheid’, worden duidelijker wanneer we worden getest op de keuzes die we maken.

God vertelt ons in de Bijbel alles wat we moeten weten om een godvruchtig leven te leiden (2 Petrus 1:3) en om ‘tot elk goed werk volkomen toegerust’ te zijn (2 Timotheüs 3:16-17). De Vader zoekt alleen geen werkers, maar aanbidders (Johannes 4:23). Hij weet dat we meer gefocust zullen raken op wat we doen dan op Wie we liefhebben wanneer Hij Zijn wil voor onze beslissingen vaker duidelijk zou maken. Net als de farizeeën zouden we meer bezig zijn met onze acties dan met onze affecties.

Juist door het maken van beslissingen waar we onderscheidingsvermogen voor nodig hebben zal het koren van het kaf gescheiden worden. Wanneer we ergens niet helemaal zeker over zijn maken we vaak beslissingen op basis van wat we het meeste liefhebben. Als we de wereld liefhebben zal dit duidelijk worden in het patroon van de keuzes die we gedurende de tijd maken – we worden gelijkvormig aan de wereld. Maar als we Jezus echt liefhebben zullen we steeds meer liefhebben wat Hij liefheeft – we zullen getransformeerd worden door de vernieuwing van onze gezindheid. Onze liefde voor Hem en voor Zijn koninkrijk zal blijken uit het patroon van alle beslissingen die we maken, klein en groot.

Het patroon van onze beslissingen

Ik noem het een ‘patroon van beslissingen’ omdat we allemaal zondigen en fouten maken. Onze gelijkvormigheid aan de wereld of aan Jezus is het duidelijkst te zien in het patroon van onze beslissingen die wij gedurende de tijd maken. Dat is de reden waarom God ons laat worstelen met onze onzekerheid. Hij wil dat we opgroeien en dat we ‘kunnen onderscheiden tussen goed en kwaad’ (Hebreeën 5:14).

Het is prachtig om bij alle beslissingen die we maken voor ogen te houden dat Jezus onze Goede Herder is. Hij legde Zijn leven voor ons af zodat al onze zonden bedekt zijn – ook al de zondige of gebrekkige keuzes die we maken. Hij zal ons nooit in de steek laten. Zijn staf is lang genoeg om ons uit elk dal te trekken en ook om ons terug te leiden wanneer we afdwalen.

Als we met heel ons hart Hem proberen lief te hebben en te vertrouwen zal er een dag komen dat we gaan zien dat Hij ons al die tijd echt leidde door het verwarrende terrein van moeilijke beslissingen.

Het bericht Waarom Gods wil niet altijd duidelijk is verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Jouw rust komt eraan. Eerder dan je verwacht zul je jouw ‘onvergankelijke, onbevlekte en onverwelkbare erfenis’ ontvangen (1 Petrus 1:4). En als het zo ver is zul je begrijpen waarom jouw geloof meer waard is dan goud (1 Petrus 1:7). Dat is waar Petrus jouw hoop op wil vestigen.

Maar vandaag is een dag van strijd, niet van vrede. Het is een tijd van geloof, niet van zien. Het is een tijd van bedroevende beproeving van jouw geloof (1 Petrus 1:6-7). Daarom is het tijd om je voor te bereiden op het gevecht, om nuchter te blijven.

Jouw strijd vandaag zal niet tegen ‘vlees en bloed’ zijn maar tegen de ‘geestelijke machten van het kwaad’ (Efeze 6:12) en de verleiding van de zonde (Hebreeën 3:13). Deze twee krachten gaan proberen jouw emoties tegen jou te gebruiken. Het kan helpen om, als voorbereiding, het doel van emoties te begrijpen zodat je effectiever kunt strijden en weet wanneer je tegen jouw emoties in moet gaan.

God heeft jouw emoties geschapen als meetinstrument en niet als leider. Ze zijn bedoeld om aan jou te rapporteren, niet om jou te dicteren.

God heeft jouw emoties geschapen als meetinstrument en niet als leider. Ze zijn bedoeld om aan jou te rapporteren, niet om jou te dicteren. Het patroon van jouw emoties (niet die voortkomen uit cafeïne gebruik of slapeloze nachten!) laat jou zien waar jij jouw hoop op hebt gesteld, omdat ze opgaan in wat jij gelooft en waardeert – en hoeveel. Dat is waarom emoties als vreugde (Psalm 37:4), broederlijke liefde (Romeinen 12:10), vrees (Lukas 12:5), woede (Psalm 37:8), blijdschap (Psalm 5:11), enz. zo belangrijk zijn in de Bijbel. Zij onthullen wat jouw hart liefheeft, vertrouwt en vreest. Bij Desiring God zeggen we ‘pleasure is the measure of your treasure’ (vertaald met: vreugde is de maatstaf van wat je liefhebt en waardeert), omdat de emotie van vreugde een peilstok is voor wat je liefhebt.

Maar omdat onze emoties zowel geworteld zijn in onze zondige natuur als in onze wedergeboren natuur, hebben zonde en Satan toegang tot onze emoties en zullen zij die gebruiken om ons te manipuleren zodat wij zullen handelen zonder geloof. Dat is waarom onze emotionele reacties op verleiding kunnen lijken op de imperatief/gebiedende wijs (je moet…) in plaats van de indicatief/aantonende wijs (dit is wat jou verteld wordt). Ter herinnering, dat is bedrieglijk.

Emoties zijn geen imperatief, ze zijn niet jouw baas. Ze zijn indicatief, ze zijn rapporten. Dat is waarom Paulus schreef: ‘Laat de zonde dan niet in uw sterfelijk lichaam regeren om aan de begeerten daarvan te gehoorzamen’ (Romeinen 6:12).

Het patroon van jouw emoties laat jou zien waar jij je hoop op hebt gesteld, omdat ze opgaan in wat jij gelooft en waardeert – en hoeveel.

Maak je daarom vandaag klaar. ‘Wees nuchter en waakzaam; want uw tegenpartij, de duivel, gaat rond als een brullende leeuw, op zoek naar wie hij zou kunnen verslinden’ (1 Petrus 5:8). Hij zal beloften aan je doen en/of jou bedreigen. Zeer waarschijnlijk zal hij proberen jouw zwakke plekken van ongeloof te gebruiken en dan kan het zijn dat jouw emoties de verkeerde kant op stromen.

Als dat gebeurt hoef je niet enorm onder de indruk te zijn. Herinner je dan dat je emoties metingen zijn en geen leidraad. Laat ze je vertellen waar je wordt aangevallen zodat je ertegen kunt vechten met de juiste beloften. Ga daarnaast naar een goede vriend voor gebed, inzicht en advies, als je dat nodig hebt.

En vergeet niet dat deze ‘lichte verdrukking, die van korte duur is, een allesovertreffend eeuwig gewicht van heerlijkheid teweegbrengt’ (2 Korinthe 4:17) en heel snel voorbij zal zijn. En God, jouw grote Prijs, zal de volledige en enige erfenis zijn die je in de eeuwigheid wilt hebben.

Het bericht Emoties zijn een meetinstrument, niet de baas verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Mijn God, mijn God, waarom hebt U mij verlaten, bent U ver van mijn verlossing, van de woorden van mijn jammerklacht? Mijn God, ik roep overdag, maar U antwoordt niet, en ‘s nachts, maar ik vind geen stilte. (Psalm 22:2-3)

Lees nu de eerste drie verzen van Psalm 23:

De HEERE is mijn Herder, mij ontbreekt niets. Hij doet mij neerliggen in grazige weiden, Hij leidt mij zachtjes naar stille wateren. Hij verkwikt mijn ziel, Hij leidt mij in het spoor van de gerechtigheid, omwille van Zijn Naam. (Psalm 23:1-3)

In Psalm 22 voelt David zich verlaten door een niet-reagerende God. In Psalm 23 voelt David zich geleid door een altijd-oplettende God. In Psalm 22 is Davids ziel in rusteloze pijn. In Psalm 23 wordt Davids ziel hersteld zodat hij weer de vertrouwde rust vindt in de zorg van de Goede Herder.

Twee perspectieven op de werkelijkheid

Het is een mooie en genadige voorzienigheid dat deze twee sterk verschillende psalmen naast elkaar zijn geplaatst, geschreven door dezelfde persoon. Ze illustreren namelijk de verschillende manieren waarop we de vreemde realiteit ervaren van het leven van geloof in onze wereld. Als we lang genoeg leven, ervaren we allemaal het af en toe pijnlijke fenomeen van Gods schijnbare stilte. En we zullen ook allemaal Gods vriendelijke herstel, vrede en bescherming ervaren. Sterker nog, we realiseren ons uiteindelijk dat wat een verlaten gevoel betekende, eigenlijk een barmhartige nabijheid en zorgzaamheid was die we niet eerder begrepen of waargenomen hadden. We ontdekken dat Gods beloften oneindig veel wezenlijker en betrouwbaarder zijn dan onze waarnemingen.

Maar er is een nog diepere schoonheid en genade in de poëtische en thematische plaatsing van deze psalmen. Beide psalmen zijn Messiaans – ze zijn een voorafschaduwing en profetie van Jezus. In dit diepgaande besef ontdekken we dat de volgorde waarin deze psalmen verschijnen niet per ongeluk is.

Jezus werd verlaten

We kennen Psalm 22:1. De eerste zin is één van de meest beroemde in de Bijbel, want Jezus schreeuwde ze uit in een onpeilbare pijn aan het kruis: Eli, Eli, lama sabachtani? (Matteüs 27:46).

Stop even en denk na over deze zin. Duik erin zo diep als je kunt. Je komt er nooit helemaal uit.

Er was een moment, in het hart van de geschiedenis, toen God door God verlaten was. Voor ons die niet God zijn en die slechts enkele dimensies van de werkelijkheid kunnen ervaren, is dit mysterieus. Maar het was geen mysterie; het was gruwelijk echt. God de Zoon, de eeuwige vreugde van de Vader, de afstraling van de heerlijkheid van de Vader, de exacte afdruk van de aard van de Vader en het aardse zichtbare beeld van de Vader (Hebreeën 1:3; Kolossenzen 1:15) werd in dat onbegrijpelijk donkere moment tot onheilig zonde gemaakt – onze onheilige zonde (2 Korinthe 5:21). En zolang dat moment duurde, konden de heilige Vader en de Heilige Geest de heilige Zoon die onheilig werd niet houden. God werd het voorwerp van Gods toorn. Een verschrikkelijke, eens-en-voor-altijd voorkomende scheuring tussen de Vader en de Zoon.

Voor Jezus was het een echt hels moment, en daarom, in de woorden van R.C. Sproul, was Jezus schreeuw in Psalm 22:1 ‘de schreeuw van de verdoemden. Voor ons.’ Uit een liefde voor ons die we amper beginnen te doorgronden, nam Hij onze vervloekte vloek op zich en werd de verzoening voor onze zonden (Galaten 3:13; 1 Johannes 4:10). En Hij deed het voor ons zodat onze vloek voor eeuwig zou worden verwijderd en we de voorwerpen van Gods eeuwige genade zouden kunnen worden, voor altijd bekleed met de heiligheid en gerechtigheid van God (2 Korinthe 5:21).

Psalm 22 doet veel meer dan ons woorden geven om te bidden tijdens onze seizoenen van geestelijke verlatenheid. Het geeft ons woorden om de verlatenheid te begrijpen die God de Zoon heeft ervaren om onze vrede en herstel te kopen.

Zodat je nooit zult worden achtergelaten

Dit herstel, door de Heere Jezus Christus uitgevoerd, heeft David van vreugde laten zingen in Psalm 23. De Goede Herder, die Zijn leven heeft neergelegd voor de schapen (Johannes 10:11), geeft Zijn schapen het eeuwige leven, en ze zullen nooit verloren gaan, en niemand zal ze uit Zijn hand kunnen rukken (Johannes 10:28).

Niemand. Niet ‘de dood noch het leven, noch engelen noch heersers, noch tegenwoordige dingen, noch toekomstige dingen, noch machten, noch lengte noch diepte, noch iets anders in de hele schepping, zal ons kunnen scheiden van de liefde van God in Christus Jezus, onze Heer,’ de grote Herder van de schapen – ook al wandelen we door de vallei van de schaduw van de dood (Romeinen 8:38-39; Hebreeën 13:20; Psalm 23:4).

Onze grote Herder heeft voor ons uit en voor ons door deze vallei gelopen. In deze vallei werd hij getroffen en geteisterd, verraden, tot bloedige moes geslagen en brutaal gekruisigd door het kwaad. Hij werd verwond voor onze overtredingen en verbrijzeld voor onze ongerechtigheden (Jesaja 53:5). Hij werd geslagen en verlaten door God (Jesaja 53:4; Psalm 22:1).

En hij deed dit voor ons, zodat Hij tegen ons zou zeggen: ‘Ik zal u beslist niet loslaten en Ik zal u beslist niet verlaten’ (Hebreeën 13:5).

Een eeuwig herstel

In deze wereld zullen we verdrukking hebben (Johannes 16:33). De beschrijving van de verdrukking door de Bijbel is de verschrikkelijke realiteit. Psalm 22 is een beschrijving van Davids verdrukking, en het was ernstig. Maar het is ook een beschrijving van Jezus’ verdrukking, die oneindig veel ernstiger was dan die van David – of die van ons.

Wij kunnen ons verlaten voelen door God; Jezus was verlaten door God.

Voel je je verlaten door God? Jezus begrijpt het. Hij begrijpt echt meer dan je denkt. Wij kunnen ons verlaten voelen door God; Jezus was verlaten door God. Wij voelen ons eenzaam; Jezus was, voor een vreselijk moment, echt alleen. Als onze Grote Hogepriester is Hij in staat om met ons mee te voelen in al onze zwakheden, omdat Hij in alles op dezelfde manier als wij is verzocht, maar zonder zonde (Hebreeën 4:15).

Maar Jezus doet veel meer dan sympathiseren met ons. Als ons grote Offerlam verzoende Hij elke zonde die we begaan in al onze zwakke, ontrouwe struikelingen, en heeft daarmee onze vloek voor eeuwig verwijderd door onze vloek te worden. En als onze grote Herder leidt Hij ons door elke verdrukking – hoe ernstig ook – naar eeuwig herstel.

Dat is de belofte van Psalm 23, gekocht voor de prijs van Psalm 22: je Goede Herder zal je ziel voor altijd herstellen. Hij was verlaten door God, geminacht en bespot door mensen, en Zijn handen en voeten waren doorboord (Psalm 22: 1,6-7,16) voor jou. Zodat Hij je door elke boze vallei zou kunnen leiden, je zou kunnen eren ten overstaan van elke kwaadaardige vijand. Zodat je de rest van je aardse leven met goedheid en genade kunt vervolgen, en je voor altijd bij Hem in Zijn huis kunt blijven (Psalm 23:4-6) .

Psalm 22 kan je lied zijn voor een korte nacht, maar Psalm 23 zal je lied zijn voor een eeuwige ochtend (Psalm 30:6).

Het bericht ‘Hij verkwikt mijn ziel’ verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Tweeduizend jaar na de Romeinse kruisiging is het kruis een abstracte theologische term geworden. Het kan daarom moeilijk voor ons zijn om emotioneel geraakt te worden door wat het was: een afschuwelijk middel dat de Romeinen gebruikten om hun toorn uit te oefenen op hun grootste misdadigers.

En Jezus werd gedood aan een kruis. Hij werd gezien als een van die grote misdadigers. Zijn dood was echt, en het was afschuwelijk. Op Hem kwam de toorn neer. Maar niet alleen de toorn van de Joden en Romeinen. Sterker nog, die toorn was niet de voornaamste (Johannes 19:11). De toorn die op Jezus neerkwam was hoofdzakelijk die van de Vader, de meest gerechtvaardigde, rechtvaardige en schrikwekkende toorn die er bestaat. Jezus onderging die toorn vrijwillig; zelfs terwijl Zijn menselijke drang het liever voorbij liet gaan (Markus 14:36). Het is precies de reden waarvoor Hij kwam.

Met dit doel kwam Hij

Jezus wist al lang, ver voordat Zijn levensomstandigheden richting het kruis wezen, wat Zijn missie was. Al vroeg vertelde Hij aan een lid van het Sanhedrin dat Hij net als de slang van Mozes ‘verhoogd’ moest worden (Johannes 3:14). Hij waarschuwde Zijn discipelen heel expliciet,

De Zoon des mensen moet veel lijden en verworpen worden door de oudsten, overpriesters en schriftgeleerden, en Hij moet gedood en op de derde dag opgewerkt worden. (Lukas 9:22)

Tegen een menigte op zoek naar meer goddelijk brood van Jezus zei Hij:

Ik ben het levende brood, dat uit de hemel neergedaald is; als iemand van dit brood eet, zal hij leven in eeuwigheid. En het brood dat Ik geven zal, is Mijn vlees, dat Ik geven zal voor het leven van de wereld. (Johannes 6:51)

Toen de schrikwekkende gebeurtenissen steeds dichterbij kwamen werd Jezus meer vastberaden om dit alles te ondergaan (Lukas 9:51), zelfs terwijl Zijn angst groeide:

Nu is Mijn ziel in beroering en wat zal Ik zeggen? Vader, verlos Mij uit dit uur! Maar hierom ben Ik in dit uur gekomen. (Johannes 12:27)

Jezus was ‘hierom gekomen’. Wat bedoelde Hij? Hij is gekomen om de naam van Zijn Vader te verheerlijken (Johannes 12:28). Hij is gekomen om de werken van de duivel te verbreken (1 Johannes 3:8). Hij is gekomen om de liefde van de Vader en van Zichzelf voor zondaren als ons te bevestigen (Romeinen 5:8). Hij is gekomen om alle mensen naar Zich toe te trekken (Johannes 12:32). Hij is gekomen om de zonde van de wereld weg te nemen (Johannes 1:29) door een verzoening te worden voor de zonden van de hele wereld (1 Johannes 2:2).

Gods toorn voldaan

De komst van deze grote Verzoener was eeuwen eerder al aangekondigd:

Maar Hij is om onze overtredingen verwond, om onze ongerechtigheden verbrijzeld. De straf die ons de vrede aanbrengt, was op Hem, en door Zijn striemen is er voor ons genezing gekomen. Wij dwaalden allen als schapen, wij keerden ons ieder naar zijn eigen weg. Maar de HEERE heeft de ongerechtigheid van ons allen op Hem doen neerkomen. (Jesaja 53:5-6)

Om er zeker van te zijn dat wij het plaatsvervangende aspect van Zijn komst zouden begrijpen, heeft de Geest door de profeet gezegd:

Maar het behaagde de HEERE Hem te verbrijzelen, Hij heeft Hem ziek gemaakt. Als Zijn ziel Zich tot een schuldoffer gesteld zal hebben, zal Hij nageslacht zien, Hij zal de dagen verlengen; het welbehagen van de HEERE zal door Zijn hand voorspoedig zijn. Om de moeitevolle inspanning van Zijn ziel zal Hij het zien, Hij zal verzadigd worden. Door de kennis van Hem zal de Rechtvaardige, Mijn Knecht, velen rechtvaardig maken, want Hij zal hun ongerechtigheden dragen. (Jesaja 53:10-11)

De hoorders ten tijde van het oude verbond zouden hebben begrepen wat dit betekent. Onder dit verbond werden offers gebracht aan God als plaatsvervanger voor de zondaar, zodat de zondaren zelf niet Gods rechtvaardige toorn hoefden te dragen. En het oude verbond was een voorafschaduwing van het nieuwe verbond (Jeremia 31:31; Lukas 22:20; Hebreeën 12:24), waar de Knecht, de grote Verzoener, zichzelf zou aanbieden als het ultieme voor-eens-en-altijd offer in de plaats van zondaren (Hebreeën 9:26).

Wie had ooit gedacht dat een Romeins kruis – een van de ergste, meest angstaanjagende middelen om te martelen ooit gemaakt – het symbool zou worden van de grootste liefde die ooit geopenbaard is?

Dat is waarom Jezus kwam en dat is waar het kruis om draait. Aan het kruis maakte de Vader, voor ons, de Zoon, die geen zonde gekend had, tot zonde, opdat wij zouden worden gerechtigheid van God in Hem (2 Korinthe 5:21). Jezus, onze Verzoener, droeg de toorn van de Vader over onze zonde, tot deze helemaal voldaan was, opdat ieder die in Hem gelooft niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft (Johannes 3:16). Zoals dit geweldige lied zingt:

Till on that cross as Jesus died,
The wrath of God was satisfied;
For ev’ry sin on him was laid –
Here in the death of Christ I live. (In Christ alone)

Daar aan het kruis waar Jezus stierf,
Werd de toorn van God voldaan;
Want elke zonde werd op Hem gelegd –
Nu, in de dood van Christus, leef ik.

Hierin zit de liefde

Het kruis. Wat een verschrikking. Het kruis van Christus. Wat een gruwel en wat een glorie. De ergste wreedheid ontmoet de machtigste nederigheid. Onpeilbare verschrikking ontmoet onovertroffen schoonheid. Het meest legitieme oordeel ontmoet de meest barmhartige vergeving. De grootste gerechtigheid ontmoet de grootste genade. De meest woeste toorn ontmoet de meest rijkelijke goedertierenheid. Wat een liefde.

Hierin is de liefde van God aan ons geopenbaard, dat God Zijn eniggeboren Zoon in de wereld gezonden heeft, opdat wij zouden leven door Hem. Hierin is de liefde, niet dat wij God lief hebben gekregen, maar dat Hij ons liefhad en Zijn Zoon zond als verzoening voor onze zonden. (1 Johannes 4:9-10)

Wie had ooit gedacht dat een Romeins kruis – een van de ergste, meest angstaanjagende middelen om te martelen ooit gemaakt – het symbool zou worden van de grootste liefde die ooit geopenbaard is? ‘God echter bevestigt Zijn liefde voor ons daarin dat Christus voor ons gestorven is toen wij nog zondaars waren’ om ‘door Hem behouden te worden van de toorn’ (Romeinen 5:8-9).

Het bericht De toorn van God – wonderlijke liefde aan een verschrikkelijk kruis verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Pontius Pilatus was, van wat we over hem weten uit de evangeliën en van de Joodse historicus Josephus, een politieke, moreel-pragmatische Romeinse gouverneur. Een leider die bereid was vernedering en wreedheden in te zetten wanneer hij keizerlijke macht wilde gebruiken bij opkomende rellen. Hij deed dan ook beide toen hij opdroeg een aantal Galilese Joden te laten vermoorden terwijl ze offers brachten volgens de wet van Mozes.

Ons is niet verteld wat de historische reden was voor de moorden. Wellicht waren deze Galileeërs betrokken bij een of andere rebelse daad tegen Rome of wellicht waren ze op de juiste plek op de verkeerde tijd toen Pilatus besloot een algemene boodschap van terreur te sturen naar de opstandige Joodse mensen. Wat ons wel is verteld is dat Pilatus ‘het bloed [van de Galileeërs] vermengd had met hun offers’. Dit voegde de schande van religieuze verontreiniging bij de gruwelijke moorden. Dit zou verzekeren dat welk signaal hij ook gaf het nieuws zich zou verspreiden door heel Palestina vol angst en afschuw (Lukas 13:1).

Ons is ook verteld dat toen Jezus het nieuws hoorde, hij compleet negeerde welke boodschap Pilatus probeerde te sturen. En zijn antwoord op de theologische vraag van mensen over het waarom van wat er was gebeurd, choqueerde zijn hoorders waarschijnlijk evenveel als het ons vandaag de dag choqueert.

Onverwachte boodschap

Jezus’ reactie was kort en direct:

En Jezus antwoordde en zei tegen hen: Denkt u dat deze Galileeërs grotere zondaars zijn geweest dan alle andere Galileeërs, omdat zij zulke dingen geleden hebben? Ik zeg u: Nee, maar als u zich niet bekeert, zult u allen evenzo omkomen. (Lukas 13:2-3)

Wat Jezus niet zei was schokkend. Hij zei niets over een Messiaanse verlossing van Gods volk uit de handen van de vernederende Romeinse onderdrukking en de pijnlijke heidense bezetting van het Beloofde Land. Hij zei niets over aanstoot geven aan Gods glorie door de verontreiniging van de tempel. Hij zei niets over specifieke zonden die de Galileeërs mogelijk hadden gedaan om te rechtvaardigen dat God zulke schandelijke doden toeliet  — niets wat de angst van zijn hoorders zou verlichten dat zoiets gruwelijks hen niet zou overkomen.

Wat Jezus wel zei was zelfs schokkender: de tragedie van de Galileeërs zou Zijn hoorders tot bekering tot God moeten brengen. Het feit dat ze nog leefden was niet te danken aan hun goedheid, maar enkel aan Gods genade.

Voordat deze hoorders de tijd hadden om meer vragen te stellen en bezwaren te formuleren, maakte Jezus Zijn punt duidelijk met een ander voorbeeld:

Of die achttien, op wie de toren in Siloam viel en die daardoor gedood werden, denkt u dat zij meer schuld hebben gehad dan alle andere mensen die in Jeruzalem wonen? Ik zeg u: Nee, maar als u zich niet bekeert, zult u allen evenzo omkomen. (Lukas 13:4-5)

Zowel bij de opzettelijke dood van de Galileeërs als ook de mensen die waren verongelukt ten gevolge van de ingestorte toren, Jezus wilde dat Zijn hoorders de urgente boodschap van God zouden horen: bekeer je.

Waarom dit lijden?

De mensen die op die dag naar Jezus luisterden waren op zoek naar een antwoord waar alle mensen van alle tijden naar zoeken: waarom dit lijden? Waarom dit kwaad en waarom overkwam het deze slachtoffers?

Niet alleen vanuit deze tekst in Lukas 13:1-5 maar ook vanuit veel andere plekken uit de Bijbel weten we dat veel mensen een theologie van het lijden erop nahielden waarbij er directe verbanden werden getrokken tussen het lijden van een specifieke individu en een specifieke zonde tegen God. We hoorde het in Job’s gekwelde geestelijke worsteling en eeuwen later in de vragen die de discipelen stelden over waarom een man blind geboren werd (Johannes 9:1-3).

Het antwoord dat Jezus gaf zette in een keer verschillende cruciale theologische misverstanden recht. Het haalde de onterechte sociale stigma weg van dergelijke slachtoffers en hun familie door te benadrukken dat hun schuld niet perse erger was dan die van iemand anders. Jezus antwoord ging in tegen iemands onjuiste overtuiging dat het uitblijven van lijden op dit moment niet te maken heeft met Gods goedkeuring of de bevestiging van iemands rechtvaardigheid. En nog belangrijker, Jezus antwoord onthulde de schuld door zonde van ieder persoon voor God.

Het laatste punt dat Jezus maakte, was Zijn kernpunt. Het was de urgente boodschap die Hij wilde dat de mensen zouden oppikken uit de highlights van het nieuws vol dagelijkse tragedies. Of sterven nu te maken had met menselijke keuzevrijheid om kwaad te doen (Pilatus) of een gevolg was van een gebroken schepping (de ingestorte toren), of zoals Hij een paar verzen later zou aankaarten, gevolg was van kwade geestelijke onderdrukking (Lukas 13:10-17) — voor Jezus was de belangrijkste kwestie het verloren gaan niet de directe reden voor het sterven. De belangrijkste kwestie was niet hoe mensen stierven, maar dat mensen stierven en de eeuwige gevolgen van de dood.

Dat is het probleem waar Jezus voor was gekomen. Het collectieve menselijke probleem is dat ‘wij dwaalden allen als schapen, wij keerden ons ieder naar zijn eigen weg’ en Jezus was gekomen om ‘de ongerechtigheid van ons allen op hem doen neerkomen’ (Jesaja 53:6). Hete loon van de zonde is sterven en dat is veel ingrijpender dan het ophouden van leven in onze lichamen. En Jezus is gekomen om ons Gods ‘genadegave… [van] eeuwig leven’ te geven (Romeinen 6:23). Hij was niet gekomen om de Joden te verlossen van de tijdelijke Romeinse onderdrukking. Hij was gekomen om alle mensen overal te verlossen die in hem zouden geloven, niet eeuwig verloren te laten gaan, en ze het eeuwige leven te geven in een Beloofd Land, waar Israël in die tijd slechts een kopie en schaduw van was (Johannes 3:16).

En dit is waarom Jezus met de volgende schokkende woorden reageerde na het nieuws te hebben ontvangen van de gestorven Galileeërs: ‘[A]ls u zich niet bekeert, [dan] zult u allen evenzo omkomen’. Het klinkt misschien hard. Maar er zijn momenten wanneer ogenschijnlijke harde woorden grote genade tonen, zoals iedere ouder van een jong kind dat op het punt staat de straat op te sprinten, begrijpt.

Jezus hoorders hoefden niet te weten van de specifieke schuld van de Galileeërs of van Pilatus’ politieke motivatie of andere secundaire kwesties. Ze moesten weten dat zolang ze levensadem hadden  het aanbod van vergeving van zonde en ontsnapping van het verschrikkelijk verloren gaan, ze nog werd aangeboden — mits ze zouden bekeren.

En hetzelfde geldt voor ons vandaag de dag.

Vel een rechtvaardig oordeel

Jezus is niet simplistisch als het gaat om de kwellingen van het menselijke lijden. Bij het lezen van de evangeliën zien we dat ‘bekeer je’ niet de enige manier is waarop hij reageert op ons lijden. Het was duidelijk zichtbaar dat hij bij vele lijdende mensen reageerde met compassie en vriendelijkheid, zoals bij de moeder die op het punt stond haar zoon te begraven (Lukas 7:11-15), een melaatse die verlangde genezen te worden (Mattheüs 8:1-4) en een man die 38 jaar verlamd was en dacht nooit meer te kunnen lopen (Johannes 5:1-7).

Maar Jezus zei iets tijdens een discussie die voortkwam uit het laatste voorbeeld dat we hier kunnen toepassen. Na de genezing van de verlamde man op een sabbat, werd hij berispt en tegengewerkt door de Joodse leiders. Zijn reactie aan hen was: ‘Oordeel niet naar wat voor ogen is, maar vel een rechtvaardig oordeel’ (Johannes 7:24). Met andere woorden: de leiders en observeerders zagen niet wat het allerbelangrijkste was in het lijden en de verlossing van de man: de genade van God en de oproep tot bekering (Johannes 5:14).

Wanneer we ons eigen lijden onderzoeken of die van iemand anders, dan zijn we vaak geneigd de waarom-vraag te stellen. Wat hebben wij of zij gedaan om dit te verdienen? Of we proberen Gods doelen te ontcijferen in een Gordiaanse knoop van secundaire oorzaken. Maar dit gaat ver boven onze pet als schepselen, want Gods bedoelingen zijn vaak tegenovergesteld van wat we zien. In plaats daarvan, is de meest nuttige waarheid om te horen en om ter harte te nemen misschien wel Jezus’ woorden: ‘Oordeel niet naar wat voor ogen is, maar vel een rechtvaardig oordeel’.

Belangrijk bij alledaagse tragedie

We worden opgeroepen om te reageren op het vele menselijke lijden in de wereld op verschillende manieren. Maar één manier heeft voorrang op alle andere manieren. Zoals het geval was bij zijn oorspronkelijke hoorders, wilt Jezus dat we allemaal de urgente boodschap horen bij alledaagse tragedies in onze huidige tijd: ‘Als u zich niet bekeert, zult u allen evenzo omkomen’.

Dit zijn schokkende woorden om te horen bij het horen van een nieuwsbericht vol lijden. Ze verrassen ons, omdat ze een vraag beantwoorden die veel mensen niet stellen. Maar omdat Jezus het zegt, zeker omdat we het horen aan deze zijde van het kruis, weten we dat het niet harteloze, warrige woorden zijn van haatvolle profeten. Niemand had zo lief als Jezus (Johannes 15:13). In plaats daarvan zijn die woorden de genadige directe diagnose van de Goede Dokter, Die onze eeuwige dodelijke ziekte zelfs voor ons wilt dragen als we ons bekeren en Zijn genadegave van een eeuwig gezond leven willen ontvangen.

Het bericht Een shockerende respons ** op een terreurbericht verscheen eerst op Geloofstoerusting.

We hebben ervaringskennis nodig

Iedere getuigende christen is het erover eens dat we moeten verblijven in en vasthouden aan Christus. Maar dit is alleen van waarde in de mate waarin we deze waarheid ervaren. Hoe minder we onze behoefte voor Christus voelen, hoe minder we onze toevlucht zullen zoeken in Hem. Ik zeg ‘voelen’, omdat dit dichter staat bij de soort kennis over onze behoefte aan Jezus die Hij wil dat we hebben. Het is niet alleen feitelijke kennis, maar ook een ervaringskennis, net zoals we weten dat we eten nodig hebben.

Maar het is één ding om te weten dat ons lichaam voedingsstoffen nodig heeft wanneer we een dag niet gegeten hebben; het is heel iets anders om te weten dat ons lichaam voedingsstoffen nodig heeft vlak nadat we een zak paprikachips weggespoeld hebben met een flinke hoeveelheid cola. Waarschijnlijk zullen we niet snel geneigd zijn om het voedsel te eten wat ons lichaam echt nodig heeft, nadat we onze honger gestild hebben met junkfood. Als we geen honger hebben, dan eten we niet, en al helemaal niet het eten wat we het meeste nodig hebben.

Hetzelfde geldt voor geestelijk voedsel. Als we geen honger voelen voor God, omdat we geestelijk junkfood gegeten hebben, dan zullen we waarschijnlijk geen zin hebben in het voedsel wat we juist het meeste nodig hebben – voedsel van de Wijnstok.

Onze toevlucht

Toen Jezus ons opdroeg om onze toevlucht in Hem te zoeken gaf hij ons geen verheven ideaal om na te streven – zoals een inspirerende poster-leus. Evenmin bedoelde Hij het als een optie voor de meer serieuze christenen die ‘het diepere leven’ nastreven. Hij bedoelde dat we echt alleen zullen overleven als wij onze toevlucht in Hem zoeken. Zoals lichamelijk voedsel is ook het geestelijk voedsel een zaak van leven en dood. Daarom ging Jezus verder in het volgende vers: ‘Als iemand niet in Mij blijft, wordt hij buitengeworpen zoals de rank, en verdort, en men verzamelt ze en werpt ze in het vuur, en zij worden verbrand’ (Johannes 15:6).

Dit zijn serieuze woorden. De kruisiging zou over een paar uur plaatsvinden. Voor zijn discipelen zou alles radicaal veranderen. Jezus zou sterven, opstaan uit de dood, zijn discipelen achterlaten door op te stijgen naar de Vader en daarna Zijn Heilige Geest sturen om hen te helpen hun missie te volbrengen (Johannes 16:4-15). Zijn discipelen hadden geleerd om in alles op Jezus te vertrouwen. Nu moesten ze leren om in alles op Hem te vertrouwen zonder dat Hij lichamelijk bij hen was.

Hun overleving hing af van of ze hun toevlucht zouden zoeken in Hem (Johannes 15:4). Daarmee bedoelt Jezus dat Zijn woorden geleefd (onthouden, geloofd, geliefd en als fundament genomen moeten worden) moeten worden, meer dan op natuurlijke waarnemingen vertrouwt moet worden (Johannes 15:7). Net als toen zij in Hem geloofd hadden toen Hij nog lichamelijk bij hen was.

In Christus

Ze zouden door geloof moeten wandelen en niet door zicht, op manieren die dwaas en zwak lijken in de ogen van de wereld (2 Korinthe 5:7; 1 Korinthe 1:18-25). Als ze dat niet zouden doen, zouden ze opdrogen en sterven. Voor ons is dit niet minder waar. Onze toevlucht vinden in Christus, onze Wijnstok, is de enige manier waarop we geestelijk kunnen overleven.

Onze toevlucht vinden in Christus, onze Wijnstok, is de enige manier waarop we geestelijk kunnen overleven.

Dus, als onze overleving afhangt van ons “in Christus zijn” en wij alleen geneigd zijn onze toevlucht in Hem te zoeken wanneer we ons afhankelijk van Hem voelen – ons hongerig voelen voor het voedsel wat alleen Hij kan geven – dan is wat wij nodig hebben een diep en doordringend besef dat wij in alles van Hem afhankelijk zijn. We moeten pleiten bij de Wijnstok en de Wijngaardenier (Johannes 15:1) of Hij alles wil doen wat nodig is om ons vast te doen klampen aan de Wijnstok en Zijn vrucht te doen dragen (Johannes 15:3-4).

Maar als God dit gebed verhoord, hoe moeten we verwachten dat dit versterkte gevoel van afhankelijkheid voelt? Zoals afhankelijkheid altijd voelt: zwak en hulpeloos. Afhankelijkheid voelt nooit als zelfvoorzienende kracht, net zoals honger nooit voelt als het verzadigende gevoel na het weg schransen van frisdrank en chips. Het toenemend zoeken naar toevlucht is een direct gevolg van ons toenemende gevoel die toevlucht ook echt nodig te hebben. De tak die de grootste kans heeft zich in de Wijnstok te stellen is de tak die zijn eigen krachteloosheid het sterkste voelt en de dood die scheiding zal brengen het meeste vreest.

Geen kracht en vrucht in jezelf

Als we dit begrijpen, dan begrijpen we ook wat Paulus bedoelde toen hij zei: ‘Daarom heb ik een behagen in zwakheden: in smadelijke behandelingen, in noden, in vervolgingen, in benauwdheden, om Christus’ wil. Want wanneer ik zwak ben, dan ben ik machtig’ (2 Korinthe 12:10). God gebruikte deze dingen om Paulus ertoe aan te zetten op de genade van Christus te vertrouwen, in plaats van op zichzelf. Daarom leerde Paulus dankbaar te zijn voor die dingen.

En dit zijn ook de dingen die onze Wijngaardenier-Vader gebruikt om de vruchteloze dingen uit ons leven te snoeien en onze afhankelijkheid op de Wijnstok-Zoon te vergroten (Johannes 15:2). En ook al voelt het in het begin niet als een grote zegening, dat is het wel. Want het verschil tussen een tak die in de Wijnstok is, sterk wordt en veel vrucht draagt en een tak die dat niet doet, is de mate waarin een tak weet (gelooft en voelt) dat Hij zonder de Wijnstok niets kan doen (Johannes 15:5).

Ieder van ons klampt zich alleen maar vast aan – zoekt zijn toevlucht in – datgene waarvan hij gelooft dat het hem leven geeft. Die Wijnstok is degene naar wie we het vaakst gaan voor wat wij het meest leven-gevend vinden. Voor ons moet die Wijnstok Christus zijn. Onze toevlucht zoeken in Hem is een zaak van leven en dood. Laat ons gebed daarom zijn:

Wat het ook mag kosten, Heer, vergroot mijn besef dat ik in alles van U afhankelijk ben zodat ik in geloof mijn toevlucht steeds in U zal zoeken.

Het bericht Heere, help mij te voelen dat ik U nodig heb verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Als je een goed beeld wilt hebben van hoe de kerk er in de ogen van de wereld uitziet, denk dan aan Jezus voor Pontius Pilatus. Probeer jezelf eens voor te stellen dat je die ochtend toeschouwer was bij het rechtshuis van Pilatus. Je bent getuige van de interactie tussen Jezus en Pontius Pilatus. Wie leek er zwak en wie leek er sterk? Wie klonk er dwaas en wie klonk er verstandig? Wie van de twee leek het beste resultaat voor alle betrokkenen na te streven?

De stadhouder en de Heer

‘Bent u de koning van de joden?’ (Johannes 18:33).
‘Mijn koninkrijk is niet van deze wereld’ (Johannes 18:36).

Laat me niet lachen! Geërgerd wrijft Pilatus in zijn ogen.

Voor Pontius Pilatus was de man die voor hem stond een groot ongemak. In de agenda van de Romeinse stadhouder was niet opgenomen dat hij een of andere afvallige rabbijn moest verhoren die in problemen met het Sanhedrin was. En nog wel vroeg in de morgen! De raad wilde dat hij deze man schuldig zou verklaren aan verraad. Vandaag. Vóór het Pascha. Pilatus had een hekel aan deze druk. Zijn geduld barstte uit zijn voegen.

Hij had al eerder gehoord van deze controversiële Jezus, maar had er geen behoefte aan om zich met Hem bezig te houden. Jezus was gewoon weer een nieuwe Joodse mystieke rabbi. Sommigen beweerden dat Hij wonderbaarlijke krachten had. Maar er waren geen berichten dat Jezus de keizer afkeurde of opriep tot opstand tegen Rome. Hij bleek zelfs enkele Romeinse soldaten geïnspireerd te hebben, maar daaruit volgde geen bewijs van ontrouw.

Gemakkelijke uitweg

Het was niet zo dat Pilatus er moeite mee had om een Joodse onruststoker uit de weg te ruimen als dat nodig was. Maar deze situatie gaf hem een slecht gevoel. Jeruzalem stroomde vol met Paschafeestvierders – geen goed moment voor een politieke ‘wegruiming’. Waar Jezus Zelf niet had opgeroepen tot opstand, zou het executeren van Hem dat misschien wel doen. Hij was populair bij de landarbeiders, en de Joodse fanatiekelingen zouden ieder geschikt moment met beide handen aangrijpen.

Toch deed Jezus Zijn eigen zaak geen goed. Had hij helemaal geen politiek verstand? Door te vragen: ‘Bent u de koning van de joden?’ bood Pilatus Hem in wezen een snelle uitweg van de executie aan. Het enige wat Jezus hoefde te geven was een paar snelle, duidelijke ontkenningen en Hij zou Zich van de klauwen van Rome verlost hebben. Het Sanhedrin zou hun eigen probleem moeten oplossen en de stadhouder zou het belangrijke werk van zijn dag kunnen voortzetten.

Maar het antwoord van Jezus – ‘Mijn Koninkrijk is niet van deze wereld’ – maakte de onnodige situatie alleen maar erger. ‘Kom op, man. Als U niet wilt sterven, heb het dan niet over een Koninkrijk – denkbeeldig of niet – tegenover de Romeinse stadhouder!’ Nu werd Pilatus gedwongen om verder te onderzoeken.

Wie was er nu waanzinnig?

‘Pilatus dan zei tegen Hem: ‘U bent dus toch een koning? Jezus antwoordde [terecht]: U zegt dat Ik een Koning ben. Hiervoor ben Ik geboren en hiervoor ben Ik in de wereld gekomen: om voor de waarheid te getuigen. Iedereen die uit de waarheid is, geeft aan Mijn stem gehoor’’ (Johannes 18:37).

Pilatus schampert cynisch. Precies wat hij dacht: een Joodse geheimzinnige met Zijn hoofd in de wolken. Waanideeën? Absoluut. Maar een echte politieke bedreiging voor Rome of iemand anders? Absoluut niet. Jezus was een Koning van de Waarheid Wiens Koninkrijk bestond uit onderdanen die bereid waren naar Zijn stem te luisteren. Pilatus dacht dat zij nooit genoeg zouden zijn voor een opstand. Plus, Jezus’ dienaren wilden niet vechten tegen wereldse machten (Johannes 18:36). Dit was religieuze waanzin, geen verraad. Jezus hoefde niet gedood te worden.

Toen had Pilatus een idee. Er was een manier om uit deze puinhoop te komen, een manier om Jezus vrij te laten, zodat Rome er welwillend uitzag, het Sanhedrin geen gezichtsverlies leed, en de Joodse massa’s zouden worden gesust: de vrijlating van de Pascha-gevangene! Toen hij opstond om het idee aan de Joden voor te leggen, zei hij sarcastisch tegen de Koning der Waarheid: ‘Wat is de waarheid?’ (Johannes 18:38).

De wereld en de kerk

Die morgen, zittend in zijn rechthuis, had Pilatus het volledige gezag van het Romeinse Rijk achter zich. Jezus leek niemand te hebben; Hij stond daar ‘veracht en de onwaardigste onder de mensen’ (Jesaja 53:3).

De woorden van Pilatus moeten redelijk geklonken hebben, gezien de context. Jezus’ woorden moeten waanzinnig en vreemd geklonken hebben. Pilatus leek een politiek pragmatische koers te volgen die een onrechtvaardige executie zou afwenden, die de Joodse raad wel zou frustreren maar niet vervreemden, en de burgerlijke vrede in Jeruzalem zou bewaren. Jezus leek op onverklaarbare wijze niets te doen om de kruisiging te vermijden.

Maar met het voordeel dat wij hebben om terug te blikken, zien we dat Jezus sterk was en Pilatus zwak: Pilatus oefende alleen gezag uit dat hij van God had ontvangen (Johannes 19:11). We zien dat Jezus wijs was en Pilatus dwaas: de stadhouder vond de woorden van Jezus alleen onbegrijpelijk omdat hij ze hoorde als een ‘natuurlijk mens’ (1 Korinthe 2:14). En we zien dat Jezus, niet Pilatus, wist wat het beste resultaat zou opleveren voor alle betrokkenen: Pilatus had geen idee van de vrede die Jezus nastreefde voor miljarden, omdat hij alleen maar de vrede van de stad wilde bewaren.

Dit is de positie van de kerk in de wereld. Hoewel God Zijn volk als een ‘Jozef’, een ‘Daniël’ en als degenen ‘die van het huis van de keizer’ zijn (Filippenzen 4:22) zal plaatsen zodat ze invloed op de regering hebben. Toch zal de kerk niet de macht van de wereld hanteren. Ze zal op de zwakke plaatsen staan, waarheden zeggen die voor de wereldse autoriteiten waanzinnig klinken, en doelen nastreven die verkeerd begrepen en geïnterpreteerd zullen worden. Maar haar positie zal in werkelijkheid sterk zijn, omdat ‘het dwaze van God wijzer is dan de mensen en het zwakke van God sterker is dan de mensen’ (1 Korinthe 1:25).

Jullie zullen Mijn getuigen zijn

Zoals Jezus getuigde tegenover het gezag in Zijn tijd op aarde, en zoals Paulus getuigde tegenover het gezag in zijn tijd (en er gezegd werd: ‘U bent buiten zinnen, Paulus!’ (Handelingen 26:24), zo vertelt Jezus ons: ‘u zult Mijn getuigen zijn’ (Handelingen 1:8). Voor sommigen van ons zal dat letterlijk betekenen ‘voor stadhouders en koningen geplaatst worden omwille van Mij’ (Markus 13:9).

Maar of we nu geroepen zijn om voor regeringsfunctionarissen, collega’s, buren of familieleden te staan, wat we te zeggen hebben zal in de directe context vaak vreemd klinken. We zullen voelen hoe dwaas het voor hen klinkt, en we zullen voelen hoe ogenschijnlijk zwak onze positie is.

Dan moeten we ons Jezus voor Pilatus herinneren. Het gaat er niet om hoe de dingen eruitzien en klinken in het ongemakkelijke of zelfs doodserieuze moment. Waar het om gaat is dat we trouw zijn aan de waarheid – zelfs als die stoutmoedig klinkende bewering alleen maar een cynisch en schampere taal uitlokt. Wat uiteindelijk van belang is, is wat God in en door dat moment doet. En dat wordt vaak pas achteraf gezien.

Het bericht Gelovigen lijken dom – nóg wel! verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Maar ik vind niet altijd vreugde in de waarheid. Dat zou natuurlijk wel moeten, maar eerlijk gezegd is het vaak anders. Soms zie ik de waarheid net zo graag onder ogen als de tandarts. De waarheid kan zomaar (of misschien moet ik zeggen: zal altijd) bederf blootleggen. Bederf moet uitgeboord worden. En wie wil dat nu?

Oké, het zou natuurlijk wijs zijn om dat wel te willen. Maar wijsheid heeft niet altijd de doorslaggevende stem in mijn binnenste. Trots soms wel. En trots is allesbehalve wijs. Wanneer trots aan het woord is, moedigt die me aan om mijn eigen, ik-gerichte belangen boven die van God te stellen. Sterker nog, trots verkiest de bedrieglijke illusie van het bevoordelen, verheerlijken en beschermen van mezelf boven de waarheid van God, die ontmaskert en verootmoedigt, maar uiteindelijk genadig en bevrijdend is. En dat is dwaasheid, want daarmee verkies ik de vernietiging van mijn grootste vreugde bóven het streven naar mijn grootste vreugde.

Wie trots is, verkiest bedrog boven de waarheid en realiseert zich niet dat hij daarmee kiest voor vernietiging.

Oneerlijkheid is dus bijna altijd een vorm van trots. Tenzij we bijvoorbeeld Joden willen verstoppen voor de Gestapo, slachtoffers van mensenhandelaren willen helpen of een kind uit de handen van een misbruiker willen bevrijden, hebben we geen reden om oneerlijk te zijn. Meestal zijn we oneerlijk omdat we de manier waarop anderen de werkelijkheid zien willen beheersen en manipuleren, ten gunste van onze eigen, ik-gerichte belangen.

Wie trots is, verkiest bedrog boven de waarheid en realiseert zich niet dat hij daarmee kiest voor vernietiging. Maar God verlangt naar waarheid in ons binnenste, omdat Hij weet dat Zijn waarheid ons pas echt vrij zal maken (Johannes 8:32).

God houdt van eerlijkheid

God is waarheid (Johannes 14:6), dus Hij houdt van eerlijkheid. Daarom zegt Hij tegen ons, bij monde van David: ‘Gezegend is de man (…) in wiens geest geen bedrog is’ (Psalm 32:2). David wist hoe heerlijk eerlijkheid is én hoe verschrikkelijk oneerlijkheid is. Hij schreef:

‘Toen ik zweeg, teerden mijn beenderen weg, onder mijn jammerklachten, de hele dag. Want dag en nacht drukte Uw hand zwaar op mij, mijn levensvocht veranderde in een zomerse droogte. Sela. Mijn zonde maakte ik U bekend, mijn ongerechtigheid bedekte ik niet. Ik zei: Ik zal mijn overtredingen belijden voor de HEERE. En Ú vergaf mijn ongerechtigheid, mijn zonde.’ (Psalm 32: 3-5).

We kunnen pas echt waarachtig zijn als we onze identiteit, ons doel en onze bestemming in God hebben gevonden.

Toen David oneerlijk was tegenover God en mensen, was dat als een verwoestende ziekte. Toen hij in het reine kwam met God en de mensen, werd zijn ziel genezen en verkwikt.
Zo ziet God ons graag: met een gezonde en verkwikte ziel. Het is Zijn grote barmhartigheid over ons als Zijn hand zwaar op ons drukt vanwege een leven in onoprechtheid. En hoe langer we met Hem leven, hoe strenger Hij voor ons is als Hij van ons vraagt om oprecht voor Zijn aangezicht te leven. Hij wil dat de waarheid op alle terreinen van ons leven regeert, omdat Hij wil dat we een volkomen vrijheid genieten – een vrijheid om Hém steeds beter te leren kennen. En we kunnen God pas echt kennen als we bereid zijn om eerlijk te zijn tegenover Hem.

Eerlijkheid is nog maar het begin

God houdt van eerlijkheid. Maar eerlijkheid is vaak nog maar het begin van een leven in oprechtheid. Want eerlijk zijn betekent nog niet per se dat wat we geloven ook echt waar is. Het betekent alleen nog maar dat we ons spreken en leven in overeenstemming is met wat we geloven – of dat nu in overeenstemming is met de waarheid of niet.

Trots probeert de manier waarop anderen de werkelijkheid zien te beheersen en te manipuleren ten gunste van onze eigen, ik-gerichte belangen.

Eerlijkheid betekent dat je leeft in overeenstemming met je overtuiging. Maar je overtuiging is misschien wel helemaal niet in overeenstemming met de werkelijkheid. Het kan dat we eerlijk zijn en tegelijkertijd fout zitten.

Het kan in feite een hele opluchting zijn om eindelijk eerlijk te zijn, zelfs als datgene waar we eerlijk over zijn iets verkeerds is. Dat hebben we allemaal weleens ervaren of van nabij meegemaakt. Als iemand lange tijd in het geheim heeft geworsteld met homoseksualiteit en eindelijk uit de kast komt en zijn verlangens helemaal accepteert, voelt dat vaak heerlijk en bevrijdend. Als een belijdend christen in zijn hart niet meer gelooft dat het christendom waar is, kan het een grote opluchting zijn om dat eindelijk toe te geven en te stoppen met doen alsof. En als een echtgenoot in het geheim in overspel leeft, kan het als een bevrijding voelen om dat in de openbaarheid te brengen, zelfs als er geen sprake is van berouw. Deze mensen ervaren allemaal iets van waarachtigheid, zelfs als dat waar ze in geloven in feite niet waar en goed is.

We zijn gemaakt om integer te leven – met een binnenste dat in overeenstemming is met onze buitenkant. Daarom is eerlijkheid pas het begin van het echte werk. God wil dat we eerlijk zijn, zelfs als dat waarin we geloven niet goed is. Je kunt beter eerlijk zijn dan bedrieglijk. Maar dat is niet de eerlijkheid die God uiteindelijk voor ogen staat – om oprecht te geloven in iets wat niet klopt. Dat soort eerlijkheid zal ons geen vrijheid brengen. Het is de waarheid die ons vrij maakt. Gods waarheid. De God Die Zelf de waarheid is.

Eerlijk tegenover God

God verheugt Zich als de waarheid in ons binnenste regeert (Psalm 51:8, naar de Engelse vertaling). En Jezus zei: ‘Ik ben de Weg, en de Waarheid, en het Leven. Niemand komt tot de Vader dan door mij’ (Johannes 14: 6). Niet onze psyche, onze verlangens, ons lichaam en ons verleden die door de zonde aangetast zijn, maar Jezus bepaalt wie we zijn en hoe we moeten leven. Hij is de Waarheid en de Weg. We kunnen pas echt waarachtig zijn als we onze identiteit, ons doel en onze bestemming door Jezus in de Vader hebben gevonden.

Eerlijk zijn tegenover God betekent dat we openlijk toegeven wie we werkelijk zijn en ons leven niet langer laten regeren door angst voor mensen. Maar het is meer. Het betekent ook dat we ons bekeren van de trots die ervoor zorgde dat we, op welke manier dan ook, een leven van bedrog leidden. Het betekent daarnaast dat we al onze oude, zondige, gebrekkige overtuigingen over wat belangrijk, van waarde en voldoende is, voor de troon van onze barmhartige Koning Jezus brengen. En het betekent ook dat we Zijn waarheid omhelzen, hoe moeilijk en pijnlijk die omhelzing in het begin misschien ook voelt.

God wil ons in de weg van deze oprechte overgave de grootst mogelijke vreugde geven: Zichzelf.

God wil ons in de weg van deze oprechte overgave de grootst mogelijke vreugde geven: Zichzelf. Wie wij in ons binnenste zijn en wie we aan de buitenkant zijn wil Hij op één lijn brengen met wie Hij Zelf is. Dat kan alleen als we onze dwaze trots opzijzetten en onszelf vernederen onder Zijn krachtige Hand (1 Petrus 5:6). Hij weet wel hoe en wanneer Hij ons kan verhogen op een manier die ons versteld doet staan en onze vreugde vergroot – onze vreugde in Hem.

Het bericht Ben jij eerlijk tegenover God? verscheen eerst op Geloofstoerusting.