Misschien dat het woord ‘pervers’ wat toelichting nodig heeft. Ik denk niet dat Belz bedoelt dat iedereen die eenheid belangrijk vindt perverse bedoelingen heeft. Noch denk ik dat hij bedoelt dat het altijd pervers is om onbedoeld blinde vlekken te hebben die je ervan weerhouden een waarheidskwestie achter een relatie-kwestie te zien. Wat pervers is, is het bewust verhullen van de waarheid door de aandacht af te leiden richting iemands houding, stijl, intentie of het waargenomen gevoel. Dit lijkt vandaag de dag ongebruikelijk ‘normaal’ te zijn.

Je zou bijvoorbeeld kunnen zeggen: ‘Het tonen van naaktheid als onderdeel van entertainment is het tegenovergestelde van wat Gods wil is met betrekking tot eerbaarheid omdat dan het lichaam niet behandeld wordt als een heilige bron voor Gods glorie.’ Een dergelijke stelling is een waarheidsclaim. Het roept mensen op rekening te houden met een objectieve realiteit die ‘Gods wil’ heet. Het vraagt mensen na te denken over deze bewering en een oordeel te vormen over de waarheid ervan. Het heeft ook gevolgen voor wat voor soort vermaak men zal goedkeuren en hoe men zijn tijd zal doorbrengen.

De verbale strategie waarbij de aandacht afgeleid wordt van de waarheidsclaim, richting een houding die de waarheid compleet teniet doet voor de onoplettende luisteraars wordt steeds gebruikelijker.

Op het niveau van waarheid zou iemand kunnen reageren met: ‘Ik ben het hiermee eens.’ Of iemand kan zeggen: ‘Ik ben het niet met je eens, omdat ik niet geloof dat er een God is. Dus ik denk niet dat je over Zijn ‘wil’ kunt praten.’ Iemand anders kan weer reageren met: ‘Ik denk dat God behagen schept in het lichaam dat Hij gemaakt heeft en naaktheid voor vermaak niet afkeurt.’ Dit zijn allemaal reacties op het niveau van de waarheidsclaim. Argumenten kunnen van beide kanten komen en de dialoog kan verder gaan. Misschien kan er zelfs enige overreding en verandering van mening plaatsvinden.

Maar zo gaat het tegenwoordig meestal niet. Meer gebruikelijk is een verbale strategie waarbij de aandacht afgeleid wordt van de waarheidsclaim, richting een houding die de waarheid compleet teniet doet voor de onoplettende luisteraars. Een voorbeeld-reactie zou kunnen zijn: ‘Jammer dat jij jouw libido niet onder controle hebt en jouw problemen moet projecteren op anderen.’ Of: ‘Lang leve de Victoriaanse preutsheid!’ of: ‘Met 80.000 vluchtelingen waar niet naar wordt omgekeken in Congo is het bezopen om onszelf bezig te houden met de lengte van rokjes.’ Of: ‘Het getuigt van een ultieme arrogantie om iemands privé gewoonten te bedekken met een mantel van goddelijke bepalingen.’

Al deze antwoorden negeren de kwestie van de waarheid. Ze zijn ontwijkend. Ze zijn de manier waarop slimme mensen de discussie winnen door een persoon met etiketten te beplakken. Dit is wat Joel Belz ‘pervers’ noemt. En ik denk dat hij gelijk heeft.

Laten we omwille van de liefde de waarheid koesteren.

Mijn gebed voor onze kerk is dat we waarheid en liefde (radicaliteit en eenheid, feiten en gevoelens, realiteit en relaties) in de bijbelse volgorde zetten. Paulus zegt in 1 Timotheüs 1:5 bijvoorbeeld: ‘Het einddoel nu van het gebod is liefde die voortkomt uit een rein hart, een goed geweten en een ongeveinsd geloof.’ Let op de volgorde: ‘gebod’ is het fundament en leidt tot ‘liefde’ door zuiverheid en geloof. Of let op de volgorde in 1 Petrus 1:22: ‘Nu u dan uw zielen gereinigd hebt in de gehoorzaamheid aan de waarheid, door de Geest, tot ongeveinsde broederliefde…’ Opnieuw gaat waarheid voorop en verandert dat de ziel ter wille van de liefde. Zelfs in de spectaculaire openbaring van 1 Johannes 4:8 waar staat dat ‘God is liefde,’ levert ‘God is’ het fundament voor ‘God is liefde.’

Laten we omwille van de liefde de waarheid koesteren. Dan kan er van ons gezegd worden: ‘Dat is de gemeente van de levende God, zuil en fundament van de waarheid (1 Timotheüs 3:15).’

Het bericht Koester de waarheid ** vanwege de liefde verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Ik wil vooral reageren op het eerste gedeelte van haar vraag, namelijk: Hoe moeten we hierover denken en hoe reageren we op mensen die zich aangetrokken voelen tot deze ‘christelijke complottheorieën’?

Oud nieuws, nieuwe media

Dit is geen nieuwe vraag. In elke generatie zijn er voorspellingen gedaan over het einde van de wereld. Steeds weer is er gespeculeerd over wereldleiders die de antichrist zouden kunnen zijn. Iedere keer waren er rampen die een zeker nabij einde van de wereld aankondigden, waren er bizarre politieke gebeurtenissen die garandeerden dat de eindtijdsprofetieën in vervulling gingen en waren er bizarre opeenvolgingen van gebeurtenissen die verweven werden in een web van samenzweringen. Deze theorieën bevestigen zichzelf op een griezelige manier, maar vervolgens verdwijnen ze en worden ze weer vergeten tot ze na een aantal jaar opnieuw de kop op steken en in nieuwe vorm terugkomen.

Wat er nu gebeurt, is niet nieuw. De alarmerende hectiek of de complottheorieën van luidruchtige doempredikers zijn niet zozeer nieuw, wat anders is dan voorheen is de aanwezigheid van sociale media en de snelheid, het gemak en de mate waarmee deze theorieën zich vervolgens kunnen verspreiden.

Hoe ga je hier mee om? Vooral als het persoonlijk dichtbij komt doordat je iemand kent die zich overgeeft aan zulke speculatie en complottheorieën? Wat moeten we doen wanneer we iemand kennen die altijd iets anders lijkt te zien dan wat er werkelijk is? Mijn antwoord hierop is gebaseerd op een bepaalde diagnose van wat er omgaat in hun hoofd.

Een geestelijke aandoening

Wat ik in de loop van de jaren gezien heb, is dat er een bepaald soort persoonlijkheid is – of beter gezegd een bepaald soort geestelijke toestand – die niet in staat lijkt te zijn om werkelijk betrokken en bewogen zich te verheugen in de grootste en heerlijkste werkelijkheden van het christelijke geloof. Ze zijn altijd bezig met randzaken. Het is alsof hun geest en hart magneten zijn die constant ijzerdeeltjes aantrekken van de randen, in plaats van het grote, massieve centrum. En uiteindelijk wordt het meest belangrijke verwaarloosd. Er wordt voorbijgegaan aan de heerlijkheid, het wonder en de schoonheid van het christelijke geloof en ze zijn altijd gefascineerd door randzaken die helemaal niet zo belangrijk zijn.

Ik geef je een voorbeeld, omdat ik dit in mijn jaren als voorganger zo vaak persoonlijk heb ervaren bij sommigen in mijn gemeente. Ik kende ze en ik wist hoe ze reageerden. Ik weet nog dat ik een keer gepreekt had en mijn hart uitgestort had over Christus en Zijn werk, Zijn schoonheid, Zijn heerlijkheid en waarde, Zijn nederige volmaaktheid als mens, Zijn pijnlijke dood en zegevierende opstanding, Zijn overwinning over satan, hel en dood en Zijn heerschappij in de hemel – ik had alles gegeven om de schitterende, heerlijke, gewichtige en centrale werkelijkheid van Christus en de weg tot verlossing weer te geven.

Na de preek nam iemand bij de deur mijn hand en zei vol opwinding: ‘Heeft u dit artikel ook gelezen?’ Het was een artikel wat weer een puzzelstukje op zijn plaats legde in zijn fascinatie met complotten. Zijn reactie was niet nieuw. Het typeerde hem en het verbaasde me niet. Maar het was gewoon verdrietig. Hij kon volkomen onaangedaan blijven onder een vurige preek waarin de heerlijkste werkelijkheden van het universum werden uitgestald – onaangedaan, vanwege de belangstelling naar randzaken en speculaties die hem beheersten. Dat is onthutsend.

Ik zou zeggen dat het een geestelijke aandoening is en volgens mij moeten we ons best doen om diegene persoonlijk, relationeel en biddend te wijzen op de grote, centrale waarheden van het christelijke geloof die het hart vormen van wat God doet in Jezus Christus. Ze denken dat ze bijbels zijn en vurig voor de waarheid, maar de belangrijkste waarheden zijn voor hen niet interessant. Het heeft weinig zin om hun speculatie direct te benaderen. Er zijn zoveel vermoedens dat je niet ver komt. Het is nodig dat het hart wakker wordt voor de overstijgende waarde, grootheid en schoonheid van de meest belangrijke dingen in de Bijbel.

God in het middelpunt

Ik geef je een beeld wat dit kan verduidelijken. Een juiste gedachtegang over de werkelijkheid ontstaat door een juist beeld van God, een juiste waardering van God, Christus en verlossing als het middelpunt van al onze andere gedachten. Denk aan een zonnestelsel. De zon is het middelpunt van het zonnestelsel. Wanneer de zon centraal staat, draaien de planeten veilig en prachtig in hun baan. Zo zullen al onze gedachten hun juiste plek innemen wanneer God het middelpunt is.

Maar wat als de zon verdrongen wordt en Mars het centrum wordt? Wat als die planeet het middelpunt is? Wanneer je de banen van de planeten volgt, ziet het er allemaal angstaanjagend chaotisch uit. Alles is in de war en Mercury zal zeker in botsing komen met onze planeet. Het kan niet anders, kijk maar naar de baan die hij trekt.

Dat is wat er gebeurt in onze gedachten wanneer we andere werkelijkheden in ons leven willen begrijpen terwijl God niet het middelpunt is. Met andere woorden, het probleem van verwarde gedachten is een verdrongen centrum. De zon is niet meer de enorme zwaartekracht in onze gedachten, we worden niet overtuigd wanneer we erop worden gewezen dat Mercury helemaal niet met onze planeet zal botsen. Maar vanuit ons standpunt met Mars als het middelpunt, denken we daar dan beslist anders over. ‘Kijk maar, ik heb het uitgetekend, dit is wat er zal gebeuren.’

Onze inspanningen moeten erop gericht zijn, door gebed en onderwijs, dat ze wakker worden voor een universum van gedachten waarin God het middelpunt is, een zonnestelsel van welgeordende genegenheden voor God en Zijn cruciale, bijbelse werkelijkheden, waarin God het middelpunt is.

Waar wil je jezelf aan toewijden?

Laat ik nog iets zeggen over het teken van het beest. Dat was het tweede deel van de vraag. Dit is hoe ik erover denk en ik denk dat dat net zo belangrijk is. Het teken van het beest in de Openbaring is een teken dat je de Heere Jezus verlaten hebt en een valse god hebt aanbeden. Het teken zorgt ervoor dat je niet meer vervolgt wordt. Het geeft je voorrechten. Dit teken dat je Jezus hebt verlaten en een vreemde god hebt omhelsd, biedt je voorrechten in een cultuur waarin antichristelijke machten heersen.

De weg naar overwinning in die cultuur wordt in Openbaring 12:11 beschreven. De heiligen overwinnen Satan, de kracht achter het beest.

‘En zij hebben hem overwonnen door het bloed van het Lam en door het woord van hun getuigenis, en zij hebben hun leven niet liefgehad tot in de dood.’

Waar wijden we ons dus aan toe? Fascinatie met getallen en de naam van het teken van het beest (wat niet van wezenlijk belang is)? Of wijden we ons toe aan een begrip van en een liefde voor het bloed van het Lam, de bereidheid om te getuigen van Zijn grootheid en de bereidheid om ons leven te geven vanwege die overstijgende waarde? Wanneer die vraag in ons hart is beantwoord – denken we dus vanuit Christus’ heerlijke, centrale werkelijkheden óf ploeteren we wat aan de randen? – dan kunnen we gerust het teken van het beest verder bestuderen.

Maar wanneer het middelpunt ontbreekt, dan heeft het ploeteren aan de randen van getallen en namen geen enkele zin. Het belangrijkste is niet om erachter te komen wat het teken precies is. Het belangrijkste is dat we Christus zo diep liefhebben dat we bereid zijn om voor Hem te sterven terwijl we rusten in Zijn verzoenende bloed. Zijn oneindige en alles overtreffende waarde is de zon die de planeten van onze gedachten en genegenheden in hun baan houdt.

Het bericht Hoe reageren we op christelijke complottheorieën? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Wanneer we de Bijbel openen, wat zien we dan? We zien God Zelf in dit Boek. We ontmoeten Hem of we ontmoeten Hem niet, niet zonder enige hoop op vriendschap. De Bijbel lezen is een van de belangrijkste dingen die we ooit kunnen doen. Het is waardevoller dan alles wat we bezitten. Zoeter dan alles wat we ooit hebben geproefd. Het is letterlijk belangrijker dan ademhalen.

Maar dat is niet altijd wat we zien en voelen wanneer we onze Bijbel openen. Onze zwakke, vermoeide, afgeleide ogen kijken en we zien alleen maar een levenloos saai schilderij aan de muur. Maar het is geen schilderij, het is een raam. Het hangt niet levenloos in een oude lijst aan de muur. Het breekt door de muur heen naar een andere wereld, de echte wereld. De blijvende wereld. De betere wereld. En door dit raam schijnt een goddelijk licht dat alles om ons heen verandert.

We weten allemaal dat de weg naar het kennen van God niet gemakkelijk is. Discipline en vastberadenheid zijn belangrijk, maar ze brengen je niet ver. Een paar dagen, een week, misschien een maand. Voor de lange termijn hebben we iets sterkers nodig, krachtiger dan discipline en vastberadenheid. Er zijn te veel valkuilen op het pad, te veel hindernissen.

Ten diepste is de reden dat we de Bijbel niet lezen het feit dat we de Bijbel niet willen lezen. We zien geen vreugde, vrede en leven als we die leren kaft op onze plank zien, we zien een muur, geen raam. Een saai schilderij. Niet de oneindige schoonheid daarachter. Dus we stellen het uit, laten het dicht en gaan verder. We blijven in bed en we missen het wonder. De God Die gezegd heeft dat het licht uit de duisternis zou schijnen, houdt ervan om licht in hoofden en harten te spreken.

God heeft een Boek geschreven. Met Zijn boek – de woorden die voor ons liggen – maakt Hij onze doodverveelde zielen wakker. Hij bevrijdt ons van slavernij aan de zonde, van begeerten die ons van het leven beroven. wijst die verward zijn de weg. Hij geeft ons de kracht om ons leven te laten meetellen voor Zijn zaak in de wereld. Hij verzadigt ons volledig en voor altijd met woorden, Zijn woorden. Dus, ga ik morgen mijn Bijbel lezen? Waar zou ik anders heengaan? Hoe kan ik Hem anders kennen? Hoe kan ik me anders voorbereiden om voor altijd van Hem te genieten?

Ja, ik zal de rest van mijn leven uit dit raam kijken. Kijken, wachten op nog een blik op Hem.

Nog een wonder.

Nog een glimp van mijn God.

Het bericht God schreef een Boek verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Deze heerlijkheid kan doorbreken in de betekenis van een enkele zin of in de betekenis van een heel hoofdstuk of boek. Plotseling breekt de buitengewone goddelijke heerlijkheid door en ontmoet je de God van glorie. De glorie achter het hele Boek. Dat soort waarnemen, de Bijbel zien als volledig en mooi waar, hebben we niet van onszelf.

Het is een wonder! God doorbreekt onze blindheid met Zijn licht. Zijn bijzondere heerlijkheid, Zijn overtuigende schoonheid in het evangelie, straalt door de hele Bijbel.

En we weten het, we weten het zeker, dit is Gods Woord.

Het bericht Gods heerlijkheid straalt ** door Zijn Woord! verscheen eerst op Geloofstoerusting.

‘Beste Pastor John! Ik was op zoek naar definities van de soevereiniteit van God en de voorzienigheid van God, maar ik kon er geen een vinden waaruit me het verschil tussen die twee termen duidelijk werd. Kunt u het alstublieft uitleggen, Pastor John? Zijn het synoniemen? Hoe zou u deze heerlijke waarheden omschrijven?’

De hoogste definitie van de werkelijkheid

Dat is een geweldige vraag en zo meteen ga ik er dieper op in. Maar eerst is het heel belangrijk iets te zeggen over definities en dan vooral over definities van woorden die niet in de Bijbel voorkomen. Het woord voorzienigheid komt in bijbelvertalingen niet voor. Wat dat betreft, lijkt het op woorden als Bijbel, bijbels, drie-eenheid, discipelschap, evangeliseren, bijbeluitleg, pastoraat, ethiek, politiek en charismatisch.

Gods soevereiniteit is Zijn recht en macht om alles te doen waartoe Hij besluit.

Geen van deze woorden staat echter in de Bijbel. Dat wijst erop dat de werkelijkheid waarnaar deze woorden verwijzen belangrijker is dan die woorden zelf, ook al zijn die woorden voor ons dierbaar en onmisbaar. Deze woorden zijn dan wel niet geïnspireerd, de werkelijkheid waarnaar ze verwijst is dat zeker wel. Die werkelijkheid is zo diep verweven in de Schrift dat het handig is om een woord te hebben die al die draden van de werkelijkheid bijeenhoudt, alhoewel dat woord zelf dan misschien niet in de Bijbel te vinden is.

Maar wat betekent dit voor de definities die me worden gevraagd? Nou, omdat voorzienigheid niet voorkomt in een specifieke bijbeltekst, ligt de definitie – de betekenis ervan – bijbels gezien niet vast. We kunnen niet zeggen: ‘De Bijbel definieert voorzienigheid op deze manier.’ Dat zouden we alleen kunnen zeggen als het woord voorzienigheid in de Bijbel zou voorkomen.

Dat is altijd zo als je vraagt naar wat iets betekent. Wat betekent voorzienigheid? Wat betekent rechtvaardiging? Wat betekent geloof? Als je vraagt naar wat iets betekent, moet er altijd een betekenisverlener zijn die die betekenis geldigheid verschaft, zodat je kunt zeggen dat het wel dit en niet dat betekent. Als dus niet een van de bijbelschrijvers de betekenisverlener is, moet ik de betekenis van het woord voorzienigheid zelf vaststellen als ik dat woord gebruik. Dat is precies wat ik doe in het eerste hoofdstuk van mijn boek over de voorzienigheid. Maar naar ik hoop, geef ik er geen willekeurige betekenis aan. Als je dat doet, zal niemand je begrijpen. Dan deel je de betekenis niet met anderen, omdat je er een betekenis aan geeft die zo veraf ligt van wat er doorgaans onder wordt verstaan. Dan begrijpt niemand er iets van. Ik probeer dus te blijven dicht bij wat anderen in de kerkgeschiedenis onder het woord hebben verstaan. Maar ik kies de betekenis.

Nu begrijp je dus wat het wil zeggen als we proberen te spreken over de bijbelse visie op voorzienigheid, terwijl de Bijbel dit woord zelf niet gebruikt. Het betekent dus dat het in dit gesprek over de betekenis van voorzienigheid – en in mijn boek – niet gaat over wat de betekenis van het woord voorzienigheid is. Ik heb een betekenis gekozen en gebruik die in mijn boek en ook nu kies ik er een, omdat je me dat vraagt. Het gaat dus hierom: is de werkelijkheid die ik in de Bijbel zie en als voorzienigheid aanduid, daar echt in te vinden? Dat is de vraag. Anders gezegd: is de werkelijkheid die ik zie en in mijn boek beschrijf en met het woord voorzienigheid omschrijf, echt in de Bijbel te vinden?

We moeten er niet over gaan kibbelen of het woord voorzienigheid het beste woord voor die werkelijkheid is. Dat is niet zo belangrijk. De belangrijkste vraag is of er in de Bijbel een werkelijkheid is – dat wil zeggen, of er zo’n werkelijkheid in het universum is – die overeenkomt met mijn beschrijving van het doel, het karakter en de omvang van Gods voorzienigheid.

Almachtig God, Die in alle goeds voorziet

Hier komen mijn antwoorden op je vraag, Massiel. Nee, soevereiniteit en voorzienigheid zijn niet hetzelfde. Gods soevereiniteit is Zijn recht en macht om alles te doen waartoe Hij besluit. Job 42:2: ‘Ik weet dat U alles vermag, en geen plan is onmogelijk voor U.’ Let erop dat niets in deze definitie van soevereiniteit naar Gods wijsheid en Gods plannen verwijst. Het gaat alleen over recht en macht: U hebt het recht en U hebt de macht om te doen waartoe U besluit. Als Hij besluit iets te doen, doet Hij het. Niemand kan Hem dan tegenhouden. Dat is soevereiniteit.

Om soevereiniteit een christelijk en niet slechts een filosofisch concept te maken, moeten we andere zaken inbrengen die we uit de Bijbel over God weten, zoals Zijn wijsheid, rechtvaardigheid, gerechtigheid en genade. Voorzienigheid omvat wel iets wat niet in soevereiniteit zit. Zoals ik het woord gebruik en zoals de meeste christenen dat doen, is voorzienigheid soevereiniteit in dienst van Zijn wijze bedoelingen. Je kunt ook zeggen: voorzienigheid is wijze en doelgerichte soevereiniteit. Omdat Zijn bedoeling zo centraal staat in Zijn voorzienigheid, besteed ik er zo’n honderdvijftig pagina’s aan om te verhelderen wat volgens de Bijbel Gods uiteindelijke bedoeling is.

Het helpt niet erg als je de betekenis van een woord als voorzienigheid probeert te vinden door de etymologie uiteen te rafelen – te kijken naar de geschiedenis van de onderdelen waaruit het woord bestaat: voor-zienigheid. Dat komt doordat het Latijn waarop het teruggaat, meerduidig is. Het kan ‘van tevoren zien’ betekenen, maar ook ‘zien op’. Dan gebruiken we: ‘erop toezien’ of ‘erop letten’. Het is dus een interessant woord. Maar wat betekent het? Het betekent: ‘de stappen zetten die ervoor zorgen dat het gebeurt’.

God ziet erop toe dat werkelijk alles gebeurt wat er moet gebeuren om Zijn bedoelingen te verwezenlijken.

Eigenlijk denk ik dat dit een van de bruikbaarste omschrijvingen van Gods voorzienig handelen is. Het is dat God op alles toeziet. God ziet erop toe dat werkelijk alles gebeurt wat er moet gebeuren om Zijn bedoelingen te verwezenlijken. Jesaja 46:10: ‘Die vanaf het begin verkondigt wat het einde zal zijn, van oudsher de dingen die nog niet plaatsgevonden hebben; Die zegt: Mijn raadsbesluit houdt stand en Ik zal al Mijn welbehagen doen.’ Toezien erop – voor-zien. ‘Ik zal voorzien. Ik zal erop toezien dat alle dingen meewerken aan de bedoeling die Ik met de wereld heb.’

Uit Zijn vaderlijke hand

Ik sluit af met een historisch voorbeeld dat ik zo mooi vind. Het is vraag en antwoord 27 van de Heidelbergse Catechismus, uit 1563.

Vraag. Wat verstaat u onder de voorzienigheid van God?

Antwoord. De almachtige en alomtegenwoordige kracht van God, waarmee Hij hemel en aarde met alle schepselen als door Zijn hand nog onderhoudt en zo regeert, dat loof en gras, regen en droogte, vruchtbare en onvruchtbare jaren, spijs en drank, gezondheid en ziekte, rijkdom en armoede, ja alle dingen ons niet bij toeval, maar uit Zijn vaderlijke hand toekomen.

Dat is een goede samenvatting van Gods voorzienigheid: wijze en doelgerichte soevereiniteit.

Het bericht Is Gods voorzienigheid hetzelfde als Gods soevereiniteit? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

En neem de sterren. ‘Sla uw ogen op naar omhoog en zie Wie deze dingen geschapen heeft. Hij is het Die hun leger voltallig tevoorschijn brengt, ze alle bij name roept door Zijn grote vermogen Zijn sterke kracht; er ontbreek er niet één.’ Waarom zijn de sterren er eigenlijk en waarom staan ze precies op die plek? Omdat Hij geweldig machtig is! Ik ben absoluut geen naturalist. Ik zie de hand van God die alle dingen, van atomen tot de sterrenstelsels, door de hele geschiedenis heen, elke milliseconde, bestuurt. Ik weet niet wat voor God jij hebt. Misschien een God Die met Zijn armen over elkaar achterover leunt en de wereld op zijn beloop laat. Dat is niet de Bijbelse God en dus ook niet onze God.

Als Hij zelfs over de sterren gaat, hoe veel te meer over het weer, rampen, ziekte, beperkingen, de dood… In Psalm 147 vanaf vers 15 lezen we. ‘Hij zendt Zijn bevel naar de aarde: Zijn woord loopt zeer snel. Hij geeft sneeuw als wol’. Dat pak van een meter vorige week in de Smoky Mountains was Gods werk. ‘Hij strooit rijp uit als as. Wie is bestand tegen Zijn koude?’ Ik vind het heerlijk om in Minnesota te wonen. Is het daar koud? Dat is Gods werk! Jullie uit California, die net zijn aangekomen, hebben nog geen echte kou gevoeld. ‘Hij zendt Zijn woord en doet dat alles smelten, Hij doet Zijn wind waaien, de wateren stromen.’ Tot zover Psalm 147. Nu Job 37: ‘Ook maakt Hij de wolken zwaar van vocht; Hij spreidt de wolk van Zijn licht uit. Die gaat naar Zijn wijze raad alle kanten uit, om te doen alles wat Hij hun gebiedt op het oppervlak van de wereld, op de aarde. Hij beschikt het voor Zijn land, hetzij tot een roede, hetzij tot goedertierenheid.’

Heerlijk hoe helder de Bijbel spreekt over de soevereiniteit van God over het rijk der natuur.

Het bericht Gods soevereiniteit is zichtbaar in de natuur verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Daarom verliezen wij de moed niet – je hebt er al over gehoord en er valt nog veel over te zeggen – integendeel, ook al vergaat onze uiterlijke mens, toch wordt de innerlijke mens van dag tot dag vernieuwd. Want onze lichte verdrukking, die van korte duur is, brengt in ons een allesovertreffend eeuwig gewicht van heerlijkheid teweeg. Wij houden onze ogen immers niet gericht op de dingen die men ziet, maar op de dingen die men niet ziet; want de dingen die men ziet, zijn van het ogenblik, maar de dingen die men niet ziet, zijn eeuwig.

Paulus beweert hier iets te hebben ervaren dat iedereen in de wereld wil ervaren. Dit is een stevige bewering. Hij beweert het geheim gevonden te hebben voor een ervaring die iedereen in de wereld wil hebben: ‘Daarom verliezen wij de moed niet …’ – nee, dat doen we niet. Maar waarom niet?

Het bericht De heerlijkheid van God in het licht van de eeuwigheid verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Als de Bijbel over het sterven van Jezus spreekt, draait het echter niet om die vraag. Dan gaat het om de bedoeling van Zijn dood. Welk doel stond God voor ogen?

Daar gaat John Piper in dit boek op in. Vanuit de Bijbel geeft hij vijftig antwoorden op de vraag: Waarom moest Jezus sterven? Geen vijftig oorzaken, maar vijftig bedoelingen. Zo geeft hij antwoord op een van belangrijkste vragen die jij jezelf kunt stellen: Wat heeft God voor zondaren tot stand gebracht door Zijn Zoon op aarde te laten sterven? Belangrijker nog: Wat wilde Hij doen voor jou?

Klik hier voor een leesfragment.

Wordt verwacht: 15 maart ’21

AANBIEDING! – Maak gebruik van de staffelkorting en bestel vóór 15 februari! (levering ± 4 weken)

Het bericht Waarom moest Jezus sterven? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Een redder is geboren

Veel mensen proberen het evangelie zo te brengen dat het voldoet aan de behoeften die mensen vandaag de dag voelen. Maar dat is dwaasheid. De drie belangrijkste behoeften die het evangelie vervult, worden namelijk door bijna niemand gevoeld.

De drie belangrijkste behoeften die het evangelie vervult, worden namelijk door bijna niemand gevoeld.

In Romeinen 11:13-14 staat een explosief woord in het hart van het evangelie. Dat is het woord redden: ‘…tegen u, de heidenen, zeg ik: Voor zover ik de apostel van de heidenen ben, maak ik mijn bediening heerlijk, om daardoor zo mogelijk mijn verwanten wat betreft het vlees tot jaloersheid te verwekken en zo enigen van hen te redden (Romeinen 11:13-14, Engelse vertaling).

Het luid-klinkende, vreugdevolle, heerlijke woord in het hart van het evangelie is redden. Dat is waar het om gaat bij Kerst, toch? ‘Zie, ik verkondig u grote blijdschap, die voor heel het volk wezen zal, namelijk dat heden voor u geboren is de Zaligmaker, in de stad van David; Hij is Christus, de Heere’ (Lukas 2:10-11). We moeten gered worden. ‘U zult Hem de naam Jezus geven, want Hij zal Zijn volk zalig maken van hun zonden’ (Mattheüs 1:21).

Dit is het hart van Kerst en het evangelie: redding.

Gevoelde behoeften

Is gered worden een van de gevoelde behoeften in Nederland in de eenentwintigste eeuw? Worden mensen ’s ochtends wakker en zeggen ze: ‘Ik moet gered worden’? Gaan ze ’s nachts naar bed en zeggen ze: ‘Ik moet gered worden’? Nou, dat hangt er maar van af, toch?

Het hangt er vanaf wat je bedoelt met gered worden. Gered van wat? We zouden gered kunnen worden van financiële problemen – dat zou helpen. Dus de betekenis van gered worden in de Bijbel is niet vanzelfsprekend. Wordt die nood gevoeld in ons land, om gered te worden?

Laten we duidelijk maken wat de drie belangrijkste dingen zijn die het evangelie doet met redding. Die drie dingen vinden we in het vijfde hoofdstuk van de Romeinenbrief. Ik wil dit woord redden niet invullen met mijn evangelische jargon of mijn verhaal als wedergeboren christen. Ik wil het direct uit de Bijbel halen. Ik wil weten wat de Bijbel bedoelt met redding.

Gered van Gods toorn

De toorn van God is ons grootste probleem. Als die er niet was, zouden we het evangelie niet nodig hebben.

Laten we beginnen bij Romeinen 5:9: ‘Wij zullen, nu wij gerechtvaardigd zijn door Zijn bloed, veel meer door Hem behouden worden van de toorn.’ Dat is behoefte nummer één waarin Jezus voorziet.

De toorn van God is ons grootste probleem. Als die er niet was, zouden we het evangelie niet nodig hebben. Ik moet gered worden van de rechtvaardige en heilige toorn van God tegen mij. Dat is mijn grootste nood. Redding van de woede en de toorn van de almachtige God tegen mij.

Gered om vreugde

Laten we doorlezen: ‘Want als wij, toen wij vijanden waren, met God verzoend zijn door de dood van Zijn Zoon, hoeveel te meer zullen wij, nu wij verzoend zijn, behouden worden door Zijn leven. En dit niet alleen, maar wij verheugen ons ook in God, door onze Heere Jezus Christus’ (Romeinen 5:10-11, Engelse vertaling).

Het luid-klinkende, vreugdevolle, glorieuze woord in de kern van het evangelie is redding. Dat is waar het bij Kerst om gaat.

We zijn gered van de toorn van God en gered voor eeuwigdurende vreugde in God. Een van de diepste behoeften van elke menselijke ziel, ook al weten mensen het niet, is om gelukkig te zijn in iets dat groter is dan wat deze wereld te bieden heeft. Iedereen weet dat ze gelukkig willen zijn. Bijna niemand weet waar geluk te vinden is, en waarvoor ze gemaakt zijn, en waar dat diepe verlangen in hun hart om gaat. Het gaat allemaal om God.

Mensen proberen het op te lossen met geld en seks en televisie en ontspanning en succes, macht, familie, gezondheid, sporten – wat dan ook – maar het gaat allemaal om God. Deze tekst zegt dat we verzoend zijn nadat de toorn is afgehandeld. We zijn verzoend zodat we vreugde kunnen vinden in God.

Gered van het gif van de zonde

Ik ga even terug naar Mattheüs 1:21 die ik zojuist aanhaalde: ‘U zult Hem de naam Jezus geven, want Hij zal Zijn volk zalig maken van hun zonden’ (Mattheüs 1:21). Jezus redt ons niet alleen van de gevolgen van de zonde en de toorn, maar ook van het gif van de zonde en van de verdraaiende, vervuilende, afgodische lelijkheid van de zonde die alles in het leven verpest en mij dingen meer doet liefhebben dan ik God liefheb.

Ik moet van dat alles gezuiverd worden. Ik moet niet alleen bevrijd worden van de gevolgen van dood en toorn. De ziekte moet weggenomen worden.

De zekerheden van het evangelie

Het evangelie is bedoeld om deze drie dingen te doen:

1. Het evangelie redt mij van de toorn van God.
2. Het evangelie reinigt mij van de afgodische, giftige, alles verdraaiende zonde die ervoor zorgt dat ik andere dingen meer liefheb dan dat ik God liefheb.
3. Het evangelie opent de toegang, door middel van verzoening, tot een zoete, diepe, steeds toenemende, alomvattende vreugde in mijn Maker voor altijd.

Het evangelie zorgt er niet voor dat mensen gered worden van armoede, of van ziekte, of van terrorisme, of van donkere tijden, of van de afwijzing van mannen, of van het ontvoeren en vermoorden van je dochter.

Begrijp me niet verkeerd. Ik geloof dat veel dingen beter worden in je leven als je Jezus vertrouwt. Maar misschien ook niet, want dat is geen garantie. Dat is geen onderdeel van het evangelie. Uiteindelijk zal alles beter worden: vernieuwde lichamen, gemeenschap met Jezus, alle zonde weggenomen, gerechtigheid op aarde. Die dingen komen eraan.

Maar tussen nu en de komst van Jezus of onze dood staat het evangelie garant voor deze drie dingen: mijn zonde wordt geleidelijk aan gereinigd, mijn schuld en de toorn van God wordt volledig weggenomen. en mijn intimiteit met God, mijn Vader, wordt steeds groter, zodat mijn ziel in Hem voldoening vindt – zelfs als al het andere in mijn leven wegvalt.

Het moeilijkste in de wereld

Voelen die drie dingen als behoeften voor Nederlandse 21^ste-eeuwse mensen? Voor de meesten niet.

De toorn van God is ons grootste probleem. Als die er niet was, zouden we het evangelie niet nodig hebben.

De meesten mensen zien God als iets onbelangrijks. Ze beseffen niet dat Hij over hen gebogen staat met vlammende woede. De meesten van hen houden van hun zonde, haten het niet, vrezen het niet en vluchten er niet voor. De meesten van hen hebben genoeg vreugde, maar niet in God. Ze staan niet op en gaan niet naar bed op zoek naar een oplossing voor deze drie problemen. Daarom is de prediking van het evangelie hard werk. Het is zelfs onmogelijk werk.

Als het mijn taak was om te voldoen aan gevoelde behoeften, zou ik de Heilige Geest niet nodig hebben. Ik weet wat je gevoelde behoeften zijn en ik kan je een goed gevoel geven door je te vleien. Jullie zijn allemaal ijdel. Als ik je vertel dat je er vanmorgen echt goed uitziet, zul je me leuk vinden, en je zult terugkomen naar deze kerk, en waarschijnlijk geld geven. Iedereen wil gezien worden als slim en intelligent. Als ik je vertel dat je slim en intelligent bent, zouden we kunnen uitgroeien tot een grote gemeente.

Het is makkelijk om te voldoen aan gevoelde behoeften. Daarvoor is geen God nodig, geen Heilige Geest, geen evangelie. Het moeilijkste in de wereld is om de doden op te wekken, om de ogen van de blinden te openen, om oren te geven aan de geestelijk doven, om geloofsbenen te geven aan de kreupelen. Dat kan ik niet doen. Vraag je je af waarom ik bid voordat ik ga prediken? Als God nu niet iets doet, ben ik maar een beetje in het luchtledige aan het praten.

Het bericht Wat maakt Kerst zo controversieel? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Vader, Ik begeer dat waar Ik ben, ook zij bij Mij zijn die U Mij gegeven hebt. (vers 24, Engelse vertaling).

Onder alle onwaardige zondaars in de wereld zijn er mensen die God ‘aan [Jezus] heeft gegeven’. Dit zijn mensen die door God tot de Zoon zijn getrokken (Johannes 6:44, 65). Dit zijn christenen – mensen die Jezus hebben ‘aangenomen’ als de gekruisigde en verrezen Redder en Heere en Schat van hun leven (Johannes 1:12; 10;11, 17-18; 20:28; 6:35; 3:17). Jezus zegt: Ik wil dat zij bij Mij zijn.

Onder alle onwaardige zondaars in de wereld zijn er mensen die God ‘aan [Jezus] heeft gegeven’.

Soms horen we mensen zeggen dat God de mens heeft geschapen omdat Hij Zich eenzaam voelde. Dus zeggen ze: ‘God heeft ons geschapen zodat we bij Hem zouden zijn.’ Is Jezus het hier mee eens? Nou, Hij zegt wel dat Hij echt wil dat we bij Hem zijn! Ja, maar waarom? Denk aan de rest van het vers. Waarom wil Jezus dat we bij Hem zijn?

… opdat zij Mijn heerlijkheid zien, die U [Vader] Mij gegeven hebt, omdat U Mij hebt liefgehad vóór de grondlegging van de wereld.

Dat zou een vreemde manier zijn om Zijn eenzaamheid uit te drukken. ‘Ik wil ze bij Me hebben zodat ze Mijn heerlijkheid kunnen zien.’ In feite drukt Hij niet Zijn eenzaamheid uit. Hij drukt niet Zijn bezorgdheid uit over Zijn eenzaamheid maar over de bevrediging van ons verlangen. Jezus is niet eenzaam. Hij en de Vader en de Geest zijn diep voldaan in de gemeenschap van de Drie-eenheid. Wij, niet Hij, hongeren ergens naar. En wat Jezus voor Kerst wil, is dat we ervaren waarvoor we werkelijk gemaakt zijn – Zijn heerlijkheid zien en koesteren.

Wat Jezus voor Kerst wil, is dat we ervaren waarvoor we werkelijk gemaakt zijn – Zijn heerlijkheid zien en koesteren.

Oh, dat God dit ons diep doet beseffen! Jezus heeft ons gemaakt (Johannes 1:3) om Zijn heerlijkheid te zien. Vlak voordat Hij naar het kruis gaat, smeekt Hij om Zijn diepste verlangens bij de Vader: ‘Vader, Ik begeer – Ik begeer! – dat waar Ik ben, ook zij bij Mij zijn … opdat zij Mijn heerlijkheid zien.’

Maar dat is maar de helft van wat Jezus verlangt in deze laatste verzen van Zijn gebed. Ik zei net dat we echt gemaakt zijn om Zijn heerlijkheid te zien en te koesteren. Is dat wat Hij wil – dat we Zijn heerlijkheid niet alleen zien, maar het koesteren, ervan genieten, er vreugde in vinden, het waarderen, het liefhebben? Denk aan vers 26, het allerlaatste vers:

En Ik heb hun Uw Naam bekendgemaakt, en zal die bekendmaken, opdat de liefde waarmee U Mij hebt liefgehad, in hen is, en Ik in hen.

Dat is het einde van het gebed. Wat is Jezus’ uiteindelijke doel voor ons? Niet dat we enkel Zijn heerlijkheid zien, maar dat we Hem liefhebben met dezelfde liefde die de Vader voor Hem heeft: ‘Opdat de liefde waarmee U [Vader] Mij hebt liefgehad, in hen is.’ Jezus’ verlangen en doel is dat we Zijn heerlijkheid zien en dat we dan in staat zijn om datgene wat we zien lief te hebben met dezelfde liefde die de Vader voor de Zoon heeft. En Hij bedoelt niet dat we alleen maar de liefde van de Vader voor de Zoon zouden nabootsen. Hij bedoelt dat de liefde van de Vader zelf onze liefde voor de Zoon wordt – dat we de Zoon liefhebben met de liefde van de Vader voor de Zoon. Dit is wat de Geest wordt en schenkt in ons leven: liefde voor de Zoon van de Vader.

Wat Jezus het liefst wil voor Kerst is dat Zijn uitverkorenen bijeen gebracht worden en dan krijgen wat ze het meest willen – Zijn heerlijkheid zien en het vervolgens koesteren op dezelfde manier als Vader de Zoon koestert.

Wat ik dit jaar het liefst wil voor Kerst is samen met jou (en vele anderen) Christus in al Zijn volheid te zien, en samen in staat zijn om datgene wat we zien lief te hebben met een liefde die ver boven ons eigen halfslachtig menselijk vermogen uitstijgt.

Dit is wat Jezus voor ons bidt deze kerst: ‘Vader, toon hen Mijn heerlijkheid en geef hun de vreugde in Mij die U in Mij hebt.’ Oh, mogen we Christus zien met de ogen van God en genieten van Christus met het hart van God. Dat is de essentie van de hemel. Dat is het geschenk dat Christus voor zondaren kwam kopen ten koste van Zijn dood in onze plaats.

Ik zie en koester met jou,

Pastor John

Het bericht Wat wil Jezus voor Kerst? verscheen eerst op Geloofstoerusting.