Zelfs met de beperkte Amerikaanse militaire aanwezigheid, werd Afghanistan door Open Doors genoemd als een land waar ‘vervolging bijna net zo onderdrukkend is als in Noord-Korea’. Christelijke bekeerlingen worden geconfronteerd met ernstige gevolgen als hun nieuwe geloof wordt ontdekt. Zoals Open Doors opmerkt, moeten ze ofwel het land ontvluchten of ze worden gedood. ‘Hoe we iedere dag weer weten te overleven weet alleen God,’ zegt een verborgen Afghaanse. ‘Hij weet ervan, omdat Hij zo goed is om in ons midden te zijn. Maar we zijn moe van de dood om ons heen.’

Nu de Amerikaanse troepen het land snel verlaten, zullen de volgelingen van Christus in Afghanistan nog meer blootgesteld worden aan vervolging. Meisjes en vrouwen zullen lijden, evenals degenen die de Westerse strijdkrachten de afgelopen twintig jaar hebben geholpen. Laten we ijverig bidden voor deze kwetsbare bevolkingsgroepen, en God smeken of Hij hen wil beschermen tegen het lijden dat komen gaat.

Christenen in het Westen moeten bidden voor de geestelijke ondersteuning van predikant en zendelingen in het land. ‘Elke kerkleider die me gemaild of ge-sms’t heeft, heeft gevraagd of we de Heere willen bidden om hen te sterken in hun geloof – dat ze “sterk blijven in de Heere, die de soevereine Koning is”, zoals iemand het uitdrukte,’ zegt Josh Manley.

We moeten ook bidden voor hen die ziek zijn. Zoals Open Doors opmerkt: ‘Hoewel dit in de internationale media onderbelicht blijft, stijgt het aantal gevallen van corona in het land en zijn ziekenhuizen beperkt in wat zij kunnen bieden. Er is geen duidelijkheid over hoe het gezondheidssysteem zich zal kunnen handhaven onder de nieuwe Taliban-regering.’ We moeten ook bidden dat de val van de staat niet zal leiden tot meer extremisme en terrorisme. ‘De snelle opmars van de Taliban kan extremisten alleen maar aanmoedigen,’ zegt Paul Robinson van Release International.

Maar er is nog een groep waarvoor we volgens Jezus moeten bidden: de Taliban.

U hebt gehoord dat er gezegd is: U moet uw naaste liefhebben en uw vijand moet u haten. Maar Ik zeg u: Heb uw vijanden lief; zegen hen die u vervloeken; doe goed aan hen die u haten; en bid voor hen die u beledigen en u vervolgen; zodat u kinderen zult zijn van uw Vader, Die in de hemelen is. (Mattheüs 5:43-45a)

Toen Jezus de opdracht gaf om lief te hebben en te bidden voor onze vijanden, wist Hij dat dit op een dag zou betekenen dat we zouden moeten bidden voor extremistische islamitische groeperingen, zoals de Taliban, die Zijn Bruid vermoorden. Bidden voor de Taliban is niet iets waar wij voor kiezen. Maar het is wel wat Jezus ons heeft opgedragen.

Hier zijn drie specifieke manieren waarop we kunnen bidden voor hen die onze Afghaanse broeders en zusters willen vermoorden.

Bid voor de bekering van de Taliban

Er zijn twee veelvoorkomende redenen waarom we niet bidden voor de bekering van islamitische extremisten zoals de Taliban. De eerste reden is dat wij het ondenkbaar vinden om te hopen dat zij volgelingen van Christus zullen worden. De tweede reden is dat we bang zijn dat ze zich werkelijk zullen bekeren.

De eerste reden is het meest voorkomend, simpelweg omdat bidden dat de extremisten zich bekeren een zinloos pleidooi lijkt. Wij erkennen de theologische waarheid dat God voor hen kan doen wat Hij voor ons deed: de genadegave geven opdat zij behouden worden (Efeze 2:8). Maar wij bekijken de situatie ‘realistisch’ en zeggen tegen onszelf dat de waarschijnlijkheid dat zij zich daadwerkelijk zullen bekeren zo dicht bij nul ligt dat het een verspilling van onze tijd zou zijn – zowel van onze tijd als van die van God – om zelfs maar de moeite te nemen het aan Hem te vragen.

Ongetwijfeld zijn zulke bekeringen onwaarschijnlijk en zeldzaam. Toch moeten we bidden voor hun bekering. Als we echt van onze vijand houden, hoe zouden we dan op z’n minst niet God vragen om hun hart te veranderen?

Een andere, minder vaak voorkomende reden waarom wij niet bidden voor hun bekering, is dat wij bang zijn dat ze dat ze zich werkelijk zullen bekeren. Net als Jona in het land Ninevé willen wij dat onze vijanden hun verdiende loon krijgen, en geen genade en vergeving.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog waren er bijvoorbeeld zeer waarschijnlijk talrijke christenen die plichtsgetrouw Jezus’ bevel opvolgden en voor de nazi’s baden. Maar hoe zouden die gebedsstrijders zich gevoeld hebben als zij ontdekten dat Hitler, in de ogenblikken voor zijn dood, werkelijk berouw had getoond over zijn zonden en door God vergeven was? Velen zouden zich bedrogen hebben gevoeld, alsof het oneerlijk was van God om zulke afschuwelijke misdaden te vergeven. Zij zouden waarschijnlijk klagen, zoals Jona deed toen God de Ninevieten spaarde: ‘Want ik wist dat U een genadig en barmhartig God bent, geduldig en rijk aan goedertierenheid, Die berouw heeft over het kwaad’ (Jona 4:2b).

Maar het is juist omdat Hij een genadig en barmhartig God is, dat wij moeten bidden voor de bekering van onze vijanden. Wat zouden wij anders kunnen doen dan God vragen om aan onze vijanden dezelfde genade te bewijzen als Hij aan ons heeft bewezen toen wij nog vijanden waren?

Bid dat de Taliban wordt weerhouden van het doen van kwaad

Er is geen tegenstelling tussen bidden voor het welzijn van onze vijand en bidden dat hun slechte daden in toom worden gehouden. Dat is goed voor de Taliban-strijders zelf en voor de christenen die ze vervolgen dat het kwaad wordt gestopt. Voor hen die hun hart tegen God hebben verhard, zou het beter zijn dat hun leven werd verkort dan dat zij Gods kinderen zouden blijven vervolgen. Zoals Jonathan Edwards zegt in een preek over Mattheüs 5:22, de mensen in de hel zouden er alles voor over hebben om in dit leven één zonde minder te begaan.

De afgelopen twintig jaar heeft de bescherming van onschuldigen vereist dat regeringen, waaronder de Verenigde Staten, militaire actie ondernamen om te voorkomen dat de Taliban de mannen, vrouwen en kinderen van Afghanistan zouden vervolgen. Het was gerechtvaardigd dat wij het rechtvaardige gebruik van geweld steunden om dit kwaad te bedwingen, en wij moeten bidden dat God opnieuw voor zo’n bedwingende kracht zal zorgen. Toch moeten we wel voorzichtig zijn met de motieven voor ons verzoek. Hoewel de dood van de Taliban misschien de enige effectieve manier is om de dood en het lijden dat zij veroorzaken te beteugelen, mogen wij ons niet verheugen in hun lijden of dood (Spreuken 24:17).

Bid dat de Taliban goddelijke gerechtigheid zal krijgen

Net zoals wij bij de overheid een verzoekschrift indienen om aardse gerechtigheid te verschaffen, kunnen wij onze heilige God verzoeken om goddelijke gerechtigheid te verschaffen. Zoals John N. Day zegt: ‘Terwijl liefde en zegen de karakteristieke ethiek is van gelovigen uit beide testamenten, zijn vervloeking en het vragen om goddelijke wraak hun uiterste ethiek en kunnen ze worden uitgesproken in extreme omstandigheden, tegen verharde, bedrieglijke, gewelddadige, immorele, onrechtvaardige zondaars.’

Wanneer wij vragen dat goddelijke gerechtigheid geschiedt, moeten wij zorgvuldig kijken naar onze eigen motieven. Bidden om goddelijke gerechtigheid kan een manier zijn om onze plicht om onze vijand lief te hebben te omzeilen. Hoewel wij de wraak aan God moeten overlaten, mogen wij niet vergeten wat ons geboden wordt.

Zoals Paulus schrijft in Romeinen 12:19-21:

Wreek uzelf niet, geliefden, maar laat ruimte voor de toorn, want er staat geschreven: Mij komt de wraak toe, Ik zal het vergelden, zegt de Heere. Als dan uw vijand honger heeft, geef hem te eten, als hij dorst heeft, geef hem te drinken, want door dat te doen, zult u vurige kolen op zijn hoofd hopen. Word niet overwonnen door het kwade, maar overwin het kwade door het goede.

In de volgorde van onze gebeden moet het vragen om goddelijke gerechtigheid een plaats krijgen als ‘laatste redmiddel’, een pleidooi om te doen wat nodig is voor hen die zich niet tot God willen bekeren en zich niet willen afkeren van het kwaad.

Als voormalige vijanden van God behoren we dankbaar en genadig te zijn dat wij voor onze vijanden mogen bidden, in de wetenschap dat Jezus onze smeekbeden zal verhoren. Laten we dankbaar zijn voor de genade van God dat wij willen dat zelfs de Taliban Zijn genade ontvangen. Maar als zij weigeren en hun hart verharden tegen Hem Die hen zou sparen, dan vragen wij dat zij de goddelijke vergelding krijgen die iedereen toekomt die leeft zonder de gerechtigheid van Christus.

Het bericht Hoe te bidden voor Afghanistan ** en de Taliban verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Hieronder volgt wat je moet weten over foetale weefselcellen en de ethische bezwaren tegen het gebruik ervan voor de ontwikkeling van COVID-behandelingen en vaccins.

Wat zijn foetale weefselcellen? En hoe worden ze gebruikt?
Een baby zit in het embryonaal stadium tot de achtste week. Tegen die tijd zijn de belangrijkste lichaamsdelen gevormd. Vanaf de achtste week tot de geboorte is de baby een foetus (Latijns voor ‘vrucht’ of ‘nakomeling’). Een foetus kan sterven, hetzij op natuurlijke wijze of door middel van een abortus. In dat geval kan het weefsel, inclusief intacte organen, op een legale wijze[1] worden gedoneerd voor onderzoeksdoeleinden.

Foetaal weefsel kan in biomedisch onderzoek worden gebruikt als transplantatiemateriaal en voor andere doeleinden. Het wordt echter vaker in verband gebracht met het maken van ‘onsterfelijke’ cellijnen. Onsterfelijke cellijnen worden tot stand gebracht door foetale cellen te kweken. Zij blijven onbeperkt groeien en zich vermenigvuldigen in laboratoriumschaaltjes. Zulke cellen kunnen dan worden gebruikt voor onderzoek. Zo kan onderzocht worden wat het vermogen is van een geneesmiddel om genetisch materiaal te beschadigen. Ook kunnen de effecten van een specifieke virusinfectie getest worden.

‘Onsterfelijke’ cellijnen zijn dus begonnen met foetale cellen. Maar zij bevatten niet langer foetale lichaamsdelen, en er blijft geen foetaal weefsel over. Er zijn geen cellen van het oorspronkelijke foetale weefsel overgebleven. De cellen zelf zijn dus geen ‘foetale cel’.

Foetaal weefsel, zowel op een moreel juiste als onjuiste manier verkregen, wordt gebruikt voor de ontwikkeling van levensreddende vaccins en therapeutische behandelingen voor ziekten zoals kanker. De Nobelprijs voor Geneeskunde van 1954 werd bijvoorbeeld toegekend voor een poliovaccin dat was ontwikkeld op basis van foetale niercellen. Foetale cellen werden ook gebruikt voor de productie van een veelgebruikt vaccin tegen mazelen. In beide gevallen werd het weefsel verkregen door een miskraam of een zwangerschap buiten de baarmoeder. Daarentegen zijn er wel cellen van geaborteerde foetussen gebruikt bij een aantal recentere vaccins: tegen waterpokken, hepatitis, mazelen, bof, poliomyelitis, rabiës (hondsdolheid), rodehond en pokken. Foetaal weefsel van geaborteerde foetussen is ook gebruikt in cosmetica en anti-verouderingscrèmes.

Nicholas Evans, bio-ethicus aan de University of Massachusetts Lowell, zegt hierover: ‘Als je in dit land of in vrijwel elk ander land een medische ingreep hebt ondergaan, dan is de kans groot dat je op een of andere manier voordeel hebt gehad van het gebruik van deze cellijnen.’

Werden foetale cellen gebruikt voor de COVID behandeling die voormalig president Trump kreeg?
Trump kreeg een experimentele antilichamencocktail die bekend staat als REGN-COV2. Deze wordt geproduceerd door Regeneron Pharmaceuticals. Regeneron heeft verduidelijkt dat het bedrijf de effectiviteit van REGN-COV2 heeft getest door een ‘nepvirus’ te creëren dat het echte virus nabootst. Eén element van het nepvirus is gebaseerd op een cellijn die bekend staat als HEK293T.

HEK293T is een veelgebruikte onsterfelijke cellijn. Deze lijn is gemaakt van foetaal weefsel dat in de jaren zeventig in Nederland is verworven. De gegevens over de herkomst van HEK293T zijn verloren gegaan. Daarom is niet bekend of het weefsel afkomstig was van een miskraam of van een abortus.

Ook hier is het belangrijk een onderscheid te maken tussen ‘cellen van foetaal weefsel’ en ‘cellen die zijn afgeleid van een lange keten die is ontstaan uit cellen van foetaal weefsel’. HEK293T was afgeleid van cellen die afkomstig waren van foetaal weefsel, maar de cellijn bevat nu zelf geen foetale weefselcellen meer.

Werden er cellen afkomstig van foetaal weefsel gebruikt bij het maken van COVID-19 vaccins?
Naast REGN-COV2 gebruiken ten minste vijf van de COVID-vaccins die in Amerika worden ontwikkeld cellen van HEK293T of PER.C6. Die laatste is een cellijn die is ontwikkeld uit netvliescellen van een achttien weken oude foetus die in 1985 werd geaborteerd.

De vaccins van Pfizera en Moderna gebruikten HEK293T-cellen in het testproces, niet bij de ontwikkeling of de productie van het vaccin.

Is het onethisch om behandelingen en vaccins te gebruiken die zijn ontwikkeld met behulp van geaborteerde foetuscellen?
Een gebruikelijke manier om deze vraag te beantwoorden is te bepalen op welke manier je meewerkt met de slechte daad van abortus. Je ‘werkt mee met kwaad’ als je op de een of andere manier bijdraagt aan de onrechtmatige handeling van de hoofdverantwoordelijke. Dat kan ofwel door formele medewerking, ofwel door materiële medewerking.

Er is sprake van formele medewerking als je meewerkt aan de onethische handeling van een ander en daarbij dezelfde kwade opzet hebt. Er is sprake van materiële medewerking als je meewerkt aan de onethische handeling van een ander, maar geen kwade opzet hebt. Formele medewerking is altijd slecht. Bij materiële medewerking zijn er meer factoren die een rol spelen.

Bijvoorbeeld, stel dat een abortus werd uitgevoerd om weefsel te verkrijgen dat gebruikt zou worden voor het maken van een cellijn. In dat geval zou het duidelijk onethisch zijn. Maar zelfs als er in het geval van HEK293T al een abortus werd uitgevoerd, is deze niet uitgevoerd om deze reden. Het weefsel werd pas voor medisch onderzoek verkregen nadat het kind om andere redenen was overleden. Dit heeft belangrijke gevolgen voor het bepalen of dergelijk onderzoek al dan niet ethisch juist is.

Om te bepalen of het ethisch juist is om de cellen te gebruiken, is het nuttig het te vergelijken met een andere situatie: het gebruik van organen van een persoon die is vermoord. Stel dat een arts zou aanbieden een nier of hart van het slachtoffer van de moord te transplanteren in een christen. Dan zouden we daar waarschijnlijk geen bezwaar tegen hebben. De moord was uiteraard onethisch, maar de persoon werd niet vermoord omwille van de transplantatie. De eerste vraag zou zijn of het slachtoffer voor zijn dood instemde met orgaandonatie.

De meeste christelijke ethici zijn het erover eens dat foetale weefseldonatie niet inherent onethisch is wanneer het weefsel verkregen is bij een miskraam of bij een buitenbaarmoederlijke zwangerschap en de ouders het weefsel vrijwillig doneren. (Bij een zwangerschap buiten de baarmoeder nestelt de foetus zich in de eileider in plaats van in de baarmoeder). Een dergelijke donatie zou vergelijkbaar zijn met een ouder die ermee instemt de organen te doneren van een baby of kind dat een natuurlijke dood is gestorven.

De donatie van foetaal weefsel is wel onethisch wanneer het weefsel afkomstig is van een foetus die in de baarmoeder is gedood. Het toestaan en goedkeuren van dergelijke donaties van weefsel afkomstig van een abortus zou ons indirect moreel medeplichtig maken aan de abortusdaad. Dat zou de boodschap overbrengen dat we positief staan tegenover abortus en het systeem dat het doden van ongeboren leven goedkeurt.

Dat roept de vraag op of het gebruik van HEK293T-cellen abortus juist op die manier zou bevorderen. Pro-life christenen kunnen van mening verschillen over het antwoord op die vraag. Toch lijkt er geen reden te zijn om al te bezorgd te zijn over een ‘hellend vlak’: er worden niet meer kinderen vermoord om het aantal cellijnen van foetaal weefsel uit te breiden. De reden daarvoor is dat het volstrekt onnodig is om nieuwe cellijnen te creëren uit geaborteerde kinderen. Zoals ds. Nicanor Pier Giorgio Austriaco, een katholiek biomedisch onderzoeker, uitlegt:

‘. . . HEK293 is een gevestigde cellijn. Wat dit betekent is dat deze cellen al bijna een halve eeuw door biologen worden gebruikt en bestudeerd. De kenmerken zijn duidelijk, en hun veiligheid is bevestigd. Ik wijs hierop omdat dit helpt om te verklaren waarom het ongehoord is dat een vaccinfabrikant op zoek gaat naar nieuwe menselijke foetale cellen die afkomstig zijn van een recente abortus. We weten niet wat voor kenmerken dergelijke nieuwe foetale cellen hebben. Hun veiligheid zou niet vastgesteld zijn. Ze zouden niet zijn goedgekeurd door regelgevende instanties zoals de U.S. Food and Drug Administration (FDA) voor de productie van vaccins voor mensen. Waarom tijd, moeite en geld verspillen om nieuwe menselijke foetale cellen te verkrijgen? Dat is volstrekt onnodig! De klassieke, tientallen jaren geleden verkregen foetale cellijnen zoals HEK293 zijn namelijk gemakkelijk en goedkoop verkrijgbaar.’

Het gebruik van die onsterfelijke cellijnen leidt dus niet tot een toename van het jaarlijkse aantal abortussen. Als dat wel het geval zou zijn, zou de ethische overweging anders zijn.

De vraag die overblijft is of het aanvaarden van het gebruik van HEK293T cellen mogelijk zou meewerken aan het doden van het kind in de jaren ‘70. Om een aantal redenen zouden veel, zo niet de meeste christelijke bio-ethici stellen dat dit niet het geval is–ervan uitgaande dat er überhaupt sprake was van een abortus. De belangrijkste reden is dat deze situatie ethisch vergelijkbaar is met het geval van het moordslachtoffer/de orgaandonor. Niemand zou zeggen dat de christen die het orgaan ontving op een of andere manier moreel verantwoordelijk was voor de moord.

Daarom zijn christenen niet moreel verantwoordelijk als zij behandelingen en vaccins gebruiken die met behulp van dergelijke cellen zijn ontwikkeld, zelfs niet als de cellen afkomstig zijn van geaborteerd foetaal weefsel. Zoals David Prentice, vice-president en onderzoeksdirecteur van het pro-life Charlotte Lozier Institute, zegt: ‘We zouden liever zien dat ze de controversiële cellijn niet gebruiken, zelfs niet bij het testen, want er zijn alternatieven. Maar dat testen tijdens het ontwikkelen heeft geen invloed op mij als ontvanger van het medicijn.’ Ethicus Christopher O. Tollefsen voegt daaraan toe: ‘Het is ethisch geoorloofd voor onderzoekers om HEK-cellijnen te gebruiken. Dus natuurlijk mogen mensen ethisch gezien een vaccin gebruiken mocht het ontwikkeld zijn op basis van de HEK-cellijnen.’

[1] Dit betreft de Amerikaanse situatie.

Het bericht Worden er foetuscellen gebruikt voor coronavaccins? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het is goed om te bedenken dat de schrijver op dat moment nog niet kon spreken over de recent ontwikkelde vaccins ter bestrijding van COVID-19. De punten die Carter bespreekt blijven echter ook voor deze vaccins (inclusief de nieuwe mRNA vaccins) van belang en daarom publiceren we dit artikel.

Wat is er gebeurd?

Onlangs was er in New York een uitbraak van de mazelen (juni 2019, red.). Deze uitbraak ontstond in orthodox-joodse gemeenschappen. Om die reden stemden de wetgevers in New York ervoor dat mensen geen vrijstelling meer konden krijgen voor inentingen om religieuze redenen.

Gouverneur Andrew M. Cuomo noemde het een noodsituatie vanwege de volksgezondheid. Om die reden heeft hij het wetsvoorstel onmiddellijk ondertekend. ‘Ik begrijp en respecteer de vrijheid van godsdienst. Maar het is onze eerste taak om de volksgezondheid te beschermen,’ zei Cuomo in een verklaring. Hij voegde daaraan toe dat de nieuwe wet ‘zal helpen verdere besmettingen te voorkomen en de uitbraak onmiddelijk in de kiem te smoren.’

Door het weigeren van vrijstelling voor vaccinatie op religieuze gronden sluit New York sluit zich aan bij Californië, Mississippi en West Virginia die eenzelfde besluit genomen hebben.

Wat zijn vaccins en inentingen?

Een vaccin wordt gemaakt van dezelfde ziektekiemen die ziekte veroorzaken. Dat wordt gedaan met behulp van extreem kleine hoeveelheden zwakke of dode micro-organismen zoals virussen, bacteriën of onschadelijke giffen. Een vaccin stimuleert je immuunsysteem om antilichamen aan te maken. Dit gebeurt op precies dezelfde manier als wanneer je echt besmet zou zijn met de ziekte. Nadat je je hebt laten vaccineren, ontwikkel je immuniteit voor die ziekte. Een vaccinatie is dus een manier om immuun te worden zonder de ziekte zelf te krijgen.

Een vaccinatie houdt in dat je een vaccin krijgt, meestal in de vorm van een prik. Het proces van het immuun worden voor (d.w.z., beschermd worden tegen) een ziekte heet immunisatie.

Wat zijn de voordelen van vaccinaties?

Vaccins hebben in de loop van de geschiedenis bewezen een van de beste uitvindingen van de mensheid te zijn. Het is de krachtigste en meest effectieve manier om ziekte te verminderen en de wereldwijde gezondheid te verbeteren.

Doordat kinderen aanbevolen vaccins krijgen, worden er wereldwijd per jaar ongeveer 3 miljoen sterfgevallen voorkomen. Daarnaast wordt een nog groter aantal ziektegevallen en aanzienlijke lichamelijke beperkingen als gevolg van ziekte door deze vaccinaties voorkomen. Voor kinderen die in 2009 in de Verenigde Staten zijn geboren, zal een routinematige kindervaccinatie naar schatting 42.000 vroege sterfgevallen en 20 miljoen ziektegevallen voorkomen. Er zouden echter nog een extra 1,5 miljoen sterfgevallen vermeden kunnen worden als er wereldwijd meer wordt gevaccineerd.

Waarom zijn individuele vaccinaties een kwestie van volksgezondheid of van maatschappelijk belang?

Het doel van vaccinaties is niet alleen om een individu te beschermen, maar ook om een hele gemeenschap te beschermen tegen ziekte. Wanneer een groot deel van een gemeenschap immuun is tegen een besmettelijke ziekte (meestal tussen 85 en 95 procent), worden de overige leden ook beschermd. Er is in een dergelijke situatie namelijk weinig kans op een uitbraak. Sommige mensen komen niet in aanmerking voor bepaalde vaccins – zoals baby’s, zwangere vrouwen of personen waarvan het immuunsysteem is aangetast (bijvoorbeeld kinderen met leukemie). Maar toch krijgen zelfs zij enige bescherming omdat de verspreiding van de besmettelijke ziekte wordt ingeperkt. Dit wordt ook wel ‘groepsimmuniteit’ genoemd. Deze groepsimmuniteit is het grootste voordeel van vaccins, zowel voor individuen als voor de maatschappij.

Wat maakt het uit als individuen een vrijstelling voor vaccinaties krijgen?

Sommige ouders weigeren om hun kinderen te vaccineren om levensbeschouwelijke redenen. Met die keuze verhogen ze echter wel het risico voor de hele gemeenschap om de ziekte te krijgen.

Statistici kunnen voor elk virus berekenen hoeveel procent van de mensen ten minste immuun moet zijn om groepsimmuniteit te bereiken en een uitbraak te voorkomen. We hebben slechts ongeveer 85 procent van de gemeenschap nodig om beschermd te zijn tegen rode hond, pokken en difterie, om zo een uitbraak te voorkomen. Maar ziekten zoals kinkhoest en de mazelen vereisen ten minste 94 procent immuniteit. Daarom stellen veel gezondheidsdeskundigen dat vrijstellingen voor vaccinaties beperkt moeten blijven tot degenen die echt niet gevaccineerd kunnen worden vanwege gezondheidsredenen.

Zijn vaccins veilig?

Het Institute for Medicin is de gezondheidstak van de National Academy of Sciences in Amerika. Het is een onafhankelijke non-profit organisatie die buiten de Amerikaanse overheid om werkt. Het instituut geeft onpartijdig en gezaghebbend advies aan besluitvormers en de bevolking. Dit instituut maakte in 2011 een analyse van meer dan duizend onderzoeksartikelen over vaccins. De analyse van een commissie van deskundigen concludeerde dat weinig gezondheidsproblemen worden veroorzaakt door of duidelijk verband houden met vaccins.

Net als alle andere medicijnen kunnen vaccins echter wel bijwerkingen veroorzaken. Bij het onderzoek naar mogelijke schadelijke effecten van vaccins werd overtuigend bewijs gevonden van veertien gezondheidsrisico’s. Vaccins kunnen onder meer aanvallen, hersenontstekingen en flauwvallen veroorzaken. Deze resultaten komen echter zeer zelden voor. De meest voorkomende bijwerkingen zijn mild, zoals roodheid en zwelling op de plek waar de prik werd gegeven.

Maar kunnen vaccins geen autisme veroorzaken?

In meer dan dertig jaar onderzoek is er geen oorzakelijk verband vastgesteld tussen vaccinaties en autisme. In een studie van het CDC (het Amerikaanse RIVM) van 2013 is bijvoorbeeld gekeken naar het aantal antigenen in het lichaam gedurende de eerste twee levensjaren. Antigenen zijn stoffen in vaccins die ervoor zorgen dat het immuunsysteem van het lichaam ziektebestrijdende antilichamen produceert. De resultaten toonden aan dat de totale hoeveelheid antigenen uit de ontvangen vaccins gelijk was bij kinderen met een autismespectrumstoornis en degenen die een dergelijk stoornis niet hadden.

Sommige mensen negeren het overweldigende bewijs en geloven nog steeds dat het verband bestaat. Een van de redenen daarvoor is dat het idee geloofwaardig werd gemaakt in 1998, toen het Britse medische tijdschrift The Lancet een frauduleus onderzoeksdocument publiceerde.

Dat document werd later ingetrokken. De hoofdonderzoeker, een Britse chirurg genaamd Andrew Wakefield, bleek namelijk de gegevens te hebben gemanipuleerd. Hij had niet onthuld dat hij meer dan 600.000 dollar betaald had gekregen door advocaten die een rechtszaak tegen vaccinproducenten wilden winnen. Wakefield bleek ook talrijke schendingen van de medische ethiek te hebben begaan. Zo gebruikte hij in zijn studie enkele kinderen die ook betrokken waren bij de rechtszaak. In mei 2010 herriepen de Britse regelgevers de vergunning van Wakefield, omdat hij schuldig was bevonden aan ‘ernstig professioneel wangedrag’. Ze concludeerden dat zijn werk ‘onverantwoord en oneerlijk’ was en dat hij ‘harteloos en minachtend was’ richting de kinderen in zijn studie.

Wakefield is dus ongeloofwaardig vanwege zijn fraude en onethisch gedrag. Toch wordt hij nog steeds beschouwd als de primaire bron en als held voor degenen die ten onrechte geloven in het verband tussen autisme en vaccins.

Hoe zit het met vaccins die gemaakt zijn van weefsel van geaborteerde foetussen?

Er zijn op dit moment geen vaccins die gemaakt zijn met cellen die rechtstreeks uit de lichamen van geaborteerde foetussen zijn gehaald. Er zijn echter enkele vaccins gemaakt van cellijnen (zoals WI-38, MRC-5, HEK-293, PER C6 en WI-26) die zijn afgeleid van weefsel afkomstig van geaborteerde foetussen uit de jaren ’60. (Een andere cellijn is gemaakt van een geaborteerde foetus in China in 2015. Er lijken momenteel echter geen vaccins te zijn die gebruik maken van die cellijn.) Zoals het National Catholic Bioethics Center uitlegt:

Elk product dat in deze of andere cellijnen wordt gekweekt en afkomstig is van abortussen, heeft dus een indirect verband met een abortus. De cellen in deze lijnen zijn meerdere keren vermenigvuldigd voordat ze zijn gebruikt bij de productie van vaccins. Na de productie worden de vaccins uit de cellijnen verwijderd en gezuiverd. Het is dus niet zorgvuldig om te stellen dat de vaccins een van de cellen van de oorspronkelijke abortus bevatten.

Veel mensen vragen zich af of het gebruik van de momenteel beschikbare vaccins wel toegestaan is of juist immoreel. De belangrijkste overweging bij die vraag is of er sprake is van betrokkenheid bij een abortus. Stel dat de abortus zou worden uitgevoerd met als doel om weefsel te verwerven voor de ontwikkeling van vaccins. In dat geval zou het gebruik van vaccins overduidelijk immoreel zijn. Maar in het geval van de vaccins die tot dusver zijn gemaakt (van de hierboven genoemde cellijnen), werd de abortus om andere redenen uitgevoerd. Het weefsel werd pas na de abortus verworven voor medisch onderzoek.

Om te bepalen of het gebruik van het weefsel moreel is, is het nuttig om het te vergelijken met een andere situatie: het gebruik van organen van een persoon die is vermoord.

Als een arts zou voorstellen aan een christelijke patiënt om een nier of hart van een vermoord slachtoffer te transplanteren, zouden we daar waarschijnlijk geen moreel bezwaar tegen hebben. Onze eerste zorg zou zijn of het slachtoffer vóór zijn of haar dood instemde met orgaandonatie. Maar niemand zou stellen dat de christen die het orgaan heeft ontvangen op enige wijze moreel verantwoordelijk is voor de moord. We zouden ons ook niet te veel zorgen maken over een ‘hellend vlak’, dat meer mensen vermoord zouden worden voor orgaandonaties. (Als we daar echter bewijzen voor zagen, moeten we dat wel serieus meenemen in onze overweging!)

Moeten er vrijstellingen komen voor vaccinaties op basis van godsdienstvrijheid of ouderlijke rechten?

Deze vraag is complex. Zoals de theoloog Al Mohler onlangs zei:

Ik ben een groot voorstander van vaccinatie. Maar ik ben ook pro-ouderlijke rechten. Ook wil ik een fervent verdediger van godsdienstvrijheid zijn. In dit soort situaties is het erg ingewikkeld omdat christenen van goede wil, dat moet gezegd worden, tot verschillende conclusies kunnen komen over vaccins. Over specifieke vaccins, en in specifieke gevallen zelfs over specifieke kinderen.

Bij het doordenken van deze kwestie zijn er vier factoren waar christenen rekening mee moeten houden.

Ten eerste, zoals ouderling en kinderarts Scott James zegt, ‘als wij die de gedachten van Christus hebben (1 Korinthe 2:16) de vragen rondom vaccinatie in ogenschouw nemen, moeten we ernaar streven om Hem te eren met de manier waarop we die gedachten gebruiken.’ Als christenen zouden we ons standpunt over inentingen moeten baseren op het beste beschikbare empirische bewijs en niet op anti-wetenschappelijke propaganda, anekdotes, beroemdheden die het niet steunen of ongerechtvaardigde scepsis richting overheidsinstellingen zoals, in het Nederlandse geval, het RIVM.

Ten tweede moeten we streven naar het algemeen belang (Jeremia 29:7). Als we kinderen niet laten vaccineren, is de schade veel groter dan als we ze wel vaccineren, zowel fysiek als moreel. Door onze kinderen wel te vaccineren, dragen we bij aan groepsimmuniteit. Zo beschermen we degenen die bepaalde vaccinaties niet kunnen krijgen als gevolg van allergieën, leeftijd of een verzwakt immuunsysteem. Godsdienstvrijheid of onze zorg voor de rechten van de ouders zijn belangrijk. Maar dat mogen we nooit gebruiken als dekmantel voor een keuze die aanzienlijke schade kan toebrengen aan onze naasten – de naasten die we moeten liefhebben (Mattheüs 22:36-40).

Ten derde moeten we niet vergeten dat gereformeerden traditioneel gezien hun vrijheid niet hebben gebruikt om vaccinaties te vermijden. Integendeel, gereformeerden hebben altijd vooropgelopen bij het bevorderen van vaccinaties! De Amerikaanse gereformeerde theoloog Jonathan Edwards stierf in 1758. Hij overleed aan complicaties die zich voordeden na het verkeerd toedienen van de pokkenvaccinatie. Ondanks deze tegenslag, zoals Mohler opmerkt, ‘werden de christenen in de Verenigde Staten direct na de dood van Jonathan Edwards een van de vurigste voorstanders van vaccinaties. Ze zagen vaccinaties als Gods geschenk door middel van de wetenschap van de moderne geneeskunde. Het weerspiegelde de orde van het heelal. Ze zagen het als geschenk dat God ons heeft gegeven en als uiting van algemene genade.’

Ten vierde moeten we ook de gevolgen van onze acties accepteren. Natuurlijk hebben we als ouders of gelovigen het recht om af te zien van inentingen. Maar als we ervoor kiezen om onze kinderen niet in te enten, moeten we accepteren dat er enkele openbare instellingen zijn waar ze niet aan kunnen deelnemen. Ook is een ouder die weigert zijn kind te laten vaccineren moreel verantwoordelijk voor het resultaat van die keuze. Als hun kind ziek zou worden en/of zou sterven doordat het geen vaccin had gekregen, of andere kinderen ziek zou maken, zouden de ouders moreel aansprakelijk zijn.

Het bericht Wat christenen moeten weten over vaccins verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het verhaal:
Een aanzienlijk deel van de praktiserende christenen zegt dat evangelisatie geen goed idee is. Zou dat kunnen zijn omdat zij ook het idee van de hel hebben verworpen?

De achtergrond:
Een rapport op aanvraag van Alpha USA, bekijkt de visie van praktiserende christenen (in het rapport gedefinieerd als mensen die zich identificeren als christenen, het geloof als zeer belangrijk zien in het leven en de afgelopen maand naar de kerk zijn geweest) op evangelisatie.

Bijna alle christenen geloven dat getuigen van Jezus bij het geloof hoort (tussen de 95% en 97% onder de verschillende generaties) en dat Jezus kennen het beste is dat iemand kan overkomen (94% tot 97%). Bijna alle christenen (86% tot 92%) zeggen ook goed uit de voeten te kunnen als zij door iemand bevraagd worden over geloof. De meerderheid van elke generatie (tussen de 56% en 73%) gelooft de gave te hebben om het geloof onder woorden te kunnen brengen in contact met andere mensen.

Ondanks dat zij het belangrijk vinden om andere mensen te vertellen over Christus en beweren te weten hóe zij hun geloof bespreekbaar kunnen maken, zegt een significant deel van de christenen dat het fout is om jouw persoonlijke geloof daadwerkelijk te delen met iemand die iets anders gelooft met als doel ooit samen hetzelfde geloof te delen.

Bijna de helft van de millenials (tussen de 20 en 34 jaar oud) zegt dat het verkeerd is om je geloof te delen, net als een vierde (27%) van de X-generatie (leeftijd tussen de 35 en 53 jaar), evenals een vijfde van de boomers (54 tot 72 jaar oud) en de ouderen (73 jaar en ouder).

Wat dit betekent:
Toen Penn Jillette, een atheïst en bekent van het goochelaars duo Penn & Teller, werd gevraagd: ‘Hoe erg moet je iemand haten als je gelooft dat eeuwig leven mogelijk is maar het niet verteld?’ reageerde Jilette : ‘Ik heb altijd gezegd dat ik mensen niet respecteer als ze niet evangeliseren. Ik respecteer dat absoluut niet. Als jij gelooft dat er een hemel en een hel is en mensen naar de hel kunnen gaan, en als je dan denkt dat het ongemakkelijk wordt als je dat zou vertellen en dat je dat dus niet doet, hoe erg moet je iemand dan haten om dat niet uit te sprken?’

Misschien is het wel zo dat veel christenen hun naasten haten. Maar een betere verklaring lijkt te zijn dat zij niet geloven in het bestaan van de hel.

Wij weten dat de hel bestaat omdat Jezus – Degene door wie alles is geschapen (Johannes 1:3; Kolossenzen 1:16) – zegt dat de hel bestaat. Bijvoorbeeld in Mattheüs 10:28 zegt Jezus: ‘En wees niet bevreesd voor hen die het lichaam doden en de ziel niet kunnen doden, maar wees veeleer bevreesd voor Hem Die zowel ziel als lichaam te gronde kan richten in de hel.’

In feite heeft Jezus meer te zeggen over de hel dan over de hemel. Jezus gebruikt de term gehenna (vertaald: hel) twaalf keer in de evangeliën, en synoniemen als vuur ongeveer twintig keer. Hij beschrijft het ook nog eens tot in detail. Jezus zegt dat het een ‘onuitblusbaar vuur’ is (Markus 9:43), een ‘buitenste duisternis’ (Mattheüs 25:30) en een eeuwige straf (Lukas 16:23). Hij zegt dat de worm er niet sterft (Markus 9:48), waar mensen jammerend zullen tandenknarsen (Mattheüs 13:42) en een plaats waar niet uit is te ontsnappen, zelfs niet om geliefden te waarschuwen (Lukas 16:19-31).

Je kunt niet in de Jezus van de evangeliën geloven en vervolgens het onderwijs over de hel verwerpen. Jezus geeft jou die keuze niet.

Meer dan wie dan ook in de Bijbel spreekt Jezus over de hel omdat Hij wil dat wij het serieus nemen. Zoals Leslie Schmucker uitlegt:

Jezus moet over de hel spreken omdat dat het lot is van ieder die niet in Hem is. Vanwege Adams zonde zijn wij allemaal schuldig en verdienen wij de eeuwige toorn van God. In tegenstelling tot een populair geloof, is de hel niet een plaats waar God mensen heen stuurt die bijzonder slechte dingen gedaan hebben. Het is onze natuurlijke bestemming. Wij allen hebben een Redder nodig, anders zullen wij sowieso veroordeeld worden.

Je kunt niet in de Jezus van de evangeliën geloven en vervolgens het onderwijs over de hel verwerpen. Jezus geeft jou die keuze niet. Je kunt ook niet van jouw naasten houden en gevoelloos zijn over het feit dat zij de eeuwigheid in de hel zullen doorbrengen. Ook die optie geeft Jezus ons niet. Als wij Jezus geloven en wij onze naasten liefhebben, dan brengen wij de leer van de hel terug in onze kerken.

‘We moeten sidderen voor kerken die niet weten wat het betekent om te sidderen over de hel’, zegt Trevin Wax. ‘Ik snap niet hoe je de boodschap van Jezus serieus kunt nemen en dat kwade en veelvoorkomende thema van Zijn onderwijs compleet mist. Spot gerust met ‘hel en verdoemenis’-predikers, maar pas op dat terwijl je dat doet, je niet Jezus zelf bespot.’

Het bericht Geen hel: Jezus geeft jou die keuze niet! verscheen eerst op Geloofstoerusting.