Ik kan me nog herinneren dat ik dankbaar was voor haar openheid, maar ik voelde ook dat haar verhaal niet echt van toepassing was voor mij. Mijn romantische geschiedenis kan verteld worden in zestig seconden en het psychische aspect van deze relaties zelfs in anderhalve minuut. En wat betreft de geschiedenis van diegene die ik zou gaan trouwen? Dat is makkelijk: ik zou hem gewoon vergeven. En dan geldt: gedaan is gedaan. Dat is afgesloten.

Nadat ik getrouwd ben, kwam die naïviteit niet als een donderslag bij een heldere hemel. Het kwam langzaam, na reeksen van moeilijke gesprekken, gemengde gevoelens en aarzelende bekentenissen. Ik werd heel dankbaar voor de eerlijkheid van die vrouw, en voor het voorbeeld van haar sterke, tientallen jaren durende huwelijk. Ik heb geleerd dat er verschillende zonden zijn waar ik tegen moet vechten op mijn zoektocht naar een gezonde relatie met mijn man.

1. Vecht tegen trots

Toen ik een tiener was heb ik veel gehoord over het wapenen en beschermen van je hart. Ik werd gewaarschuwd dat het hebben of vormen van te veel romantische relaties en gebeurtenissen voor het huwelijk ook wel gezien kan worden als het weggeven van kleine stukjes van mijn hart. ‘Als je niet oppast als het gaat om je man, heb je geen stukjes meer om te geven.’

Hoewel dit goed bedoeld en wijs is, wenkte de waarschuwing uit Spreuken (Spreuken 4:23) me om mijn zekerheid te plaatsen in een hartgrondige toekomst met mijn man. Maar ik moet ook geïnstrueerd worden om de verlangens en genegenheden van mijn hart te wortelen in de Enige die het echt kan vervullen (Mattheus 22:37).

Ontucht is de vijand van een oprecht hart (Galaten 5:19) maar trots staat ook hoog op de lijst, en ik ben vaak schuldig aan het laatste. Het is gemakkelijk om onze seksuele reinheid op een voetstuk te plaatsen en de toestand van ons hart te vergeten. Uiteindelijk komt onze voldoening niet uit het feit dat we maagden zijn als we gaan trouwen, maar in de rust in de gerechtigheid van onze Heiland en om elkaar aan te sporen in het licht te leven van die waarheid.

2. Vecht tegen apathie

Als het bloed van Christus genoeg is om onze zonden te bedekken, kan de Heiland mijn hart wat gebroken is in duizend stukjes dan niet herstellen? Ik weet dat het antwoord ‘ja’ is. In het licht van Christus’ vergeving van mijn zonden ben ik bereid om de zonden van mijn echtgenoot te vergeven, wat die ook zijn (Efeze 4:32). Het is gebeurd. Het heeft geen zin om er over bezig te blijven. Laten we gewoon verder gaan.

Terwijl het verleden van je wederhelft snel vergeven kan worden, kan het je relatie meer kwaad doen dan goed om snel voorbij de betekenis heen te leven. Er is een tijd om te rouwen over de zonde (2 Korinthe 7:10), en om te bepraten hoe de zonde jullie verdere relatie kan beïnvloeden. Of er nu maatregelen genomen moeten worden over de interactie met je ex, hoe je pornografie uit huis kan houden of hoe je je kinderen kan leren over relaties in de toekomst: het is belangrijk om te beseffen dat je het gesprek niet kan stoppen met ‘Ik vergeef het je. De zaak is gesloten.’

3. Vecht tegen afgunst

De wortel van trots kan ook een andere snaar raken: afgunst. Je hebt je hart beschermd. Je hebt het huwelijksbed rein gehouden. Je hebt alles voor je echtgenoot bewaard. Je had zelfs je eerst kus op het altaar! Maar wat als je echtgenoot dat niet heeft gedaan? Er kan boosheid en bitterheid zijn om er mee om te gaan, maar de gevaarlijkste emotie is wel afgunst.

Ik begreep dit niet voor dat ik ging trouwen. Ik was in zo’n onstuimige, roze waas over mijn toekomstige echtgenoot dat het nooit bij me opgekomen was om te vragen wie zijn hand eerder had vastgehouden, of ‘ik hou van jou’ tegen hem had gezegd, of zelfs zwakke knieën had gegeven door de blikken die hij je kan geven. Het was pas na de intimiteit van het huwelijk dat ik kleine rimpelingen van angst en vergelijking ging voelen.

Afgunst is moeilijk vast te stellen bij pasgetrouwden omdat we, in zekere zin, het recht hebben om jaloers te zijn op onze echtgenoten. Ze zijn van ons. We zijn een vlees geworden. We zijn er niet toe geroepen om hem te delen met een andere vrouw. Eigenlijk, de opdracht om niet te begeren is geuit tegen andere vrouwen (Exodus 20:17). We moeten ons huwelijk beschermen tegen seksuele onreinheid (Spreuken 7). Echter, het vinden van de lijn tussen ijverige bescherming en kleine jaloersheid over het verleden wat de Heere heeft vergeven is gemakkelijker gezegd dan gedaan.

Niemand is onschuldig

Vaak is het heel gemakkelijk gezegd ‘Ik ben ook een zondaar’, ‘Jezus vergeeft jou en ik ook’, dan om ook in die werkelijkheid te leven. Het ding met het huwelijk is echter dat het heel duidelijk onthult of we een afgezaagde spirituele band aanbieden of dat we echt worstelen tegen ons vlees. We kunnen een glimlach op ons gezicht plakken voor de toekijkende wereld en doen alsof alles prima is, maar vaker wel dan niet weten onze echtgenoten de waarheid.

De strijd tegen de brokstukken van zonden uit het verleden van je echtgenoot brengt met zich mee dat je gaat vechten tegen de zonden van je eigen hart. Niemand is onschuldig in de zoektocht naar de liefde die de waarheid van het evangelie verkondigt (Efeze 5:22). Gelukkig ben je bedekt met het bloed van Jezus (1 Johannes 1:7), die ons niet alleen heeft opgeroepen om deze opofferende liefde te geven (Johannes 15:3) maar heeft ons een voorbeeld gegeven en toegerust door zijn genade (Hebreeën 13:21).

Het bericht Hoe moet je omgaan met het seksuele verleden van je partner? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Ik weet dat je zulke dingen niet moet denken, en als je het toch doet, is het zeker niet aardig om ze toe te laten

Ik zat naast een vrouw die nogal luid zat te telefoneren over haar vriendin die alweer zwanger was. Ze reageerde op een afschuwelijke manier, dat de man van haar vriendin haar vertelt dat ze op haar mooist is als ze zwanger is, ‘Waarschijnlijk alleen maar om meer kinderen van haar te krijgen’, schertste ze. Ik bleef haar een poosje afluisteren tot ik opzij keek en zag dat de vrouw aan de telefoon zelf ook zwanger was.

Toen had ik een akelig momentje.

Hoe kan het dat zij haar baby wel mag houden en ik niet? Zij lijkt een hekel te hebben aan kinderen. Ik houd van ze. Dit is niet eerlijk.

Zodra deze gedachte in me opkwam, voelde ik me vreselijk schuldig. Ik weet dat je zulke dingen niet moet denken, en als je het toch doet, is het zeker niet aardig om ze toe te laten. Maar het was zo klaar als een klontje: ik was jaloers.

Tot ziens, geluk

Toen mijn man en ik ontdekten dat we in verwachting waren, waren we niet verbaasd. Natuurlijk ervoer ik even een schok toen ik naar de test staarde, met trillende handen, wijdopen ogen, het moederschap voor me opdoemend. Maar ook al waren Philip en ik nog maar een maand getrouwd, was ik opgegroeid met mijn vaders grapjes over de efficiëntie van hem en mijn moeder (ik ben geboren tien maanden nadat ze getrouwd waren). En bovendien groeide ik op in een kerkelijke gemeente waar kinderen net zo onverbiddelijk volgen op een huwelijk als de nacht volgt op de dag. Twee van mijn vriendinnen en hun echtgenoten, die wat eerder getrouwd waren dan ik, hadden vorig jaar allebei een baby verwelkomd, een week na elkaar.

We overlegden samen of we iemand zouden vertellen dat we in verwachting waren, omdat we wisten dat het risico op een miskraam het hoogst is gedurende het eerste trimester. Mijn man hoefde er geen moment over na te denken: Laat mensen met ons verblijd zijn als wij blij zijn. En als er rouw komt, zullen we samen huilen (Romeinen 12:15). Ik wachtte nog twee weken voor ik het algemeen bekend maakte, maar vertelde het nieuws meteen aan mijn vrienden en collega’s.

En toen begon ik me zorgen te maken.

Ik ben van nature een piekeraar, en beet ook mijn nagels stuk over mijn prille zwangerschap. Zes weken lang werd ik ’s nachts zwetend wakker, bang dat er iets gebeurd was met mijn kind – dat inieminie frummeltje waar ik al zoveel van hield. Toen, tijdens de zevende week, voelde ik me wat veiliger. Ik was kalmer, kon genieten van mijn veranderende lichaam en van het wonder van het kindje dat in mij groeide.

Ik wist niet dat het hartje van mijn baby toen al niet meer klopte.

Toen de echo het ons vertelde, voelde ik vanbinnen de diepste pijn die ik ooit in mijn leven heb ervaren. Het doet nog steeds pijn. En ik denk dat dat altijd zo zal blijven.

Waarom gebeurt dit?

Soms kunnen we niet anders dan vragen: ‘God, wat doet u?’

Het ergste waar ik de afgelopen paar weken bang voor was, gebeurde twee weken geleden. Ik lag op de vloer van ons appartement en leed fysiek, emotioneel en geestelijk pijn; ik ervoer in al die opzichten meer pijn dan ik ooit gevoeld had, en ik riep het uit: ‘Waarom?’

Ik ben een ‘goed christelijk meisje’ uit een ‘goed christelijk gezin’, dus ik weet dat ik niet mag vragen ‘Waarom ik?’. Ja, natuurlijk verdien ik dood, hel en graf (Romeinen 3:23). In deze moeilijkste momenten echode het zondagschool-antwoord door mijn hoofd dat ik ‘beter kreeg dan ik verdiende’. Maar toch kon ik er niets aan doen, ik voelde me bedrogen.

Hier lag ik dan in verschrikkelijke pijn, met rijkelijk stromende tranen – voor een baby die mij in zo korte tijd zoveel vreugde had gegeven – een baby die ik nooit vast zou houden.

Meteen op het moment dat ik ontdekte dat ik zwanger was, zag ik ernaar uit om het kleine persoontje te ontmoeten waarover ik door Gods zegen mocht moederen. Ik dagdroomde over zijn of haar toekomst, zijn of haar plaats in mijn huis, zijn of haar impact op ons leven. Ik kreeg dat persoontje iedere dag meer lief.

Ik houd van kinderen. Ik groeide met hen op, ik geef ze les, ik wil een huis vol van ze. Ik kon niet wachten om moeder te worden – ik kon niet wachten om voor mijn eigen kind te zorgen. Maar nu was mijn kind dood. Ik voelde me als de psalmist: ‘Wat voor winst is er in mijn bloed, in mijn neerdalen in het graf? Zal het stof U loven? Zal dat Uw trouw verkondigen?’ (Psalm 30:9). Soms kunnen we niet anders dan vragen: ‘God, wat doet u?’

Zijn onverschrokken bedoeling

Zelfs in die verschrikkelijke pijn droeg het lijden van de Heere in mijn plaats vrucht.

Ik bedoel niet dat ik daar ‘Amazing Grace’ (‘Genade zo oneindig groot’) zat te zingen terwijl golven van pijn en rouw mijn hart overspoelden. Het was helemaal geen leuk gezicht. Ik schreeuwde het uit tot God – letterlijke, rauwe schreeuwen – en voelde me nabij de lijdende Heiland die nog verschrikkelijker pijn had doorgemaakt voor mij, niet omdat Hij een kind verloor, maar omdat Hij alles opgaf om verloren kinderen thuis te brengen.

Hij geeft ons lijden een doel (Romeinen 8:28). Mijn miskraam stond niet op zichzelf. Zowel mijn kind als ikzelf waren geschapen naar Gods beeld, bedoeld voor Zijn glorie. Mijn plannen voor het leven van mijn kind waren niet Gods plannen, en mijn tijdschema was niet Zijn tijdschema. Hij koos ervoor om het doel van dit kleine mensje te vervullen in slechts zeven weken van leven. Hij koos ervoor dat mijn levensdoel verder geopenbaard zou worden door de dood van dat kleintje.

Hij koos mij om voor zeven weken de moeder te zijn van mijn kind. Hij koos ervoor mijn man en mij te leren samen door de hormonale stormen te gaan, mijn man om opofferende liefde te tonen aan zijn vermoeide vrouw. Hij koos ervoor om ons samen verdriet te laten doormaken, en om Zijn grootheid te verkondigen zelfs door onze pijn heen (Job 13:15).

Ik werd moeder. Het was maar voor eventjes, maar het was een mooi moment. Ik hoop opnieuw moeder te worden, maar zelfs als dat niet gebeurt is God goed. En Zijn bedoelingen voor mij staan vast. Mijn kleine portie moederschap toont me nog steeds andere gezichtspunten van Gods goede karakter en dingen over mijzelf die ik zonder mijn baby nooit had kunnen leren. Daarvoor ben ik dankbaar. God is de Auteur van het leven en de Enige die volle vervulling geeft. Hij zal Zijn werk aan ons voltooien (Psalm 57:2), en dat troost mij.

Het bericht Toen het hartje van mijn baby niet meer klopte verscheen eerst op Geloofstoerusting.