Maar Edwards heeft iets begrepen wat wij vaak niet begrijpen. Hij begreep dat het leven kort is en dat het alleen zinvol is als het voor Gods glorie wordt geleefd. Hij begreep dat tijdverspilling een symptoom is van het feit dat we onze blik niet meer op het Evangelie hebben.

Jonathan Edwards begreep dat tijdverspilling een symptoom is van het feit dat we onze blik niet meer op het evangelie hebben.

Het probleem is dat we onze blik niet meer op het evangelie hebben, wat betekent dat we tijd verspillen – vooral wij tieners. Elke dag verspillen we tijd. Er zijn zelfs bepaalde valstrikken voor tieners (zelfs en vooral voor christelijke tieners) waarin we telkens weer terugvallen. Ik zal je er vijf laten zien.

We verspillen tijd wanneer we niet de dingen doen die we zouden moeten doen

Als christenen zijn we geroepen tot een leven van hard werken en goede daden. Toch zijn we geneigd om verantwoordelijkheid te negeren. Elke dag zijn er duizend dingen die we zouden moeten doen. Van simpele tot belangrijke dingen: we hebben klusjes, huiswerk en baantjes, maar ook mogelijkheden om te lezen, spelen met onze broers en zussen, een zonsondergang te waarderen, de afwas te doen, bidden, schrijven, sporten, melk ophalen in de winkel, en de vrucht van de Geest najagen (Galaten 5:22-23).

‘Want wij zijn Zijn maaksel, geschapen in Christus Jezus om goede werken te doen, die God van tevoren bereid heeft, opdat wij daarin zouden wandelen’ (Efeziërs 2:10). Als geschapenen – en zelfs evenbeelden – van een oneindig goede God, zijn we gemaakt om goed te doen. En hij heeft van tevoren deze goede werken voor ons voorbereid.

Dus we verspillen tijd wanneer we niet op zoek zijn naar die goede daden – of wanneer we ze tegenkomen en ervoor kiezen ze te ontlopen. Op een pijnlijk overtuigende manier gaat Jakobus zo ver om te zeggen dat het zonde is als je weet wat je moet doen, maar je het niet doet (Jakobus 4:17).

We verspillen tijd als we media misbruiken

Hier is het dan – het verplichte media punt, waar ik statistieken uit wetenschappelijke studies opsom, die laten zien hoe de typische tiener 20 uur televisie per week bekijkt en hoe we meer dan 350.000 commercials hebben gezien tegen de tijd dat we 18 jaar worden. En dan heb ik de tientallen uren die we elke week online doorbrengen of die talloze minuten op onze telefoon nog niet eens meegerekend.

Begrijp me niet verkeerd. Deze statistieken kunnen in bepaalde context nuttig zijn. Maar voor mij vertellen dat een anoniem team van experts zegt dat ik te veel tv kijk in een week, daar heb ik vrij weinig aan en het doet me ook vrij weinig. De kans is groot dat ik het allang weet. Ik weet best dat ik films, Pinterest of Twitter kan gebruiken om goede werken of godvruchtige gewoontes uit te stellen.

Maar besef ik dat de ogenschijnlijk onschuldige tijd die ik daaraan besteed, soms zondig kan zijn? Ik denk het niet. Ik realiseer me niet dat ik verantwoording heb af te leggen aan God over mijn tijd. Daarom verspil ik het.

We verspillen tijd wanneer we met verkeerde dingen bezig zijn, of met verkeerde redenen

In zichzelf is drukte niet per se zondig. We kunnen druk zijn met de juiste dingen om de juiste redenen. Maar druk zijn kan verkeerd worden.

Ik heb het niet over een baan, of school, of zelfs tijd dat je doorbrengt met vrienden of familie. Ik heb het niet over de tijd die is besteed aan het onderhouden van godvruchtige gewoontes. Ik heb het over de tijd die je besteedt om ergens heen te gaan waar je niet zou moeten zijn, tijd doorbrengen met iemand met wie je geen tijd zou moeten doorbrengen, tijd vullen met zondige bezigheden of te veel tijd spenderen aan zaken die in het licht van de eeuwigheid onbelangrijk zijn.

Ik maak mij te vaak schuldig aan die laatste categorie. Hoewel er goede, tijdelijke bezigheden zijn waarvan we zouden moeten genieten, kunnen ze niet al onze tijd opeisen. Ze zouden ons kansen kunnen laten missen om het evangelie te delen, goede werken te doen. Dus, wat kunnen we veranderen?

We verspillen tijd wanneer we onze problemen ontlopen

Soms zoeken we naar drukte zodat we een lastig probleem dat we niet onder ogen willen zien, kunnen ontlopen. We gebruiken de drukte als een excuus om geen rekening te hoeven houden met de realiteit. Als we geen tijd hebben om als gezin gezamenlijk te eten, hoeven we ons niet bezig te houden met onderliggende wrok. Als we geen tijd hebben om ons in te schrijven voor een studie, hoeven we niet te dealen met de verwachtingen van onze ouders. Als we geen tijd hebben om met onze vrienden te studeren, hoeven we niet met hun emotionele bagage om te gaan. Dit soort drukte geeft ons een aantrekkelijk gevoel van ontsnapping.

Maar dat is absoluut een verkeerde manier om onze problemen aan te pakken. Onze levens maken deel uit van iets veel groters en belangrijkers dan alleen onszelf. Hoewel we in de verleiding komen om tijdelijk door drukte aan problemen te ontsnappen, stel je ??het onvermijdelijke alleen maar uit. We zullen uiteindelijk toch met ons leven moeten dealen. Helaas worden problemen niet opgelost door ze te negeren. Inderdaad, het uitstellen doet meer kwaad dan goed – het verspilt niet alleen tijd, maar het geeft ons ook stress.

We verspillen tijd als we niet rusten

Er is een groot verschil tussen luiheid en rust. Luiheid is een zelfzuchtige tijd die we doorbrengen in overtreding van Gods gebod; het is nutteloos met onszelf bezig te zijn terwijl we zouden moeten werken. Rust, daarentegen, is een door God gegeven methode van aanbidding die ons in staat stelt om onze harten en geesten te verfrissen. Luiheid is slecht; rust is buitengewoon goed.

Dus wanneer drukte je van rust houdt, overtreed je Gods gebod. Rust is gehoorzaamheid. Jen Wilkin schrijft: ‘De God die onze ziel rust geeft, beveelt ons aanbidding in de vorm van lichamelijke rust. De aanbidder is gezegend in gehoorzaamheid.’ Wanneer mijn gezin ‘s avonds samen bidt, vraagt mijn jongere broer vaak of God ons goed zal laten slapen, zodat we verfrist en wel zullen opstaan om hem ‘s morgens opnieuw te dienen. Hij begrijpt wat ik vaak mis – rust maakt ons betere werkers en betere aanbidders.

Het leven is kort

Het evangelie verandert alles, inclusief hoe we onze tijd doorbrengen. Het leven is immers kort. Tieners kunnen het zo gemakkelijk verspillen in zondige drukte, of luiheid, of afleiding, of ontevredenheid. Of ze kunnen het voor Jezus gebruiken. Voor Hem leven betekent dat we ons leven als het Zijne beschouwen. Het betekent dat we vreugdevol zeggen, samen met de tiener Jonathan Edwards: ‘Vastbesloten, om met al mijn kracht te leven, terwijl ik leef.’

Het bericht Vijf manieren waarop tieners hun tijd verspillen verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Ik denk dat ik er binnen een paar jaar klaar voor zal zijn. Het idee om gericht te daten met motieven die door het evangelie gevoed zijn, prikkelen mij. Daarom probeer ik dit nu te gebruiken om het juiste soort hart te kweken. Ik wil liefdesverdriet, pijnlijke gevolgen en naïeve fouten vermijden. Om ervoor te zorgen dat ik ga daten om de juiste redenen, op het juiste moment en tot Gods eer, heb ik vijf vragen opgesteld. Vijf indicatoren die mij vertellen of ik aan daten toe ben of niet.

1. Ben ik aan het daten om bevestiging te vinden?

Daten is onafscheidelijk verbonden aan bevestiging. Op dit terrein is iemand die leeft, ademt, chocolade en bloemen geeft, het bewijs dat je interessant en aantrekkelijk bent. En laten we eerlijk zijn: dat is erg vleiend. Maar als daten de bron is van bevestiging, duidt dit op afgoderij dat schadelijk is voor je ziel.

Een vriend of vriendin zal je niet compleet maken, ook al wil de cultuur je dat laten geloven. Daten – net als eten of seks of televisie of geld – biedt geen garantie voor  (of creëert geen) ultieme vrede, geluk en voldoening. Je kunt je identiteit niet vinden in daten. Als je Christus volgt, is je identiteit vanaf het begin tot het eind, volledig in Hem.

Voordat je overweegt om je hart in een romantische relatie te betrekken wil ik je vragen: Heb je vertrouwen in je identiteit als een kind van God? Als je dat betwijfelt, is nu niet het moment om je hart te verleiden tot afgoderij. Wacht tot de dag waarop je met zekerheid kunt zeggen dat alleen Christus de bron is van je identiteit.

2. Ben ik aan het daten omdat het verwacht wordt of omdat ik onder druk word gezet?

De druk om te daten zit verweven in onze samenleving. Ook van tieners wordt verwacht om vaak en intiem te daten. In onze samenleving schept het hebben van een relatie hoge verwachtingen: De druk om jong te daten is subtiel, maar heeft een sterke overredingskracht. Je ziet het overal: in series, scholen, in commercials en tijdschriften, op onze smartphones en thuis. Het is een thema dat zich een weg baant in onze psyche: om geaccepteerd te worden in deze maatschappij, moet je daten.

Als verwachtingen je drijven om iets te doen, doe het dan niet, vooral niet als het gaat om daten. De verlangens of meningen van andere mensen zijn misschien de ergste reden om met iemand uit te gaan. Romantiek is riskant en serieus en mag nooit onder druk worden gezet.

Als tieners die Christus volgen, moeten we als het gaat over relaties ons niet conformeren aan de normen van de cultuur. We zouden iets beters willen hebben. We moeten iets hogers najagen. We zouden anders moeten zijn. En wat is er meer anders dan vrolijk single te zijn als je nog jong bent? Wacht totdat je emotioneel, fysiek, mentaal en spiritueel bent voorbereid op het nastreven van romantiek.

3. Ben ik aan het daten in de gemeenschap?

Als je naar twee mensen ziet daten in een film, dan gaat het meestal als volgt: het paar ontmoet elkaar en er zijn onmiddellijk intense vonken van aantrekkingskracht. Vervolgens gaan ze samen uit, alleen zij twee, om elkaar te leren kennen. Dan gaan ze samen alleen verder – een intense en geïsoleerde romance – tot ze uiteindelijk op een groot, dramatisch moment in de relatie elkaar aan hun ouders voorstellen. We krijgen te horen dat dit normaal is. We ontmoeten elkaar, we daten, en dan betrekken we onze gemeenschap erbij.

Wat een emotioneel ongezond plaatje! Waar is de verantwoording? Waar zijn de raadgevers? Waar is de bescherming van buitenaf tegen naïef liefdesverdriet? Waar is de gemeenschap die naast het paar kan staan en spirituele volwassenheid, inzicht en objectief advies kan bieden? Het is allemaal gedood door een cultuur van gemak en snelheid. Het wordt ons aangeleerd om in relaties alle privileges te willen hebben zonder daarvoor enige moeite te doen.

Maar het najagen van dit soort roekeloze, op zichzelf staande relaties is niet in lijn met de raad van de Schrift. Vergelijk het met de nuchtere woorden van Paulus met Timotheüs:

‘Ontvlucht dus jeugdige hartstochten en streef naar gerechtigheid, geloof, liefde en vrede, samen met degenen die vanuit een zuiver hart de Heer aanroepen’ (2 Timotheüs 2:22).

Het advies van Paul aan jonge mensen: vlucht van geïsoleerde romantiek en omhels de zuiverheid in de context van gemeenschap. Wacht met daten totdat je klaar bent om door anderen verantwoordelijk te worden gehouden, en tot wanneer zij klaar zijn om jou verantwoordelijk te houden.

4. Ben ik aan het daten met korte termijn intenties?

De meeste tieners willen ooit trouwen. Dat wil ik in ieder geval wel. Maar velen van ons willen niet wachten met daten tot we aan trouwen toe zijn, want vragen we ons af: wat is er mis met daten voor de lol? Hoe kan het zo erg zijn als bijna elke tiener die we kennen wel heeft gedatet?

Uiteindelijk is het probleem (en het gevaar) van daten op korte termijn veel groter en ernstiger dan we ons voorstellen. Deze relaties verstoren en verlagen de visie van romantiek die de heilig en mooie God gegeven heeft.

In Gods woord zijn liefde, intimiteit en huwelijk allemaal diep verbonden. De uitspraak ‘geen verplichtingen hebben’ staat in tegenspraak met dit plaatje. Dus godsvruchtig daten zou een bewuste beweging naar het huwelijk moeten zijn. Onze harten zijn niet gemaakt om op het spel gezet te worden voor een snelle en informele intimiteit. De consequenties bevestigen dit. Wacht met daten totdat je langdurige intenties hebt die door het huwelijk gemotiveerd zijn.

5. Ben ik aan het daten in onderwerping aan God?

Toen ik zestien was, herinner ik me dat er een sluimerende eenzaamheid in mijn hart was. Ik zag mijn leeftijdsgenoten daten en dacht: “Ik wil ook dat iemand mij zo behandeld.” Toch waren mijn redenen om te willen daten enorm zelfzuchtig. Ze werden gevoed door een verlangen naar tevredenheid, betekenis en zelfverheerlijking.

Op dat moment zou daten niet in onderwerping aan God geweest zijn. Het zou regelrechte, zelfgerichte rebellie geweest zijn tegen God. Godvruchtig daten is daten in onderwerping aan God. Wij onderwerpen onze verlangens, verleidingen, timing, voorkeuren en lichamen aan Christus en offeren onszelf op voor de heiligheid en het welzijn van een ander persoon.

Dus wacht met daten totdat je met vreugde elk deel van je relatie kunt onderwerpen aan Gods liefhebbende autoriteit. Wacht met daten totdat Hij je een persoon geeft die je heiligt en je gelijkenis met Christus achtervolgt. Wacht met daten tot je vergenoegd bent in Christus, wanneer je vrij bent van verwachting en druk, wanneer je wordt ondersteund door een Bijbelse gemeenschap en wanneer je toegewijd bent aan een langdurige, langdurige relatie.

Tiener, wacht met daten totdat je leven meer glorie en eer aan God brengt wanneer je date, dan wanneer je alleen blijft.

Het bericht Vijf vragen die je aan jezelf kunt stellen voordat je gaat daten verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Ik weet niet meer wanneer ik mijn lichaam voor het eerst haatte, maar ik weet nog wel hoeveel pijn het deed. Ik keek in de spiegel en realiseerde me dat mijn lichaam niet perfect was, niet zonder gebreken, niet zoals het zou ‘moeten’ zijn. Ik weet nog dat ik me ziek voelde van schaamte.

De tienerjaren hebben heel mooie kanten, maar brengen ook veel nieuwe moeilijkheden met zich mee. Een van de meest doordringende en verlammende is schaamte voor je lichaam. In onze kindertijd beleven we een kostbare, kwetsbare tijd als we geen schaamte hebben voor ons lichaam. We zien het als onze machine, als ons gereedschap voor communicatie en zelfexpressie, als een hulpmiddel voor ons spel, en we zijn dik tevreden met zo’n functionerend lichaam. We zijn ons bewust van ons bestaan, maar we zijn ons niet bewust van onszelf.

Dan worden we ouder en gebeurt er iets (of misschien gebeurt er heel veel), en dan beginnen culturele boodschappen onze geest binnen te dringen en onze waarnemingen te vervuilen. Op een dag realiseren we ons dat schoonheid belangrijker is dan functie, en dat ons lichaam niet mooi is. We vragen ons ineens af waarom we nooit eerder beseften hoe lelijk we zijn, hoe dik we zijn, hoe onhandig we zijn, hoe (vul maar in…) we zijn.

Ieder mens vanaf de gevallen Adam en Eva heeft te maken met enige vorm of mate van schaamte voor zijn lichaam, maar gedurende de tienerjaren voelt dit heel erg nieuw, zwaarwegend en wijdverspreid – in het bijzonder op het kruispunt van een hyper-verbonden en hyper-gesexualiseerde cultuur. Tieners worden erin getraind om geobsedeerd te zijn door hun lichaam en om zich te conformeren aan een onhaalbare standaard die steeds weer zorgt voor falen en minachting. Ze horen voortdurend tegenstrijdige berichten – eerst ‘moet je van je lichaam houden’ en dan ‘moet je eruit zien als een fotomodel’. Beter gezegd, ze horen en zien tegenstrijdige berichten – enerzijds wat hen wordt geleerd, maar anderzijds wat ze voorgeleefd en voorgedaan krijgen en de schone schijn die op Instagram wordt opgehouden.

Het volgen van Christus vrijwaart tieners niet van schaamte over hun lichaam. Ik zou dat graag willen, heel erg graag zelfs. Maar het wapent ons wel met evangelie-waarheden om te vechten tegen de leugens, groepsdruk en verleidingen die we op ons pad vinden. Hier zijn er zes waar ik me aan vasthoud:

1. Ons lichaam is niet het probleem

God schiep onze fysieke lichamen en noemde ze goed (Genesis 1:31). Maar in de frustratie van de schaamte worden we verleid om onze lichamen te haten (Genesis 3:7). Zij worden het probleem en de vijand. We zijn net tiener-gnostici, die geloven dat het lichaam tot op het bot slecht is en dat we eruit bevrijd moeten worden. Maar het probleem zit niet in ons lichaam, maar in ons perspectief – een perspectief dat doordrenkt is van zonde. We verafschuwen ons lichaam, omdat we Gods gave ten onrechte voor een vloek aanzien. We worden misleid door egocentrisme en trots.

2. Je bent meer dan je lichaam

Als tieners zijn we geneigd ons lichaam gelijk te stellen aan onze eigenwaarde. Lichamelijke aantrekkingskracht lijkt de sleutel tot speciale privileges. Als we om ons heen kijken, lijken acceptatie, plezier en populariteit alleen af te hangen van je uiterlijk. Alsof we niets meer zijn dan ons lichaam. Maar ons lichaam verafgoden is net zo slecht als ons lichaam haten.

God heeft ons niet lief omdat we er zo goed uitzien. Hij heeft ons lief vanwege zijn vrije genade (Efeze 2:4-10). Hij vindt ons niet waardevol om ons lichaam, maar om wie we zijn in Christus (Titus 3:4-7). Hij schiep ons met een hoofd dat kan nadenken en een hart dat kan voelen, en we hebben een schoonheid die niet uiterlijk is (1 Petrus 3:3-4).

3. Vergelijken is dodelijk

Jouw lichaam is uniek, door de Schepper gevormd om Zijn glorie te tonen in de verfijndheid van je gezicht, armen, maag, benen. Daarom is vergelijken met anderen vruchteloos en dodelijk. Wat zegt dat over sociale media, die we terecht kunnen omschrijven als een vergelijkingsfabriek? Heel simpel gesteld moet je er misschien maar mee stoppen. Voor sommige tieners is dat het antwoord – de sleutel tot genezing, tevredenheid en blijdschap.

Maar voor andere tieners is het antwoord een radicale verandering van focus. We moeten sociale media niet gebruiken als een plaats om onszelf neer te zetten – om ons leven te filteren en te bewerken, om onze status af te meten, om anderen te beoordelen – maar als een plaats om op een authentieke manier het leven te vieren. We kunnen ze gebruiken als een plaats om te delen, te lachen, te leren en aardig te zijn. Misschien moeten we grote schoonmaak houden in wie we volgen, posts verwijderen, of zelfs helemaal opnieuw beginnen. Maar met de juiste insteek is het mogelijk om door middel van sociale media feest te vieren in plaats van ons te schamen.

4. Je lichaam zal aftakelen

Het lijkt deprimerend, maar de realiteit is dat dit aardse lichaam je in de steek zal laten. Je zult aankomen en afvallen, rimpels krijgen, verzwakken, verschrompelen en opzwellen. En dan zul je overlijden, en je lichaam zal tot stof weerkeren. Daarom is het zinloos om te kniezen en te stressen over je verwelkende lichaam.

5. Je bent geroepen tot rentmeesterschap over je lichaam

Tegelijk is het onze taak om voor ons lichaam te zorgen. Het is een door God gegeven pand en daarom hebben we niet het recht om er misbruik van te maken (1 Korinthe 10:31). Behandel je lichaam goed. Voed het goed. Train het. Gebruik het voor goede werken. Beheer het voor heilige, gezonde doeleinden. Want op een dag zal je lichaam (dit lichaam!) heerlijk verlost worden en gebruikt worden om God voor eeuwig volmaakt te dienen.

6. Bestrijd onzekerheid met waarheid

Als onzichtbaar prikkeldraad heeft onzekerheid zichzelf door mijn adolescentie geweven. Het eerste dat ik aan mezelf haatte waren mijn wenkbrauwen. Toen mijn oren. Daarna mijn neus. Tenslotte mijn hele lichaam. En ik wist dat dat niet goed was. Maar onzekerheid leek mij te verzwakken, te verlammen, en helemaal uit het veld te slaan. En de enige manier waarop ik hiertegen kan vechten is: met waarheid.

Ik raap mijn zelfmedelijden op van de badkamervloer en vraag: ‘Waarvan weet ik dat het waar is?’, niet ‘Waarvan voel ik dat het waar is?’ Steeds opnieuw doe ik dit, omdat ik steeds opnieuw onzeker ben.

Daarom moet ik mijn hart de waarheid verkondigen:

Ik ben ontzagwekkend wonderlijk gemaakt (Psalm 139:14).

Mijn leven is in Christus, en niets kan dat veranderen (Kolossenzen 3:1-3).

Mijn lichaam in niet bedoeld om aantrekkelijk te zijn voor anderen, maar om God te eren (1 Korinthe 6:20).

God heeft mij volmaakt lief (1 Johannes 4:9-11).

Ik vind heelheid als ik verzadigd ben in God (Psalm 90:14).

Niet meer ik leef, maar Christus leeft in mij (Galaten 2:20).

Het bericht Ik schaam me voor mijn lichaam verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Er is altijd een duidelijk principe: vecht voor getrouwheid.

Het bericht Hoe God te verheerlijken door levensveranderende gebeurtenissen verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Door geen volle pakjes kauwgom bij zich te hebben, leert hij zichzelf te beheersen.

Zelfbeheersing vs. genotzucht

Zelfbeheersing is een hellend vlak. Ieder mens worstelt ermee, het is een universele ziekte van niet weten wanneer het genoeg is. We hebben de neiging om op tal van gebieden overmatig te consumeren – eten, geld, woorden.

In plaats van onze verlangens te beheersen, geven we ons er constant – op een roekeloze, slordige, onzorgvuldige en gevaarlijke manier – aan toe. Het is niet voor niets dat Salomo in Spreuken schrijft: “Zoals een opengebroken stad zonder muur, zo is een man die zijn geest niet in bedwang houdt.” Een gebrek aan zelfbeheersing maakt ons geestelijk weerloos. Het ontmaskert onze zwakheden.

We beheersen onszelf wanneer we onszelf vernederen en onze harten aan God leren te onderwerpen. We worden genotzuchtig als we ons overgeven aan egoïsme en ons door ons hart laten beheersen. Zelfbeheersing waakt over onze lichamen, geesten en zielen. Genotzucht vergiftigt ze.

Genotzucht is de oorzaak van zoveel andere zonden waarmee we worstelen: woede, gemene woorden, lust, ongeduld, jaloezie.

Zelfbeheersing vs. gelovig genieten

Een leven van zelfbeheersing is desondanks geen Spartaans bestaan met slechts het strikt noodzakelijke. We hebben ruimte en tijd om feest te vieren en op een vreugdevolle en God-erende manier van het leven te genieten. Maar we hebben die tijd niet om onvoorzichtig of egoïstisch te leven.

Er is geen tijd om de controle te verliezen en onszelf over te geven aan ons vlees.

Hoe ontvangen we zelfbeheersing?

Het verhongeren van onze genotzucht is daarom de manier om onszelf onder controle te houden. En dat kunnen we alleen door de kracht van de Geest. Hij is degene die ons in staat stelt elke spirituele vrucht voort te brengen – liefde, vreugde, vrede, geduld en uiteraard zelfbeheersing.

Denk er maar eens over na. Voordat we gered werden, hadden we geen verlangen naar of reden voor zelfbeheersing .We waren sowieso slaven van onszelf, waardoor onszelf gehoorzamen ons voornamelijk dreef. Maar nu zijn onze lichamen, ons verstand en onze harten niet meer van onszelf. We zijn gekocht tegen een hoge prijs .We strijden nu tegen ons vlees om onze ware Meester te eren.

We offeren onze genotzucht op voor dienstbaarheid.

Op welke gebieden in je leven vind je het lastig jezelf onder controle te houden? Waar vind je jezelf weerloos en onbeheerst? Is het kauwgom? Shoppen? Social media? Snoep? Betrap jezelf – en stop ermee.

Jezelf beheersen is een serieuze zaak. De gezondheid van onze zielen staat op het spel, de vrucht van ons christelijk leven.Vertrouw dagelijks op de Geest om je genotzucht te doden en je zelfbeheersing aan te jagen.

Dan zul je pas echt sterk staan.

Het bericht Waarom we zelfbeheersing nodig hebben en hoe we dat krijgen verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Dit thema komt overal in mijn leven naar voren: in boeken, podcast-interviews en willekeurige gesprekken. Ik realiseer me hoe waar het is.

Wil je weten hoe je minder teleurgesteld kunt zijn? Stop met denken dat alles om jou draait.

Zoveel van mijn persoonlijke conflicten en ongenoegen komen niet van iemand die iets verkeerd doet, maar van iemand die iets niet doet, iets wat ik wilde. Dat is een groot verschil. Mijn teleurstelling ontstaat om een of twee redenen.

Ten eerste spreek ik mijn verwachtingen niet uit. Kan iedereen in mij leven gedachten lezen? (Nee. Het antwoord is nee, Jaquelle.)

Twee, soms zijn mijn verwachtingen onrealistisch. En er zijn tijden en omstandigheden waarin mijn verwachtingen gewoon oneerlijk en zelfzuchtig zijn ten opzichte van anderen.

Dus wat is de oplossing?

Hier zijn twee manieren waardoor ik leer om minder teleurgesteld te raken:

1. Mijn verwachtingen naar beneden bijstellen (misschien).

Of communiceer ze gewoon beter.

Als mijn verwachtingen te hoog zijn, komt dat omdat ik vind dat ik daar recht op heb. Ik verwacht dingen, omdat ik denk dat ik ze verdien. Dus ik moet de verering van alle rechten die ik meen te hebben, loslaten en heel eenvoudig de lat gewoon wat lager leggen.

Soms zijn mijn verwachtingen echt wel redelijk, maar weten anderen niet wat ik verwacht. Daarom probeer ik beter te worden in het communiceren van mijn verwachtingen. Als iets belangrijk voor je is (wat anderen zich misschien niet realiseren), vertel het hen dan. Daar is niets mis mee.

Geef richting aan je verwachtingen van anderen door hen te laten zien wat jouw verwachtingen zijn.

2. Wees bescheiden.

Ik schrijf vaak over Tim Kellers begrip van nederigheid als “zelfvergetelheid”, omdat het echt mijn leven heeft veranderd. Als ik zou stoppen om elke ervaring met mezelf te verbinden, als de wereld draaide om anderen te dienen en niet om mezelf een plezier te doen, dan zou ik een stuk minder teleurgesteld zijn als de dingen niet op mijn manier gaan.

De meeste keren dat ik teleurgesteld ben, komt dat door mezelf, niet door iemand anders.

Want dat is wat Jezus liet zien: een leven wat gekenmerkt wordt door nederigheid – nederigheid zo diep, breed en perfect dat het Hem ertoe bracht Zijn leven te leggen voor hoogmoedige mensen. Dat is waarom Paulus zegt in Filippenzen 2: 3-8:

Doe niets uit eigenbelang of eigendunk, maar laat in nederigheid de een de ander voortreffelijker achten dan zichzelf.

Laat eenieder niet alleen oog hebben voor wat van hemzelf is, maar laat eenieder ook oog hebben voor wat van anderen is.

Laat daarom die gezindheid in u zijn die ook in Christus Jezus was, Die, terwijl Hij in de gestalte van God was, het niet als roof beschouwd heeft aan God gelijk te zijn, maar Zichzelf ontledigd heeft door de gestalte van een slaaf aan te nemen en aan de mensen gelijk te worden.

En in gedaante als een mens bevonden, heeft Hij Zichzelf vernederd en is gehoorzaam geworden, tot de dood, ja, tot de kruisdood.

Wil je weten hoe je minder teleurgesteld kunt zijn? Stop met denken dat alles om jou draait.

Dit is allereerst een preek voor mezelf. De meeste keren dat ik teleurgesteld ben, komt dat door mezelf, niet door iemand anders. Als ik minder teleurgesteld wil zijn, moet ik me meer bezig houden met anderen, en uiteindelijk met Jezus, en veel minder druk zijn met mezelf.

Doe je met me mee?

Het bericht Hoe kun je minder teleurgesteld zijn in het leven? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Als Jezus-volgelingen, is het laatste wat we willen doen dit leven te verspillen. Misschien is dat de reden waarom ik altijd zo diep gevuld ben met de besluiten van Jonathan Edwards (1703-1758), een man die zich inzette voor het streven naar de heiligheid van zijn hele leven, een overtuiging die bij hem begon als jongere.

Van de zeventig besluiten die Edwards tussen de 19e en 20e levensjaar schreef, is mijn favoriet nummer zes: ‘Ik ben vastbesloten om met al mijn macht te leven, terwijl ik leef.” Kort. Eenvoudig. Zeer dringend. Dit was zijn tienerversie van ‘Carpe Diem voor de glorie van God’, een oproep aan zijn eigen jonge ziel om het leven met doel en passie te grijpen. Ik houd daarvan. Maar op een paar dagen vraag ik me af hoe ik dat moet doen. Hoe ziet het er precies uit om met al mijn macht als jongere te leven voor de eer van God? Omdat ik de Schrift heb bestudeerd en heb geleerd van Jonathan Edwards, heb ik vier antwoorden gevonden die bijzonder nuttig zijn geweest.

1. Leef voor iets wat groter is dan jezelf

Ieder mens zoekt naar betekenis. In ons allemaal, jongere en oudere, is een onontkoombare rusteloosheid vanwege dat doel. En bewust of onbewust, we vinden allemaal een doel waaraan we ons leven hechten – of we proberen er een voor onszelf te creëren. Voor velen is dat doel zichzelf. Ze offeren, dienen en leven zich uit aan het altaar van ‘Ik’.

De auteur van Prediker getuigt ervan ooit voor dat doel te hebben geleefd en vond het uiteindelijk deprimerend leeg – alsof hij probeerde een fundament te bouwen met rook. Hij zag het als oppervlakkig en eeuwig waardeloos, niet in staat om de grote behoefte aan betekenis van de mensheid te bevredigen. En dit was een man wiens zoektocht geen grenzen had. Hij had overal gekeken – bijeengebrachte rijkdom, de geneugten van seks, de belofte van een spraakmakende carrière, hoogwaardig onderwijs en het comfort en de veiligheid van andere mensen. Maar na al zijn experimenten met voldoening, vond hij maar één ding dat echt, waarlijk voldoening gaf: God.

‘De slotsom van al wat door u gehoord is, is dit: Vrees God, en houd u aan Zijn geboden, want dit geldt voor alle mensen’ (Prediker 12: 13).

Zo iemand kan stevige raad geven aan jongeren: ‘Denk ook aan je Schepper in de dagen van je jeugd’ (Prediker 12: 1). Als je wilt dat je leven telt, als je een echt doel en zin wilt hebben, leef dan voor iets dat groter is dan jezelf. Alleen voor God leven. Leef voor Zijn glorie en grootheid, voor Zijn oneindige Koninkrijk. Sterf aan jezelf en leef voor Christus. We kunnen deze les niet te snel (of vaak) genoeg leren.

2. Leef meer voor anderen dan voor jezelf

Het op God gerichte leven is niet bedoeld om een geïsoleerde leven te zijn. Mensen hebben mensen nodig. Dat is een basisprincipe van Gods wereld. Adams behoefte aan Eva was geen tekort in zijn karakter; het was een door God gegeven onvolledigheid. Hij schiep Adam (en de rest van ons) met een verlangen naar gemeenschap. We hebben de vreugde van verbindingen in en door het Evangelie nodig. We hebben vrienden, familie en gemeenten nodig. We hebben hun liefde, vriendelijkheid, humor en geluk nodig.

Maar we moeten ook voor mensen leven, nederig en opofferend onszelf geven voor de behoeften en belangen van anderen. De laatste helft van Edwards eerste resolutie is deze: ‘Ik ben vastbesloten om te doen wat ik denk dat mijn plicht is en het meest voor het welzijn van de mensheid in het algemeen. Ik ben vastbesloten om dit te doen, welke moeilijkheden ik dan ook tegen kom, hoe veel en hoe overweldigend dan ook.’

Edwards was zich er terdege van bewust dat we er niet alleen voor onszelf zijn. We zijn hier voor een grotere en betere reden – om God te verheerlijken door mensen onbaatzuchtig te dienen en lief te hebben, ongeacht hoe moeilijk dat kan zijn. De prioriteit van zelfopoffering was door God bedoeld om een prioriteit te worden in de tienerjaren.

3. Leef en leer

Alles draait om groei, maar dat geldt vooral voor jongeren. We zijn jong en elke dag is een leerervaring. Elke nieuwe dag is een nieuwe kans voor persoonlijke groei en heiliging.

De meest voor de hand liggende manier waarop de volgelingen van Jezus over het leven leren, is door Gods Woord te bestuderen. Dat begint met het actief disciplineren van onszelf om de Schrift te lezen en een gewoonte te ontwikkelen om meer te leren over de God Die we liefhebben en dienen. Het nastreven van die discipline kan moeilijk zijn. Het kan vermoeiend zijn. Ingewikkeld. Saai zelfs (dat geef ik toe).

Maar zo leren we meer over het leven, en daarom moeten jij en ik onszelf trainen om Gods Woord vaak te lezen. En dan moeten we leren om ervan te houden. Ja, disciplineer zelfs onze genegenheden. Bestudeer je hersenen om het eerst te lezen, maar disciplineer je hart vervolgens om er plezier aan te beleven. En als je je afvraagt hoe onze lectuur onze affecties zou moeten voeden, kijk dan eens in Psalm 119 hoe dat werkt.

En neem het van Edwards in zijn negenentwintigste besluit: ‘Ik ben vastbesloten om de Schrift zo gestaag, constant en vaak te bestuderen, zodat ik zal zien en ervaren dat ik groei in de kennis daarin.’ Onze verantwoordelijkheid is om een nederige bereidheid te leren en te bidden voor een onuitblusbaar verlangen naar waarheid. Dat de waarheid zou opstaan in een hart dat door God wordt beïnvloed.

4. Leef met onverstoorbaar geluk

De Nederlandse theoloog Herman Bavinck schreef dat mensen in religie nastreven wat ze nergens anders vinden – “onverstoorbaar geluk.” Onverstoorbaar – wat een geweldig woord – het betekent niet geagiteerd. Geen achtbaan van voor- en tegenspoed. In die zin denk ik dat hij op briljante wijze vastlegt wat het betekent om met al onze macht te leven. Het christelijke leven is er een van overvloedige vreugde, want het gaat allemaal om vreugde in God. Het gaat over genieten van elke laatste druppel gelukkige hoop in Hem. Dat is uiteindelijk wat het betekent om voor God te leven – gehoorzaam Hem en leer in Hem een nooit ophoudend geluk te vinden dat ons de rest van ons leven zal dragen en bevredigen. Blijvend, onbreekbaar en onwrikbaar geluk kan niet worden gevonden in onze lichamen of onze bankrekeningen of onze studies of onze iPhones of onze Instagram-volgers. God is de enige bevredigende bron.

Jonathan Edwards schreef in zijn boek Religious Affections: ‘God is het hoogste goed van het redelijke schepsel. Het genot van Hem is ons eigen; en is het enige geluk waarmee onze zielen werkelijk tevreden kunnen zijn.’

Leef echt wanneer je leeft

Jongere, wil je leven? Ik bedoel, écht leven. Niet het soort passief leven dat niet leeft. Maar wil je dat je leven er werkelijk toe doet? Wil je nu leven als een manier om te investeren in je toekomstige ‘ik’? Leef dan voor iets dat groter is dan jezelf. Leef voor anderen meer dan jezelf. Leef en blijf leren. Leef met onverstoorbaar geluk. Luister naar Jonathan Edwards, een mede-tiener uit het verleden die Jezus net zoals jij wilde volgen en vastberaden leefde.

‘Ik ben vastbesloten om te leven met al mijn macht, terwijl ik leef.’

Het bericht 4 manieren waarop jongeren voor méér leven verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Ongemakkelijkheid is iets dat wij mensen graag vermijden. Niemand houdt van het gevoel dat het ons geeft. Maar voor tieners en ouders die Christus volgen is ongemakkelijkheid een onontkoombaar onderdeel van leren. Jezus zelf zou de meester van het voeren ongemakkelijke gesprekken genoemd kunnen worden. Hij modelleerde de realiteit dat harde gesprekken nodig zijn omwille van de groei van het Evangelie. Zijn jonge discipelen in het Palestina van de eerste eeuw leerden dit, en Zijn jonge discipelen in het hedendaagse Nederland moeten het ook leren.

Als een jeugdige Christus-volgeling wil ik vijf ongemakkelijke en heiligmakende gesprekken met je delen waarvan ik vind dat elke tiener en ouder die met elkaar zouden moeten hebben.

1. Seksualiteit

Als er een woordenboekdefinitie zou zijn voor ‘lastige ouder-tiener gesprekken’, dan zou er gewoon ‘SEX’ staan, en het zou geschreven staan met alle letters in hoofdletters en met een onheilspellend soort lettertype. De gesprekken hierover zijn ongetwijfeld de raarste en meest ongemakkelijke gesprekken die ik ooit met mijn ouders gehad heb. Maar terwijl ik mijn opvattingen over seksualiteit vorm, heb ik mijn ouders nodig om me toe te rusten met een gezond en Bijbels raamwerk om daarover na te denken. Ik heb de voortdurende dialoog en een open uitnodiging voor kwetsbare communicatie nodig (en dat blijf ik nodig hebben).

En ik ben gezegend om die openheid ook te hebben. Maar onze gesprekken over seksualiteit maken me nog steeds beschaamd. Ik heb vragen, verwarringen en gedachten die goddelijke antwoorden nodig hebben. Het kan ongemakkelijk zijn om die gedachten en vragen te verwoorden, en het kan voor mijn ouders onaangenaam zijn om moeilijke antwoorden te formuleren. Onlangs gingen mijn moeder en ik in gesprek over een boek dat ik las, een boek over de perspectieven van moderne tieners op sociale media en seks. Het boek was schokkend en ik had veel vragen en gedachten, maar mijn moeder stelde zich op zo een manier op dat ik me comfortabel voelde om dit met haar te bespreken. Ik bloosde, maar ze maakte het gesprek tot een veilige plek.

Door deze ongemakkelijke gesprekken ben ik gaan inzien dat seksualiteit zoveel meer is dan alleen seks. Het gaat over onze hele persoonlijkheid, dat God ons heeft gemaakt als mannelijke en vrouwelijke beelddragers. En het gaat over de overgang van identiteiten van tieners naarmate we fysiek en emotioneel groeien van kinderen tot volwassenen. Mijn ouders en ik moeten ongemakkelijke gesprekken hebben over mijn vrouwelijkheid – mijn emoties, mijn verlangens en mijn door God gegeven rol als vrouw. Zonder dat soort discussies zou ik slecht toegerust zijn om belangrijke en gevoelige beslissingen te nemen met een verantwoordelijk en Bijbels beeld van seksualiteit.

2. Persoonlijke zonden en bekering

De gesprekken met mijn ouders over seks waren het meest ongemakkelijk, maar de gesprekken over mijn zonde waren het pijnlijkst. Geconfronteerd worden met onbekeerde (of onbekende) zonde is ongelooflijk moeilijk. Op die momenten word ik instinctief zelfingenomen en verdedigend. Ik voel me verblind, alsof mama en papa een wrede ‘sneaky’ aanval tegen mij hadden belegd. Maar deze gesprekken dwingen me om mijzelf voor God te vernederen. Ze ontdoen mijn valse voorwendsels en excuses en brengen me tot oprecht berouw. Ze heiligen me.

Een paar jaar geleden benaderde mijn moeder me voorzichtig om te zeggen hoeveel tijd ik op mijn computer doorbracht. Ik herinner me de manier waarop ik me inspande, hoe mijn trots het gesprek meteen wilde stoppen. Ik vertelde mezelf hoe verkeerd ze was. Maar ik herinner me ook dat ik besefte dat ze gelijk had en de onverwachte schaamte die bij dat besef kwam. Mijn moeder wist dat ik de controle van mijn hart en ziel nodig had. Ik gebruikte mijn tijd niet op de beste manier die ik kon (Efeziërs 5:16), en dat maakte haar niet terughoudend om mij toch te zeggen: “Ik begrijp dat dit moeilijk is om over te praten, maar ik houd teveel van je om het los te laten.”

3. Ontspanning en social media

In deze door beelden geobsedeerde cultuur moeten ouders en tieners ook een aantal ongemakkelijke gesprekken voeren over aanvaardbare entertainmentkeuzes en geschikte mediagrenzen. Misschien wil je, als tiener, wanhopig de nieuwe film zien die iedereen gaat zien, maar jij, ouder, hebt oprecht morele zorgen. De confrontatie komt in een ongemakkelijk gesprek. Conflicterende verlangens zullen duelleren.

Ouder, u zult moeten uitleggen waarom deze film Bijbels onverenigbaar is met iemands liefde voor Jezus en het najagen van godsvrucht (1 Korintiërs 10:31). Tiener, je zult je genadig moeten onderwerpen aan die uitleg. Het zal een moeilijk gesprek zijn, en je kunt het aan het einde nog steeds oneens zijn, maar het zal je enorm helpen, ouder en tiener, in je geestelijke groei om het gesprek toch te voeren met elkaar.

4. Online en offline vrienden

Praten over tienervriendschappen in de 21ste eeuw is ook praten over sociale media. Ouder, u en uw tiener moeten praten over veiligheid en beveiliging, zowel online als offline. Je moet praten over het spreken van de waarheid in liefde. Je moet ook in gesprek over wat voor soort vrienden we hebben en wat voor soort dingen we zien op sociale media.

Ouders, misschien moet u ons confronteren met wie we tijd doorbrengen en ons zelfs adviseren om een bepaalde vriendschap te beëindigen. Dat is een door God gegeven recht en verantwoordelijkheid voor u (Spreuken 1: 8-15). U bent geroepen om ons te bewaken en voor ons te zorgen, zelfs als we die zorg niet willen. Gesprekken over vriendschap en sociale media zullen pijnlijk zijn, omdat we ons hoofd zullen stoten. Misschien moet u onze gevoelens kwetsen. Maar ik beloof u, dat zijn de gesprekken, die als ik later meer volgroeid en geheiligd zijn, de komende jaren het meeste zal waarderen.

5. Toekomstige dromen en plannen

Tieners moeten met ouders praten over de toekomst en de dromen en de levenslange zoektocht naar Christus. We hebben lange gesprekken nodig in grote aantallen, met wederzijds respect en vriendelijke harten. Maar er zal onvermijdelijk een conflict zijn. Soms, ouders, zult u onze plannen niet leuk vinden. U zult uw eigen verwachtingen en ideeën hebben. Uwilt wat het beste voor ons is, maar soms zijn we het daar niet mee eens, omdat jij, tiener, je eigen dromen hebt. Je vindt de voorgestelde universiteit of carrière van je ouders niet leuk, en je zult het hen eerlijk moeten vertellen.

De gesprekken met mijn ouders over majors, banen en huurprijzen zijn ongemakkelijk. Dat zijn die gesprekken nu eenmaal. Maar deze gesprekken zijn wel van cruciaal belang om ons op dezelfde plaats te zetten met betrekking tot je toekomst. Eenheid is het einddoel, dus we houden vast aan de tijdelijke spanning om dat grotere goed te bereiken.

Ongemakkelijkheid omwille van groei

Mijn moeder en ik hebben vaak ongemakkelijke gesprekken. Dat komt waarschijnlijk omdat we eenmaal per week gaan zitten, een vast moment om te praten over mijn leven, zonde, vragen, bezigheden, toekomst en geloof. Het is vaak ongemakkelijk, vooral wanneer we over een van deze vijf dingen (of allemaal!) moeten praten. Maar ik zie die tijd nog steeds als essentieel voor mijn persoonlijke groei, vooral mijn groei in het Evangelie. Net als mijn moeder.

Ze zijn essentieel omdat, terwijl onhandigheid moeilijk is, er één ding erger is dan ongemakkelijke gesprekken: de ongemakkelijke stilte. Stilte die voortkomt uit angst om te communiceren. Stilte die vragen ongesteld laat. Stilte die onwetendheid en onvolwassenheid voortbrengt. Stilte die schaamte bevordert. Stilte die groei belemmert. Stilte die duisternis in plaats van licht brengt. Stilte die de waarheid verbergt.

Ouders en tieners, vermijd die stilte ten koste van alles. Ga in plaats daarvan in gesprek. En als de ongemakkelijke gesprekken komen, omarm ze dan, omdat ze veel beter zijn dan het alternatief.

Het bericht Vijf ongemakkelijke gesprekken die jongeren moeten voeren met hun ouders verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Ik ben zeventien en ik maak op het moment geen afspraakjes met jongens. Dat is bewust. Ik ben te jong om een levensgezel te zoeken en als ik nu zou daten zou dat dus absoluut vrijblijvend zijn en alleen voor de lol. Dat wil ik niet.

Maar dat is niet alleen vanwege het bekende drama dat hoort bij de verliefde tiener-romantiek. Hier zijn zeven overtuigingen waarom ik niet date, zowel gevoed door de Bijbel als beïnvloed door mijn ouders.

1. Daten misbruikt mijn tijd

Ik heb veel verantwoordelijkheden en een hoop goede bezigheden. Ik zit op school, heb een bijbaantje, ben betrokken bij werk in mijn kerk. Ik heb veel op mijn bordje, dus moet ik selectief en zorgvuldig met mijn tijd omgaan.

Toen de beroemde Britse abolitionist William Wilberforce op zijn vijfentwintigste christen werd, schreef hij in zijn dagboek: ‘Ik ga vanaf nu proberen om mijn tijdsbesteding te verbeteren. Ik hoop, meer dan tot nu toe, te leven tot Gods glorie en tot voordeel van mijn mede-schepselen’.

Als ik ga daten, zullen goede dingen die ik doe daaronder lijden. De activiteiten die ik nu onderneem tot Gods eer zullen afnemen en ik heb dan gewoon niet zoveel tijd meer voor het welzijn van mijn medeschepselen (bijvoorbeeld vrienden, familie, kennissen, vijanden, caissières in de supermarkt, bellende verkopers, leraren, iedereen). Dagelijkse goede werken zullen er bij in schieten.

Er zijn betere dingen die ik kan doen dan daten.

Kolossenzen 4:5 zegt: ‘Wandel met wijsheid… en buit de geschikte tijd uit’.

2. Daten beschadigt mijn relaties

Een vriendje zal me er van afhouden om godzalige relaties te bevorderen met mijn ouders, mijn broer, mijn kerkelijke “familie” en mijn vrienden. En het zijn juist deze relaties die God me gegeven heeft, en waarvoor Hij me vraagt zorg te dragen.

Mijn broer is belangrijker dan een vriendje. Het liefhebben van de mensen die God nu in mijn leven heeft geplaatst is belangrijker dan het nastreven van een nieuwe, tijdrovende, romantische relatie.

3. Daten leidt me af van het Evangelie

Jonathan Edwards nam zich voor ‘dat ik niet toegeef aan die lusteloosheid waarvan ik merk dat die mijn geest losmaakt en ontspant van het volledig en onveranderlijk gefocust zijn op de godsdienst, welk excuus ik er ook voor moge hebben – dat hetgene waartoe mijn lusteloosheid me aanzet, het beste is om te doen, etc.’

Een vriendje zou mijn geest afbuigen van het Evangelie. Ik heb een toegewijd hart, en ik weet dat mijn ziel de neiging heeft om te focussen op “hem dienen” ten koste van “Christus dienen”. Ik wil mijn tienerjaren besteden aan het opgroeien in mijn geloof door het Evangelie te bestuderen. Ik wil actief en toegewijd blijven in mijn navolging van Christus, en ik geloof dat daten op dit moment die navolging zou hinderen.

4. Daten zou mijn vriendschappen met jongens beschadigen

Ik wil geen vriendje, maar ik wil wel jongens als vrienden, leden van het tegenovergestelde geslacht waar ik eenvoudig en onschuldig bevriend mee ben. Waarom moeten daar altijd verliefheden en wie-is-op-wie bij gehaald worden?

Ik wil diverse vriendschappen die me helpen groeien. En ik vind jongens leuk. Ze zijn grappig en maf en piekeren niet zoveel en voeden geen onderhuidse grieven. Wat je ziet is wat je krijgt. Meiden hebben jongens nodig in hun leven. Niet om romantisch mee te doen, maar om onze vrienden te zijn.

En ik hoop dat, als ik richting een huwelijk ga, ik eerst vrienden zal zijn met mijn toekomstige echtgenoot. Vriendschappen laten een waarachtig hart en een echt karakter zien.

5. Daten gaat mijn huwelijk niet helpen

Op dit moment ben ik te jong om te trouwen. Dus, als ik afspraakjes zou maken zou dat doelloos zijn, en alleen gaan om sociale lol. Ik zie niet in hoe het mijn toekomstige huwelijk helpt als ik mijn hart weggeef aan meerdere jongens. Want mijn vriendje – hoe onschuldig onze relatie ook zou zijn – zou een stukje van mijn hart krijgen.

Ik denk aan het voorbeeld aan het begin van Joshua Harris’ boek, I Kissed Dating Goodbye. Een meisje, Anna, vertelde hem over een droom die ze had over haar trouwdag. Toen ze stralend voor het altaar stond met haar verloofde, David, verschenen er plotseling één voor één andere meisjes die daar gingen staan en een ketting vormden achter David toen hij zijn geloften uitsprak.

“Wie zijn deze meiden, David? Wat gebeurt hier?” fluisterde ze geschokt.
“Dat zijn de meisjes uit mijn verleden,” antwoordde hij treurig. “Anna, zij betekenen nu niets voor mij. maar aan ieder van hen heb ik een deel van mijn hart gegeven.”

Later bekende ze wat haar zo misselijk maakte: “Hoeveel mannen zouden naast mij kunnen komen staan op mijn trouwdag? Hoe vaak heb ik mijn hart weggegeven in kortdurende relaties? Heb ik nog wel iets over om aan mijn echtgenoot te geven?”

6. Dating zou zorgen voor ongewenste verleidingen

Ik beschouw mezelf als een heel eerzaam persoon. Maar ik ben niet zo naïef of onwetend om te denken dat ik immuun ben voor seksuele verleiding. Hoewel ik graag zou geloven dat ik de pure beslissing zou nemen als ik in een intieme situatie geplaatst zou worden met mijn vriend, kan ik dat niet zeker weten.

En ik wil het ook niet uitproberen. Op dit moment wil ik die ongewenste fysieke verleiding niet. Ik vecht al tegen genoeg verleidingen. Mijn hart wordt al aangetrokken tot zonden als trots, boosheid en afgoderij. Ik wil daar nu niet iemand aan toevoegen die me zal verleiden – zelfs niet onbewust. Ik wil volwassen worden en groeien in mijn liefde voor Christus voordat ik een echtgenoot zoek.

7. Geen vriendje, geen drama

Ik heb al heel wat te stellen met het dagelijkse drama om een zeventienjarig meisje te zijn. Ik heb echt geen behoefte aan het drama dat hoort bij een vriendje – tekstberichtjes ontcijferen, emoties interpreteren, grenzen bediscussiëren, omgaan met gekwetste gevoelens (werkelijk of zo opgevat).

Op dit moment wil ik mijn liefde richten op mijn familie en, het allerbelangrijkst, op Christus. In Zijn genade kan God me op een dag een echtgenoot geven. Ik kijk met vreugde naar die dag uit, maar ik zal gedurende mijn tienerjaren mijn hart niet weggeven.

In plaats daarvan wil ik die jaren gebruiken om een grotere liefde voor mijn God te voeden.

Het bericht 7 redenen waarom ik niet date (terwijl ik jongens wel leuk vind) verscheen eerst op Geloofstoerusting.

En het werkt. Om vijf uur ben jij er al helemaal klaar en wil je niets liever dan je bed in duiken. Mijn vraag: Hoe eer je God op zulke dagen?

Eigenlijk haat ik die vraag. Althans, de zondige ‘ik’ in mij doet dat. Omdat het me volledig stil doet staan en mijn ogen van mezelf doet afglijden. Het geeft me niet langer de vrijheid om te wentelen in zelfmedelijden op mijn slechtste dag. De vraag beantwoordt zichzelf.

De dagen dat we moe en boos zijn op het leven, degenen waar iedereen en alles ons dwars zit, zullen we dan toch God eren?

Op die frustrerende dagen moeten we ons niet af laten houden van gehoorzaamheid. Deze dagen tellen namelijk het meest. Als we worstelen met zonden en egoïsme dan wordt ons geloof echt getest.

Geloven we echt dat God onze aanbidding meer waar is dan wijzelf? Geloven we echt dat ons geluk geworteld is in Hem? Geloven we echt dat Hij beter is dan wat dan ook? Vertrouwen we Hem meer dan onze eigen emoties? En leven we ook echt op grond van dat vertrouwen?

De dagen dat we moe en boos zijn op het leven, degenen waar iedereen en alles ons dwars zit, zullen we dan toch God eren? Zullen we bidden? Zullen we genieten van de inspirerende woorden van vrede in de Schrift?

Dat zijn de vragen waar we voor staan. En de manier waarop we ze beantwoorden, verandert onze dag. Sterker nog, de manier waarop we ze beantwoorden, verandert ons leven.

Het bericht Wanneer de hele wereld ** tegen je is verscheen eerst op Geloofstoerusting.