Als dat eenmaal is gebeurd, is mijn zoon vrij om alles te doen in de sportschool. Alle apparaten die ik mag gebruiken op basis van mijn betaalde lidmaatschap mag hij ook gebruiken, omdat hij bij mij is. De privileges die ik heb – het gebruik van de kleedkamer, het zwembad, de gewichten, en het basketbalveld – heeft hij ook omdat hij bij mij is. Ik heb toegang tot de sportschool, omdat ik een betaald lidmaatschap heb; hij heeft er geen enkel recht op behalve op grond van zijn relatie met mij.

Wat heeft dit allemaal te maken met jouw zekerheid van redding? Heel erg veel.

Vertrouwen in Christus

Kijk eens naar Hebreeën 10:19-22:

Omdat wij nu, broeders, vrijmoedigheid hebben om in te gaan in het heiligdom door het bloed van Jezus, langs een nieuwe en levende weg, die Hij voor ons heeft ingewijd door het voorhangsel, dat is door Zijn vlees, en omdat wij een grote Priester hebben over het huis van God, laten wij tot Hem naderen met een waarachtig hart, in volle zekerheid van het geloof, nu ons hart gereinigd is van een slecht geweten en ons lichaam gewassen is met rein water.

Deze passage gaat volledig over het hebben van toegang tot Gods aanwezigheid – dat wil zeggen: het recht hebben om voor Hem te staan. De auteur van Hebreeën schrijft dus dat we ‘vertrouwen moeten hebben’ om Gods aanwezigheid binnen te gaan. Dat we ‘tot Hem zouden naderen’, niet met een ‘slecht geweten’ – dat wil zeggen: met de angst dat we er niet horen of dat we eruit gezet zullen worden; maar ‘in de volle zekerheid van het geloof’. Dat is het doel – om in de aanwezigheid van God te staan en te genieten van Zijn zegeningen met volle zekerheid en het vertrouwen dat we daar thuishoren.

Maar heb je gezien hoe dat soort zekerheid en vertrouwen wordt geboren? Het zou voor de schrijver makkelijk zijn geweest om te schrijven: ‘We naderen in het vertrouwen van een betaald lidmaatschap, met de volle zekerheid dat we gedaan hebben wat nodig was om toegang te krijgen tot de aanwezigheid van God.’ Maar dat schreef hij niet. In plaats daarvan noemt de schrijver drie redenen waarom we deze zekerheid kunnen hebben om zonder angst in Gods aanwezigheid te staan. Ten eerste hebben we dit vertrouwen ‘door het bloed van Jezus’; ten tweede vanwege ‘de nieuwe en levende weg, die Hij voor ons heeft ingewijd door het voorhangsel’; en ten derde omdat ‘we een grote Priester hebben over het huis van God’.

Het bloed van Christus, het gescheurde voorhangsel in de tempel en de rol van Christus als Hogepriester zijn de redenen waardoor we vertrouwen mogen hebben. Ze hebben te maken met de dood van Jezus in de plaats van het volk. Zie je het punt dat de schrijver van Hebreeën maakt? Ons vertrouwen en onze zekerheid dat we Gods aanwezigheid kunnen binnengaan – dat we dus voor Hem kunnen staan zonder de angst om eruit gegooid te worden – wordt eigenlijk gecreëerd door te erkennen dat onze toegang tot Hem niet gebaseerd is op iets in of aan ons, maar alleen in het werk van Jezus Christus voor ons.

Volle zekerheid

In onze strijd om zekerheid is het cruciaal om dit punt te begrijpen. De meeste christenen zullen gemakkelijk erkennen dat ons recht om de aanwezigheid van God binnen te gaan, om tot Hem te naderen, voor ons is gewonnen door Christus in Zijn leven, dood en opstanding. Dat is niet waar we een probleem mee hebben.

Onze problemen beginnen wanneer we vragen; ‘Ja oké, maar hoe kan ik tot God naderen in vertrouwen, met volle zekerheid?’ Jezus heeft ons hier misschien gebracht, denken we, maar nu moeten we bewijzen dat we erbij horen.

Onze problemen beginnen wanneer we vragen: ‘Ja oké, maar hoe kan ik tot God naderen in vertrouwen en met volle zekerheid?’ En voor velen van ons speelt er dan de gedachte dat, alhoewel Jezus ons in de aanwezigheid van God heeft gebracht, we er echt niet van durven te genieten om daar te zijn. Of dat we echt geen zekerheid hebben of het wel gepast is dat we in Zijn nabijheid zijn. Of dat we geen enkel besef hebben dat het goed is om daar te zijn, tenzij we het waar hebben gemaakt.

Jezus heeft ons hier misschien gebracht, denken we, maar nu moeten we bewijzen dat we erbij horen.

Maar zie je hoe deze verzen uit Hebreeën 10 tegen die manier van denken ingaan? Jezus schuift ons niet stilletjes in de aanwezigheid van God; Hij geeft ons elk recht in het universum om daar te zijn – en om daar te zijn met vertrouwen en vreugde. En daarom schept het werk dat Christus voor ons heeft gedaan vertrouwen en zekerheid; het is een bron van zekerheid! Hoe meer we het begrijpen, omhelzen en koesteren, hoe groter ons gevoel van vertrouwen en zekerheid zal zijn.

Ons vertrouwen dat we in de aanwezigheid van God thuishoren is geen zelfvertrouwen; het is Christus-vertrouwen.

Feit is dat onze gedachten en ons hart altijd naar een manier zullen zoeken om zelfverzekerdheid te vinden. We willen, meer dan wat dan ook, wanhopig graag onze aanwezigheid voor Gods troon rechtvaardigen en aan het universum en misschien zelfs wel aan God Zelf laten zien dat, ook al zijn we gered door genade, God uiteindelijk een goede keuze heeft gemaakt. We willen duidelijk maken dat we erbij horen en dan zullen we vol vertrouwen in Gods aanwezigheid staan. Maar de schrijver van Hebreeën maakt korte metten met dat soort denken.

We zouden met vertrouwen en zekerheid in Gods aanwezigheid moeten gaan staan, zegt de schrijver, maar niet omdat we voor onze eigen rechten hebben betaald of onze eigen moed hebben bewezen.

We staan daar met het volle vertrouwen enkel om wat Jezus voor ons heeft gedaan. Ons vertrouwen dat we in de aanwezigheid van God thuishoren is geen zelfvertrouwen; het is Christus-vertrouwen.

Het bericht Dodelijk zelfvertrouwen verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Er zijn mensen bij wie de hel – de gedachte dat het een plaats is van welbewuste pijniging, waar de vijanden van God eeuwig worden gestraft – zoveel weerstand oproept dat ze niet alleen hun ogen afwenden en er niet over willen nadenken, maar het hele leerstuk loochenen. ‘De hel is een menselijk construct dat gebruikt wordt om mensen te onderdrukken en in angst te houden’, zeggen ze. ‘Een God van liefde zou nooit toestaan dat er echt zo’n plaats zou bestaan.’ Dat argument klinkt best aanlokkelijk. Er is niemand, en zeker geen christen, die het een fijn idee vindt dat er een hel bestaat.

De diepe dimensie van het evangelie

Tegelijkertijd is dit leerstuk niet slechts een onbetekenend detail in het totaalplaatje van het christelijke wereldbeeld. En het is ook niet iets waarin we alleen maar geloven omdat het ons zo verteld is, een onnodig en primitief dogma waarvoor we ons moeten schamen.

Integendeel. Dat de hel een realiteit is, geeft de heerlijkheid van het evangelie een extra diepe dimensie. Het helpt ons om te begrijpen hoe groot God echt is, hoe verschrikkelijk zondig wij zelf zijn en hoe onuitsprekelijk groot het wonder is dat Hij in genade naar ons omziet. En bovenal helpt dit leerstuk ons – als we het tenminste niet proberen te negeren – om gefocust te zijn op onze opdracht om het evangelie te verkondigen aan iedereen die het gevaar loopt om voor eeuwig in de hel terecht te komen.

Tegen die achtergrond willen we stilstaan bij vijf punten die stuk voor stuk onderstrepen dat de hel integraal onderdeel is van het evangelie.

De Bijbel leert ons dat de hel een plaats is die echt bestaat

Ik zal niet uitgebreid bij dit punt stilstaan. Anderen hebben dit eerder al glashelder uiteengezet. Ik volsta ermee om te zeggen dat de leer van de hel niet is uitgevonden door middeleeuwse bisschoppen om leken angst aan te jagen. Ze namen de gedachte over van de apostelen. En de apostelen hadden het leerstuk niet uitgevonden om heidenen angst aan te jagen. Zij hadden het van Jezus. En Jezus heeft het dogma niet geleend van de zoroastriërs om de farizeeën angst aan te jagen. Hij was God, dus Hij wist dat de hel echt bestond. Daarom sprak Hij er ook over. Bovendien was de realiteit van de hel iets wat onder het Oude Testament ook al geopenbaard was.

Kortom als we zeggen dat we christenen zijn en dat we geloven dat de Bijbel het Woord van God is, moeten we erkennen dat de Bijbel leert dat de hel echt bestaat. Maar er is meer.

De hel laat ons zien hoe gruwelijk de zonde in wezen is

Heb je ooit iemand horen beweren dat een eeuwige pijniging in de hel nooit een passende straf kan zijn voor een menselijke zonde? Dat is een gedachte die veel zegt over het menselijk hart. Wat is dat toch, dat mensen die nadenken over de hel altijd tot de conclusie komen dat de schuld bij God ligt en niet bij henzelf? Dat laat wel zien dat wij altijd geneigd zijn om onze zonde te bagatelliseren, om te zeggen dat God het bij het verkeerde eind heeft als Hij zegt dat we straf verdienen en om te argumenteren dat het allemaal zo erg niet is.

Dat de hel bestaat is de doodsteek voor die zelfrechtvaardiging. Ongelovigen zullen de verschrikkingen van de hel altijd zien als een aanklacht tegen God. Als christen weten wij echter dat God volmaakt rechtvaardig is en moeten we concluderen dat de verschrikkingen van de hel juist een aanklacht tegen ons betekenen. We willen onze zonden misschien wel bagatelliseren, verontschuldigingen aandragen of proberen ons geweten te sussen. Maar het feit dat God gezegd heeft dat we eeuwige pijniging verdienen vanwege die zonde, herinnert ons eraan dat ze niet zo klein en onbetekenend zijn. Ze zijn onmetelijk groot, door en door slecht.

De hel laat ons zien hoe onveranderlijk en onwankelbaar Gods rechtvaardigheid is

Mensen hebben zich in het verleden regelmatig laten verleiden tot de gedachte dat God een corrupte rechter is, Iemand die de eis van het recht negeert omdat Hij de gedaagde aardig vindt. ‘We zijn allemaal kinderen van God’, wordt er dan gezegd. ‘Hoe kan God zo’n verschrikkelijke straf geven aan een deel van Zijn kinderen?’ Het antwoord op die vraag is niet zo moeilijk: God is geen corrupte rechter. Hij is een volmaakt rechtvaardige rechter.

Dat komt keer op keer in de Bijbel naar voren. Als God Zichzelf aan Mozes openbaart, maakt Hij Zich bekend als barmhartig en genadig, maar Hij zeg ook dat Hij de schuldige nooit onschuldig houdt. In Psalm 89 lezen we dat ‘gerechtigheid en recht’ het fundament van Zijn troon zijn. Wat een heerlijke zin! Om God te kunnen zijn, kan Hij het recht niet aan de kant zetten en de zonde onder het vloerkleed vegen. Hij moet met een antwoord komen – een antwoord dat afdoende is en dat helemaal aan de eisen van de rechtvaardigheid voldoet. Als God het eindoordeel uitspreekt, zal op elke zonde een verdiende straf volgen. Niet zwaarder, maar ook niet lichter.

De Bijbel leert ons dat op die dag, als God Zijn vijanden straft met de hel, de hele wereld zal erkennen dat Gods oordeel onwankelbaar rechtvaardig is. In Jesaja 5 wordt dit heel helder beschreven: ‘Daarom zal het graf zijn keel wijd opensperren en zijn muil wagenwijd opendoen.’ Het is een overweldigend beeld, zo’n graf dat zijn mond openspert om de inwoners van Jeruzalem op te slokken. En toch wordt op deze manier, zo zegt Jesaja, ‘de Heere van de legermachten verhoogd door het recht, en de heilige God geheiligd door gerechtigheid.’

Ook in Romeinen 9 lezen we dat God door de verschikkingen van de hel ‘Zijn toorn wil bewijzen en Zijn macht bekendmaken’, met als doel ‘de rijkdom van Zijn heerlijkheid bekend te maken aan de voorwerpen van Zijn ontferming’ (vers 22 en 23 naar de Engelse vertaling).

We begrijpen het nu misschien maar ten dele, maar op een dag zal de hel zelf Gods heerlijkheid bekendmaken. De hel zal – met al zijn verschrikkingen – samen met de psalmist getuigen: ‘Gerechtigheid en recht zijn het fundament van Zijn troon.’

De hel laat ons zien hoe afschuwelijk het kruis was en hoe groot Gods genade ten diepste is

Vanuit Romeinen 3 weten we dat God Jezus naar voren heeft geschoven als zoenoffer ‘om Zijn rechtvaardigheid te bewijzen’. Dat deed Hij ‘vanwege het voorbijgaan aan de zonden die eertijds hadden plaatsgevonden onder de verdraagzaamheid van God’.

Waarom moest Jezus sterven aan het kruis? Omdat dat de enige rechtvaardige manier was om ervoor te zorgen dat niet iedereen in de hel terecht zou komen. Jezus moest doorstaan wat wij verdiend hadden, en dat betekent dat Hij hels lijden moest doorstaan aan het kruis. Dat betekent niet dat Jezus echt in de hel is geweest, maar wel dat de spijkers en de doornenkroon maar een klein onderdeel uitmaakten van Zijn lijden. Het zwaartepunt was de toorn van God die over Hem uitgestort werd.

Toen de duisternis over de aarde viel, was dat niet Gods manier om het lijden van Zijn Zoon aan het zicht te onttrekken, zoals sommigen wel gezegd hebben. Het was de duisternis van de vloek van Gods toorn. Het was de duisternis van de hel, en die daalde op dat moment in volle kracht op Jezus neer – de volle kracht van de toorn van God de Almachtige.

Als je het kruis in dat licht ziet, ga je iets zien van de grootheid van Gods genade voor jou, als je tenminste christen bent. Dat Jezus het verlossingswerk op Zich wilde nemen, hield ook in dat Hij bereid was om de toorn van God en de hel te verdragen die jij verdient hebt. Wat een heerlijk bewijs van Zijn liefde en barmhartigheid! Je zult de diepte van die liefde echter alleen kunnen peilen als je inziet hoe afschuwelijk de hel is, als je het bestaan ervan onderkent en als je ervoor huivert.

De hel leert ons focussen op de opdracht om het evangelie te verkondigen

Als de hel echt bestaat en mensen werkelijk het risico lopen om daar voor eeuwig terecht te komen, is er niets wat urgenter en belangrijker is dan te gehoorzamen aan het bevel dat Jezus Zijn discipelen vlak voor Zijn hemelvaart gaf: verkondig over de hele wereld het goede nieuws dat vergeving van zonden mogelijk is door Jezus Christus.

Ik kan van harte instemmen met wat John Piper zei in een interview met The Gospel Coalition: ‘Het is bijna onmogelijk om het evangelie niet te verkondigen als je gelooft dat er een hel is en dat er na dit leven eindeloos lijden aanbreekt voor degenen die het evangelie niet geloofd hebben.’ Er zijn allerlei goede dingen die christenen kunnen doen, en in veel gevallen ook zouden moeten doen! Maar als de hel inderdaad bestaat, zou je dit eens kunnen overwegen – nee, móét je dit overwegen. Er is één taak die alleen christenen kunnen vervullen en die niemand anders op zich zal nemen: mensen vertellen hoe ze vergeving van zonden kunnen ontvangen en kunnen voorkomen dat ze voor eeuwig in de hel terecht komen.

Conclusie

Er is geen twijfel over mogelijk dat het leerstuk van de hel verschrikkelijk is. Het leerstuk is verschrikkelijk omdat de realiteit verschrikkelijk is. Maar dat is geen reden om je ogen ervan af te wenden en de hel te negeren, en al helemaal niet om het hele idee dan maar te verwerpen.

Sommige mensen denken dat ze de liefde en de eer van God meer laten schitteren door dit leerstuk te verwerpen of het in ieder geval te laten liggen in de prediking. Een grote misvatting! Want in feite doen ze daarmee juist afbreuk aan de heerlijkheid van de Zaligmaker, Jezus Christus. Alsof dat waar Hij ons van verlost heeft bij nader inzien eigenlijk niet zo heel verschrikkelijk was.

Doordat we van zoiets afschuwelijks zijn verlost, krijgt de heerlijkheid van de zaligheid alleen maar meer reliëf. En dat niet alleen. Als we meer zicht hebben op de verschrikking van de hel, zien we ook met meer liefde, dankbaarheid en aanbidding op naar Degene Die de hel voor ons heeft doorstaan en ons verlost heeft.

Het bericht Waarom is het leerstuk van de hel onderdeel van het evangelie? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het zal je misschien verbazen dat de Hebreeën-brief gemeenteleden oproept om continu plannen te smeden en medegelovigen op te stoken. De brief roept ertoe op plannen te smeden en elkaar op te stoken ten goede!

In de kerk in Louisville (Kentucky) herinneren de andere voorgangers en ik onze gemeente vaak aan het onderwijs uit Hebreeën. Hier volgen een aantal dingen die we onder andere tegen de gemeente zeggen.

Wat context

Het merendeel van de Hebreeën-brief bestaat uit een theologische verhandeling op hoog niveau over de Persoon en het werk van Jezus Christus. Negen hoofdstukken lang gaat de schrijver van de brief in op de offerdienst en de priesterdienst in het Oude Testament, en hij stelt dat dit alles vervuld is in het leven en sterven van Jezus. In het tiende hoofdstuk spitst de briefschrijver deze boodschap echter toe op het leven van zijn lezers. In het licht van dit alles, vertelt hij hun, moet je op een bepaalde manier leven.

Wat exegese

Met Hebreeën 10:19-25 bevinden we ons middenin dit gedeelte vol aansporingen. In deze verzen roept de schrijver van de brief zijn lezers op om drie dingen te doen.

Ten eerste moeten ze tot God naderen. Aangezien Jezus door Zijn dood aan het kruis de toegang tot Gods troon heeft ontsloten, hoeven ze God niet met vrezen en beven te dienen. Ze moeten juist met blijdschap en in volle zekerheid van het geloof bij Hem komen.

Ten tweede roept hij hen op om hun belijdenis vast te houden. Om niet terug te deinzen, waardoor ze zichzelf in het verderf zouden storten, maar om te geloven en in die weg behouden te worden. Met deze twee aanspringen roept de schrijver deze christenen op om hun hart, hun ziel en hun verstand niet te verwaarlozen.

Maar er volgt nog een derde aansporing, waarin hij hen oproept om buiten zichzelf te kijken en hun aandacht te richten op hun broeders en zusters in Christus – op de gemeente.

In vers 24 en 25 zegt de Hebreeën-briefschrijver: ‘En laten wij bedenken hoe we elkaar kunnen aanvuren tot liefde en goede werken, door de onderlinge bijeenkomst niet na te laten, zoals het bij sommigen de gewoonte is, maar door elkaar aan te sporen, en dat zoveel te meer als u de grote dag ziet naderen’ (naar de Engelse vertaling).

Omwille van alles wat Jezus gedaan heeft en alles wat Hij is, moeten christenen elkaar bewegen tot liefde en goede werken. Maar hoe moeten we dat doen? Hoe kunnen christenen goedheid en heiligheid onder elkaar bevorderen? De tekst zelf noemt twee manieren: de onderlinge bijeenkomst niet nalaten en elkaar aansporen.

Dat stukje over het nalaten van de onderlinge bijeenkomst is misschien wel de duidelijkste uitspraak in de Bijbel die gaat over de plicht van een christen om diensten van een plaatselijke gemeente bij te wonen. Als leden van het lichaam van Christus horen we, ja, móéten we ons leven delen met een plaatselijke gemeenschap van gelovigen. Het kan bijna niet duidelijker gezegd worden als in dit vers. Maar let wel, het gebod om de bijeenkomst niet na te laten staat niet op zichzelf. Het is feite een bijzin die ondergeschikt is aan de hoofdzin van dit vers. Als christenen moeten we samenkomen, met als doel dat we elkaar aanvuren tot liefde en goede werken.

Ga naar de kerk

We kunnen dus ten mínste zeggen dat aanwezigheid bij samenkomsten van de gemeente niet facultatief is. De schrijver van de Hebreeën-brief – en daarmee de Heilige Geest Zelf – beveelt christenen om erbij te zijn als de kring van gelovigen waar ze bij horen samenkomt.

Heel praktisch betekent dit dat we onze agenda’s misschien moeten omgooien om tijd te maken voor de samenkomst van de heiligen. Werktijden moeten misschien aangepast worden. Huiswerk kan misschien beter op een ander moment gemaakt worden. Rapporten moeten misschien eerder of later aangeleverd worden. De meeste gemeenten komen niet meer dan twee of drie uur per week bijeen, waardoor er nog om en nabij 145 uur overblijft voor al dit soort dingen. Volgens Hebreeën hoort het aansporen en aanvuren van medegelovigen – en daarmee het aanwezig zijn tijdens de openbare samenkomsten van de gemeente – bovenaan het prioriteitenlijstje van een christen te staan.

Ga niet alleen naar de kerk

De Hebreeën-briefschrijver roept echter op tot meer dan alleen aanwezigheid. Vaak zien christenen het bijwonen van kerkdiensten als een van de dingen die er nu eenmaal bij horen als je christen bent. Ze wonen de kerkdienst bij, zitten stilletjes en anoniem ergens achterin, luisteren halfhartig naar de preek, glippen tijdens de slotzang de kerk uit zonder iemand te spreken en zetten in hun hoofd een vinkje bij ‘dienst bijgewoond, Hebreeën 10:25 in praktijk gebracht.’ Maar dat is niet bepaald wat de schrijver van deze brief hier in gedachten heeft. Hij zegt niet alleen maar: ‘Ga naar de kerk.’ Nee, hij plaatst kerkgang heel opzettelijk in de context van het kennen, liefhebben en aansporen van medegelovigen. Hij plaatst het in de context van elkaar bewegen tot liefde en goede werken.

Een openbare samenkomst van een plaatselijke gemeente behelst meer dan alleen het samenkomen van een aantal individuen om het Woord van God te horen prediken – ook al gaat het daar óók zeker om. Maar het gaat ook om het delen van ons leven met andere gelovigen, die hebben beloofd om elkaar als medechristenen te bemoedigen, te ondersteunen en te vermanen. In de openbare samenkomsten bidden we voor elkaar, rouwen we met elkaar en verblijden we ons samen. We dragen elkaars lasten en moeiten, luisteren samen naar Gods Woord en proberen de boodschap op elkaars leven toe te passen. Kortom: de samenkomst van de gemeente is het belangrijkste moment in de week dat gelovigen krijgen om elkaar aan te vuren tot liefde en goede werken.

Plannen smeden en stoken

Er zijn nóg twee dingen in deze tekst die onze aandacht vragen. Ten eerste: de Hebreeën-briefschrijver zegt dat we moeten ‘bedenken’ hoe we elkaar kunnen bewegen tot liefde en goede werken. Met andere woorden, hij vertelt ons dat we erover na moeten denken! Een christen hoort plannen te smeden, te bekokstoven, te beramen. Hij moet een goed doordacht plan hebben waarmee hij zijn broeders en zusters kan bewegen tot liefde en goede werken – iets wat hij niet eens zou kunnen als zijn leven niet nauw met dat van hen verweven zou zijn. Hoe kan een christen plannen beramen die ten goede komen aan zijn medegelovigen als hij ze amper kent?

Let ten tweede eens op het woord ‘aanvuren’. Daar zit iets in van aansteken of opstoken. De aanwezigheid van een individu binnen het geheel van de gemeente zou een zichtbaar effect moeten hebben op anderen. Zij worden aangestoken en in beweging gezet: er wordt een overvloed van liefde en goede weken zichtbaar in de levens van mensen om hen heen!
Kortom, predikanten: we willen onze gemeenteleden aanmoedigen om plannen te smeden en elkaar op te stoken – ten goede!

Een voorbeeld

Afgelopen zomer pakte ik een megaklus op: het bestraten van mijn veranda en de stoep voor mijn huis met leisteentegels. Aan één kant van de tuin, onder een boom, had ik een grote bak met water staan, waarin ik de vieze tegels afspoelde als ik ze op de juiste maat had gesneden. Na een poosje zag ik dat al het zand dat ik ervan af spoelde op de bodem terecht kwam, waardoor er op de bodem een dikke laag modder ontstond met erboven een laag helder water. Als ik dat zand nu eens van de bodem zou willen krijgen en het water troebel zou willen maken, hoe zo ik dat het beste kunnen aanpakken? Een aanloopje nemen en met mijn volle gewicht tegen de bak aanbotsen ? Dat zou niet genoeg zijn. Het water zou misschien even rimpelen, maar de modder zou vast op de bodem blijven liggen. Nee, als ik dat zand echt in beweging wilde brengen, moest ik me over de bak heen buigen en mijn handen in het water steken. Dat ik doelgericht met mijn handen in de modder moeten roeren en niet bang moeten zijn om nat te worden.

Je kunt niet alle lijnen doortrekken, maar in de gemeente is het in zekere zin net zo. Een echte gemeente van Jezus Christus is niet alleen een plaats waar gelovigen elkaar één keer per week tegen het lijf lopen waarna ze weer verder gaan met hun eigen bezigheden. Wat erg als christenen – en zeker niet-christenen – op zo’n manier tegen de samenkomst van de gemeente aankijken! Ik kan maar weinig dingen bedenken waardoor een gemeente zo doods en weinig de moeite waard wordt.

De aansporing om de bijeenkomst niet na te laten is helemaal niet doods of saai. Christenen worden niet opgeroepen om passief in een kerkbank te zitten. Integendeel, de schrijver van de Hebreeën-brief roept op tot een leven dat barst van energie. Hij spoort hen aan om hun leven te delen met andere christenen – hen lief te hebben, hen te bemoedigen, en hen in beweging te zetten zodat ze goede werken gaan doen. En, misschien is dat nog wel het belangrijkste, hij spoort ertoe aan om de grote dag waarop de Heere terugkomt te verwachten. Met naar de kerk gaan alleen redden we het niet. Alleen door kerk te zijn kunnen we als volk van God leven zoals Christus het bedoeld heeft.

Het bericht Gezocht: gemeenteleden die plannen smeden en elkaar opstoken verscheen eerst op Geloofstoerusting.