‘Als je niet betaalt voor het product,
dan ben jij het product.’

‘Er zijn maar twee industrieën
die hun klanten gebruikers noemen:
illegale drugs en software.’

De Netflix-documentaire ‘The Social Dilemma’, die momenteel veel discussie veroorzaakt, zit vol met dit soort verontrustende doordenkertjes. In anderhalf uur maakt de docu je bewust van het verdienmodel van de grote techreuzen, zoals Google en Facebook. In grote lijnen komt de boodschap hier op neer: Sociale media zijn verslavend, bezorgen ons enorme gezondheidsproblemen en zijn een gevaar voor de democratie. Nieuw is deze waarschuwing niet, maar hij wordt nu wel erg indringend verwoord en verbeeld.

Algoritmes duwen mensen steeds verder hun eigen echoput in, waar ze alleen hun eigen gedachten, dromen en angsten bevestigd zien. Steeds vaker leidt dit tot fysiek geweld in de ‘echte’ wereld. Haatzaaierij via Facebook maakte in 2017 in Myanmar de geesten rijp om Rohingya-moslims te verdrijven met moord, plundering en verkrachting.

Het zijn vooral oud-medewerkers uit de top van big tech die in ‘The Social Dilemma’ aan het woord komen en alarm slaan. Dit zijn dus mensen die weten waar ze het over hebben. ‘Nooit eerder in de geschiedenis namen vijftig ontwerpers beslissingen die ingrijpen op het leven van twee miljard mensen,’ vertelt Tristan Harris, voormalig ‘design ethicist’ bij Google en hoofdrolspeler in de documentaire.

Big tech heeft er belang bij dat mensen zoveel mogelijk tijd op hun schermpjes doorbrengen. En dus maken ze hun software zo verslavend mogelijk. Tim Kendall, voormalig topman bij Pinterest, bekent in ‘The Social Dilemma’ dat hij verslaafd raakte door de verleidingstechnieken die hij zelf ontwierp.

Waar het kapitalisme eerder zeeën en bossen leegroofde, plundert ze nu de menselijke geest.

Waar het kapitalisme eerder zeeën en bossen leegroofde, plundert ze nu de menselijke geest. Filosoof Matthew B. Crawford wees hier eerder op in zijn boek ‘De wereld buiten je hoofd’: ‘Het vangen en vasthouden van onze aandacht is een cruciaal aspect van het kapitalisme geworden,’ stelde hij. ‘Onze aandacht heeft commerciële waarde, en de geraffineerde manier waarop deze wordt geoogst – vaak tegen onze wil in – is verontrustend. Want aandacht is ook het meest intieme dat je bezit: het bepaalt waarmee je je geest vult, waarover je nadenkt, hoe je de wereld tot je neemt. Aandacht is het fundament van ons geestelijk leven.’ Overigens zet ook Netflix allerlei technieken in om mensen ‘schermverslaafd’ te maken. Maar dit miljoenenbedrijf blijft in ‘The Social Dilemma’ (een ‘Netflix original’) uiteraard buiten schot.

In een geacteerd gedeelte zie je hoe mensen bij big tech alles op alles zetten om de aandacht van een gebruiker vast te houden: ‘Wijzig zijn nieuwsfeed! Zorg voor een like! Is er geen vriendin die hem kan taggen? We mogen hem niet kwijtraken.’ Het doet denken aan de scènes die C.S. Lewis beschrijft in ‘Brieven uit de hel’, over demonen die hard werken om hun ‘patiënten’ uit de buurt van de ware vreugde te houden. Zo geeft een demon deze ‘gouden tip’ die nog steeds actueel is: ‘Wij proberen de mens altijd weg te trekken van de natuurlijke vorm van elke vreugde in de richting van het onnatuurlijke, waar de geur van de Schepper de vreugde niet doorwaait, waar niets te genieten valt. Het recept is: een altijd groeiend verlangen naar een altijd slinkende vreugde. Roof de ziel van een mens en geef hem er niets voor terug – zó verkwik je waarlijk het hart van onze Vader.’

Met toestemming overgenomen van BasiC. Een platform dat je uitdaagt tot een leven dat dieper gaat, ‘back to BasiC’.

Het bericht Onze aandacht is ** miljoenen waard verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Karma is de wet van zaaien en oogsten. In de Bijbel gaat het daar ook over. Je zaait wat je oogst (Galaten 6:7). Wie onrust zaait, zal storm oogsten. Of in modern taalgebruik: ‘Karma is a bitch.’

Is het inderdaad karma dat toeslaat bij Trump? Of is het niet aan ons om daarover te oordelen?

Is het inderdaad karma dat toeslaat bij Trump?

Hoe dan ook, volgens de Bijbel is karma niet de enige kracht die werkt in deze wereld. Er is een kracht die nog veel sterker is: de genade van Jezus Christus. Niemand kan er zonder. Of je nou president, celebrity, bedelaar of een ‘gewone’ scholier bent.

U2-zanger Bono zei hierover:

‘Ik zou diep in de nesten zitten als karma mijn laatste rechter was. Dan kan ik het wel schudden. Daarmee praat ik mijn fouten niet goed, maar ik heb al mijn hoop op genade gevestigd. Op Jezus die mijn zonden op zich nam aan het kruis, omdat ik weet wie ik ben en hoop dat ik niet afhankelijk ben van mijn eigen religiositeit.’

Met toestemming overgenomen van BasiC. Een platform dat je uitdaagt tot een leven dat dieper gaat, ‘back to BasiC’.

Het bericht ‘Karma is a bitch’ – ** maar genade is sterker verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het is niet zo wijs om de machtigen en Messi’s van deze wereld op een sokkel te hijsen.

Beelden van de treurende Lionel Messi gingen de hele wereld over. Eén van de beste voetballers ooit stond erbij als een geslagen hond. Sportjournalist Sjoerd Mossou zag wat opvallends aan al die treurende Messi-foto’s: er spreekt maar weinig woede of verbetenheid uit zijn lichaamstaal. In het Algemeen Dagblad schreef hij:

‘De ene keer staat hij voorovergebogen met de handen op zijn knieën. Op het volgende plaatje heeft hij een hand voor zijn ogen geslagen. Dan weer staart hij reddeloos naar de hemel, of hij haalt even moedeloos een hand door zijn haar, met de ogen gesloten. De blik in zijn ogen is vrijwel consequent dof, leeg. Messi zucht en zwijgt, oogt volledig in zichzelf gekeerd.

Zagen we Diego Armando Maradona ooit uitdrukkingsloos na een vernedering? Na diens beroemdste verloren wedstrijd, in de WK-finale van 1990, huilde Maradona intens van woede.’ Mossou concludeert dat Messi weliswaar de meest getalenteerde voetballer ooit is, ‘maar niet de grootste strijder’.

De val van Barcelona maakt één ding wel duidelijk: ook de beste clubs en ‘godenzonen’ stellen vroeg of laat teleur. Deze godjes zijn veel te klein en zwak om te aanbidden, en dat geldt eigenlijk voor alles van de schepping. De Amerikaanse schrijver David Foster Wallace (geen christen) wees hier op tijdens zijn beroemde toespraak ‘This is water’ die hij in 2005 hield voor studenten. Hij zei onder andere:

Ook de beste clubs en ‘godenzonen’ stellen vroeg of laat teleur.

‘In de loopgraven van het volwassen leven bestaat er niet zoiets als atheïsme. Er bestaat niet zoiets als niets aanbidden. Iedereen aanbidt. De enige keuze die we hebben is wie we aanbidden. En een uitstekende reden om één of andere god of spiritueel iets te aanbidden (…), is dat vrijwel alle andere dingen die je aanbidt je levend zullen verslinden.

Als je geld en materiële zaken aanbidt, dan zul je nooit genoeg hebben. Aanbid je je eigen lichaam, schoonheid en sexappeal en je zult je altijd lelijk voelen; als tijd en leeftijd hun sporen trekken, sterf je duizend doden voordat ze je uiteindelijk begraven. Aanbid macht, je zult je altijd zwak en bang voelen en je zult steeds meer macht over anderen nodig hebben om de angst de baas te blijven. Aanbid je verstand, dat men je zo slim vindt – je zult je uiteindelijk dom voelen, een oplichter, altijd bang dat ze je door zullen krijgen…’

Het is dus niet zo wijs om de machtigen en Messi’s van deze wereld op een sokkel te hijsen. En laten we vooral dat kinderliedje blijven zingen: ‘Here der heren, Koning der koningen, U wil ik eren, U wil ik lofzingen, Rots aller eeuwen…’

Deze column is met toestemming overgenomen van BasiC. Gertjan de Jong is medewerker bij jongerenorganisatie LCJ. Afbeelding: YouTube / Ziggo Sports

Het bericht Gevallen godenzonen verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Of naar ‘onze’ Oranje-internationals: Stelletje hypocrieten! Zoals Derksen al zei: ‘Dezelfde jongens die nu een ethisch statement maken, gaan straks het Wilhelmus zingen in Qatar.’ Daar worden arbeiders bij de bouw van WK-faciliteiten als beesten behandeld en zijn al vele doden gevallen.

Of kijk naar die Akwasi. Die maakt zich druk om racisme, maar roept intussen op tot geweld. Lekker bezig!

Je kunt er een flinke klus aan hebben, aan al dat discussiëren en oordelen. Over wie de racisten zijn, de helden, de aanstellers, de hypocrieten, de agressors, de slachtoffers, de meelopers, de lomperds, de profeten, de gekkies, de Judassen…

Maar dit is ook niet gek: af en toe naar jezelf kijken. Bij welk ‘kamp’ je ook hoort. Die schreeuwer, die racist, die moordenaar – hij kan zomaar de kop opsteken in je eigen hart. Een zaadje van haat kan ineens gaan groeien als kool. Een vlammetje van vijandschap kan hoog oplaaien als er een scheut olie bij komt.

Wie kan oprecht zeggen dat hij nul procent hypocriet, racistisch en gewelddadig is? Naar anderen wijzen is makkelijk. Op je knieën gaan voor Christus en onkruid in je eigen hart (laten) wieden, is lastiger. Maar het is de enige manier om levend uit deze haatzee te komen. Jezus, S.O.S – Save Our Souls!

Deze column is eerder gepubliceerd door het Landelijk Contact Jeugdwerk. Gertjan de Jong is storyteller bij deze jongerenorganisatie.

Het bericht Wat je zegt, ben … verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Zo’n sfeertje is er hier en daar onder christenen. Op Whatsapp vliegen er allerlei bid-, zing- en halleluja-initiatieven rond. Mooi. Maar mag het misschien ook een toontje lager?

Petrus was niet de laatste volgeling van Jezus die bang werd, verraad pleegde, het van genade moest hebben.

We zijn hier als kerk niet zo veel gewend in het Westen. Wat als we straks echt merken dat satan een brullende leeuw is? Als wolven de schapen uiteen gaan jagen? Het is niet zo dat de kerk eerder elke crisis stoer, moedig en halleluja-zingend doorkwam (waar was de kerk toen Hitler zes miljoen Joden de dood in joeg?). Petrus was niet de laatste volgeling van Jezus die bang werd, verraad pleegde, het van genade moest hebben.

En ja, het is mogelijk om een licht te zijn in het duister. Maar als je het van je eigen moed en geloofspower moet hebben, kom je niet zo ver. Hoe je wel blijft branden? Alleen door genade.

“I need Thy presence every passing hour:
What but Thy grace can foil the tempter’s power?
Who like Thyself my guide and stay can be?
Through cloud and sunshine, oh, abide with me.”

Deze column is eerder gepubliceerd door het Landelijk Contact Jeugdwerk. Gertjan de Jong is medewerker bij jongerenorganisatie LCJ.

Het bericht Mag het een toontje lager? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

“Die speedboot vaart heel snel, en vooraan staan blitse jongens in dure pakken met hun haren in de wind magnumflessen champagne leeg te spuiten, terwijl hun mooie vrouwen kirren van plezier. Maar achteraan vallen mensen uit de boot, omdat het zo snel gaat en er geen relingen zijn. Door het geraas horen de succesboys dat niet. En achter die speedboot varen wij, de psychiaters en de psychologen, in rubberbootjes. Wij vissen de overboord gevallen sukkelaars op en geven ze droge kleren.”

Psychiaters en psychologen kunnen veel betekenen voor jongeren die uit de speedboot zijn getuimeld. Ze kunnen je helpen met zwemmen. Of om een nieuw bootje te vinden. Misschien ontdek je dan: Is het leven vooraan op de speedboot eigenlijk wel zo tof? Want een leven met succes, blingbling en mooie vrouwen is nog niet gelijk een gelukkig leven. Eminem, één van de succesvolste rappers ooit, kan erover meepraten. Luister maar naar zijn nieuwe single ‘Darkness’. “I don’t wanna be alone”, rapt hij. “I don’t wanna be in the darkness.”

Leven op TINA is voor niemand makkelijk. Gelukkig zijn er psychiaters en psychologen. Da’s een zegen. Net als ‘gewone’ mensen die naar elkaar omzien. In de kerk, in je familie, op school. Tegelijk hebben die meestal niet op álle nood een antwoord. Dietrich Bonhoeffer (een dominee die vanwege zijn verzet tegen Hitler in 1945 is opgehangen) schreef: “Het grootste psychologische inzicht, de grootste begaafdheid en ervaring zijn niet in staat dat ene te begrijpen: wat zonde is. Menselijk inzicht weet van nood, van zwakheid en mislukken, maar het kent de goddeloosheid van de mensen niet.”

Jezus kent die goddeloosheid. Hij heeft de beker van onze zonde, haat en goddeloosheid tot op de bodem leeggedronken. Tegen de ‘sukkelaars’, achter én voor op speedboot TINA, zegt Hij: “Kom naar Mij toe, allen die vermoeid en belast zijn, en Ik zal u rust geven.”

Deze column is eerder gepubliceerd door het Landelijk Contact Jeugdwerk. Gertjan de Jong is medewerker bij jongerenorganisatie LCJ.

Het bericht Leven op speedboot TINA verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Ogen gingen open. Bij jong en oud.

Ze besloten te gaan bidden, pleitend op deze belofte. Meerdere keren per week. Soms urenlang, van 10 uur ’s avonds tot 3 of 4 uur in de ochtend.

En er gebeurde een wonder! In 1949 ‘scheurde de hemel’ boven Lewis en de eilanden daaromheen. Ogen gingen open. Bij jong en oud. Ineens zagen mensen het: God is de Levende! Heilig. Machtig. Ontzagwekkend. Iemand schreef: ‘Het was alsof God in een stormwind kwam. Het huis schudde door de kracht van het gebed en Gods aanwezigheid.’ Op straat vielen mensen neer en smeekten God om genade. Eén van hen zei daarover: ‘Het gras onder mijn voeten en de rotsen om me heen leken te roepen: ‘Vlucht naar Christus, neem de toevlucht tot Hem.’’ En dat deden mensen massaal. Kerken stroomden weer vol.

Niet realistisch

Zou dat in deze tijd nog kunnen, dat God de hemel openscheurt? Ds. G.R. Procee schreef pas in het Reformatorisch Dagblad: ‘Als de kerk in deze tijd wil overleven, is het nodig dat Gods Heilige Geest een opwekking schenkt.’

Die opwekking gaat er niet komen. Never nooit niet.

Natuurlijk, da’s waar. Maar je moet ook realistisch zijn. We leven niet in het Schotland van zeventig jaar terug. Dit is Nederland en het is alweer bijna 2020. Elk jaar verlaten 100.000 Nederlanders de kerk, dat zijn 276 mensen per dag. En de achterblijvers? Veel kerkgangers geloven er zelf amper nog in. Bij bosjes vallen we voor afgoden: entertainment, porno, alcohol, geld, carrière… Ook in de kerk is er geruzie, roddel, achterklap. Weinig levend water, wel een hoop gezeur over pietluttigheden.

Nee, die opwekking gaat er niet komen. Never nooit niet.
Ten minste, niet als het van ons afhangt…

Maar God is niet veranderd. Jesaja 44:3 gold niet alleen voor die ‘vrome Schotten’ uit een ver verleden. Wie wil zich vandaag dagelijks aan die woorden vastklampen? Het hoeven niet eens veel mensen te zijn. Al zijn het twee tachtigplussers, die blijven roepen, bidden en van geen ophouden weten.
‘Stort Uw Levend Water uit op deze droge grond. Een andere hoop hebben we niet.’

Deze column is eerder gepubliceerd door het Landelijk Contact Jeugdwerk. Gertjan de Jong is medewerker bij jongerenorganisatie LCJ.

Het bericht Gezocht: tachtigplussers die van geen ophouden weten verscheen eerst op Geloofstoerusting.

“Everything that hath breath praise the Lord
Worship Christ with the best of your portions.”

Ook in de Top40 klinken de laatste tijd gospelklanken, dankzij Lauren Daigle. Met haar diepe, soulvolle stem raakt ze miljoenen harten. Wereldwijd zingen ze met haar mee: “In You I find my worth, in You I find my identity…”

Nooit weggeweest

Gospel lijkt ineens weer ‘terug’. Maar is het ooit weggeweest? Eigenlijk stond gospel (samen met blues en folk) aan de wieg van de popmuziek. Eén van de eerste popmuzikanten, Elvis Presley, vond zijn inspiratie in (black) gospelmuziek en nam ook heel wat gospelnummers op. Eén van de eerste pophits is ‘I got a woman’ van Ray Charles. En weet je: dat is eigenlijk gewoon een gospelsong, namelijk ‘It must be Jesus’ van The Southern Tones. Alleen had Ray Charles de tekst veranderd. Hij zong niet over Jezus, maar over een vrouw die zo goed voor ‘m was.

Niet alles is wat lijkt. Dat geldt ook in de popmuziek. Al die mensen die ‘You say’ van Lauren Daigle meebrullen, denken misschien dat het gewoon een ‘lovesong’ is. Maar intussen is het een gospellied over waar we onze diepste identiteit moeten zoeken: in Christus en Zijn Woord.

Popmuziek heeft een duistere en demonische kant. Maar toch, het levende water van Christus laat zich niet tegenhouden. Het kan ineens opborrelen. Op plekken en bij mensen waar je het totaal niet verwacht. Bij hoeren, tollenaars… en ook bij vloekende rappers?

Water wordt wijn

Waar de Geest werkt, gebeuren wonderlijke dingen. Water wordt wijn en liefdesliedjes worden gospels. U2-zanger Bono kan erover meepraten. Hij schreef ‘In a little while’, een liedje over een jongen die ernaar verlangt om thuis bij z’n meisje te zijn. Althans, hij dacht dat het liedje daarover ging. Tot een vriend van de zanger ernstig ziek werd. Op zijn sterfbed wilde die vriend steeds dat liedje horen: “In a little while, this hurt will hurt no more, I’ll be home…” Bono ontdekte: Eigenlijk is dit lied een gospel! Een lied van verlangen om thuis te komen… bij God.

En hoe zou dat eigenlijk gegaan zijn bij het Bijbelboek Hooglied? Misschien dacht Salomo dat hij ‘gewoon’ een liefdeslied schreef. Nu zien veel christenen Hooglied als een liefdeslied van Christus voor Zijn bruid, de kerk. Het is een ‘gospelsong’ geworden.

Voor de show

Dat gospelmuziek weer populair is, roept natuurlijk vragen op. Die vragen klinken ook bij Kanye West. Meent hij het echt, deze bekende rapper met al die miljoenen op z’n bankrekening? Doet hij het niet voor de show? Zelf zegt hij er dit over in ‘Hands on’:

“I deserve all the criticism you got(…)
To sing of change, you think I’m joking
To praise His name, you ask what I’m smoking (…)
But I have a request, you see
Don’t throw me up, lay your hands on me
Please, pray for me.”

En dat laatste kan in ieder geval geen kwaad?

Deze column is eerder gepubliceerd door het Landelijk Contact Jeugdwerk. Gertjan de Jong is medewerker bij jongerenorganisatie LCJ.

Het bericht Gospel is terug van nooit weggeweest verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Oorlog is allesbehalve cool

Ook oorlog heeft, net als de onderwereld, iets stoers en aantrekkelijks. Games als Call of Duty zijn niet voor niks zo populair. Volgens de makers wordt oorlog in deze game ‘zo realistisch mogelijk’ neergezet.

Een voormalig marinier denkt daar wat anders over. Op Twitter deed hij een boekje open over de realiteit van oorlog: “We zagen in Irak zelfmoordterroristen explosieven aan hun borst bevestigen en grote dosissen drugs nemen voor ze schreeuwend op ons toe kwamen gelopen. Zo voelden ze de impact van de kogels niet die hun lichaam raakten, terwijl wanhopige mariniers er alles aan deden om hen tegen te houden (…) De realiteit van de oorlog is naar beelden moeten kijken van een drone-aanval, wetende dat er waarschijnlijk burgers en kinderen zullen omkomen bij de ontploffing. Daar naar moeten kijken als kersverse vader van een zoon, van wie je een dekentje in je rugzak hebt zitten…” (bron)

Pijn, tranen en verloren ledematen

Volgens de oud-militair is er niks ‘poëtisch of glorieus of stoer aan oorlog voeren’. “De realiteit van de oorlog is een leven lang – een LEVEN LANG – van beperkingen, mentale problemen, verlies, spijt, pijn, tranen, verloren ledematen, nachtmerries, gebroken gezinnen, weduwen, weduwnaars, wezen en herinneringen die je nooit meer uit je geheugen kan wissen. Dat – DAT – is de realiteit van de oorlog. Het is niet iets dat je in een videospelletje kan vastleggen.”

Van de duivel kun je veel zeggen, maar hij heeft z’n PR uitstekend op orde. Alles wat hij te bieden heeft is dood en vernietiging, maar hij weet het prachtig te verpakken. Oorlog, misdaad, maar ook dronkenschap en overspel weet hij fraai aan te kleden en te presenteren. Zeker ook in vakantietijd. Al die ‘mooie, stoere verhalen’ over kotsend boven de wc hangen en ‘ik neem elke meid hier’ (zie bron). Is dat stoer en het ‘goede leven’? Bullshit! Achter al die stoere maskers zit zoveel angst, onzekerheid en ellende. Met dit gedrag bezorgen jongeren elkaar soa’s en trauma’s.

Asjeblieft, geloof die PR-praatjes van de duivel niet. Hij is een aartsleugenaar en helpt je naar de ondergang. Voor het Leven moet je bij Christus zijn.

Deze column is eerder gepubliceerd door het Landelijk Contact Jeugdwerk. Gertjan de Jong is medewerker bij jongerenorganisatie LCJ.

Het bericht De duivel heeft z’n PR ** goed op orde verscheen eerst op Geloofstoerusting.

“Loving you is a losing game…” Zo kan het in een vriendschap of liefdesrelatie voelen.

Opvallend aan ‘Arcade’ is dat het geen suikerzoete lovesong is. Duncan schreef het na het verlies van een dierbare, iemand die op jonge leeftijd is gestorven. “Ze is tot op het laatst verliefd gebleven op de man die haar verlaten had”, vertelt hij in een interview (bron). Niet echt een luchtig liedje dus. Het gaat over liefde die niks oplevert, die geen ‘winst uitkeert’.

“Loving you is a losing game…” Zo kan het in een vriendschap of liefdesrelatie voelen. Met een ander mens, maar ook met God. Neem Paulus. Eerst was hij een fanatieke wetsgeleerde. Christus’ liefde werd hem te veel en ‘overmocht’ hem. Hij kon niet anders dan Hem navolgen. Maar wat leverde het hem op? Regelmatig stond hij oog in oog met de dood. Driemaal is hij gegeseld, eenmaal gestenigd, driemaal leed hij schipbreuk en eens zwalkte hij een etmaal lang op zee rond. Paulus moest zwoegen en tobben, met veel slapeloze, nachten, honger, dorst, kou en onvoldoende kleding (2 Kortinthe 11). Loving Christ is a losing game?

Christus liefhebben en Hem volgen is een ‘losing game’.

En kijk naar christenen vandaag. SGP’er Kees van Staaij sloeg pas nog alarm in de Tweede Kamer over de groeiende christenvervolging. In Syrië daalde het aantal christenen van 1,7 miljoen in 2011 tot onder de 450.000. In Irak zijn minder dan 120.000 christenen over – dat waren er voor 2003 nog 1,5 miljoen. Hebreeën 11 lijkt vandaag brandend actueel. “Zij zijn gestenigd, in stukken gezaagd, in verzoeking gebracht, met het zwaard ter dood gebracht…”
In het laatste couplet verwijst Duncan naar een ‘penny slot’; een speelautomaat in een casino waar je kleingeld in gooit om te gokken. Hij vergelijkt de liefde met een gokspel dat je uiteindelijk verliest. “How many pennies in the slot? Giving us up didn’t take a lot…”

Hierin ligt wel een levensgroot verschil met het liefhebben van Christus. Ja, Hem volgen is een ‘losing game’. Maar wel vanuit de vaste hoop dat dat verlies maar tijdelijk en heel betrekkelijk is. Jim Eliot, een zendeling die op 28-jarige leeftijd werd vermoord, verwoordde het raak in zijn dagboek: “Je bent geen dwaas als je opgeeft wat je niet kunt houden om daarmee te winnen wat je niet kunt verliezen.”

Deze column is met toestemming overgenomen van het Landelijk Contact Jeugdwerk. Gertjan de Jong is medewerker bij jongerenorganisatie LCJ.

Het bericht Christus volgen: ‘a losing game’ verscheen eerst op Geloofstoerusting.