Het Gouden Kalf van de 21e eeuw

In Amerika is het nog erger. Miljoenen Amerikanen gaan op koopjesjacht en verdringen elkaar bij de ingangen van de winkels. Televisies, kleding, mobiele telefoons en laptops behoren allemaal tot hun prooi. Massaal, zo hoorde ik een Amerikaan zeggen, knielt men ‘before the gods of retail, sacrificing everything.’ Omdat ik zelf ook het een en ander besteld heb vandaag, klaagde deze zin mij aan. Heb ik met mijn materialistische instelling wellicht meegebouwd aan het Gouden Kalf van de 21e eeuw? Als dat zo is, begrijp ik de naam ‘zwarte vrijdag’ nog beter. En dan begrijp ik ook de titel van een video die voorbijflitste op internet: ‘Who Will Save Us From Black Friday?’

Zwarte vrijdag: aan die naam zou niets gelogen zijn. Drie mensen werden de marteldood ingejaagd. Zij waren veroordeeld tot het kruis. En ter ere van hun peilloze lijden zag het zwart van de mensen op Golgotha. Plotseling kreeg deze dag een nog zwartere rand. De toorn van God verjoeg al het licht dat in de wereld te vinden was. Drie uur hing er een dikke, zwarte duisternis over de aarde. Zwarte vrijdag. Zwart vanwege onze schuld. Zwart vanwege ons ongeloof. Zwart vanwege de toorn van God die in alle hevigheid werd voltrokken aan één Persoon. Zwarte vrijdag: aan die naam zou niets gelogen zijn.

En toch. Toch kreeg deze dag een andere naam. Geen ‘Zwarte Vrijdag’, maar ‘Goede Vrijdag’. De vraag was niet ‘Who Will Save Us From Black Friday?’ maar ‘Who Will Save Us On Black Friday?’ En het antwoord op die vraag werd in drie talen gegeven, boven het hoofd van de Redder der wereld: ‘Dit is Jezus, de Koning van de Joden.’ Hij boog het hoofd ‘before the God of heaven and earth’, inderdaad, ‘sacrificing everything’. Hij hing daar om te betalen. En datgene waar Hij naar ‘joeg’ was bepaald geen koopje. Hij kocht volkomen vergeving voor al onze zonden. Hij kocht een zalige relatie tussen God en zondaren. Voor de volle prijs.

Elke dag Black Friday

O beste lezer, luister goed: sinds die dag dat Hij daar hing, is het elke dag Black Friday bij God. Elke dag biedt deze God je zo’n ongelooflijke korting aan. Komt dat zien: Genade! Vrede! Hoop! Vergeving! Troost! Liefde! Geborgenheid!

Inderdaad, ooit was dat onbetaalbaar. Maar toen ik aan de Kassa van Gods recht mijn lege portemonnee wilde opbiechten, opende Hij Zijn armen, omhelsde Hij mij en riep Hij het me toe: ‘Geen 70 procent korting, maar 100 procent korting! Alles is betaald!’

En sindsdien weet ik het zeker: Als ik ooit deze tijdelijke winkel, die Aarde heet, verlaten moet, dan zullen er geen alarmen gaan piepen. Ik kan de winkel onschuldig verlaten. ‘Bedankt en tot ziens!’ zal ik de Eigenaar vrijmoedig toespreken. Alle gouden kalveren van deze wereld zal ik zonder weemoed achterlaten. Het meest waardevolle heb ik, door geloof, immers tot in eeuwigheid in mijn bezit: Jezus Christus. Wat een Naam!

Het bericht Aan de kassa van Gods recht verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Nu even eerlijk.

Jij en ik. Zal ik beginnen? Ik val dan meteen maar met de deur in huis.

Nee, geloven is zeker niet altijd gemakkelijk. Geloven kost strijd. Ja, ik heb ook wel eens mijn twijfels bij hoe en wat ik geloof. Ja, ik denk soms ook dat het een stuk makkelijker is om niet te geloven. En nee, ik heb de wijsheid niet in pacht. Geen enkele christen. Wat dat betreft verschillen wij -gelovige en niet-gelovige- eigenlijk niets. Het enige verschil is dat ík er Één heb ontmoet, Die de wijsheid wél in pacht heeft. Overigens zou Hij ook graag met jóu kennis maken.

Geef ik je soms het gevoel dat wij als christenen beter zijn? Sorry daarvoor.

Moet ik verder gaan? Vooruit, ik geef toe: ik heb ook niet alle antwoorden. Ik snap soms ook niets van wat er allemaal in de wereld gebeurt. Ik denk ook wel eens: ‘God, waar bent U nu?’ Wat dat betreft lijk ik eigenlijk best op jou. Wij -als christenen- doe soms net alsof wij alle antwoorden hebben, maar vandaag geef ik toe: daarmee houden we onszelf voor de gek. Echter,jij, als niet-christen, hebt de antwoorden ook niet. Niemand. Ik denk dat slechts één ding ons hierin onderscheid. Ík ken Iemand die de antwoorden wél weet. Soms laat Hij een antwoord zien aan degene die het Hem vragen, maar even vaak ook niet. Maar vragen stellen mag altijd en dat doe ik dan maar. Dat lucht op, man!

Nog een dingetje dan. Ik beken: als christen ben ik geen haar beter dan je. Geef ik je soms het gevoel dat wij als christenen beter zijn? Sorry daarvoor. Ik maak namelijk dezelfde fouten als jij, probeer ze te voorkomen, maar sla vervolgens een dag later dezelfde plank weer volledig mis. ‘Zonden’ noemen wij, christenen, dat. Het verschil tussen jou en mij is, denk ik, dat ík die fouten bij Iemand breng. Enerzijds om er vergeving voor te krijgen, anderzijds om te leren hoe het wel moet. Jezus heeft ons namelijk een voorbeeld gegeven. Je zou eens bij Hem langs moeten gaan. Het kan eenvoudig weg door je ogen dicht te doen en je handen te vouwen: ‘Jezus, toon mij eerst wie Ú bent, maar vervolgens ook wie ík moet zijn.’

Is je leven echt zo denderend als dat je voordoet?

En nu jij. Is je leven echt zo denderend als dat je voordoet? Met wie bespreek jij al je lastige vragen of dat nare gevoel vanbinnen? Waar breng jij je stomme fouten heen? Aan wie vertrouw jij je diepste geheimen toe? En nog wat: baal je er soms niet van, dat jouw leven slechts het doel kent om er hier het beste van te maken; en daarna niks? Als je iets zoekt, maar niet weet wát, waarom zoek je dan eigenlijk? Waar komt die zoektocht naar het onbekende uit voort? Laat het me weten!

En dan niet de succesverhalen.

Nu even eerlijk.

Het bericht Nu even eerlijk verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Is het waar of niet? Ik bedoel: dat je gedachten in een zee verzinken? Het is op dit moment wellicht niet de gedachtenzee waar het lied oorspronkelijk op doelt. Het lied zingt over een verzonken zijn in de overdenking van Jezus’ lijden voor ons. ‘Zó zwaar! Gemarteld en geslagen. Tot in de dood…’

Maar in ons land, nee, in de wereld voert momenteel een ander lied de boventoon. Een lied van wanhoop, angst en onzekerheid. Een zee van ramp slaat met haar golven. En onze gedachten verzinken erin. We worden overspoeld met het nieuws van het virus dat de wereld in haar greep houdt. En we denken na over de gevolgen ervan. Wat betekent deze crisis voor mijn gezondheid? Wat betekent deze crisis voor mijn voorraad aan de nodige levensmiddelen? Voor mijn bedrijf? Voor mijn vrijheid? Begrijpelijke vragen. Hoewel… Jezus kijkt ons aan en zegt: ‘Ben je alléén maar daarmee bezig? Met de vragen: Wat zullen we eten? En: Wat zullen drinken? En: Waarmee zullen we ons kleden? Kind toch! Al deze dingen zoeken de heidenen. Zoek jij nu eens eerst het Koninkrijk van God!’

Het is een tekst die mij altijd zo troostrijk in de oren klonk. God die zegt: ‘Kind, Ik weet wat je nodig hebt! Wees niet bezorgd, maar zoek Mijn Koninkrijk daarentegen. De rest geef ik je er wel bij.’ Maar die teksten die mij als een troost in de oren klinken, klinken momenteel meer als een verwijt. ‘Je bent alleen maar bezig met die dingen die de heidenen zoeken.’

Ik voel me als een Petrus, die zijn tijd doorbrengt bij het lopend vuurtje van het coronanieuws.

Ik voel me als een Petrus, die zijn tijd doorbrengt bij het lopend vuurtje van het coronanieuws. En ik staar me blind op dat vuurtje, en vergeet – of nou ja, is het vergeten? – dat ik bij die Man daar hoor. Die Man met die geselstriemen op Zijn rug. Het is lijdenstijd. Maar in een zee van rampnieuws en paniek verzinken mijn gedachten. En dat terwijl mijn aandacht juist nu gericht had moeten zijn op het Lam van God, dat de zonden van de wereld weggedragen heeft!

‘Makkelijk praten’, hoor ik je zeggen. ‘Jij hebt geen bedrijf! Jij zit qua gezondheid niet in de gevarenzone!’ En ik had je gelijk gegeven als ik hier slechts mijn eigen mening op tafel had gelegd. Maar de opdracht om niet slechts druk te zijn met datgene waar de heidenen druk mee zijn en de opdracht om eerst Gods Koninkrijk te zoeken, komen niet uit mijn mond. Deze woorden worden uitgesproken door Iemand die juist in de gevarenzone zit. ‘Wees niet bezorgd over de dag van morgen’ zegt de Man die morgen of overmorgen aan het kruis geslagen zal worden en ten onder gaat aan het virus van de zonde. ‘Tot in de dood als mens gehoorzaam wezen…’

Zijn ogen zoeken contact om mij van vijand en tegenstander van God in een vriend te veranderen.

De adem uit Zijn mond die deze woorden vergezelt, probeert het lopend vuurtje, waar ik mij al dagenlang blind op staar, uit te blazen. Het mag wel eens even heel koud worden in de ruimte van mijn hart. Dat ik, haast in paniek, uit zou schreeuwen: ‘Waar zou ik nog op bogen?’ Ik sta als bevroren aan de grond genageld als ik voel hoe koud het is, nu God alle afleiding het zwijgen op heeft gelegd. Mijn trots is gebroken en ik sta in mijn hemd voor Zijn aangezicht: het geestelijke outfit waarin God mij wilde hebben. Om me te laten zien wie ik zonder Hem ben.

Daar loopt Jezus. Met een gebogen rug over de Via Dolorosa. Zijn ogen zoeken contact om mij van vijand en tegenstander van God in een vriend te veranderen. En dan? Dan breekt ineens die seconde van genade aan: het lukt Hem! We hebben oogcontact. En op dat moment wakkert de Heilige Geest een onuitblusbaar vuur aan in mijn hart. Ik word warm als ik Hem daar zie gaan. Tot in de dood geeft Hij zich!

‘Zou’, zo stamelt mijn ziel als ik Hem zie lijden,
‘Zou ik aan U, voor zúlk een bitter lijden,
mijn hart niet wijden?’

Het bericht Seconde van genade verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Begrijp me niet verkeerd. Ik gun de deelnemers van harte een plezierige dag. Maar ik gun mezelf ook een optimaal gehoor. En dat gehoor heeft met de Truckrun een flinke kans om beschadigingen op te lopen. Tientallen vrachtwagens rollen op hun dooie gemakje door de straten, terwijl ze onafgebroken toeteren. En wij maar zwaaien.

Ik herinner me nog die keer dat ik als klein jongetje op m’n fietsje m’n vader achterna trapte. Helaas koos de beste man precies de verkeerde route. We fietsten de wagens van de Truckrun pal voorbij. Dat oorverdovende geluid baande zich een weg tot diep in mijn oren. Ik heb er nog stress van. En, eerlijk gezegd, heb ik er haast een afkeer van de Truckrun aan overgehouden. Kunnen ze met z’n allen niet een dagje naar de dierentuin gaan?

Dit jaar zomer was ik mijn jeugdtrauma lichtelijk te boven. Ik durfde het aan om naar het centrum te gaan om minutenlang mee te zwaaien naar de deelnemers. Eén voor één kropen de trucks voorbij. Er leek geen einde te komen aan de stoet. TOEET PÈÈÈP TOETOEEET.

Gek genoeg deden sommige claxons me aan een bazuin denken. En de bazuin aan de Wederkomst.

Zou het precies op deze manier gaan als Jezus komt, vroeg ik mij af. Dat deze mensen, met een beperking, ons voor(bij) gaan? Eerst zij, dan wij?

Jezus had altijd veel oog voor de blinden, de doven, de mensen met een beperking. En andersom lijkt dat ook het geval te zijn. Dat die mensen vaak veel meer oog hebben voor Jezus dan wij. Ze zijn veel minder druk met die christelijke hete hangijzers; zo veel meer met de kern van hun geloof.

Als je dan zo’n ‘laagdrempelige dienst’ hebt, en een verstandelijk beperkt iemand roept door de kerk ‘God heb ik lief’; of als je een blinde hoort getuigen dat hij straks zal zien; of als je een dement iemand met een krakerige stem een Psalmversje hoort zingen; raak je dan ook ontroerd? Of misschien wel beschaamd?

Ik denk aan dat moment in een bakkerij in mijn dorp, waar enkele gemeenteleden zo nu en dan een zangavond organiseerden. Een grote rolstoel was die avond de ruimte binnengereden. De jonge jongen, beperkt door zowel een spierziekte als een verstandelijke beperking, mocht een liedje opgeven. ‘Tienduizend redenen’ was zijn keuze. Waar wij dachten dat er in zijn geval weinig te danken viel, had hij tienduizend redenen tot dankbaarheid. Het raakte me.

Die jonge vriend leeft inmiddels niet meer. Hij ging ons inderdaad voor, een voorbeeld nalatend. En de vraag is wat wij ermee doen. Blijven we moeilijk doen? Blijven we discussiëren? Blijven we oordelen? Blijven we ‘christelijk beperkt’? Of worden we nu eindelijk eens als een kind?

Het bericht Christelijk beperkt verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Ik sprak je onlangs. Zo maar ergens in een grote stad. Het verlangen naar vrede met God straalde van je gezicht af. Maar ‘verlangen’ is niet hetzelfde als ‘ontvangen’. Toch? Vat ik op deze manier je opvoeding goed samen?

Misschien schrijf ik te cryptisch. Laat ik het met een voorbeeldje proberen te doen.

Ik was laatst op de verjaardag van een vriendin. Op de kast in de woonkamer stond een mooi ingepakt cadeau, gekocht door twee vrienden. Dat cadeautje was alvast in het huis van de jarige gezet. Echter, zo vertelde ze mij, ze mocht het cadeau pas uitpakken op het moment dat beide gevers aanwezig zouden zijn. En één van die twee verwachtte pas om kwart voor 12 ’s avonds te kunnen komen. Tot die tijd stond er dus een onuitgepakt cadeau in de woonkamer. Tot nieuwsgierigheid van de jarige jet.

Het leek jouw opvoeding wel. Natuurlijk heeft God Zijn Zoon gegeven. Als het ware een prachtig (ingepakt) cadeau voor de wereld. Maar, hoor eens, dat cadeau ga je niet zo maar eventjes op je gemakje uitpakken. ‘Het gaat zo maar niet. Het moet je gegeven worden. Mocht het maar eens gebeuren…’

Je moet wachten. Misschien weet je zelf niet eens waarop. Je worstelt met termen als ‘voldoende zondekennis’ en ‘uitverkiezing’. ‘Jezus aannemen’ is haast blasfemie, ‘want het is God Die in u werkt…’

Ik wil verder niets zeggen over jouw opvoeding. Immers, wie ben ik? Alsof ík de wijsheid in pacht heb. Alsof ík het überhaupt altijd allemaal rond krijg. Ik wil je wel een vraag stellen.

Want, wat is dan het verschil tussen ‘verlangen’ en ‘ontvangen’? Jezus zegt: ‘Bid, en u zal gegeven worden; zoek, en u zult vinden; klop, en er zal voor u opengedaan worden. Want ieder die bidt, die ontvangt; wie zoekt, die vindt; en voor wie klopt zal opengedaan worden.’

Ik interpreteer: Wie verlangt, die ontvangt…

Echt waar? Is dat niet te gemakkelijk? Kan dat wel? Is het ook wel voor mij?

Duizend vragen. Eén antwoord. Geloof! Want ‘geloven’ is ‘krijgen’ (1 Johannes 5:10-13).

Geloven? Hoe dan? Markus 9:24 geeft je het voorbeeld; bidden: ‘Ik geloof, Heere! Kom mijn ongeloof te hulp.’

Vandaag valt Zijn uitnodiging bij je op de mat. Opnieuw. En de boodschap luidt:

‘Kom tot Uw Heiland, toef langer niet.
Kom nu tot Hem, Die redding u biedt,
Die, ook voor u (!), de hemel verliet.
Hoor naar Zijn roepstem! Kom!’

Het bericht Wie verlangt, die ontvangt verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Onlangs klapte ik in mijn handen van plezier, toen één van die bengels het voor de derde keer die dag probeerde. Toen ze zag dat ‘mama’ achter haar aan kwam, maakte ze zelfs nog wat extra vaart. Maar gelukkig was de buurvrouw op tijd en kon het kind de straat nog net niet oversteken. Dat was de tweede keer trouwens wel anders. Zonder te kijken, huppelde het kleintje onbezorgd de weg op. Er had zo maar van alles kunnen gebeuren.

De buurvrouw had echt oneindig veel geduld, want ook als het meisje wél in haar buurt was, was het kind onuitstaanbaar. Ze verplaatste potten en pannen voor het huis, die moeder vervolgens in de weg stonden. Ze wilde haar been met schoen en al in een emmer met water dopen; water dat haar moeder voor de ramen gebruikte. Moeder moest constant ingrijpen, totdat ze uiteindelijk klaar was met haar schoonmaaktaken en ze zichzelf en haar kroost weer veilig in huis op kon sluiten.

‘Was ik ook zo?’ vroeg ik me af. Ik vrees dat God, menselijk gesproken, niet lang na zou hoeven denken over het antwoord. Alsof Hij zeggen zou: ‘Ja kind. Sterker nog; jij bent nog steeds zo.’
Adam en Eva begonnen er al mee; ze liepen weg bij God en ze verstopten zich voor Hem. Maar God kwam erachteraan en Hij riep Adam: ‘Waar bent u?’ Heb je het Hem ook al eens horen zeggen tegen jou? ‘Lotte! Maarten! Eline! Ruben! Waar ben je?’

Wij lopen immers ook zo gauw bij God weg. En bovendien, onze wegloopactiviteiten zijn niet eenmalig. Soms gebeurt het zo maar drie keer op één dag. De overkant lokt, de vrijheid trekt, en weg zijn we. Maar Zijn eindeloze geduld blijft ons maar opzoeken. Hoewel; eindeloos…?

Het is God Zelf, Die de gevaren van weglopen bij Hem zó goed kent. En daarom komt Hij achter ons aan. Letterlijk. Jezus komt letterlijk achter ons aan. Hij begeeft Zich op het gevaarlijke terrein om ons er vandaan te trekken. Kom hier! Het is daar Levensgevaarlijk! Je speelt met je Leven…

Wat een genade als we daar uiteindelijk zelf ook achter komen! Wat een genade als we zien, dat we in de schaduw van de Allerhoogste veel veiliger zijn. Psalm 91 zegt: ‘Want Hij zal voor u Zijn engelen bevel geven dat zij u bewaren op al uw wegen.’

Ik kijk even goed om mij heen. Ik zie een massa mensen in het huis van Vader, veilig en wel. Maar ik zie helaas ook een stroom van mensen oversteken. Weg bij de Vader. Op zoek naar iets beters. En dan echoot in mijn gedachten de vraag van Jezus: ‘Wilt u ook niet weggaan?’ (Johannes 6:67)

Hij wacht op jouw antwoord.

Het bericht Overstekend wild verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Die onhandigheid is vaak erg onhandig. ‘k Zal je één voorbeeld geven. Ik kwam pas op een zaterdagavond zó laat bij een vriend aan, dat een groot deel van de oorspronkelijk aanwezigen al weer naar huis was vertrokken. De reden daarvan was het feit dat de ketting van m’n fiets eraf was gevallen. Had ik nog nooit meegemaakt. Ik besloot er dus ook maar helemaal niet naar te kijken en mijn weg gewoon lopend te vervolgen.

Onhandigheid is vaak erg onhandig.

Echter, die onhandigheid is soms ook wel erg handig! Ik hoef niets te doen. Ze vertrouwen me niet. Ze zetten grotendeels zelf de tent op als we gaan kamperen en roepen mijn hulp pas in als ze zeker weten dat ik geen brokken kan maken. Met varen vragen ze mij pas om achter het roer plaats te nemen als het ganse meer gevrijwaard is van andere boten. En wat die fiets betreft: terwijl een kameraad de ketting weer op de rails legde, stond ik erbij en keek ik ernaar.

Het is overigens écht een aangeboren ongemak. Ik ken mijzelf niet anders dan atechnisch. Al vanaf mijn kind-zijn rommel ik maar wat aan. Ik herinner me al die keren dat ik als klein jochie de vaat stond af te drogen en per ongeluk een glas uit mijn handen liet vallen. Geïrriteerd stuurde vader mij dan naar boven. Hè, wat jammer nou! Nu kon ik de rest niet meer afdrogen…

Ik neem het dus verder ook niemand kwalijk dat ze me niet vertrouwen. Ik ben me bewust van mijn twee linkerhanden. Ik vind het maar wat fijn dat ze me niet voor de technische zaken inschakelen. Ik kan het niet, ik leer het niet en ik zal het ook nooit leren ook. Ik doe dus maar meteen een oproep aan een ieder die dit leest. Mocht ik ooit op mezelf gaan wonen, dan heb ik mensen nodig die de lampen ophangen en de boel een beetje vertimmeren. Ik zal je er opzettelijk niet voor betalen, zodat jij weer aan je christenplicht voldaan hebt voor dat jaar…

Maar heel soms ben ik het niet met de mensheid eens. Dan denk ik bij mezelf: ‘Doe normaal! Ik kan dat heus wel hoor!’ Dan vind ik serieus dat ze te klein van me denken. Ik kan wel wát! Klein denken over een ander, of beter: een Ander met hoofdletter, daar zijn we als mensen blijkbaar goed in. We zetten alles op alles om onze eigen zaakjes te regelen. Hoewel God bij uitstek Degene is die álles kan, durven we Hem toch vaak niet in te schakelen. We zijn te bang dat het te veel gevraagd is. Dat het een te groot gebed is…

Zullen we Zijn voorbeeld volgen?

Joh, waarom bid je niet om genezing van die vreselijke ziekte? Waarom bid je niet of die voor jou onbereikbare droom tóch uit mag komen? Waarom bid je niet of je atheïstische neef tot bekering komt? Waarom vraag je slechts de helft als God álles geven kan? Ik denk maar heel eenvoudig: Als God het beter acht iets niet te geven, dan kom je daar vanzelf wel achter.

De Heere Jezus Zelf geeft mij zo vaak het goede voorbeeld. Hij genas zieken, wekte doden op en gaf een massa van duizenden mensen te eten met vijf broden en twee vissen! En denk maar eens aan Zijn gebed daar in die donkere hof van Gethsémané. Daar bidt Hij of God de drinkbeker van Hem weg wil nemen. Die drinkbeker was juist het doel van Zijn komst naar de aarde! En toch bad Hij dat onmogelijke gebed…

Zullen we Zijn voorbeeld volgen? ‘Komt, buigen w’ ons dan biddend neer!’

Om Jezus wil.

Het bericht Klunzige Klaas verscheen eerst op Geloofstoerusting.

De voorbereidingen begonnen al vroeg in de morgen op de dag van vertrek. Bij sommigen zelfs al een dag eerder, gezien de immense rotzooi die ze in korte tijd hadden gecreëerd. Dan is er meer tijd nodig. Eerlijk is eerlijk, hoewel wij van het mannelijk geslacht waren, was het op onze kamer toch een stuk opgeruimder dan bij veel vrouwelijke reisgenoten. Ik noem geen namen.

Ik zei dat ik op een gegeven moment ingesteld was op de thuisreis. Maar weet je, het is vaak zelfs meer dan dat. Het is zelfs een verlangen naar huis! In Kroatië verlangde ik op een gegeven moment gewoon weer naar een bord ouderwetse spinazie à la crème met een lekkere, vette gehaktbal. En ik verlang aan het eind van zo’n reis ook altijd weer naar m’n familie en vrienden. En het belangrijkste van dit alles: ik verlang ernaar om weer in m’n eigen bed te liggen met m’n eigen deken en m’n eigen kussen.

Paulus herkent een dergelijk gevoel trouwens wel. Ik hoorde ‘m vanmorgen nog zeggen in Filippenzen 1: ‘Ik heb de begeerte om heen te gaan en bij Christus te zijn, want dat is verreweg het beste!’ Paulus verlangt ook vurig om naar Huis te gaan. Maar dan wel Huis met een hoofdletter…

Na een lange reis met de bus en het vliegtuig kwam ik eindelijk aan op Schiphol. M’n ouders wachtten mij op om me vervolgens thuis te brengen. Toen ik, eenmaal thuis, op mijn kamer kwam, kon ik mijn ogen niet geloven. Mijn ouders hadden m’n kamer een make-over gegeven. De muren waren gesausd, de lampen waren vervangen en enkele nieuwe items sierden de kamer. Ze hadden er hard aan gewerkt, zodat alles klaar zou zijn als ik thuis kwam. Wauw!

Weet je, dat wat mijn ouders deden, is nu precies wat Jezus bezig is te doen. Hij zegt in Johannes 14 het volgende: ‘Ik ga heen om een plaats voor u gereed te maken. En als Ik heengegaan ben en plaats voor u gereedgemaakt heb, kom Ik terug en zal u tot Mij nemen, opdat ook u zult zijn waar Ik ben.’ Wauw!

Het is precies die plaats waar Paulus graag heen wil. Die plaats is verreweg het beste, zegt hij. Het was een uitspraak die me aan het denken zette. Zo vaak heb ik het hier nog prima naar m’n zin. Zo vaak ontbreekt dat vurige verlangen om Thuis te komen…

Wellicht herken je dat laatste wel. Zou het komen omdat we nog niet bereid zijn om de Thuisreis te gaan maken? Misschien hebben we wel veel te weinig voorbereidingen getroffen. Maar dan is het voor jou en mij zaak om aan de slag te gaan! Het kan immers zo maar plotseling de tijd zijn dat Hij ons op komt halen.

Een van de noodzakelijke voorbereidingen is gebed. Bid je mee?

‘Vader in de hemel,
Dank U wel dat U een plek voor mij gereed wilt maken! Dank U wel dat U me ophaalt en dat we elkaar in de armen mogen sluiten, omdat we elkaar een tijd niet gezien hebben. Dank U wel dat U mij naar Huis wilt brengen. Dank U wel dat U me vervolgens iets compleet nieuws wilt laten zien! Speciaal voor mij.

Echter, nu is dit alles nog toekomst. Dus tot die tijd bid ik U:

‘Houd mijn gemoed voor U bereid,
opdat het blij Uw komst verbeid’,
daar ’t in een stil vertrouwen leeft,
dat Gij ons onze schuld vergeeft.’

Het bericht De gekken vertrekken verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Maar na enkele minuten haakte ik af. Geleidelijk keek ik iets vaker naar buiten en langzamerhand onttrok ik mij aan de conversatie. Ik zette m’n muziek aan en een zwieper aan de volumetoets maakte dat de vriendin naast mij het gesprek in haar eentje moest voortzetten. Daar is overigens niks gemeens aan. Zij leek het gespreksonderwerp zeer interessant te vinden. Zij is namelijk zelf een schoorsteen. Ze rookt.

Ik dacht eigenlijk dat ik er inmiddels wel aan gewend was. Maar toch niet. Mijn neusgaten lijken de stank met de dag minder te verdragen. Bovendien kosten al die rokende vrienden me zeeën van tijd.

Voordat we de handdoeken van de kamer gaan halen om naar het strand te gaan, hebben ze ‘peukie-time’. Als we de handdoeken vervolgens hebben gehaald, wordt er eerst weer even een sigaretje gerookt. Daarna moeten we even naar het tankstation in de buurt; een slof de man. Naast het tankstation steken ze uiteraard meteen even een van de nieuw verkregen Kroatische sigaretten op. We kunnen niet alvast teruglopen naar het hostel. Roken en lopen gaat niet samen. Zodra we weer terug zijn bij het hostel bereiden we ons psychisch en lichamelijk voor om de gang naar het strand te maken. Zij doen dat rokend, ik hoestend.

Het ergste van dit alles is het volgende: het brengt (onder andere) mij ‘ernstige schade toe’. Ik wijs ze herhaaldelijk op de tekst, waarmee de fabrikant het pakje bedrukt heeft: ‘Roken brengt u en anderen rondom u ernstige schade toe.’ Hun antwoord bevat negen van de tien keer slechts een dikke walm rook, die rechtstreeks in mijn gezicht wordt uitgeblazen.

De waarschuwingen op de verpakking helpen niets. Ook niet als ik ze hardop voorlees. Trouwens, de opgedrukte foto’s, die rokers de stuipen op het lijf moeten jagen, zijn evenmin effectief.

Ach, er is ook eigenlijk niets nieuws onder de zon. Vervang het woord ‘roken’ maar eens door ‘zondigen tegen God’. In de Bijbel staan tientallen ‘plaatjes’ van de gevolgen ervan. Maar deze dringen nauwelijks tot ons door. Zelfs niet als een dominee ze aan ons voorleest. En dat zonde tegen de Allerhoogste schade toebrengt aan ons en anderen, lijken we niet eens meer goed te beseffen. Laat staan, dat we acht slaan op het feit dat zondigen onze geestelijke ‘vruchtbaarheid’ beïnvloed. Of op het feit dat zondigen slecht is voor de wedergeboorte. Of op het feit dat zondigen zelfs ‘dodelijk’ is…

Stoppen is lastig. Haast onmogelijk. Maar het is wel iets om naar te streven. En het is ook vele malen beter voor ons en voor anderen om ons heen. Je wordt er zelfs blij van. Want als de stank van de zonde verdwijnt, dan ruik ik ineens weer de zoete geur uit Psalm 133.

‘De zalf, waarmee hij is aan God gewijd,
die door haar reuk het hart verblijdt!’

Het bericht Ranzige rook of zalige zalf verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Je begrijpt: met deze twee zinnen zitten we middenin het verhaal van Jezus, dat hij vertelt in Lukas 15. Dat van de verloren zoon, die zijn deel van de erfenis alvast bij zijn vader opvraagt om dat in het buitenland uit te geven aan van alles en nog wat. Maar eerlijk gezegd gaan bovengenoemde zinnen ook over de jongste zoon van vader Guijt.

Nee, er zat dan wel geen cent bij van de erfenis; dat niet. En het was ook niet per se een losbandig leven dat de jongste zoon daar in Kroatië leidde. Maar hij had zeker wel een hoop ‘te gelde gemaakt’. Een cocktailtje hier, een excursie naar daar, een souvenirtje zus en een dinertje zo. De jongste zoon nam het er flink van na een jaar hard werken.

Helaas. Deze jongste zoon vertoonde nóg een overeenkomst met de Bijbelse jongste zoon. Min of meer. Een verschrikkelijk detail. Namelijk dat hij zijn Vader vergat. Dat hij niet meer aan Hem dacht.

Het lag ook helemaal niet aan Vader. Het lag aan mezelf.

Oké, dat is misschien een beetje te negatief gezegd. We hadden natuurlijk de gezamenlijke dagsluitingen. En we hadden goede (geloofs)gesprekken met elkaar. Mij werd zelfs gevraagd een van mijn columns voor te lezen…

En toch, als ik eerlijk ben, merkte ik dat ik verder bij Vader vandaan was. Niet, dat Hij niet aanwezig was in Kroatië. Immers: ‘Op bergen en in dalen, ja, overal is God!’ Het lag ook helemaal niet aan Vader. Het lag aan mezelf.

Voor m’n Bijbeltje had ik ’s ochtends nauwelijks tijd. En mijn avondgebed duurde de helft korter. Overdag waren mijn gedachten met zoveel andere dingen gevuld, dat er haast geen tijd overbleef om aan Vader te denken.

Je zegt: Logisch. Als het ontbijt maar tot 9 uur geserveerd wordt. Logisch. Als je ’s nachts wat later thuiskomt dan gewoonlijk. Logisch. Dat je gedachten met duizend andere dingen gevuld worden als je in zo’n prachtig land ben met een ontzettend leuke groep. Maar, totaal niet logisch als ik bedenk dat ik álles van Vader gekregen heb…

Goed, je Bijbeltje nam je wel mee. Maar dat was meer uit fatsoen. Of uit gewoonte.

Misschien wel een heel herkenbaar verhaal voor jou, als derde verloren zoon. En misschien ook wel voor jou, als de verloren dochter! Je ging op vakantie, maar liet Vader – bij wijze van spreken – thuis. Goed, je Bijbeltje nam je wel mee. Maar dat was meer uit fatsoen. Of uit gewoonte. Je vakantie was misschien wel even vakantie van álles. Zelfs vakantie van je geloof. Even alles op een lager pitje…

Ik stel voor dat we vanavond nog opstaan en tot Vader gaan. En dat we dan één voor één tegen Hem zeggen: ‘Vader, ik heb gezondigd tegen de hemel en tegenover U.’

En weet je, ik ken Vader goed genoeg om te weten dat er dan nog een derde overeenkomst zit tussen ons verhaal en dat van de Bijbelse verloren zoon: Genade. Een Vader die door ‘innerlijke ontferming bewogen wordt’. Een Vader Die op ons af komt rennen. Die zelfs een feestmaaltijd voor ons aanricht!

Ach, nu ik zo aan het einde van de vakantie weer even een tijdje aan Vader denk, nu ik Hem weer ontmoet in de kerk, nu ik Hem iedere ochtend en avond weer uitgebreid spreek, nu kan ik alleen maar verzuchten:

‘Ja, het is toch echt waar: Oost, west, Thuis best!’

Het bericht Oost, west, ik heb ** het wéér verpest verscheen eerst op Geloofstoerusting.