Ook christenen vieren met Kerst vreugde. Toch is het een wereld van verschil met de wereldse vreugde. Christenen geloven in de God Die altijd geweest is en altijd zal zijn. Deze God heeft ons de Bijbel gegeven. In Zijn Woord openbaart God hoe de werkelijkheid in elkaar zit. Hij maakt ons bekend dat wij zondaren zijn, en hoe wij gered kunnen worden. Met Kerst zingen we van vreugde en lezen we het kerstverhaal in de Bijbel. In het kerstverhaal gaat het veel over vreugde. Lukas noemt in twee hoofdstukken wel zeven keer vreugde en blijdschap. Mattheüs vertelt over de wijzen die ‘zich met zeer grote vreugde verheugden’ (Mattheüs 2:10).

Vreugde hoort dus zeker bij Kerst. Maar wat heeft Kerst eigenlijk te maken met liefde? Bij Kerst ligt de nadruk erg op de verkondiging van ‘grote blijdschap’ (Lukas 2:10). Maar welke plaats heeft de liefde voor anderen? Deze tijd is normaal gesproken erg druk. We brengen veel tijd door met familie. Kerst is zo een van de meest uitdagende tijden van het jaar voor onze relaties. Hoe verhoudt de kerstvreugde in Jezus zich tot het liefhebben van anderen? Vooral als het niet makkelijk is om lief te hebben?

Dit seizoen kan een beproeving zijn voor onze relaties, maar ook juist een kans om anderen beter te gaan liefhebben. Hierbij zijn drie teksten belangrijk. Deze teksten spreken over de echte kerstvreugde die liefde voor anderen bevordert en niet bemoeilijkt.

Kijk naar de belangen van anderen

De eerste Kerst begon bij de ‘gezindheid van Christus’. Daarover lezen we in Filippenzen 2: ‘Laat daarom die gezindheid in u zijn die ook in Christus Jezus was…’ (Filippenzen 2:5). Jezus daalde van de hemel af naar de aarde. In Filippenzen 2 wordt dit verhaal van de menswording samengevat: ‘Terwijl Hij in de gestalte van God was, heeft Hij het niet als roof beschouwd aan God gelijk te zijn, maar heeft Zichzelf ontledigd door de gestalte van een slaaf aan te nemen en aan de mensen gelijk te worden’ (Filippenzen 2:6-7).

Welke ‘gezindheid’ gaf aanleiding tot die eerste Kerst? Jezus klampte Zich niet vast aan Zijn rechten en privileges (Hij was gelijk aan God!). Nee, Christus was bereid Zijn eigen gemakken en comfort op te offeren. Hij koos ervoor om mens te worden. In plaats van Zich vast te klampen aan Zijn privileges, ontdeed Hij Zich juist van Zijn rechten. Waarom begint Paulus over de ‘gezindheid’ of ‘geest’ van Christus? Nou, net hiervoor gaf hij een opdracht aan de gemeente die ontzettend goed bij Kerst past:

Laat eenieder niet alleen oog hebben voor zijn eigen belangen, maar laat eenieder ook oog hebben voor de belangen van anderen (Filippenzen 2:4, Engelse vertaling).

Heb oog voor de belangen van anderen. Naastenliefde begint daarmee: verder kijken dan onszelf. Niet alleen aan onze eigen behoeften en voorkeuren denken maar juist ook aan anderen. Omzien naar anderen en hun belangen bevorderen. Oprecht ‘oog hebben voor de belangen van anderen’ (Filippenzen 2:4). Met Kerst moeten we ons niet richten op de perfecte Kerst experience. We moeten niet proberen die perfecte kerstgevoelens en herinneringen uit het verleden opnieuw te beleven. Nee, richt je op de ander! Hoe zou dat onze kerstgiften en -bijeenkomsten kunnen veranderen!

Een herinnering die we hard nodig hebben, is dat de liefde ‘niet haar eigen belang zoekt’ (1 Korintiërs 13:5). Die herinnering moeten we het hele jaar door horen, ook met Kerst. Van nature zijn we geobsedeerd met ons eigenbelang. Kerstvreugde stelt ons in staat oog te hebben voor de belangen van anderen.

De kosten dragen en je ten koste geven

Niet langer zijn we slaaf van onze ‘ik’. We zijn vrij om anderen lief te hebben. Maar wat gaan we nu doen? Hoe gaan we in de behoeften van anderen voorzien? In 2 Korinthe 12:15 geeft Paulus ons een inzicht in de ‘liefde’ die hij had voor de gemeente. Met name met Kerst is dit een krachtige les:

Ik zal dan ook heel graag zelf de kosten dragen, ja, mij geheel ten koste geven voor uw zielen, ook al word ik, terwijl ik u meer liefheb, minder geliefd.

Het laatste deel van het vers laat zien dat dit gaat om liefde: ‘…ook al word ik, terwijl ik u meer liefheb, minder geliefd.’ Paulus voelt zich genoodzaakt om te laten merken dat hij de Korinthiërs liefheeft. Zijn vaderlijke zorg voor hen heeft namelijk niet altijd liefdevol gevoeld. Hoe verdedigt Paulus zijn liefde voor de Korintiërs? ‘Ik zal dan ook heel graag zelf de kosten dragen, ja, mij geheel ten koste geven voor uw zielen.’

Hij heeft verder gekeken dan zijn eigen belangen. Maar niet alleen dat. Hij zal zichzelf nu ook geheel ten koste geven voor hen. Hij is bereid offers te brengen – kostbare offers, vervelende offers, persoonlijke offers. Waarom? Zodat zij zullen profiteren. Met andere woorden, hij wil opgeven wat hem toekomt – tijd, energie, aandacht, bezittingen, geld, gemak, gemoedsrust. Hij doet dit omdat hij van hen houdt en hun welzijn voor ogen heeft. En hij doet het niet misgunnend of plichtsgetrouw, maar met alle liefde. Hij herinnert zich de woorden van Jezus, hoe Hij Zelf gezegd heeft: ‘Het is zaliger te geven dan te ontvangen’ (Handelingen 20:35).

Hier is de kerstliefde in de maak: kijken naar de belangen van anderen en graag de kosten dragen en jezelf ten koste geven. Maar er is nog een stap te zetten.

Denk aan het grote Bezit

Hoe werkt het liefhebben van anderen als het een uitdaging is? Zowel op geestelijk als psychologisch gebied kan het niet makkelijk zijn. Door onze zonde zijn we zo makkelijk egoïstisch en gericht op ons eigen belang en niet op de belangen van anderen. Een laatste tekst richt zich hierop. Deze tekst is erg treffend met al de uitdagingen en kansen van Kerst voor de boeg.

Hebreeën 10:32-34 herinnert de gemeente aan een tijd waarin sommigen in de gevangenis werden gezet voor hun geloof. Andere gelovigen gingen niet onderduiken maar gingen juist de straat op, omdat ze de gelovigen in de gevangenis wilden bezoeken. Dat is pas naastenliefde! Ze liepen het risico zelf vervolgd te worden. Hun bezittingen werden geplunderd. Een bestuurder had daar misschien opdracht voor gegeven, het kan ook het geweld van een menigte geweest zijn. Maar hoe gingen ze daar mee om?

Hebreeën herinnert hen eraan: ‘U hebt … de beroving van uw eigendommen met blijdschap aanvaard…’ (Hebreeën 10:34). Ze aanvaarden het niet alleen, maar ze deden het ook met vreugde. Maar hoe dan? Hoe kun je nou zo’n vervolging met vreugde aanvaarden? Hoe kun je persoonlijk verlies omarmen, kijken naar de belangen van anderen, en met plezier de kosten te dragen en jezelf ten koste te geven?

…omdat u wist dat u voor uzelf een beter en blijvend bezit in de hemelen hebt. (Hebreeën 10:34, Engelse vertaling).

Het woord voor ‘eigendommen’ is hetzelfde woord (hyparxontōn) als het woord voor ‘bezit’ (hyparxin). Dus letterlijk staat er: ‘U hebt … de beroving van uw bezittingen (meervoud) met blijdschap aanvaard omdat u wist dat u voor uzelf een beter en blijvend bezit (enkelvoud) in de hemelen hebt.’

Deze christenen hadden God als hun hemelse Schat. Daarom waren ze in staat om het verlies van hun aardse schatten te aanvaarden om anderen lief te hebben. En ze aanvaarden het niet alleen, maar ook met vreugde. Zij aanvaarden met vreugde het verlies van hun eindige, aardse, beperkte, meervoudige bezittingen. Ze wisten namelijk dat zij het oneindige, hemelse, allesbevredigende, enkelvoudige Bezit hadden. Zijn Naam is Jezus Christus. Hij is het ware Geschenk van Kerst.

Deze vreugde in hun grote Bezit gaf hun de kracht om alles wat ze leden en verloren te verdragen. Hoeveel meer zou het ons dan nog kunnen inspireren tot oprechte liefde en vrijgevigheid? Om ons geld en onze materiële bezittingen op te offeren voor anderen? Maar ook kostbaardere dingen als onze tijd, energie, comfort, gemak en aandacht?

Ze herinnerden zich

Het weten (‘u wist’) zal het verschil maken als het gaat om naastenliefde. We moeten niet alleen God hebben als ons grote Bezit, maar ook weten en herinneren dat Hij van ons is. Dat moeten we elke dag weer aan onszelf vertellen. ‘U wist dat u voor uzelf een beter en blijvend bezit in de hemelen hebt’ (Hebreeën 10:34).

Dit weten maakt onze ware kerstvreugde mogelijk. Deze kerstliefde is niet egoïstisch, maar opofferend. Het is ‘opofferende vreugde’. We hebben God en Zijn Zoon als ons grote Bezit. We zijn nu eindelijk vrij om onze kleine, persoonlijke genoegens op te offeren voor een grotere vreugde. Als we in de behoeften van anderen voorzien en hen wijzen op onze Schat, vinden we ware vreugde.

De kerstboodschap van ‘grote blijdschap’ in Jezus heeft dus alles te maken met onze liefde voor anderen. We worden opgeroepen om oog te hebben voor de belangen van anderen, om graag de kosten te dragen en ons ten koste geven, en om ons te herinneren aan ons betere en blijvende Bezit. Daarmee verliezen we de ware kerstvreugde niet. Integendeel, het is juist een uitnodiging om eens te proeven van ware vreugde!

Het bericht Jouw grootste bezit en zelfopofferende liefde tijdens Kerst verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Met Kerst is er iets zo opmerkelijks aan de hand dat heidense sterrenkundigen met haast beginnen aan de lange, moeizame reis naar het westen. Er staat iets te gebeuren dat zo goed is dat een kwade koning de slachting van onschuldigen beveelt. Hier is zo iets ongewoon gaande dat simpele arbeiders, die dachten dat ze alles wel gezien hadden, vervuld worden met grote angst. Ze verlaten vervolgens in allerijl hun kuddes om deze pasgeborene te vinden – en dan kunnen ze niet zwijgen. ‘En allen die het hoorden, verwonderden zich over wat door de herders tegen hen gezegd werd’ (Lukas 2:18).

Christus de Heere

Dit grote wonder in de eerste eeuw was het waard om het met een engelenmenigte aan te kondigen en om het iedereen die wil luisteren te vertellen. De kern van dit wonder is: ‘Heden is voor u geboren de Zaligmaker, in de stad van David; Hij is Christus, de Heere’ (Lukas 2:11).

Dit is niet alleen de ‘Advent’ (aankomst) van de langverwachte Christus, de Messias, de speciaal Gezalfde waarnaar het volk van God gesmacht heeft en waarover de profeten hebben gesproken. Dit is ook ‘de Heere’. God Zelf is gekomen. Hier is dan eindelijk, na eeuwen van wachten, de ware Immanuel. Hier is ‘God met ons’ (Mattheüs 1:23).

Dit nieuws is te spectaculair om alles in één keer vertellen. ‘De ene dag spreekt overvloedig tot de andere’ (Psalm 19:3) in het leven van dit Kind. Iedere gebeurtenis zal stukje bij beetje onthullen dat deze Mens op de een of andere manier ook een goddelijke identiteit heeft. Hij is ook Jahweh, ‘de Heere’ van Israël en de volkeren. Bladzijde na bladzijde in de evangeliën, verhaal na verhaal, zal ons steeds meer laten zien dat deze Persoon Die zo duidelijk mens is ook werkelijk God is.

Dit Woord dat ‘vlees is geworden’ (Johannes 1:14) is één en hetzelfde Woord dat in het begin bij God was, en God was. Alle dingen zijn door Hem gemaakt (Johannes 1:1-3). Dit is het grote spektakel voor die herders en wijzen. Wij hebben onze gezegende levens geleefd met de kennis van deze waarheid. We zouden ernaar moeten streven om dit wonder elke Kerst opnieuw te proeven.

Maar Hij is niet alleen God met ons; het wordt nog beter. Hij is gekomen om ons te redden.

Christus de Verlosser

God is met ons in deze Christus. Dat is geen circusstunt voor louter vermaak. Het is niet slechts een bewijs dat de Schepper een schepsel kan zijn als Hij dat wil. Het is juist een wonder dat gebeurt voor ons, voor onze redding van zonde en al haar wijdverspreide effecten van ellende en verderf.

‘Heden is voor u geboren … de Zaligmaker,’ verkondigt de engel (Lukas 2:11). ‘U zult Hem de naam Jezus geven,’ zegt de boodschapper tegen Jozef, ‘want Hij zal Zijn volk zalig maken van hun zonden’ (Mattheüs 1:21). Jezus, in het Hebreeuws Jesjoea, betekent ‘Jahweh redt’. Dezelfde God stuurde Mozes als Zijn instrument om Zijn volk te redden uit Egypte. Deze God stuurde Jozua, en de richteren, en de koningen als Zijn instrument om te redden op momenten in het verleden. En nu komt Hij Zelf, en Hij komt om te redden.

Maar er is nog meer te zeggen. Het wordt nog beter.

Christus de Schat

God Zelf komt niet alleen om ons te redden van de zonde en de dood, maar ook om ons te redden tot Zichzelf. Christus komt, en zal de ultieme prijs betalen door Zijn lijden en sterven, ‘opdat Hij ons tot God zou brengen’ (1 Petrus 3:18), zodat Hij opgestaan onze grootste vreugde zou zijn (Psalm 43:4, Engelse vertaling). Dat was ten diepste het goede nieuws van grote blijdschap (Lukas 2:10).

Er zijn ‘hogere doelen’, volgens de puritein Thomas Goodwin, dan het mensworden van de Zoon van God en het redden van Gods volk. Al de weldaden die gerealiseerd zijn door Zijn leven en dood ‘zijn allemaal ver ondergeschikt aan het geschenk van Zijn Persoon aan ons, en veel meer de heerlijkheid van Zijn persoon zelf. Zijn Persoon is van oneindig veel meer waarde dan al die weldaden kunnen zijn’ (geciteerd in Jesus Christ van Mark Jones, pagina 3).

Jezus Zelf is de Grote Vreugde Die al de bijbehorende vreugden van onze verlossing zo geweldig maakt. De verrezen Christus is de schat die in het veld verborgen ligt (Mattheüs 13:44). Hij is de parel van grote waarde (Mattheüs 13:45-46). Hij is niet alleen ‘God met ons’, gekomen om ons te redden. Maar Hij is Zelf onze grootste Vreugde, de Schat bij uitstek, Die onze menselijke ziel voor altijd zal vervullen zoals alleen de goddelijk-menselijke Christus dat kan.

Christus de eer

Maar Kerst houdt niet op bij onze vreugde. De heraut wordt vergezeld door een menigte van de hemelse legermacht: ‘Eer zij aan God in de hoogste hemelen, en vrede op aarde, in mensen een welbehagen’ (Lukas 2:14).

Noem het ‘Kerst-hedonisme’, als je wilt. Jezus kwam om vreugde te brengen in Zijn eigen Persoon als de God-mens. Deze vreugde staat op één lijn met het grote doel van de hele schepping en vervult dat doel. Kerst brengt ons de vreugde waar de werkelijkheid om ons heen van getuigt.

Goodwin gaat verder: Gods ‘belangrijkste doel was niet om Christus in de wereld te brengen voor ons, maar ons voor Christus … God heeft alle dingen die gebeuren, inclusief de verlossing zelf, bedacht om de heerlijkheid van Christus uiteen te zetten.’ Mark Jones legt zo treffend uit wat het betekent dat Jezus niet alleen Heer en Verlosser is, maar ook onze Schat:

‘De heerlijkheid van Christus is geen bijlage (…) het is het hoogtepunt van alles wat we kunnen zeggen over Zijn persoon en werk, en zo biedt Zijn heerlijkheid tegelijkertijd de meest fundamentele reden om dat te zeggen, in het feit dat het de basis is voor en de volheid van ons eeuwig genot van Hem (…) we spreken niet de hele waarheid als we de persoonlijke heerlijkheid van Christus ondergeschikt maken aan onze verlossing.’ (Jesus Christ, 4)

Dit Kerstkind is meer dan Heere. Hij is zelfs meer dan Redder. Hij is onze grote Schat. Zijn heerlijkheid en het einde waarvoor God de wereld heeft geschapen ligt in ‘ons eeuwig genot van Hem’. Kerst gaat uiteindelijk niet over Zijn geboorte met onze redding als doel, maar over ons bestaan met het oog op Zijn heerlijkheid.

Jij bent geschapen voor de Grote Vreugde van Kerst.

Het bericht Je bent geschapen voor de vreugde van Kerst verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Met Kerst worden we overladen met ‘cadeauverwachtingen’. Dan komt ook nog eens het einde van het jaar en die laatste kans op een fiscaal aftrekbare liefdadigheidsgift. In december graven we dieper in onze portemonnee dan tijdens elk ander seizoen.

Dat is misschien een grote ergernis voor iemand als ome Dagobert. Maar voor de christen is het een geweldige mogelijkheid. Het is een goede tijd om onze geestelijke hartslag te controleren en om onze harten te openen voor zegeningen van God die niet met geld te koop zijn.

Dus, hier zijn vijf waarheden om te onthouden voor de kerstuitgaven en de eindejaarsgift.

1. Geld is een middel

Geld zelf is niet kwaadaardig. Het is niet rijkdom op zich dat zondig is, maar het ‘rijk willen worden’ (1 Timotheüs 6:9). Het is niet het geld, maar het ‘houden van geld’ dat ‘een wortel van alle kwaad’ is (1 Timotheüs 6:10). Daarvan moeten we ons leven vrijhouden (Hebreeën 13:5). Dit ‘verlangen daarnaar’ (1 Timotheüs 6:10) in ons zondige hart maakt geld zo gevaarlijk.

De Bijbel staat vol van dringende waarschuwingen over onze houding ten opzichte van geld. Bijvoorbeeld, in Jakobus 5:1-6 wordt luxe en zelfgenoegzaamheid veroordeeld. Maar zo kunnen we snel vergeten dat het probleem niet geld is, maar ons hart. Financiën, salarissen en budgetten zijn een belangrijk deel van onze wereld. Onze Heere heeft deze wereld geschapen en is deze wereld Zelf binnengekomen als schepsel, met al de beperkingen van ruimte, tijd en eindigheid.

Jezus kreeg ook een paar keer direct te maken met geld. Mensen bevraagden Jezus over de belastingen voor de keizer. Toen ontkende Jezus het kwaad van geld niet, maar Hij relativeerde de rol van geld ten opzichte van God (Mattheüs 22:21). Mensen vroegen Hem naar Zijn tempelbelasting. Toen voorzag Hij op wonderbaarlijke manier voor zowel Zichzelf als voor Petrus (Mattheüs 17:27). Maria zalfde Zijn voeten met dure zalf. Die zalf was meer dan een jaarloon waard en Thomas maakte bezwaren. Maar Jezus prees juist deze uitbundige betuiging van haar liefde. Jezus wil dat we zo ver gaan dat we ‘[ons]zelf vrienden maken met behulp van onrechtvaardige rijkdom, opdat zij u, als u gebrek lijdt, zullen ontvangen in de eeuwige tenten’ (Lukas 16:9, Engelse vertaling). Met andere woorden, geld kan niet alleen gebruikt worden voor egoïstische doelen op de korte termijn. Geld kan ook ingezet worden voor goddelijke doelen op de lange termijn.

En middelen zijn er om gebruikt te worden. Vasthouden aan geld zal onze ziel niet geen voldoening geven – bovendien zal er niet voldaan worden aan de behoeften van anderen. En dus is Kerst een goed moment om geld in dienst van liefde te stellen.

2. Onze omgang met geld onthult onze harten

Mattheüs 6:21 bevat een belangrijke herinnering voor elke december: ‘Waar uw schat is, daar zal ook uw hart zijn.’

Als we geld hamsteren, zegt dat iets, namelijk dat we bang zijn om op een bepaald moment in de toekomst niet genoeg geld te hebben. Zuinigheid verraadt ons ongeloof in de voorziening van onze hemelse Vader (Mattheüs 6:26); Hij belooft immers om ‘u overeenkomstig Zijn rijkdom, [te] voorzien van alles wat u nodig hebt, in heerlijkheid, door Christus Jezus’ (Filippenzen 4:19).

Het weggeven van geld spreekt ook. Het is een goede gelegenheid om de plaats die geloof en liefde in ons hart hebben te laten zien en te verstevigen. Het is een kans om de twee grootste geboden met plezier na te streven door middel van ons geven. Kerst is een kans om de gezindheid van Christus te ontwikkelen door middel van onze uitgaven: ‘Laat eenieder niet alleen oog hebben voor wat van hemzelf is, maar laat eenieder ook oog hebben voor wat van anderen is’ (Filippenzen 2:4). Het is veelzeggend dat Paulus ‘geldzuchtig’ koppelt aan ‘liefhebbers van zichzelf’ (2 Timotheüs 3:2).

Maar de grootste test van onze schat is niet of we het willen uitgeven, maar aan wie en wat we het uitgeven. In het bijzonder, de vrijgevigheid van Kerst is een gelegenheid om voorbij de kleine vreugdes van zelfgerichte uitgaven te kijken. Daarentegen kunnen we de grotere vreugdes nastreven van uitgaven aan anderen. En dus is een goed om te leren steeds de volgende vraag te stellen op de drempel van belangrijke aankopen: Wat onthult dit over mijn hart? Welk verlangen probeer ik te vervullen? Is dit voor persoonlijk comfort, of voor de vooruitgang van het Evangelie, of voor het betonen van liefde aan een vriend of familielid?

3. Opoffering varieert van persoon tot persoon

Maar hamsteren en uitgeven zijn niet de enige opties. Voor de meesten van ons gaat het overgrote deel van onze uitgaven naar onze eigen behoeften en die van onze gezinnen. Dat soort uitgaven zijn onvermijdelijk en noodzakelijk. Het is een goede zaak. God voorziet ons met inkomsten voor die doeleinden. En voor velen van ons geeft Hij middelen die verder gaan dan onze behoeften en stelt Hij ons in staat om ons aan te sluiten bij de vreugde van het geven aan anderen.

Dit doet de vraag rijzen hoeveel genoeg is voor ‘onze behoeften’. Is het gewoon voedsel, kleding en onderdak in magere hoeveelheden? Waar ligt de grens tussen gerechtvaardigde en ongerechtvaardigde uitgaven voor onszelf? Zijn er normen die ons helpen om te weten hoeveel we voor onszelf moeten houden en hoeveel we naar anderen moeten laten gaan in vrijgevigheid?

Augustinus biedt een richtlijn voor ‘de behoeften van dit leven’, namelijk

niet slechts wat noodzakelijk is voor een kaal bestaan, maar ook wat nodig is om een leven te leiden dat “betamelijk” en geschikt is voor de mens. Het gaat er niet om dat er geleefd wordt op broodkorsten met kale muren en versleten kleren. Het gaat erom dat een volkomen menselijk leven wordt geleefd op een manier die vrij is van slavernij aan onze spullen. Onze bezittingen zijn bedoeld om onze behoeften en onze menselijkheid te dienen, in plaats van dat ons leven gericht is op het dienen van onze bezittingen en onze verlangens voor hen. (Glittering Vices, 106)

We moeten onderscheiden wat wel en niet ‘een volkomen menselijk leven … vrij van slavernij aan onze spullen’ is. Dit zal van plaats tot plaats en van persoon tot persoon verschillen. ‘Laat ieder doen zoals hij in zijn hart voorgenomen heeft, niet met tegenzin of uit dwang, want God heeft een blijmoedige gever lief’ (2 Korintiërs 9:7). We doen er allemaal goed aan om kritisch te zijn op onszelf, in plaats van op anderen. Het is goed om onszelf eraan te herinneren hoe gevoelig we zijn om gemakkelijk geld uit te geven voor onszelf en moeilijk voor anderen.

Het is lastig, en waarschijnlijk onverstandig, om details voor te schrijven. We kunnen wel een aantal nuttige categorieën te creëren. Daarnaast kunnen we fouten beschrijven om te voorkomen, zoals ‘verslaafd zijn aan onze spullen’. Een ding om op te merken is dat ‘een volkomen menselijk leven’ geen statisch bestaan is. God heeft ons gemaakt voor ritmes en cadansen, voor feestvieren en vasten, voor lawaai en drukte en stilte en afzondering. Het kan nuttig zijn, ook al misschien maar een beetje, om de extremen van soberheid en langdurige grote weelde te identificeren en te benoemen. We hebben een plek nodig in ons leven zowel voor financieel feestvieren als voor vasten. We moeten het welvaartsgospel verafschuwen, maar ons niet laten bedriegen door gierigheid die zich voordoet als christelijk rentmeesterschap. Ook moeten we ervoor waken dat we geen grote creditcard-schulden oplopen. Dat duidt er waarschijnlijk op dat onze giften onze middelen te boven gaan.

Het onderscheiden van precies datgene wat te weinig of te veel is van persoon tot persoon is geen gemakkelijke taak. Maar John Piper merkt ook wijselijk op: ‘De onmogelijkheid om een lijn te trekken tussen dag en nacht betekent niet dat je niet kunt weten dat het middernacht is.’ (Lees die zin maar eens terug!)

Een laatste opmerking wat betreft richtlijnen is de test van opoffering. Onthoud je je ooit van iets wat je anders zou beschouwen als ‘de behoeften van het leven’, om dat aan anderen te geven?

Niets laat ons hart duidelijker zien dan opoffering. We moeten bereid zijn om niet alleen te geven vanuit onze overdaad, maar ook om wat persoonlijk verlies of nadeel te omarmen omwille van het tonen van vrijgevigheid naar anderen toe. Als we dat doen, zeggen we luid en duidelijk, al was het maar voor onze eigen ziel, dat we een grotere liefde hebben dan onszelf en onze gemakken.

4. Vrijgevigheid is een middel van genade

Zulke opoffering roept de vraag op die al die tijd onder de oppervlakte is geweest met betrekking tot geven: Is er enige beloning voor vrijgevigheid en opoffering, of we nu kerstcadeaus of eindejaarsdonaties geven? Ontvangen we meer dan onze eigen existentiële bevrijding en het gevoel van vreugde over een onbaatzuchtige daad? Is het geven aan anderen, in Gods economie, een kanaal voor onze eigen genadeontvangst van bovenaf?

Het Nieuwe Testament belooft geen fysieke beloningen in dit leven voor ons geven. Het leert ons wel dat vrijgevigheid een middel van genade kan zijn voor onze zielen. Ook lezen we dat God bereid is om degenen die uit geloof geven te zegenen. ‘Het is zaliger te geven dan te ontvangen’ (Handelingen 20:35). En de belofte komt nog sterker naar voren in 2 Korinthe 9:

• Vers 6: ‘Wie karig zaait, zal ook karig oogsten; en wie zegenrijk zaait, zal ook zegenrijk oogsten.’
• Vers 8: ‘God is bij machte elke vorm van genade overvloedig te maken in u, zodat u, wanneer u in alles altijd al het nodige bezit, overvloedig kunt zijn in elk goed werk.’
• Vers 10-11: ‘Hij nu Die de zaaier zaad verschaft, moge ook brood tot voedsel schenken en uw zaaigoed doen toenemen en de vruchten van uw gerechtigheid vermeerderen. Zo zult u in alles rijk worden, in staat tot alle vrijgevigheid, die door middel van ons dankzegging aan God teweegbrengt.’
• Het is de genade van God die een ziel bevrijdt van egoïsme. Gods genade maakt niet alleen vrijgevigheid mogelijk, maar ook opoffering. En zulke opoffering zal God niet over het hoofd zien. Als we in geloof geven om aan de behoeften van anderen te voldoen, is dat een gelegenheid voor meer goddelijke genade om onze zielen te overspoelen.

5. God is de meest blijmoedige gever

Uiteindelijk, zo blijmoedig als we kunnen geven, kunnen we de echte blijmoedige Gever niet overtreffen met al ons geven. Gewillig gaf Hij Zijn eigen Zoon (Johannes 3:16; Romeinen 8:32), zoals Hij in Zijn hart had besloten, niet met tegenzin of onder dwang, maar met vreugde.

En Jezus Zelf was bereid vanuit Zijn hart: Hij offerde Zichzelf in Zijn eigen eeuwige geest (Hebreeën 9:14, Engelse vertaling) en Hij offerde de grootste rijkdommen op om in onze grootste nood te voorzien. ‘U kent de genade van onze Heere Jezus Christus, dat Hij omwille van u arm is geworden, terwijl Hij rijk was, opdat u door Zijn armoede rijk zou worden’ (2 Korinthe 8:9).

God heeft een blijmoedige gever lief omdat Hij er Zelf een is, de volmaakte. En elk geschenk dat we in Christus geven is slechts een echo van wat we al hebben ontvangen, en van de allesovertreffende rijkdom die ons nog te wachten staat (Efeze 2:7).

Het bericht Je uitgaven in december leggen jouw hart bloot verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Sommige mensen met een veerkrachtige persoonlijkheid kunnen zelfs in moeilijke seizoenen van het leven Kerst vrolijk blijven vieren, schijnbaar onaangedaan. Maar voor anderen kan al het gepraat over de vreugde en vrolijkheid met Kerst het verdriet des te scherper maken, de pijn des te pijnlijker. Het gewone leven is al moeilijk genoeg. Het is nog moeilijker als de hele wereld lijkt te zingen, de bellen luidt en doet alsof alles vrolijk is. De druk om de vreugde van Kerst te voelen kan het nog moeilijker maken om daadwerkelijk vreugde te ervaren.

Hij kwam om de doden tot leven te brengen, om hen die verloren gaan te redden, om de zieken te genezen, om de werken van de duivel te vernietigen.

Het echte kerstfeest gaat echter niet voorbij aan onze pijn. Als we de bladzijden van de Schrift openen bij die eerste Kerst, ontdekken we zonder enige terughoudendheid dat niet alles vrolijk en opgewekt was. De glimpen van vrolijkheid die zich wel voordoen, staan tegen de achtergrond van ellende en wanorde. Die eerste stralen van helderheid schenen in een land van diepe duisternis.

Duizenden jaren lang had Gods uitverkoren volk gewacht op de vervulling van Zijn beloften. Vierhonderd jaar lang had God, zo leek het, gezwegen – totdat Hij als pasgeborene begon te huilen in Bethlehem. Denk eens na over de pijn, ellende en angsten van die eerste Kerst.

Maria en Jozef

Denk allereerst maar aan Maria. Ongetwijfeld kwam er veel opwinding en spanning bij haar los na de aankondiging van de engel – maar ook veel verwarring en onbegrip. Binnenkort zou ze het niet meer kunnen verbergen. Verloofd maar ongehuwd. Spoedig zouden de mensen uit haar geboortedorp Nazareth over haar gaan praten en haar veroordelen. Zelfs drie decennia later zouden de vijanden van haar Zoon deze doortrapte kaart spelen: ‘Wij zijn niet geboren uit hoererij’ (Johannes 8:41). Als zulke geruchten Jezus al niet onbewogen lieten, dan zeker ook Maria niet.

Denk ook aan Jozef. Zijn verloofde ‘bleek zwanger te zijn’ voor hun huwelijk (Mattheüs 1:18). Wat voor schande zou dit nieuws voor hem hebben betekend? Hoe diep moet hij zich gekwetst hebben gevoeld om te horen van deze zwangerschap? Ze leek zo geweldig, zo kuis, zo geliefd door God. Welke dromen van Jozef zijn er in duigen gevallen? Welke onrust moet hij hebben meegemaakt, hoe traag verstreken de uren en dagen, tussen het vernemen van haar zwangerschap en het verschijnen van de engel later in een droom?

‘Jozef, zoon van David, wees niet bevreesd Maria, uw vrouw, bij u te nemen, want wat in haar ontvangen is, is uit de Heilige Geest’ (Mattheüs 1:20).

Hij vertrouwde het woord van de engel en dat troostte zijn ziel. Toch moet hij zijn kortstondige momenten van vertwijfeling hebben gehad. En het nieuws van zijn droom zou de roddels in het stadje hoe dan ook niet tegenhouden.

Zonden waarvoor Hij kwam om die weg te nemen

Belangrijker dan de pijn van Jozef of Maria is echter de pijn en de zonde en het lijden en de ondergang waarvoor Jezus kwam. De engel verklaarde aan Jozef: ‘U zult Hem de naam Jezus geven, want Hij zal Zijn volk zalig maken van hun zonden’ (Mattheüs 1:21). Elke Jood was het er mee eens dat Gods volk gered moest worden – van de Romeinse bezetting en heerschappij. De komst van Christus was op z’n minst een herinnering aan hun politieke onderwerping aan goddeloze heidenen. Maar de aankondiging van de engel aan Jozef had het met geen woord over Rome. Gods verbondsvolk had inderdaad redding nodig – van hun eigen zonden, van de duisternis en de verdorvenheid binnen in hen.

In deze tijd is Kerst bepaald geen garantie voor vrolijkheid en enthousiasme. Nog niet!

Gods volk had een redder nodig, vreselijk nodig zelfs, om nog maar te zwijgen van de volken rondom hen. Zonder die noodzaak was er helemaal geen Kerst geweest. Christus kwam niet om een show op te zetten of om een bijrol te spelen in de geschiedenis. Hij kwam om de doden tot leven te brengen, om hen die verloren gaan te redden, om de zieken te genezen, om de werken van de duivel te vernietigen. Al eeuwenlang stapelden ellende en duisternis zich op. Alleen door naar zo’n verdorven en vervormde wereld te komen, zou Zijn komst zorgen voor hoop op echte vrolijkheid en opgewektheid.

Vernederend Bethlehem

Toen de tijd kwam dat het kind geboren zou worden, bood de stad Bethlehem hem haar eigen, verrassend bescheiden ontvangst. De engel had gezegd dat dit de Messias was. Dit was de langverwachte koning. En toch kreeg Hij geen koninklijk onthaal. Geen paleis. Niet in Jeruzalem. In plaats daarvan vier kilometer buiten de grote stad, in een klein stadje, dat bekend stond als de nederige geboorteplaats van David. Dat was de grootste koning van het land, die zo’n duizend jaar daarvoor had geleefd. Bethlehem stond niet bekend om haar eigen kwaliteiten maar omdat het zo’n verrassend nederige geboorteplaats was voor zo’n grote koning als David.

Of het nu om een ‘herberg’ ging zoals wij die kennen, of in iets wat meer lijkt op een ‘logeerkamer’ in een privéverblijf (Grieks kataluma; zie ook Markus 14:14, Lukas 22:11) – het is in ieder geval duidelijk dat ‘er voor hen geen plaats was’ (Lukas 2:7). Zou dit wel echt de Christus zijn, en is er niet eens plaats voor Hem? Dus legde Maria haar eerstgeboren Zoon in een kribbe. Of het nu het ergste scenario was of niet, het was duidelijk niet ideaal.

Nog vernederender was wie niet kwam opdagen (en wie wel). Er kwamen geen lokale of nationale belangrijke figuren op bezoek, voor zover we weten. Enige tijd later zouden er wel buitenlandse astrologen komen. Dat was op het moment zelf wellicht even verwarrend als bemoedigend. Ongetwijfeld moet het bezoek en het ontzag van de herders, en het bericht van een verbluffende engelenaankondiging, een enorme bemoediging zijn geweest voor het jonge stel. Maria zou al deze dingen koesteren in haar hart en er met grote vreugde over nadenken (Lukas 2:19). En toch versterkte het bezoek van de alledaagse herders alleen maar wat een lange, nederige en pijnlijke weg dit zou worden, gezien de beloften dat dit de Messias was, naar Zijn lang-bestemde heerlijkheid.

Zwaard dat door je ziel zag gaan

Maria moet erg geschrokken zijn kort na de geboorte, toen ze haar pasgeboren Zoon in de tempel kwam laten zien. Een oude man genaamd Simeon had het gevoel dat dit kind de Christus was, en het was zo. Maar hij keek Maria vervolgens in de ogen en sprak tot haar een ontnuchterend, profetisch woord:

Zie, dit Kind is bestemd tot val en opstanding van velen in Israël en tot een teken dat tegengesproken zal worden – ook door uw eigen ziel zal een zwaard gaan – opdat de overwegingen uit veel harten openbaar worden. (Lukas 2:34-35)

Het feit dat haar kind de Christus is, zou niet betekenen dat Hij immuun zou zijn voor strijd, vijanden en grote pijn – juist het tegenovergestelde. En door Maria’s ‘eigen ziel zal een zwaard gaan’. Het kon toch niet anders dan dat haar een grote tragedie werd voorzegd? Haar eigen ziel zou doorboord worden. Dat kan toch niets anders betekenen dan dat Hij vroeg zou sterven?

Herodes en de slachting

Tenslotte het afschuwelijkste wat gebeurde bij die eerste Kerst. Een van de grotere tragedies van de hele Bijbel voltrok zich in Bethlehem. Tientallen baby’s en peuterjongens, tot twee jaar oud, werden uit de armen van hun ouders gerukt en afgeslacht door een onzekere, wrede tiran.

Herodes ‘werd verschrikkelijk kwaad. Hij stuurde er soldaten op uit en bracht al de kinderen om die er binnen Bethlehem en in heel dat gebied waren, van twee jaar oud en daaronder’ (Mattheüs 2:16). Dit was niet een slachting van schuldigen, zoals we op verschillende manieren in de Schrift tegenkomen. Dit leek meer op de farao die pasgeboren Hebreeuwse zonen in de Nijl gooide. Het was een slachting van onschuldigen. Oh, wat een pijn kwam er in de nasleep van die eerste Kerst.

Kerst negeert onze vele pijn niet; maar het wil ook niet dat wij erin opgaan.

Opnieuw, door een engel te sturen, redde God Zijn Zoon van deze slachting. God bewaarde Hem voor een latere en nog gruwelijkere slachting. En Jozef en Maria, hoewel ze nog steeds hun Zoon hadden, zouden de pijn en het ongemak ervaren om naar Egypte te moeten vluchten. Alleen zo konden ze Zijn leven redden van de boze koning. Andere ouders hadden maar wat graag gevlucht als ze zo maar hun zonen hadden kunnen behouden. Toch zou ook Maria’s tijd vol tragiek, zoals voorspeld, snel genoeg komen.

Vreugde dieper dan verdriet

Het Kind Dat in de wereld kwam die eerste Kerst zou geen gemakkelijk leven voor Zich hebben. Niet bij de geboorte, niet in de kindertijd, niet in de volwassenheid. In de openingswoorden van het Evangelie van Johannes klinkt een bepaalde pijn door die waar zou zijn voor heel het leven van Jezus:

‘Hij was in de wereld en de wereld is door Hem ontstaan en de wereld heeft Hem niet gekend. Hij kwam tot het Zijne, maar de Zijnen hebben Hem niet aangenomen’ (Johannes 1:10-11).

Jesaja had voorzegd dat de Christus veracht en verworpen zou worden, en dat werd Hij ook; dat Hij een Man van smarten zou zijn en bekend met ziekte, en dat was Hij ook (Jesaja 53:3). Maar dit leven, pijnlijk en uitdagend als het zou zijn, bevatte ook de diepe, diepe vreugde die de Man van smarten staande hield.

Vrolijk zal komen

De grote vreugde die de engelen bij die eerste Kerst aankondigden, kan ook ons staande houden. Kerst gaat niet voorbij aan onze vele pijn; maar het wil ook niet dat we daarin opgaan. Kerst neemt pijn serieus, serieuzer dan welke wereldlijke viering dan ook. Kerst herinnert ons eraan dat onze God onze pijn heeft gezien en onze kreten om hulp heeft gehoord (zoals in Exodus 2:23-25; 3:7-10; 6:5), en dat Hij Zelf is gekomen om ons te redden.

In deze tijd is Kerst bepaald geen garantie voor vrolijkheid en enthousiasme. Nog niet! Maar het belooft wel dat de vrolijkheid en de opgewektheid eens zullen aanbreken. Kerst, op z’n best, geeft ons een blik op de komende vreugde die niemand ons kan afpakken. Als we het zien, al is het maar van veraf, hebben we een voorproefje van wat komt. Net als de apostel Paulus, en de Man van smarten Zelf, zijn wij ‘bedroefden, maar toch steeds blij’ (2 Korinthe 6:10). We mogen met Kerst dan wel overweldigend zijn door verdriet, toch wil God ons in Christus, door Zijn Geest, de genade geven om vreugde te vinden.

Het bericht Kerst gaat niet voorbij ** aan jouw pijn verscheen eerst op Geloofstoerusting.

In de loop der jaren, in de dagen na Thanksgiving, greep ik instinctief naar twee waardevolle bezittingen. Een daarvan is een Beach Boys Kerst-cd waar ik ergens in de late jaren ’90 fan van werd. Die leuke traditie is nu langzaam maar zeker aan het verdwijnen. Het andere item heeft mijn ziel veel beter gediend, en doet dat nog steeds. Het is een boek van Donald Macleod, genaamd The Person of Christ. Advent is een jaarlijkse herinnering voor mij geworden om meer te gaan lezen over Christus. Ik probeer elk jaar wat breder te lezen, maar ik lees altijd op z’n minst een beetje van Macleod.

Advent is een kans om de echte reden voor Kerst in herinnering te roepen. Maar deze kans is misschien wel des te schrijnender in onze steeds seculier wordende maatschappij. Met elk voorbijgaand jaar moeten we waakzamer zijn, zelfs agressief en meedogenloos, om onszelf en onze kinderen en onze kerken eraan te herinneren wat echt het hart en de inspiratie van Kerst is.

Gewoonten voor de feestdagen

We zijn van nature gewoontedieren. Dat is niet het gevolg van de zondeval. God heeft dit zo ingebouwd in Zijn goede ontwerp. Goede gewoontes helpen ons te floreren. Door gewoontes kunnen we ons onderbewustzijn inzetten om taken herhaaldelijk uit te voeren. Zo kunnen we onze beperkte spanningsboog sturen. We kunnen maar beperkt ergens bewust en intentioneel mee bezig zijn. Onze gewoontes helpen ons daarbij.

We kunnen maar beperkt ergens bewust en intentioneel mee bezig zijn. Onze gewoontes helpen ons daarbij.

Natuurlijk richt de zonde ook schade aan door onze gewoontes. Maar dat betekent niet dat gewoontes verkeerd zijn. Gewoontes zijn een belangrijk onderdeel van de praktische verlossing en heiligheid. Onze heiligheid wordt gewerkt door de kracht van het evangelie en van Gods Geest. Belangrijk daarbij is het maken van nieuwe gewoontes in de loop van de tijd. Gewoontes van heiligheid en gemeenschap. Dagelijkse gewoontes van het horen van Gods stem in Zijn Woord en Zijn luisterend oor hebben in het gebed. En wekelijkse gewoontes van het behoren tot en het samenkomen met Zijn lichaam in aanbidding.

Gewoonten zijn echter niet alleen dagelijks en wekelijks, maar ook jaarlijks. God maakte de seizoenen (Genesis 1:14). Hij liet ons iets diep van binnen voelen bij de eerste dagen van de lente, de warmste dagen van de zomer, de knusheid van de herfst, en de eerste sneeuwval van de winter. En als christenen hebben we de maand december lang verbonden met de geboorte van onze Verlosser. We werken naar een van onze twee grootste feestdagen toe met in wezen een maand van liturgische verwachting: ‘advent’.

Seizoen van wachten

Een essentieel aspect en geschenk van dit seizoen wordt vandaag de dag vaak gemist: advent is een seizoen van wachten. De vastentijd moedigt als seizoen juist een soort van levenslange toewijding aan in afwachting van Jezus’ laatste week – en vooral Zijn offerdood voor ons op Goede Vrijdag, en Zijn zegevierende opstanding voor ons op Paaszondag. Maar het bijzondere aspect van advent is dat van geduldig wachten.

Advent zal je confronteren en je veranderen. Je zult óf meer gaan lijken op Scrooge óf meer op de herders.

Elk jaar wachten we een maand op de komst van God Zelf als mens van vlees en bloed. Dan herinneren we ons het volk van God dat eeuwenlang – eeuwen! – heeft gewacht op de komst van de beloofde Messias. Die zou hen redden. Zij hadden Gods beloften: ‘haar Nageslacht’ dat de kop van de slang zou vermorzelen (Genesis 3:15; Romeinen 16:20), een profeet zoals Mozes (Deuteronomium 18:15, 18; Handelingen 3:22; 7: 37), een priester die de ordening van het eerste verbond zou overtreffen (Psalm 110:4; Hebreeën 5:4-6; 7:11-17), een zoon van koning David en erfgenaam van zijn troon (Jesaja 9:6; Mattheüs 1:1; 22:42) die groter zou zijn dan David, als Davids Heere (Psalm 110:1). Eeuwenlang had het volk van God gewacht.

Zij ‘hebben de vervulling van de belofte niet verkregen, daar God met het oog op ons iets beters voorzien had’ (Hebreeën 11:39-40). We leven nu in het tijdperk van de Messias. Christus is gekomen als het hoogtepunt van de geschiedenis. Jezus heeft ons de Vader en Zijn bedoelingen laten zien. Toch is het ook goed voor ons om het geduldige wachten en het verwachten van Gods oude volk te beoefenen zodat we vernieuwd en dieper waarderen wat we nu in Hem hebben.

Daarom is advent een seizoen van mineur, zo goed gevangen in ‘O kom, o kom, Immanuel’. Terwijl we wachten, spelen we de eeuwen van verlangen en hunkering die voorafgingen aan de komst van Christus opnieuw af. Daarmee wordt onze vreugde in en dankbaarheid voor wat we in Christus hebben dieper en rijker en zoeter. En ook wij leven met hunkering en verlangen – naar de tweede komst van Jezus. Maar ons wachten neemt nu een fundamenteel nieuwe vorm aan. Ons wachten stijgt naar voorheen onvoorziene niveaus van hoop en verwachting, en vreugde in het wachten, vanwege Zijn eerste komst.

Dan, op kerstdag, veranderen die mineurakkoorden in de blijde, feestelijke majeurakkoorden van ‘Jubel het uit’. Zo gaat de gespannenheid van de voorbije eeuwen op in vreugde, zelfs als die spanning ons wijst op de tweede komst waar we zo op hopen.

Advent zal je veranderen

Gods goede en krachtige geschenk van gewoontes leert ons een belangrijke waarheid voor de adventstijd: feestdagen en feesten vullen niet alleen onze monden met gelach, en onze buiken met voedsel, maar vormen onze ziel, ten goede of ten kwade.

Terwijl we wachten, spelen we de eeuwen van verlangen en pijnlijke verwachtingen die voorafgingen aan de komst van Christus opnieuw af.

December is met stip de meest bijzondere maand in onze samenleving. Het heeft zijn eigen speciale sfeer en muziek. Het heeft het meest onderscheidende gevoel. Weinig mensen betwisten publiekelijk dat het ‘de mooiste tijd van het jaar’ is; de meesten spelen mee. Nu is december er dan, en het kan niet anders dan dat je erdoor veranderd wordt. Advent zal je confronteren en veranderen. Je zult meer gaan lijken op Scrooge of meer op de herders die God verheerlijkt en geloofd hebben (Lukas 2:20). Komt 25 december, dan zul je anders zijn, tot op zekere hoogte. Meer zoals Herodes of meer zoals de wijzen die ‘zich verheugden met zeer grote vreugde’ (Mattheüs 2:10).

Deze advent zal je veranderen. Je zult achteraf niet meer hetzelfde zijn. Je zult er beter van worden, of slechter. Elke advent doet ertoe. Zul je op 25 december dichter bij Christus gekomen zijn of verder van Hem vandaan staan? Zal je hart zachter voor Hem zijn of ongevoeliger? Zal er meer mist Zijn voor je ogen, of zul je Hem duidelijker zien en met meer passie Hem koesteren? Zul je Jezus beter kennen en meer van Hem genieten?

Komt, laten wij aanbidden

Laten we niet onverschillig al de rituelen doorlopen deze advent. Laten we het seizoen benaderen in geloof (Romeinen 14:23), als Gods volk, voor de eer van Christus en onze vreugde in Hem. Vergezel ons deze advent in het bewonderen van de verschillende uitnemendheden van Christus. Hij is God én mens. Hij is heilig én maagdelijk geboren. Hij houdt het universum in stand door de kracht van Zijn woorden én ligt in een kribbe, in doeken gewonden.

Wil jij je bijzonder inzetten met ons om de persoon van Christus deze advent te zien en te koesteren? Hij is onze beste dagelijkse, wekelijkse en jaarlijkse gewoontes waard.

Het bericht De gewoonte om uit ** te zien naar Kerst verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Nu staan we aan het begin van december – en van de winter. Donkere dagen worden donkerder. En advent is begonnen, geen dag te vroeg – net op tijd om de boodschap te verkondigen die we maar al te vaak negeren: in de donkerste dagen schijnt het ware licht des te helderder.

Advent, het seizoen van wachten en voorbereiden op het kerstfeest. Het is een kans om weer geestelijk gezond te worden. We kunnen een fris en gezonder ritme creëren, persoonlijk maar ook in ons gezin en in onze kerken. We gaan de zes donkerste weken van het jaar in op dit halfrond. Het keerpunt halverwege markeert het grootste en helderste keerpunt in de hele geschiedenis: de geboorte van Christus. En misschien zal deze advent het beginpunt zijn van herstel van de schade van afgelopen jaar.

Wonend in de duisternis

We staan aan het begin van advent 2020. Het is juist nu goed om te weten dat het echte kerstfeest niet vereist dat alles rustig en zorgeloos is. Het is duidelijk dat niet alles rustig was, en dat alles niet zorgeloos was, die eerste Kerst. En hebben we niet geleerd in onze eigen levens dat de onbezorgde en rustige kerstvieringen eigenlijk niet de beste waren?

Het licht van Christus’ eerste ‘advent’ (aankomst) kwam op in dagen van diepe duisternis. Zacharias profeteerde van Hem Die zou komen ‘om licht te geven aan hen die gezeten zijn in duisternis en schaduw van de dood’ (Lukas 1:79, Engelse vertaling). Dat zijn de omstandigheden waarin Gods volk zich bevond die eerste Kerst: zittend in duisternis en schaduw van de dood. Mattheüs 4:16 (een citaat uit Jesaja 42) legt die duisternis goed vast, en de doorbraak van het licht. Het is een van onze favoriete adventslezingen:

Het volk dat in duisternis zat,
heeft een groot licht gezien;
en voor hen die zaten in het land en de schaduw van de dood,
is een licht opgegaan.

Ze verbleven in duisternis terwijl ze wachtten op Zijn eerste komst. Jezus kwam niet naar een wereld die al vol troost en vreugde was. Hij kwam om vrede te brengen voor een wereld in oorlog. Hij kwam om echte troost te brengen voor een wereld in nood. Hij kwam om goed nieuws te verkondigen van grote vreugde aan hen die verdrinken in een zee van verdriet. Hij kwam als licht, schijnend in de duisternis.

Jezus kwam niet naar een wereld die al vol troost en vreugde was. Hij kwam om vrede te brengen voor een wereld in oorlog.

Twee millennia later is het gemakkelijk om over het hoofd te zien hoe donker die dagen wel niet waren en hoe schaduwrijk de details van Zijn komst. Het schandaal van een ongehuwde moeder met kind. De schok die Jozef ondervond toen hij haar zwanger vond. De verdenkingen en oordelen tegen Maria in het kleine stadje Nazareth, waar het woord zich als een lopend vuurtje zou verspreiden. Een ongemakkelijke en moeizame reis naar Bethlehem, terwijl Maria bijna was uitgerekend. Zelfs geen bescheiden onderkomen terwijl zij aan het bevallen was. De vernedering van een kribbe. De eerste Kerst kwam op een moment en een manier die wij mensen nooit zouden hebben verwacht.

Het licht vinden

In een wereld van zo’n dikke, verstikkende duisternis kwam Jezus als Licht. En Hij kwam om te triomferen, niet om weer verdreven te worden. ‘Het licht schijnt in de duisternis, en de duisternis heeft het niet overwonnen’ (Johannes 1:5, Engelse vertaling). Maar de duisternis op afstand houden betekende niet dat Zijn overwinning gemakkelijk of onmiddellijk was. ‘Hij kwam tot het Zijne, maar de Zijnen hebben Hem niet aangenomen’ (Johannes 1:11).

Zelfs toen Zijn zon opkwam en de nacht begon te verjagen, vluchtte de nacht niet in één keer. ‘Dit is het oordeel,’ zei Hij, ‘dat het licht in de wereld gekomen is, en de mensen hebben de duisternis liefgehad, meer dan het licht, want hun werken waren slecht’ (Johannes 3:19). Toch was het tij gekeerd met Zijn komst. Het licht was aangebroken, en Hij riep Zijn volgelingen, uit de duisternis, tot Zijn licht. ‘Wie Mij volgt, zal beslist niet in de duisternis wandelen, maar zal het licht van het leven hebben’ (Johannes 8:12; ook Johannes 12:46).

Het Licht was gekomen en zou zegevieren. Maar Jezus deed niet alsof de oorlog tegen de duisternis al voorbij was voordat het zover was.

Uur van de duisternis

Drie decennia lang bestreed Zijn licht de duisternis. En toen Hij naar het kruis ging, liet Hij de duisternis haar laatste stoot geven: ‘Dit is uw uur en de macht van de duisternis’ (Lukas 22:53). Judas ging uit het midden van de twaalf, ‘en het was nacht’ (Johannes 13:30).

De eeuwenlange strijd tussen duisternis en licht naderde eindelijk haar einde – en God bootste dat na in de natuur: ‘Het was ongeveer het zesde uur en er kwam duisternis over heel de aarde tot het negende uur toe. En de zon werd verduisterd’ (Lukas 23:44-45; ook Mattheüs 27:45, Markus 15:33). Toen volgde die zwarte Sabbat, de langste, grauwste dag in de hele geschiedenis – de dag, van zonsopgang tot zonsondergang, dat de Zoon van God dood in het graf lag.

Maar op zondagochtend ging Maria Magdalena ‘vroeg, toen het nog donker was, naar het graf, en zij zag dat de steen van het graf weggenomen was’ (Johannes 20:1). In de donkerste duisternis begon het licht opnieuw te schijnen. Hij leefde weer, en nu met onverwoestbaar leven! Eens en voor altijd had het Licht de doodsteek gegeven aan de Duisternis.

Schijn in de duisternis

De tijd waarin we nu leven, hoe donker ze ook lijkt, verschilt fundamenteel van de donkere tijd voor die eerste advent,. Christus is gekomen, en heeft overwonnen. Het Licht heeft al gezegevierd, zelfs als we verwikkeld zijn in de laatste veldslag. We verduren ‘de duisternis van dit tijdperk’ (Efeze 6:12) en kennen de gevaren ervan goed. Maar dat doen we terwijl we al ervaren hebben dat Christus de beslissende redding heeft gebracht.

Misschien zien we juist in de donkere dagen van een jaar als dit het licht als nooit tevoren.

De Vader ‘heeft ons verlost uit het domein van de duisternis en overgezet in het Koninkrijk van Zijn geliefde Zoon’ (Kolossenzen 1:13, Engelse vertaling). Verlost. Verleden tijd. Het is gedaan. ‘God, Die gezegd heeft dat het licht uit de duisternis zou schijnen, is ook Degene Die in onze harten geschenen heeft tot verlichting met de kennis van de heerlijkheid van God in het aangezicht van Jezus Christus’ (2 Korintiërs 4:6). God sprak bij de schepping licht in de duisternis. Zo heeft Hij ook licht in onze duistere zielen gesproken en heeft Hij ons nieuwe scheppingen gemaakt in Christus.

Onze ogen zien nu het licht. De beslissende koninkrijks-overdracht heeft plaatsgevonden. En daarom, zoals Petrus zegt, verkondigen wij ‘de uitnemendheden van Hem Die u uit de duisternis geroepen heeft tot Zijn wonderbaar licht’ (1 Petrus 2:9, Engelse vertaling). Ooit: duisternis. Nu: licht. ‘Voorheen was u duisternis, maar nu bent u licht in de Heere’ (Efeze 5:8).

Belangrijkste advent

God brengt niet alleen Zijn licht naar ons toe, terwijl wij in de duisternis zitten. Maar Hij maakt ons ook lampen van Zijn licht voor anderen. Zoals Christus Zelf tegen de apostel Paulus zei: ‘Ik zend u om hun ogen te openen, zodat zij van de duisternis tot het licht zouden keren en van de macht van de satan tot God’ (Handelingen 26:17-18). Paulus noemt ons ‘kinderen van het licht en kinderen van de dag … niet van de nacht en ook niet van de duisternis’ (1 Thessalonicenzen 5:5) en roept ons op om ‘een licht [te] zijn voor hen die in duisternis zijn’ (Romeinen 2:19).

Advent kijkt de duisternis recht in de ogen en geeft deze grote belofte voor ons seizoen van wachten: de duisternis zal het licht niet overwinnen.

Dat brengt ons tot advent in 2020. Advent is een kostbare kans in een jaar van vreemde en diepe duisternis. Advent herinnert ons er namelijk weer aan: ‘De duisternis gaat voorbij en het ware licht schijnt reeds’ (1 Johannes 2:8). Voor velen van ons is dit misschien wel de belangrijkste advent van ons leven. Het zal veelzeggend zijn. Is advent echt? Zijn wij echt? Waar gaat Kerst echt over voor ons? Misschien zullen we juist in de donkere dagen van een jaar als dit het licht zien doorbreken als nooit tevoren.

Advent doet niet alsof de duisternis weg is. Onze levens kunnen nog donkerder worden. Maar advent kijkt de duisternis recht in de ogen en geeft deze grote belofte voor ons seizoen van wachten: de duisternis zal het licht niet overwinnen. Het is slechts een kwestie van tijd. En over twee weken is het al Kerst.

Het bericht Advent tijdens een ** wereldwijde pandemie verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Kracht in haar verschillende vormen is een goed geschenk van God. Hij geeft het aan Zijn volk om te gebruiken voor de doeleinden van Zijn koninkrijk. En net als andere goede gaven is kracht gevaarlijk als het verkeerd wordt gebruikt. Het antwoord op de gevaren van kracht is niet minder kracht. Maar meer van een christelijke deugd die zachtmoedigheid wordt genoemd.

Laten we zachtaardig terugbrengen

Zachtmoedigheid zou vandaag de dag wel eens een van de meest onbegrepen christelijke deugden kunnen zijn. In Galaten 5:22-23 somt Paulus negen deugen op die door de Heilige Geest worden gewerkt: ‘De vrucht van de Geest is: liefde, blijdschap, vrede, geduld, vriendelijkheid, goedheid, geloof, zachtmoedigheid, zelfbeheersing.’ Tweeduizend jaar later wordt zachtmoedigheid vaak gebruikt als een positieve aanduiding voor zwakte. Maar in de Bijbel duidt zachtmoedigheid nadrukkelijk niet op een gebrek aan kracht. Het is juist de godvrezende uitoefening van macht. Zachtaardigheid betekent niet een gebrek aan vermogen. Het is juist een extra vermogen om iemands kracht zo in te zetten dat het goede, leven-gevende doelen dient. En niet slechte, leven-nemende doelen.

Geweld is het vernietigende gebruik van kracht. Zachtmoedigheid daarentegen zet kracht in om leven te geven.

Neem bijvoorbeeld regen. Harde regen vernietigt leven, maar ‘zachte regen’ geeft leven (Deuteronomium 32:2). Hevige regen schaadt en doet geen goed. De boer bidt niet voor zwakke regen, of geen regen, maar voor zachte regen. De wijze waarop het geleverd wordt, is belangrijk. Water is van levensbelang. Daarom hebben we water nodig dat zachtjes wordt geleverd, niet destructief. Zacht betekent niet zwak, maar gepast – leven geven, niet nemen.

Gepaste kracht

Zo ook Spreuken 15:4 (Engelse vertaling): ‘Een zachtmoedige tong is een boom des levens.’ Zachtmoedig betekent niet zwak, maar gepast sterk, met leven-gevende terughoudendheid – iets goeds geven, niet als een brandslang maar in gepaste mate. Of denk aan zeilen. Een zacht waaiende wind (Handelingen 27:13) verhoort het gebed van een zeeman. Maar een hevige wind veroorzaakt problemen (Handelingen 27:18).

De deugd zachtmoedigheid zien we in haar beste vorm bij God Zelf, Die ‘met een sterke hand komt’ (Jesaja 40:10, Engelse vertaling). Hoe hanteert hij Zijn kracht ten opzichte van Zijn volk? ‘Als een herder zal Hij Zijn kudde weiden: Hij zal de lammetjes in Zijn armen bijeenbrengen en in Zijn schoot dragen; de zogenden zal Hij zachtjes leiden.’ (Jesaja 40:11). Geweld is het vernietigende gebruik van kracht (Jesaja 10:33). Zachtmoedigheid is het leven-gevende gebruik.

Wat onze dochters willen

De apostel Petrus stelt goede kracht tegenover slechte, rechtvaardige heersers tegenover onrechtvaardigen. Hij beschrijft goede leiders als ‘goed en zachtmoedig’ (1 Petrus 2:18, Engelse vertaling). Het tegenovergestelde van een slechte meester is niet een zwakke. Wie wil nou de bescherming van een zwakke heer? Maar een goede leider is ‘goed en zachtmoedig’. We willen zachtmoedige leiders, geen zwakke. We willen sterke leiders met kracht. Niet om tegen ons te gebruiken, om ons kwaad te doen, maar om in te zetten voor ons goed, om ons te helpen. Dat maakt het beeld van een herder zo passend in zowel het Oude als het Nieuwe Testament. Schapen zijn duidelijk zwak en kwetsbaar. Ze hebben sterke herders nodig, geen zwakke. Ze hebben herders nodig die goed zijn en hun kracht zullen gebruiken om de schapen te helpen, niet om ze te gebruiken en te misbruiken.

We willen sterke leiders met kracht. Niet om tegen ons te gebruiken, om ons kwaad te doen, maar om in te zetten voor ons goed, om ons te helpen.

Mijn 4-jarige dochter wil geen zwakke vader. Ze wil dat ik sterk ben – en dat ik die kracht gebruik om haar te helpen, niet om haar pijn te doen. En wat ze niet nodig heeft is dat ik haar mijn spierballen laat zien. Het is duidelijk genoeg dat papa groter en sterker is. Ze moet juist zien dat ik zachtaardig ben. Dat papa niet alleen sterk genoeg is om haar te beschermen, maar dat ze hem ook daarvoor kan vertrouwen. Ze moet weten dat ik mijn kracht gebruik om haar te dienen en te zegenen, niet om haar pijn te doen.

Zwakke mannen zijn vaak bezig met laten zien hoe sterk ze wel niet zijn en ze praten daar veel over. Maar echt sterke mannen besteden hun energie en aandacht niet aan het tonen van hun kracht, maar aan het tonen van hun zachtmoedigheid. We weten wel dat ze kracht hebben, maar ze tonen dat ze ook in staat zijn om hun kracht op een juiste wijze te gebruiken, voor het welzijn van anderen. Onzekere mannen spannen hun spieren en dreigen. Mannen die verzekerd zijn in hun kracht, en de kracht van hun Heere, zijn meer dan bereid om hun zachtmoedigheid aan iedereen te laten zien (Filippenzen 4:5).

Zachtmoedige mannen voor de kerk

Het zou dan ook geen verrassing moeten zijn dat Christus zoiets van de leiders in Zijn kerk verlangt: ‘niet gewelddadig maar zachtmoedig’ (1 Timotheüs 3:3, Engelse vertaling). Onder de vijftien expliciete kwalificaties voor oudsten in 1 Timotheüs 3:2-7, zijn er vier negatieve: ‘niet verslaafd aan wijn, niet gewelddadig …, niet strijdlustig en zonder geldzucht’ (Engelse vertaling). Slechts één van deze negatieve voorwaarden wordt gecontrasteerd met een positieve: ‘niet vechtlustig maar zachtaardig’. Misschien is de reden dat Paulus de positieve deugd van de andere vier niet levert, omdat geen van hen in één woord kan worden gevat. Ja, predikanten zouden nuchter moeten blijven, vrede moeten sluiten, en vrijgevig moeten zijn. Maar geen van die eenvoudige contrasten legt het volledige bereik van de gewenste positieve deugd vast als ‘zachtaardig’.

‘Niet gewelddadig’ heeft dus een eenvoudig positief contrast, ‘zachtaardig’. Daarom kan men er zeker van uitgaan dat de oudsten sterk zullen zijn. Zij zullen kracht hebben. De vraag zal niet zijn of ze sterk zijn, helemaal omdat ze samen dienen als een team. Maar de vraag is of ze weten hoe ze deze kracht kunnen gebruiken om anderen te helpen, niet om hen te schaden. Ze moeten weten, en hebben aangetoond, hoe ze Gods goede gave van kracht kunnen inzetten met de juiste terughoudendheid en zelfbeheersing. Als individu en als team moeten zij zachtmoedig zijn.

Onzekere mannen spannen hun spieren en dreigen. Mannen die verzekerd zijn in hun kracht, en de kracht van hun Heere, zijn meer dan bereid om hun zachtmoedigheid aan iedereen te laten zien.

Het is duidelijk dat Paulus het meent als hij zachtaardigheid noemt. Voor hem is dat niet slechts een optie. Het is essentieel voor christelijk leiderschap. ‘U echter, o mens die God toebehoort, o man van God. Jaag … zachtmoedigheid na’ (1 Timotheüs 6:11). Ware zachtmoedigheid van herders geeft niet alleen leven aan de kudde. Het staat ook model voor de kudde hoe zij leven kan geven aan de wereld: ‘Herinner hen eraan dat zij de overheden en machten onderdanig behoren te zijn, dat zij … niet strijdlustig zijn maar welwillend, en alle zachtmoedigheid bewijzen aan alle mensen’ (Titus 3:1-2). En misschien is dit wel het belangrijkste voor leiders: ‘Een dienstknecht van de Heere moet geen ruzie maken, maar vriendelijk zijn voor allen, bekwaam om te onderwijzen, en iemand die de kwaden kan verdragen. Hij moet met zachtmoedigheid hen onderwijzen die zich verzetten…’ (2 Timotheüs 2:24-25). We zouden kunnen aannemen dat het corrigeren van tegenstanders, van alle dingen, met geweld kan worden uitgevoerd. Maar zelfs dat moet met zachtmoedigheid worden gedaan.

Zachtaardigheid zelf

Uiteindelijk wordt de echte Bijbelse zachtmoedigheid gevormd en vervuld door God Zelf. Of het nu gaat om een gemeente of een voorganger, een man of een vrouw, een echtgenoot of een echtgenote, een vader of een moeder, een baas of een werknemer. God is het toonbeeld van zachtmoedigheid. Als we Gods zachtmoedigheid bewonderen, vieren we niet dat Hij zwak is. Als Zijn zwakke schaap genieten we er daarentegen van dat onze Herder oneindig sterk is. En we vinden Hem des te bewonderenswaardiger omdat Hij Zijn kracht weet te gebruiken op manieren die leven geven aan Zijn geliefde, in plaats van deze te verstikken.

Als Zijn zwakke schaap genieten we er van dat onze Herder oneindig sterk is.

Onze God is niet zoals de Hulk. Onze God is machtig en zachtmoedig, Hij kwam niet als een overheersende en gewelddadige tiran, maar als een goede en zachtaardige Heer. Jezus zei: ‘Ik ben zachtmoedig en nederig van hart’ (Mattheüs 11:29). Hij daalde zachtjes af in onze wereld in Bethlehem. En groeide op in Nazareth, in gestalte en in wijsheid. Hij onderwees krachtig en met tederheid in Galilea. En Hij reed ‘zachtmoedig en gezeten op een ezelin’ Jeruzalem binnen (Mattheüs 21:5) om Zijn eigen leven voor ons neer te leggen. ‘Toen Hij uitgescholden werd, schold Hij niet terug, en toen Hij leed, dreigde Hij niet, maar gaf het over aan Hem Die rechtvaardig oordeelt’ (1 Petrus 2:23). Niet omdat Hij zwak of machteloos was. Maar omdat Hij sterk genoeg was om Zelf zachtmoedig te zijn.

In Zijn kracht

Wij, net als de apostel Paulus, ontvangen Zijn zachtmoedigheid en proberen tegelijkertijd Christus na te volgen in Zijn ‘zachtmoedigheid en welwillendheid’ (2 Korintiërs 10:1). In Zijn kracht heeft Hij ons bevrijd van de noodzaak om onze spieren te tonen. Hij geeft ons de opdracht om onze zachtmoedigheid aan iedereen bekend te maken (Filippenzen 4:5). Zijn ondergeschikten ontvangen ze de kracht en sterkte om de kudde te dienen, niet om haar te onderwerpen. Hij geeft Zijn volk macht en autoriteit om die in te zetten zonder dat we daar hebberig van worden, of er jaloers van worden als Hij meer macht aan anderen geeft.

Welke macht we ook hebben, het is niet de onze, maar een lening van God, om te gebruiken voor Zijn grote doelen in de wereld – met zachtmoedigheid.

Het bericht De sterkste mannen zijn zacht verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Het was mijn laatste herfst als student. Ik had het veld vernauwd tot vier opties voor een Master. Voor alle vier zou ik uren van huis moeten verhuizen, zo niet overzee. In zekere zin zou ik in mijn eentje erop uitgaan. Vanwege die stap voelde ik een ongewone angst.

Zou er een betere manier zijn om te vechten dan met de eigen woorden van God?

Ik worstelde met veel zorgen in dat laatste jaar van de universiteit. Met de grote kansen die voor me lagen en de bijbehorende opwinding daarover kwam er ook de angst voor het onbekende. Ik moest het immers niet verknallen. Ik moest geen verkeerde keuze maken. Ik moest mijn volwassenheid niet verkeerd beginnen. Mijn angst was geestelijk en emotioneel, niet medisch. Het werd nooit zo acuut dat ik professionele hulp zocht, maar het was wel een beproeving van mijn geloof. En het was een kans om te groeien en te leren. Ik moest mijn vreugde niet laten wegroven door mijn angst. In plaats daarvan moest ik een manier vinden om terug te vechten. Zou er een betere manier zijn om te vechten dan met de eigen woorden van God?

In die herfst vond ik drie duidelijke bijbelgedeelten waarin Jezus, Paulus en Petrus elk angst bestrijden. Ik drukte ze af op blauwe kaarten en plakte ze naast mijn bed. Ik herhaalde de teksten elke dag ‘s ochtends vroeg en ‘s avonds laat. Het duurde niet lang voordat ik ze vloeiend uit mijn hoofd kon opzeggen. Ook vandaag de dag voel ik soms nog angst opkomen. Maar zelfs nu, vijftien jaar later, ga ik nog terug naar deze drie beproefde en ware teksten.

Mattheüs 6:25-34

Ik zeg u: Wees niet bezorgd over uw leven,’ zegt Jezus, ‘over wat u eten en wat u drinken zult; ook niet over uw lichaam, namelijk waarmee u zich kleden zult. Is het leven niet meer dan het voedsel en het lichaam meer dan de kleding? (Mattheüs 6:25)

Hij weet dat je eten, drinken en kleding nodig hebt, en Hij geeft erom – om zulke basisdingen! Maak je geen zorgen over waar je volgende maaltijd vandaan komt, of hoe je je lichaam gaat kleden. Dat maakt dan ook je huidige zorgen betrekkelijk. ‘Als wij voedsel en kleding hebben, zullen wij daarmee tevreden zijn’ (1 Timotheüs 6:8). Jezus sprak met mannen en vrouwen die zich zorgen maakten over voedsel en kleding. Misschien hoeven wij ons daar geen zorgen over te maken. Dan is dankbaarheid daarvoor een grote eerste stap in de strijd.

Hoor Jezus, de Heere der Heren, Die tot u zegt: ‘Wees niet bevreesd, u gaat veel musjes te boven’ (Mattheüs 10:31). Zijn woorden zijn krachtig omdat ze zo praktisch en duidelijk zijn. Soms hebben we Jezus nodig om de waan van de angst weg te blazen. Bijvoorbeeld met een eenvoudige retorische vraag als deze: ‘Wie toch van u kan met bezorgd te zijn één el aan zijn lengte toevoegen?’ (Mattheüs 6:27). Met andere woorden, je bezorgdheid zal je niets opleveren. Bezorgdheid over je leven helpt je leven niet. In feite vergiftigt het je. Het berooft je van je vreugde. Het trekt je leven naar beneden. ‘Richt je tot Mij’, zegt Hij. ‘Leg je lasten op Mijn brede schouders en Mijn sterke rug.’

Geestelijke angst is een geloofskwestie: ‘…, kleingelovigen’ (Mattheüs 6:30). En door op te roepen tot geloof zegt Jezus niet tegen ons dat we onze eigen kracht moeten opbrengen. Maar we moeten juist onze eigen zwakheid en onvermogen erkennen en opnieuw leunen op Zijn macht en sterkte. ‘Uw hemelse Vader weet het’ (Mattheüs 6:32). De wereld zoekt slechts naar dingen. Maar in Christus zijn we vrijgemaakt om naar God te zoeken. En om Hem te vertrouwen voor wat Hij geeft en wanneer (Mattheüs 6:32-33).

Filippenzen 4:6-7

We zouden kunnen denken dat het gevecht tegen angst en bezorgdheid alleen betrekking heeft op de basisdingen van voedsel en kleding. Maar maakt Paulus uitdrukkelijk een algemene toepassing met ‘geen ding’ en ‘alles’:

Wees in geen ding bezorgd, maar laat uw verlangens in alles, door bidden en smeken, met dankzegging bekend worden bij God; en de vrede van God, die alle begrip te boven gaat, zal uw harten en uw gedachten bewaken in Christus Jezus. (Filippenzen 4:6-7)

Het is niet genoeg om onszelf af te leiden. Om te proberen onze bezorgde hoofden elders te keren en onze problemen, onzekerheden en angsten te vergeten. We moeten veeleer naar God toe gaan. ‘Laat uw verlangens … bekend worden bij God.’ En als we naar Hem toe gaan, gaan dankbaar gebed en innerlijke vrede hand in hand. Dit is een belofte aan hen die naar God toe gaan met hun angsten: ‘De vrede van God, die alle begrip te boven gaat, zal uw harten en uw gedachten bewaken in Christus Jezus.’

Als we naar God toe gaan, gaan dankbaar gebed en innerlijke vrede hand in hand.

Vechten tegen angst, en in geestelijke en emotionele vrede komen, betekent niet dat al onze vragen beantwoord worden. God geeft vrede boven verstand. Zijn vrede overstijgt een gemakkelijke uitleg, en zelfs onze meest hoge verwachting. Hij geeft een vrede die ‘alle begrip te boven gaat’, die we niet kunnen begrijpen op aardse wijze.

1 Petrus 5:6-7

Mattheüs 6 legde een enorme basis voor mij en Filippenzen 4 herinnerde mij aan de onmisbare plaats van het gebed. Maar het was 1 Petrus 5:6-7 die het vaakst leek te barsten van de meest verfrissende genade.

Verneder u dan onder de krachtige hand van God, opdat Hij u op Zijn tijd verhoogt. Werp al uw zorgen op Hem, want Hij zorgt voor u. (1 Petrus 5:6-7)

‘Verneder u’ is een herinnering aan het feit dat onze angsten vaak toenemen met onze trots en ons gevoel van zelfredzaamheid. Als we God uit het oog verliezen, neemt onze nederigheid af. Het is een tijdloze oproep aan de bezorgde: verneder jezelf. Je kunt dit niet controleren. Je angst neemt toe met een grotere verwachting van jezelf en een verminderd zicht op God.

Dan die zin ‘op Zijn tijd’. Oh, wat een helderheid en hoop heb ik in deze woorden gevonden. Helderheid in de zin dat mijn gevoel voor timing vaak niet Gods perfecte gevoel voor timing is. Hij kent al mijn behoeften (Mattheüs 6:32) en heeft ‘Zijn tijd’. Daarom zou ik niet haastig moeten oordelen als mijn gebeden, ingegeven door mijn zorgen, niet onmiddellijk verhoord worden op de manier die ik zou willen. Mijn lasten op Hem leggen betekent niet dat Hij me meteen geeft wat ik wil. Maar Hij geeft mij geloof, dat me bereid maakt om geduldig te wachten op Zijn perfecte timing. En niet alleen helderheid, maar ook hoop – want ‘Zijn tijd’ komt vaak plotseling en onverwacht. Hij bevrijdt me van de last van het ceremoniemeester zijn van mijn eigen leven. Ik hoef niet op de klok te letten, maar ik vertrouw op de Heer van de tijd.

De vier meest angst-verdrijvende woorden voor mijn ziel in de loop der jaren komen aan het eind van 1 Petrus 5:7: ‘Hij zorgt voor u.’ Christus werd mens, gaf Zichzelf als offer voor jou, stond op van de doden in kracht, werd gekroond als Koning der koningen aan de rechterhand van Zijn Vader, zond Zijn Geest – het getuigt allemaal van het feit dat ‘Hij voor je zorgt’. De Vader toont hierin Zijn liefde en zorg voor jou: dat Christus voor jou is gestorven toen je nog een zondaar was (Romeinen 5:8). De Vader heeft Zijn eigen Zoon niet gespaard, maar heeft Hem voor je overgegeven – hoe zal Hij je niet genadig alles geven wat je nodig hebt, in Zijn volmaakte tijd?

Hij zorgt voor mij. Angst, verdwijn.

Zoete bevelen

Terugkijkend is het opmerkelijk welke troost God in dat anders zo schrijnende laatste jaar door Zijn Geest heeft gegeven door bepaalde beloften in Zijn woord. Ook vandaag de dag ga ik geregeld terug naar Mattheüs 6, of Filippenzen 4, of 1 Petrus 5. En steeds proef ik weer de genadige troost die God in die dagen in mijn bezorgde hart heeft gegeven.

Vorige week nog ging ik weer naar Mattheüs 6:25-34. En de woorden van Jezus vielen net zo aangenaam over me heen als elk ander gebod heeft gedaan. ‘Ik zeg u: Wees niet bezorgd over uw leven.’ Dat is een bevel: ‘Wees niet bezorgd.’ Moderne mensen kunnen zo snel schuren aan bevelen. Toch overspoelen de beloften van Christus door de jaren heen het zoete bevel met de sterke en zachtmoedige toon van Jezus’ stem en medeleven. De hemelse Vader kent al jouw behoeften. Hij staat klaar om ze te vervullen boven wat je kunt vragen, of denken, of zich voorstellen. Allemaal op Zijn perfecte tijd.

Het bericht Laat God je angst wegvagen verscheen eerst op Geloofstoerusting.

We kunnen oprecht geloven in de Bijbel. We kunnen de realiteit (en rechtvaardigheid) van Gods toorn en van een eeuwige hel erkennen. En toch proberen we meestal het onderwerp te vermijden. In zekere zin tolereren we Gods oordeel, maar het is ons instinct om ons ervan af te wenden. Diep van binnen kunnen we ons er een beetje voor schamen. We vieren dan wel Jezus’ zelfopoffering aan het kruis, maar praten zo min mogelijk over de hel, zelfs als we het evangelie delen.

Op een dag echter zullen we onze vreugde vinden in Gods gerechtigheid en Zijn machtige oordeel. Dat lijkt onvoorstelbaar – laat staan de gedachte dat we Hem daarvoor zouden prijzen, zelfs nu al.

Toorn heroverwegen

Maar als we de hel vermijden, missen we diepere en bredere vergezichten op de heerlijkheid van God. Dan zien we belangrijke facetten van Wie God is over het hoofd, zwakken we bepaalde aspecten af of verwaarlozen ze.

Een van de meest aanstootgevende beweringen van het christendom vandaag de dag is de toorn van God en de realiteit van het goddelijke oordeel. Tim Keller spreekt hierover in zijn boek In alle redelijkheid, geschreven voor sceptici (en relevant voor ons allemaal). Hij stelt dat het christendom, als het waar is, wel aanstootgevend zou moeten zijn op een zeker punt en ons denken daar zou moeten scherpen. Misschien is dat punt wel de christelijke leer van het goddelijke oordeel.

Wat als onze terughoudendheid over het goddelijk oordeel onze vreugde in God eigenlijk uitholt, in plaats van deze behoudt?

Wat als onze terughoudendheid over het goddelijk oordeel onze vreugde in God eigenlijk uitholt, in plaats van deze behoudt? Geen normaal mens wordt natuurlijk warm van het vooruitzicht van ongelovige geliefden, die voor eeuwig te maken krijgen met Gods almachtige toorn. Maar als we Gods openbaring van Zichzelf in de Schrift volgen, zullen velen van ons meer vreugde vinden in God. Niet alleen in Zijn liefde en genade, maar ook in Zijn toorn en gerechtigheid. Er zijn vele voorbeelden te noemen, maar overdenk voor dit moment de volgende twee.

Oordeel en vreugde bij de Exodus

In Exodus 14 stond het volk van God met de rug tegen de muur bij de Rode Zee. Zo konden ze het leger van de Farao al aan zien komen. Ze leken in de val te zitten en paniek gonsde door de groep. Temidden van hun grote angst beloofde Mozes: ‘De HEERE zal voor u strijden’ (Exodus 14:14). Toen het leger van de Farao dichterbij kwam,

Verliet de Engel van God, Die vóór het leger van Israël uit ging, Zijn plaats en ging achter hen aan. Ook de wolkkolom verliet de plaats vóór hen en ging achter hen staan. Hij kwam tussen het leger van Egypte en het leger van Israël. (Exodus 14:19-20)

God toont Zijn aanwezigheid in de wolkkolom en gaat tussen Zijn volk en hun vijand in staan. Dit is een oorlogsdaad. Hij stapt naar voren om de Zijnen te beschermen. Hij zet Zichzelf in het midden. Hij zegt in feite dat Hij dit gevecht op Zich neemt. Hij zal Zijn volk beschermen tegen hun aanvallers. Laat die Egyptenaren maar aan Hem over.

Goddelijke strijder

Nadat God de zee heeft gescheiden, bereiken de Israëlieten de overkant. De Egyptenaren komen achter hen aan, maar God beëindigt de strijd met angstaanjagende kracht:

Het gebeurde bij het aanbreken van de dag, dat de HEERE in de vuur- en wolkkolom neerzag op het leger van de Egyptenaren, en Hij bracht het leger van de Egyptenaren in verwarring. Hij liet de wielen van hun wagens wegzakken en liet ze met moeite vooruitkomen. Toen zeiden de Egyptenaren: Laten wij voor Israël vluchten, want de HEERE strijdt voor hen tegen de Egyptenaren. (Exodus 14:24-25)

Goddelijke toorn dient goddelijke liefde. Zo overwint de liefde.

Mozes strekt zijn hand uit en het water keert terug naar zijn normale loop. Exodus 14:27 meldt: ‘De HEERE stortte de Egyptenaren midden in de zee.’ God heeft inderdaad voor hen gevochten. Hij nam hun strijd op Zich. Hij vernietigde hun onderdrukkers volledig. Daarom breken ze uit in lofprijzing om hun God te vieren, ‘want Hij is hoogverheven’ (Exodus 15:1). Ze zingen: ‘De HEERE is een Strijder, HEERE is Zijn Naam’ (Exodus 15:3).

Exodus 14-15 zal niet de laatste keer zijn dat we God zien als een goddelijke strijder tegen de vijanden van zijn volk (zie ook Deuteronomium 1:30; 3:22; 20:4; Jozua 23:10; 2 Kronieken 20:17; 32:8; Psalm 35:1; Jesaja 30:32; 31:4; Zacharia 14:3). Maar let toch in het bijzonder op de uittocht. In dit verhaal is God niet alleen een ‘Strijder’, maar Zijn volk prijst hem er ook voor. Ze krimpen niet ineen. Ze schamen zich niet. Sterker nog, ze zijn zelfs blij met Zijn toorn! Ze zingen. Ze dansen zelfs (Exodus 15:20). Waarom? Omdat Hij hun onderdrukkers heeft vernietigd.

Toorn dient liefde

Het volk viert Gods liefde (Exodus 15:13) – maar niet alleen Zijn liefde. Ze vieren ook Zijn woede tegen hun vijanden. Ze genieten de bescherming van Zijn toorn:

Uw rechterhand, HEERE,
was heerlijk in macht;
Uw rechterhand, HEERE,
verpletterde de vijand.
In Uw grote majesteit wierp U terneer wie tegen U opstonden.
U zond Uw brandende toorn,
die hen als stoppels verteerde. (Exodus 15:6-7)

Gods vijanden zijn het voorwerp van Zijn welverdiende oordeel. Tegelijkertijd, in dezelfde gebeurtenis, is het volk van God het voorwerp van Zijn onverdiende liefde. De vertoning van Gods toorn ten opzichte van de Egyptenaren maakt Zijn standvastige liefde bekend aan Zijn volk. Hij mag hun slechte behandeling dan wel een tijdje geduldig doorstaan, maar uiteindelijk dwingt Zijn liefde tot gerechtigheid tegen de goddelozen. Goddelijke toorn dient goddelijke liefde. Zo overwint de liefde.

Oordeel en vreugde aan het einde

We kijken echter niet alleen terug naar de uittocht, maar ook vooruit naar het eindoordeel. Er vloeit meer bloed in de bladzijden van Openbaring dan waar dan ook in de Schrift. En toch, wat is de bepalende teneur van Gods volk van begin tot eind? Zij aanbidden (Openbaring 4:10; 5:14; 7:11; 11:16; en meer). Hun vreugde in God stroomt over in lofprijzing.

Gods afschuwelijke oordelen vallen een voor een op de goddelozen. Maar de kwellingen van de verdoemden doen niets af aan de vreugde van de heiligen in de hemel. Gods oordelen inspireren zelfs de lof van Zijn volk. Zij verheugen zich, omdat ze zichzelf de ontvangers weten van Zijn genade. Maar zij, die in hun rebellie tegen hun Maker volharden, ontvangen geen genade meer. Op hen daalt Gods gerechtigheid neer.

De dag komt dat Gods oordeel zal vallen op de goddelozen en dat het volk van God zich daarover zal verheugen.

De wolken wijken en we kijken de hemel in. Daar zien we martelaren schreeuwen om gerechtigheid: ‘Tot hoelang, heilige en waarachtige Heerser, oordeelt en wreekt U ons bloed niet aan hen die op de aarde wonen?’ (Openbaring 6:10). We horen een oproep van een engel om te aanbidden, ‘want het uur van Zijn oordeel is gekomen’ (Openbaring 14:7). We horen weer een ‘lied van Mozes’, waarin de heiligen in de hemel verkondigen: ‘Alle volken zullen komen en U aanbidden, want Uw oordelen zijn openbaar geworden’ (Openbaring 15:4).

Oordeel tegen hen, voor U

De aanbidding van de hemelse menigten prijst de rechtvaardigheid van Gods oordelen:

U bent rechtvaardig, Heere, Die is en Die was en Die zal zijn,
dat U dit oordeel geveld hebt.
Aangezien zij het bloed van de heiligen en van de profeten vergoten hebben,
hebt U hun ook bloed te drinken gegeven,
want zij verdienen het. (Openbaring 16:5-6)

De hemelse lofprijzingen bereiken hun hoogtepunt in Openbaring 18 en 19 als de goddelozen definitief vernietigd worden. Gods oordeel toont Zijn macht voor de ogen van Zijn aanbidders (Openbaring 18:8), en de verwoesting van Babylon roept Zijn heiligen op om te aanbidden:

Verblijd u over haar, hemel,
heilige apostelen en profeten,
want God heeft uw vonnis aan haar voltrokken. (Openbaring 18:20)

‘Uw vonnis,’ dat wordt gezegd tegen de heiligen. De goddelijke oordelen tegen de goddelozen zijn voor jou. Er wordt gerechtigheid gedaan voor jou.

Halleluja’s over de hel

De climax komt in Openbaring 19:1-6. Op het hoogtepunt van Gods oordeel breekt Zijn volk uit in vier halleluja’s (verzen 1, 3, 4 en 6) – de enige vier in dit boek gericht op de aanbidding van de hemel. Waarom halleluja? Gods volk prijst Hem voor het oordeel waardoor Hij hen redt:

Halleluja, de zaligheid, de heerlijkheid, de eer en de kracht zij aan de Heere, onze God. Want Zijn oordelen zijn waarachtig en rechtvaardig, omdat Hij de grote hoer geoordeeld heeft, die de aarde te gronde gericht heeft met haar hoererij, en omdat Hij het bloed van Zijn dienstknechten aan haar gewroken heeft. (Openbaring 19:1-2)

De verschrikkingen van de hel zullen de vreugde van Jezus’ bruid niet bederven.

Dan roepen ze opnieuw: ‘Halleluja’ en verklaren: ‘En haar rook stijgt op in alle eeuwigheid’ (Openbaring 19:3).

De dag komt dat Gods oordeel zal vallen op de goddelozen en dat het volk van God zich daarover zal verheugen (zie ook Psalm 48:12; 58:11; 96:11-13). Dan zullen we volledig weten wat we nu misschien maar gedeeltelijk weten en voelen.

Hoe zit het met de goddelozen die we liefhebben?

De eeuwige vernietiging van de goddelozen zal ons niet belasten. Integendeel, het zal onze eeuwige, steeds toenemende vreugde in de Almachtige God opwekken. Maar dat betekent niet dat we die vreugde nu al ten volle ervaren.

Jezus Zelf weende over het verloren gaan van Jeruzalem (Mattheüs 23:37). Paulus kende deze waarheden beter dan welke christen dan ook. Hij schreef over zijn ‘grote droefheid en onophoudelijke angst’ voor zijn ongelovige ‘verwanten wat het vlees betreft’ (Romeinen 9:3). Toch was hij in hetzelfde hoofdstuk in staat om zich in verwondering te uiten voor God: ‘En is het niet zo dat God, omdat Hij Zijn toorn wilde bewijzen en Zijn macht bekendmaken, met veel geduld de voorwerpen van Zijn toorn, voor het verderf gereedgemaakt, verdragen heeft? En dat met het doel om de rijkdom van Zijn heerlijkheid bekend te maken over de voorwerpen van Zijn ontferming, die Hij van tevoren bereid heeft tot heerlijkheid?’ (Romeinen 9:22-23). Paulus kon zulk verdriet en zulke heerlijkheid bij elkaar houden. Dat geeft ons een indruk van wat onze zielen in staat zouden kunnen zijn, zelfs al in dit leven.

De verschrikkingen van de hel zullen de vreugde van Jezus’ bruid niet bederven. Nu in deze desoriënterende tussenperiode lijkt het ons onvoorstelbaar. Maar de beslissende en eeuwige vertoning van Gods gerechtigheid en macht in de eeuwige vernietiging van de goddelozen zal de lof en de vreugde van Gods volk opwekken.

Vreugde op het einde – en nu

We kunnen werkelijk eeuwige vreugde vinden in de God van eeuwige toorn. We zouden zelfs niet in staat zijn om eeuwige, steeds toenemende, steeds diepere vreugde te vinden in God, als Hij onrechtvaardig was. Diep van binnen weten we allemaal dat we geen God willen Die geen toorn en kracht heeft. We willen geen God Die de goddelozen steunt of ze gewoon laat gaan als ze hun uiteindelijke aanval op God en Zijn volk inzetten. Uiteindelijk willen we geen God Die lijdzaam toekijkt en Zijn volk niet genoeg liefheeft om het te beschermen tegen het kwaad.

Uiteindelijk zullen de grijstinten verdwijnen. Dan zullen degenen die buiten Christus staan geopenbaard worden voor wie ze zijn: rebellen tegen hun Schepper. Haters van de God Die wij liefhebben. Verafschuwers van de Christus Die wij aanbidden, en van Zijn bruid. Er is een alles-of-niets oorlog gaande om de kosmos, en we hebben die genegeerd tot ons eigen gevaar.

Nu zijn we misschien niet in staat om te zien hoe de eeuwige vernietiging van de goddelozen op een dag een reden tot vreugde zal zijn. Maar dat betekent niet dat we voor altijd niet in staat zullen zijn. Zelfs in deze tijd kunnen we al groeien en rijpen. En wat we nu niet kunnen voelen, zullen we snel genoeg kunnen. Als het niet hier en nu is, dan toch zeker in de toekomende eeuw. We zullen niet ineenkrimpen. We zullen ‘halleluja’ uitroepen. We zullen de waarheid niet vermijden, maar ons er in verheugen. We zullen ons niet meer afvragen hoe deze dingen zo kunnen zijn. We zullen het weten, en we zullen aanbidden.

Het bericht De verschrikking van de hel zal de hemelse vreugde niet bederven verscheen eerst op Geloofstoerusting.

We weten maar bijzonder weinig details over het opgestane lichaam van Jezus.

Het was hetzelfde lichaam waarin Hij stierf. Toch werd het niet alleen weer tot leven gebracht, maar ook veranderd in een verheerlijkt lichaam. Jezus was nog steeds voluit menselijk, maar nu ook verheerlijkt. Wat gezaaid was in vergankelijkheid, werd opgewekt in onvergankelijkheid (1 Korintiërs 15:42). Jezus kon door deuren en muren gaan (Johannes 20:26), maar toch vast voedsel eten (Lukas 24:42-43). Zijn ‘natuurlijke lichaam’ stierf op Golgotha. Toen het werd opgewekt, werd het veranderd in een ‘geestelijk lichaam’ (1 Korintiërs 15:44). Dat lichaam was zo nieuw dat degenen die Hem het beste kenden Hem op het eerste gezicht niet herkenden (Lukas 24:16, 37; Johannes 20:14; 21:4). Toch wisten zij snel genoeg dat Hij het inderdaad was (Lukas 24:31; Johannes 20:16, 20; 21:7)

We hebben dus maar een paar fascinerende details. Een van de meest intrigerende daarvan zijn Jezus’ littekens.

‘Zie Mijn handen’

Jezus bevestigde voor Zijn discipelen dat Hij het was vooral door Zijn littekens aan hen te laten zien. Hij had hetzelfde lichaam, uit de dood opgestaan en verheerlijkt. Toen Jezus voor het eerst aan hen verscheen, werden ze volgens Lukas ‘angstig en zeer bevreesd en dachten ze dat ze een geest zagen’ (Lukas 24:37). Toen liet Hij hen de littekens zien.

Zie Mijn handen en Mijn voeten, want Ik ben het Zelf. Raak Mij aan en zie, want een geest heeft geen vlees en beenderen, zoals u ziet dat Ik heb. En terwijl Hij dit zei, liet Hij hun de handen en de voeten zien. (Lukas 24:39-40)

De apostel Johannes meldt dat Jezus ‘hun Zijn handen en Zijn zij liet zien’ (Johannes 20:20). Johannes’ verslag bevat het twijfelen van Thomas, die ‘niet bij hen was toen Jezus daar kwam’ (Johannes 20:24). Thomas stond erop dat hij de littekens van Jezus zelf wilde zien. Zo kon hij bevestigen dat het daadwerkelijk Jezus was. Met goddelijk geduld wachtte Jezus acht dagen om het gebed van Thomas te verhoren. Toen Jezus uiteindelijk op bezoek kwam, bood Hij Thomas de littekens aan. ‘Kom hier met uw vinger en bekijk Mijn handen, en kom hier met uw hand en steek die in Mijn zij; en wees niet ongelovig, maar gelovig’ (Johannes 20:27).

Schat in de littekens

Het is dat Lukas en Johannes ons over de littekens vertellen. Anders zouden we waarschijnlijk hebben aangenomen dat een verheerlijkt, herrezen lichaam er geen zou hebben. Aanvankelijk lijken de littekens een verrassend kenmerk van een geperfectioneerde menselijkheid, gemaakt voor de nieuwe wereld. Eigenlijk lijken ze in eerste instantie een gebrek. Het lichaam krijgt een opwaardering van een vergankelijk lichaam, ontworpen voor deze wereld, naar een onvergankelijk lichaam, ontworpen voor de volgende wereld – zouden we dan niet verwachten dat Jezus niet langer de sporen van het lijden in deze wereld zou dragen?

Wij zouden denken dat de Vader ervoor zou hebben gekozen om de littekens te verwijderen uit het eeuwige verheerlijkte lichaam van Zijn Zoon. Maar littekens waren in de eerste plaats al Gods idee. Hij heeft de menselijke huid zo gemaakt om op deze wijze te genezen van een aanzienlijke verwonding. Sommige van onze littekens hebben weinig betekenis. Maar andere hebben veel te zeggen. Ofwel tot onze schaamte of tot onze eer, afhankelijk van de verwonding. Lukas en Johannes getuigen dus erg duidelijk van de littekens van Jezus’ opgestane lichaam. Dat moet betekenen dat ze geen gebrek zijn, maar iets heerlijks. Wat is de schat die ons voor eeuwig te wachten staat in de zichtbare, glorieuze littekens van Christus?

Zie Zijn handen en zij

Ten eerste, Jezus’ littekens vertellen ons dat Hij onze pijn kent. Hij werd volledig menselijk, ‘in alles aan Zijn broeders gelijk’ (Hebreeën 2:17). Daarom kon Hij als een van ons met ons lijden, en voor ons, toen Hij onze menselijke zonden droeg om te sterven in onze plaats. Zijn littekens herinneren ons eraan dat Hij menselijke pijn kent. Prediker en dichter Edward Shillito (1872-1948), die getuige was van de verschrikkingen van de Eerste Wereldoorlog, vond troost in de ‘Jezus van de littekens’, Die wist hoe het was om te lijden in menselijk vlees.

De hemel maakt ons bang, ze is te kalm;
In het hele universum hebben we geen plaats.
Onze wonden doen ons pijn; waar is de balsem?
Heer Jezus, bij Uw littekens, klampen wij ons vast aan Uw genade .

Jezus koos ervoor om voor ons te lijden. Daarom vertellen de littekens van Jezus ons ook over Zijn liefde, en die van Zijn Vader. ‘God echter bevestigt Zijn liefde voor ons daarin dat Christus voor ons gestorven is toen wij nog zondaars waren’ (Romeinen 5:8). Hymneschrijver Matthew Bridges zag de liefde in de littekens en kroonde Hem tot ‘der liefde Heer’ in zijn hymne van 1851:

Kroon Hem, der liefde Heer!
Aanschouw Hem, hoe Hij leed.
Zijn wonden tonen ’t gans heelal
wat Hij voor ’t mensdom deed.

Een Lam Dat als geslacht staat

Tenslotte vertellen de littekens van Jezus – als genezen wonden – ons voor altijd over onze uiteindelijke overwinning in Hem. Het boek Openbaring ontvouwt voor ons die uiteindelijke triomf. In het middelpunt van de hemel staat onze Verlosser met Zijn wonden- ‘het Lam Dat geslacht is’. Hij zit met Zijn Vader op de troon van het heelal (Openbaring 7:9-10, 17; 22:1, 3).

Vanaf die eerste inleiding als ‘een Lam [Dat] stond als geslacht’ (Openbaring 5:6), wordt Jezus (nog 34 keer) ‘het Lam’ genoemd. De aanbidders van de hemel vallen voor Hem neer en zeggen: ‘Het Lam Dat geslacht is, is het waard om de kracht te ontvangen, en rijkdom, wijsheid, sterkte, eer, heerlijkheid en dankzegging’ (Openbaring 5:12). Daarnaast wordt er gezegd dat het boek des levens ‘het boek des levens van het Lam Dat geslacht’ is (Openbaring 13:8; zie ook 21:27).

Jezus’ lijden en bloedvergieten zullen we nooit vergeten. Het is een heerlijkheid zonder weerga. Daarom zal Zijn volk Hem voor altijd vieren als het Lam Dat geslacht is, het schaap met de littekens. In Zijn bloed zijn ze gewassen (Openbaring 7:14). Door Zijn bloed, eenmaal vergoten door Zijn nog zichtbare littekens, hebben ze overwonnen (Openbaring 12:11).

We zullen Hem voor altijd aanbidden met de schoonheid van Zijn littekens voor ogen. Ze zijn geen gebrek in de ogen van de verlosten. Maar voor verloste zondaars zijn de littekens een heerlijkheid zonder weerga.

Het bericht Christus’ littekens die nooit zullen verdwijnen verscheen eerst op Geloofstoerusting.