Tim Keller, emeritus senior voorganger van de Redeemer Presbyterian Church in Manhattan, New York, en vicepresident van TGC:

1. Maak de stap naar Christus niet zo snel in de preek dat je de betekenis en de toepassing van de tekst voor de oorspronkelijke hoorders niet eerst uitlegt. Als je té snel de ‘sprong naar Christus’ maakt betekent dit vaak dat je je hoorders wel inspireert maar hun geen concrete toepassing geeft ten aanzien van de vraag hoe ze verondersteld worden te leven.
2. Maak de stap naar Christus niet zo laat in de preek dat het lijkt alsof het gaat om een extraatje, een stichtelijk aanhangsel. Als je er te lang mee wacht om Christus aan de orde te stellen zullen de luisteraars niet begrijpen hoe het werk van Jezus cruciaal is op het moment dat de luisteraars de tekst gaan gehoorzamen of er aandacht aan gaan schenken.
3. Maak de stap naar Christus niet op een gekunstelde manier. Dit is natuurlijk een uitgebreid onderwerp, maar ik geloof dat twee van de beste manieren zijn om 1) in je tekst een van de vele intercanonieke thema’s te identificeren die alle hun climax vinden in Christus (zoals Don Carson dit uitdrukt), en 2) een van de gevolgen van onze situatie van na de zondeval, oftewel een van de gebreken van de mensheid die alleen Christus kan oplossen, in je tekst te identificeren (in de woorden van Bryan Chapell).

Don Carson, onderzoekshoogleraar Nieuwe Testament aan de Trinity Evangelical Divinity School in Deerfield, Illinois, USA, en president van The Gospel Coalition:

1. Bestudeer voortdurend hoe de schrijvers van het Nieuwe Testament het Oude Testament gebruiken. Dat geeft je inzicht hoe je de stap moet maken van het Oude naar het Nieuwe.
2. Maak goed gebruik van de beschikbare hulpmiddelen, en vooral van het Commentary on the New Testament use of the Old Testament (G.K. Beale en D.A. Carson (eds.)). Zelfs wanneer je uit het Oude Testament preekt waarschuwen de indexen van dit boek je wanneer je tekst uit het OT op een of andere manier gebruikt wordt in het NT.
3. Zorg ervoor dat een dergelijke studie niet voorbij gaat aan andere disciplines, of die opzij zet, zoals bijvoorbeeld het proberen te begrijpen met welk literair genre je van doen hebt in de tekst en op welke manier dit tot je spreekt, en waar deze tekst geplaatst moet worden in de heilsgeschiedenis, enz.

David Murray, hoogleraar Oude Testament en praktische theologie aan het Puritan Reformed Theological Seminary in Grand Rapids, Michigan, USA:

Ik ben bijzonder bemoedigd door de hernieuwde interesse in de kerk om Christus te verkondigen vanuit het Oude Testament, en vooral door de toegenomen bereidheid om te bezien hoe mensen in het Oude Testament, plaatsen, gebeurtenissen enzovoorts heenwijzen naar Christus. Deze hermeneutiek van “typen en trajecten” of van de “heilshistorie” heeft veel sterke kanten. Ik ben echter een beetje bezorgd dat een overmatig gebruik van deze aanpak de indruk kan geven dat Christus slechts het eindpunt van de heilsgeschiedenis is, in plaats van een actieve participant door die geschiedenis heen.

Puriteinen zoals Jonathan Edwards waren meesters in het bewaren van de juiste balans hierin. In zijn boek History of the Work of Redemption laat Edwards Christus niet alleen zien als het doel van de heilsgeschiedenis, maar ook als Degene die hierin van het begin tot het eind actief en reddend betrokken is. Hij zag de mensen en gebeurtenissen in het Oude Testament niet alleen als opstapjes naar Christus, maar hij zag Christus in deze opstapjes zelf. Hij zag geen noodzaak om alles te relateren aan het totaalplaatje. Hij zag het totaalplaatje zelfs in de kleine deelplaatjes.

Ik wil predikers en degenen die bijbelonderwijs geven graag aanmoedigen om helder en consequent te zijn over het antwoord op de vraag: “Hoe werden de gelovigen in het Oude Testament behouden?”

De meest gangbare antwoorden lijken te zijn:

1. Ze werden behouden door de wet te gehoorzamen
2. Ze werden behouden door offers te brengen
3. Ze werden behouden door een algemeen geloof in God
4. Ze werden behouden door geloof in de Messias

Als we niet consequent het vierde antwoord geven, is het onvermijdelijk resultaat dat we de hemel zodanig voorstellen dat die niet alleen bevolkt wordt door mensen die Christus liefhebben, maar ook door wettische mensen, mensen die van rituelen houden, en mensen met een vaag en algemeen godsgeloof; dus ook door mensen die Christus nooit hebben gekend tot het moment dat zij daar arriveerden. Om opnieuw een stapje terug te doen om zo juist stappen vooruit te kunnen zetten, wil ik graag Calvijns Institutie, boek II, hoofdstuk 9-11 aanbevelen. Dat zal ons helpen om de vaagheid die soms met deze vraag verbonden is kwijt te raken.

Het bericht Valkuilen bij christocentrisch preken vanuit het Oude Testament verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Moed is meer dan bestrijding van de cultuur; meer dan ‘nee’ zeggen tegen de wereld.

Moed te hebben om dezelfde oude, eerder gefaalde benaderingen te herhalen is dwaasheid. Gehaat worden door de wereld is niet per se een bewijs dat je moedig bent. Je spreekt op een moedige manier over het huwelijk en abortus. Goed zo! Wijd nu dezelfde moed aan het vechten tegen racisme en het afwenden van oorlog. De kerk heeft dat niet altijd gedaan, en de consequenties zijn destructief geweest voor zowel de kerk als de wereld. Wees niet verwonderd dat de wereld een kwalijke oplossing verkiest als wij geen oplossing bieden.

Moed is meer dan bestrijding van de cultuur; meer dan ‘nee’ zeggen tegen de wereld. We bidden voor hen die ons vervolgen. Wij houden van onze vijanden. Wij zoeken hun voorspoed, nu en vooral voor de eeuwigheid. Maar als zij niet de compassie in onze moedige optredens zien, dan zijn we voor hen slechts een volgende belangengroep die de macht grijpt. Als je niet communiceert op een manier die je naasten kunnen verstaan, houd je misschien niet zoveel van hen als dat je geniet van de voldoening die je krijgt door afwijzing. Moed is dan misschien wel je blinde vlek.

Overweeg het volgende: wat heb jij gedaan om de kerk een plaats te maken waar je naasten die niet zijn zoals jij, zich welkom voelen? Misschien bekritiseer je kerken die het cultureel vocabulaire hebben overgenomen en de vreze van God hebben afgezwakt. Maar nodig jij je buren uit die normaal niet naar de kerk komen en bekijk de kerkdienst eens door hun ogen. Wat wordt niet uitgelegd? Wat wordt niet geïntroduceerd? Welke woorden hebben uitleg nodig? Bedenk dat we ongelovigen de dwaasheid van het kruis willen laten aanvechten, niet ons religieus jargon. Als ze verward vertrekken, geef jezelf geen schouderklopje denkend: “Ze kunnen niet met de waarheid omgaan”.

Welke zonden worden publiekelijk beleden in jouw kerk?

Laten we het nog iets persoonlijker maken. Welke zonden worden publiekelijk beleden in jouw kerk? Raadpleeg hiervoor een lijst zoals die in Galaten 5:19-21. Misschien heeft jouw kerk het vaak over zonden als sensualiteit. Maar zoek je ook vergeving voor tweedracht? Jaloezie? Rivaliteit? We kunnen niet zomaar de sombere zienswijze die de wereld heeft van de kerk afdoen als een bewijs dat we trouw voor Jezus leven. Buitenstaanders zien onze kerken als meer dan voldaan om een conservatief utopia te dopen waar de regering de zonden van anderen straft en onze vrijheid, consumptiegedrag en ongelijkheid niet aantast. Zij denken dat wij voor onszelf christen zijn. Zij zien het christendom niet als zorgzaam voor de wereld. Ze zien niet hoe geloof in Jezus een verschil maakt voor alledaagse problemen als gebrek aan de mogelijkheid tot kwaliteitsonderwijs of werkgelegenheid. Wij spreken over religieuze vrijheid, en zij horen ons pleiten voor speciale voorrechten. Wij spreken over bekering, en zij horen ons Republikeinse stemmers werven. Wij hebben het over moed, en zij horen ons smachten naar de zwart-wit jaren ’50.

De moed die telt is de moed die je getrouw maakt op welke plaats en positie God je heeft gesteld.

Als je zoals ik bent, zul je het de wereld doorgaans kwalijk nemen dat zij het niet begrijpt. Dat is onze blinde vlek. Je bent geneigd een wereld die altijd de profeten heeft afgewezen en het geweten wat betreft zonde heeft onderdrukt liever kwijt dan rijk te zijn. Terwijl ze wijs beweren te zijn, verruilen de goddelozen de glorie van de onsterfelijke God voor afgoden en worden dwazen (Romeinen 1:22-23). Tot op zekere hoogte heb je gelijk. We kunnen niet verwachten dat de wereld onze moed herkent als liefde. Wij weten dat echte barmhartigheid niet mogelijk is los van de moed om de bijbelse leer te verdedigen. In zonde gaat de wereld te keer tegen de Hemelse Vader, ook al weet Hij altijd wat het beste is voor hen. Dat is het grootste probleem met het werken voor het algemeen belang, ook al klinkt dat misschien erg mooi. Wat als de wereld niet wil wat goed voor hen is?

Helaas vervallen wij moedige christenen vaak in pessimisme zodra we worden tegengestaan door de wereld. We verdedigen de leer van genade zonder genade en verwarren een afwijzing van ons met een afwijzing van Jezus. Maar Jezus liet zijn dwaze leerlingen niet varen. Hij vergaf zelfs zijn moordenaren vanaf het kruis. Hij liet zelfs jou en mij in onze zonde niet in de steek. Dus pessimisme maakt ons niet heldhaftig.

De moed die telt is de moed die je getrouw maakt op welke plaats en positie God je heeft gesteld. Die moed maakt je vurig van geest, geduldig in verdrukking en volhardend in het gebed, terwijl je de Heere dient met ijver en je altijd verheugt in Zijn vaste hoop (Romeinen 12:11-12). En de uitdagingen waar we voor staan in een veranderende wereld zullen allen behalve de vurige, geduldige, volhardende en verheugende christenen uitroeien. Pessimisme en afstand nemen volstaan niet.

Het bericht Moed dat het verschil maakt! verscheen eerst op Geloofstoerusting.