De voordelen zijn duidelijk en overvloedig. Het meest voor de hand liggende voordeel is dat het levens redt. Het leven is iets goeds en het redden ervan is een begerenswaardig doel. Het kan ook verlichting bieden voor de vele aanhoudende psychische problemen vanwege de lockdowns en de beperkingen die COVID met zich meebrengt; een ontsnappingsmogelijkheid voor degenen die lijden onder de verborgen ellende van huiselijk geweld, de kans dat miljoenen schoolkinderen en studenten weer onderwijs kunnen krijgen en een beter vooruitzicht op banen voor zovelen die hun hoop op werk zagen verdampen. Wat zien we ernaar uit dat deze ellende wordt verzacht! In het bijzonder heb ik te doen met jonge mensen die – waarschijnlijk blijvend – de rekening voor al dit leed krijgen gepresenteerd.

Het leven is iets goeds en het redden ervan een begerenswaardig doel

Wat zal het een vreugde zijn om weer vrijuit met broeders en zusters in Christus samen Gods lof te bezingen en al die ‘elkaar’-dingen te doen die in het Nieuwe Testament worden aangemoedigd. Wat een vreugde. Een seculiere samenleving heeft geen flauw idee van de diepte van het verdriet dat de huidige beperkingen onze ziel aandoen. Als een vaccin het mogelijk maakt om dit alles weer op te pakken: halleluja! En niet te vergeten de mogelijkheid om weer dierbare familieleden te zien, om tijd aan vrienden te besteden en om weer gastvrij te zijn. Dus: natuurlijk zien we allemaal uit naar een succesvol vaccin – en snel ook.

Toen ik hierover nadacht, werd duidelijk dat de Bijbel waarschuwt voor drie gevaren die met een succesvol vaccin gepaard kunnen gaan: en daarom drie waarschuwingen. Die zijn, zo vermoed ik, niet zo voor de hand liggend. Ze staan zeker niet in onze feeds.

1. Het zou ons ervan kunnen weerhouden om door Gods goedheid tot berouw te komen

Ik zie een pandemie als een zoveelste waarschuwing van God dat een oordeel aanstaande is; dat we in een wereld leven waarover de reine, heilige en rechtvaardige God met recht vertoornd is. Dat betekent niet dat het krijgen van een verschrikkelijke ziekte altijd een persoonlijke straf op een bepaalde zonde is: Jezus berispte degenen die dat dachten streng (bijvoorbeeld Johannes 9:1-3). Maar het is voor ons allen een waarschuwing dat, tenzij we berouw tonen, wij ook zullen omkomen (Lukas 13:1-4). Het schrikwekkende refrein in Openbaring (bijvoorbeeld Openbaring 16:9-11) van mensen die een voorsmaak van het lijden tijdens de Dag des oordeels krijgen, maar zich niet bekeren, zou een waarschuwing voor ons moeten zijn om berouw te tonen. Dat God niet onmiddellijk al onze zonden straft, is een gunst die ons ertoe zou moeten brengen berouw te hebben (Romeinen 2:4).

Een pandemie is, om de memorabele woorden van C.S. Lewis maar eens te gebruiken, een ‘ernstige genade’ [‘severe mercy’], omdat ze ons waarschuwt dat ons erger te wachten staat, en ons daarom wijst op de dringende noodzaak ons tot God te bekeren. In een beschouwing over een ramp op Sicilië in de 18de eeuw schrijft de dichter William Cowper:

God kiest Zijn teken;
Straft, zo Hij wil, de goeden; waarschuwt
Slechts de bozen. Spaarde Hij hen niet,
Vreest en weest verwonderd dat u ontkwam,
Gij schuldiger Engeland, uit vrees dat Hij u niet spaart!*

Een pandemie is een ‘ernstige genade’ omdat ze ons waarschuwt dat ons erger te wachten staat, en ons daarom wijst op de dringende noodzaak ons tot God te bekeren.

In Groot-Brittannië, het land waar ik woon, zie ik weinig signalen die erop wijzen dat de gemeenschap door COVID-19 wordt aangespoord tot berouwvol ontzag voor God. Ik zie weinig signalen in de kerken. En het ergst van alles is, dat ik hier weinig van zie in mijn eigen farizeïsche, zelfvoldane hart. Terwijl ik dit schrijf, zeg ik tegen mezelf: Christopher, je moet dagelijks berouw tonen voor je zonden en opnieuw tot Christus gaan om genade te ontvangen. Maar al te vaak is mijn eerste reactie – en ik zeg dit tot mijn schaamte – om te gaan mopperen, kritiek te hebben op regeringen en me te wentelen in zelfmedelijden. Moge God genadig zijn en mij, en ook onze kerken en naties, aansporen tot een diepe en wijdverbreide inkeer.

2. Het zou onze hoogmoed kunnen voeden, zodat we nalaten God te danken

Wat zijn de wetenschappers in de farmaceutische industrie toch uitzonderlijk knap! De kennis, de vindingrijkheid, het moeilijke werk, het doorzettingsvermogen en het onvoorstelbaar briljante intellect van degenen die een vaccin ontwikkelen zijn verwonderlijk en verbazingwekkend. Het is uitzonderlijk om te zien hoe het proces zich in zo’n hoog tempo en –zoals het er nu naar uitziet– succesvol voltrekt. En toch is – en dit is iets wat we niet in onze feeds tegenkomen – elk greintje kennis, elk onsje energie en elk grammetje wijsheid dat ze bezitten, door Zijn algemene genade geheel afkomstig van hun Schepper. Net zoals de hoogmoedige Korinthiërs moeten ze leren dat ze niets hebben wat ze niet hebben ontvangen (vergelijk 1 Korinthe 4:7). Wat zou het goed zijn als we, behalve het uitspreken van gebeden van nieuw berouw, God danken voor Zijn grote genade die Hij aan wetenschappers betoont in het schenken van gaven en mogelijkheden bij het maken van een vaccin.

3. Het zou ons een vals gevoel van zekerheid voor de toekomst kunnen geven

Er is een wijdverbreid gevoelen dat, wanneer vaccinatie tegen COVID-19 wordt gerealiseerd, we weer vrolijk tot het leven van alledag kunnen terugkeren. Natuurlijk zullen er wel dingen veranderen: er wordt veel meer vanuit huis gewerkt, het zakenleven in grote steden verandert, dat soort dingen. Maar over het geheel genomen kunnen we zeker de draad gewoon weer oppakken. We zijn dan weer veilig – toch?

Als een succesvol vaccin wordt geïmplementeerd, zal het een blijk van Gods genade zijn. Maar laten we niet denken dat we dan van Zijn oordeel zijn gevrijwaard.

Wat een gevaarlijke onzin! Natuurlijk zijn we dat niet. Het doet me denken aan het beest wiens dodelijke verwonding werd geheeld en iedereen was verwonderd (Openbaring 13:3), maar desondanks was het nog steeds een beest dat nog steeds onder Gods oordeel lag. In zijn commentaar op Psalm 42: 7 zegt Johannes Calvijn het met een verfrissende soberheid: ‘Als het God behaagt om geweld over ons uit te storten, zodra Hij Zijn hemelsluizen en de bronnen van de watervloed heeft geopend, is er geen einde aan onze ellende, totdat Hij bevredigd zal zijn; Hij heeft macht over geweldige en ongekende middelen om Zijn toorn over ons uit te storten.

We kunnen dan tegen één virus zijn beschermd (tenzij het muteert), maar God ‘heeft macht over geweldige en ongekende middelen’ om Zijn oordeel over de zondige mensheid te voltrekken. Dus laat onze hoop niet buitenproportioneel zijn. Als een succesvol vaccin wordt geïmplementeerd, zal het een blijk van Gods genade zijn. Maar laten we niet denken dat we dan van Zijn oordeel zijn gevrijwaard. Alleen de dood en de opstanding van Christus geeft die wonderlijke verzekering dat ‘er nu geen verdoemenis [is] voor hen die in Christus Jezus zijn’ (Romeinen 8:1).

Telkens wanneer God zijn goedheid op welke manier ook aan ons toont, moeten al deze drie waarschuwingen in acht worden genomen. Wanneer iemand van ons op een wonderlijke wijze van een ziekte wordt genezen, kunnen we in deze val lopen. Wanneer medici een genezende behandeling voor welke ziekte dan ook ontwikkelen, moeten we deze waarschuwingen in acht nemen. Maar heeft de COVID-19-pandemie en het vooruitzicht op een vaccin misschien ongebruikelijke ruchtbaarheid gegeven aan deze gevaren?

Dus ik hoop dat het vaccinatieproject succesvol is – dat hoop ik oprecht, echt. Toch wil ik ook bidden dat Gods goedheid ons tot nieuw berouw zal brengen, dat Zijn gaven ons tot dankbaarheid zullen bewegen en dat een tijdelijk uitstel ons er niet van weerhoudt om naar Christus te vluchten van de komende toorn – en anderen ertoe aan te vuren hetzelfde te doen.

* Noot vertaler: eigen vertaling van: God may choose his mark,/May punish, if he please, the less, to warn/The more malignant. If he spared not them,/ Tremble and be amazed at thine escape,/Far guiltier England, lest he spare not thee!//

Met toestemming overgenomen van TGC Nederland.

Het bericht Drie gevaren van een succesvol vaccin verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Dit is een ondeugende maar goed getimede kritiek op een cultuur waarin we verwachten dat alles – inclusief onze huwelijken – aan onze behoeften zal voldoen.

Wanneer we het huwelijk benaderen in de verwachting dat aan onze behoeften wordt voldaan, begrijpen we de ware aard van liefde niet en zaaien we zaadjes ter vernietiging van ons huwelijk. God heeft het huwelijk niet ontworpen als een middel om in onze persoonlijke behoeften te voorzien. Aannemen dat het huwelijk draait om het voldoen aan behoeften is om minstens twee redenen gevaarlijk.

1. Omdat het geen echte liefde is

Een naar binnen gericht huwelijk is geen echte liefde, omdat het ons aanmoedigt om zelfzuchtig te denken over seks en huwelijk. ‘Als u hen liefhebt die u liefhebben, wat voor dank komt u daarvoor toe?’ vroeg Jezus (Lukas 6:32). Liefde die alleen maar bewonderend in de ogen kijkt van een ander die dol is op ons, is helemaal geen liefde.

Jouw huwelijk: een mooi masker voor jouw egoïsme?

Eén van de meest angstaanjagende dingen in Jezus’ gelijkenis van de rijke man en Lazarus (Lukas 16:19-31) is dat de rijke man een goed familie-mens lijkt te zijn geweest. Zelfs in de plaats van de doden maakt hij zich zorgen om zijn broers. Maar zijn zogenaamde liefde is helemaal geen liefde, want ze strekt zich nooit uit tot Lazarus, de arme man die bij zijn poort ligt. Hij zorgt voor zijn familie, maar zijn zorg reikt niet verder naar behoeftige mensen buiten zijn eigen kringetje.

Huwelijk en gezin kunnen gemakkelijk een respectabele vorm van egoïsme worden. Als we voornamelijk trouwen om in onze eigen behoeften te voorzien, dan zijn onze huwelijken precies dat: mooie maskers voor ons egoïsme.

Het is een korte stap van ‘van jou houden’ naar ‘van mezelf houden en jou willen.’ En het is te gemakkelijk voor christenen om het huwelijk te beschouwen als een gebied waar navolging van Christus niet relevant is. Buiten het huwelijk houden we ervan om te praten over opoffering, ons kruis opnemen, enzovoort. Maar binnen het huwelijk praten we vaak over hoe we beter kunnen communiceren, hoe we intiemer kunnen zijn, hoe we betere seks kunnen hebben en hoe we gelukkig kunnen zijn.

Als een huwelijk God niet dient, zal geen enkele persoonlijke of seksuele vervulling het goed maken. Immers, voor zover we kunnen zien hadden Ananias en Saffira een huwelijk met uitstekende communicatie en gedeelde waarden. Ze begrepen elkaar perfect, maar toch ondergingen ze een verschrikkelijke dood onder het rechtvaardige oordeel van God (Handelingen 5:1-11).

2. Omdat het huwelijken en de samenleving vernietigt

Een egocentrische kijk op seks en huwelijk vernietigt het huwelijk en de samenleving. In een tijd waarin onze verwachtingen van wat het huwelijk te bieden heeft hoger zijn dan ooit, brokkelen huwelijken af als nooit tevoren.

We kunnen deze vernietiging ontdekken door te kijken naar hoe samenlevingen werken. Samenlevingen waarin seks en huwelijk worden gezien als een middel tot persoonlijke vervulling, moedigen een man en een vrouw aan elkaar in de ogen te kijken. Moedigen hen beiden aan om in de ander alles te vinden wat ze nodig hebben, om alles voor de ander te zijn. Zulke culturen promoten wat we een ‘religie van het één-paar-zijn’ zouden kunnen noemen, waarin het doel van elke man en vrouw is om in zo’n prachtige eenheid te leven. Het woord ‘relatie’, het verkorte woord voor ‘seksuele relatie’, onthult deze manier van denken. Als je geen ‘relatie’ hebt, ben je vermoedelijk eenzaam. En als het waar zou zijn dat ‘relatie’ voornamelijk in een seksuele relatie wordt gevonden, dan zouden we ten koste van alles seksuele intimiteit moeten zoeken. Maar we hoeven deze leugen niet te slikken.

Te veel nadruk leggen op koppels als paren isoleert hen ook van de ondersteunende invloeden van een bredere familie en de samenleving. De tijd dat ze alleen in de slaapkamer zijn, wordt bepalend geacht, niet wanneer ze als een nieuwe sociale en familie-eenheid dienen. Historicus Lawrence Stone schrijft:

Het is een ironische gedachte dat juist op het moment dat sommige denkers de komst van het perfecte huwelijk aankondigen, gebaseerd op volledige bevrediging van de seksuele, emotionele en creatieve behoeften van zowel man als vrouw, het aandeel huwelijksproblemen… snel stijgt.

Christopher Brooke, een andere historicus, merkt op:

Terwijl we worden geconfronteerd met het schouwspel van gebroken huwelijken, zijn we (door een vreemde paradox die echter zeer diepgeworteld zit in dit onderwerp) veel meer van een gelukkig huwelijk gaan verwachten.

Toch stelde een theoloog: ‘Zelfs het kleinste huisje van de gelukkigste geliefden kan niet bewoonbaar zijn tenzij het ten minste een deur en een paar ramen naar buiten heeft.’

We zijn niet gemaakt om voor altijd in de ogen van een ander mens te kijken en daarin alles te vinden wat we nodig hebben. Als we dat wel denken, zullen we zeker teleurgesteld raken. Als mijn lieve vrouw ooit dacht dat ik alles voor haar kon zijn, weet ze nu wel beter! En natuurlijk, als ik denk dat het huwelijk er is om aan mijn behoeften te voldoen, wat moet ik dan doen als het er niet aan voldoet?

Deze ironie – dat we zoveel van het huwelijk verwachten maar het teleurstellend vinden – is een ironie die de Schrift perfect begrijpt. Het wordt afgoderij genoemd. Als ik een doel nastreef boven de eer van God, aanbid ik een afgod. Op het moment dat ik mijn ‘relatie’ tot het doel van mijn leven maak, veroordeel ik mezelf tot teleurstelling.

Verrassend genoeg is de sleutel tot een goed huwelijk niet om een ​​goed huwelijk na te streven, maar om de eer van God na te streven.

Noot redactie: Dit is een aangepast uittreksel van het boek van Christopher Ash, Married for God: Making Your Marriage the Best It Can Be  (Crossway, 2016).

Het bericht Het huwelijk is niet bedoeld om aan jouw behoeften te voldoen verscheen eerst op Geloofstoerusting.