Uit deze principes leren we dat de gebruikelijke benadering om de verlossende aard van alle Bijbelse teksten te begrijpen erin bestaat hoe Gods Woord de persoon en/of het werk van Christus voorspelt, erop voorbereidt, erop reflecteert of het resultaat daarvan is.

Deze vier categorieën van Evangelie-uitleg zijn niet bedoeld om uitputtend te zijn of strikt van elkaar gescheiden te blijven, maar ze helpen ons uit te leggen hoe de gehele Schrift van Christus en/of Zijn werk getuigt.

1. Sommige passages, zoals de profetieën en messiaanse psalmen, voorspellen duidelijk wie Christus is en wat Hij doen zal.

Jesaja schreef over de Messias: ‘En men noemt Zijn Naam Wonderlijk, Raadsman, Sterke God, Eeuwige Vader, Vredevorst. Aan de uitbreiding van deze heerschappij en aan de vrede zal geen einde komen’ (Jesaja 9: 5-6 HSV). Dit is een duidelijke voorspelling van Jezus’ persoon en werk en er zijn veel meer van zulke voorspellingen in de profetische gedeelten van de Schrift.

2. Andere gedeelten bereiden Gods volk voor op het begrijpen van de genade van God die hen moet verlossen.

Als David genade bewijst aan Koning Sauls kreupele kleinzoon (een koninklijke afstammeling die Davids rivaal zou zijn voor de troon van Israël), begrijpen we iets van hoe God vijanden vergeeft en genade betoont aan de hulpelozen.

Genade springt niet ineens als bij verrassing tevoorschijn in het Nieuwe Testament. Gods volk was millennia lang al voorbereid om de genade van Christus te begrijpen en te ontvangen.

Veel passages in het Oude Testament bereiden Gods volk niet alleen voor om Zijn genadige voorziening te begrijpen, maar ook om hun nood te leren kennen. Als Paulus in Galaten 3 vers 24 schrijft dat de wet onze leermeester tot Christus was, begrijpen we dat de hoge en heilige normen van de Wet ons voorbereiden om Gods genade te zoeken in plaats van verwachting te hebben van de kwaliteit van onze daden om voor Hem aanvaardbaar te zijn.

De offerdienst bereidt ons verder voor om te begrijpen dat er zonder bloedstorting geen verzoening is voor ons onvermogen om de Wet te houden (Hebr. 9:22). En omdat Abrahams geloof hem tot gerechtigheid werd gerekend, zijn we voorbereid om te begrijpen dat ons staan voor God afhangt van het vertrouwen op wat een Ander voorziet (Rom. 4: 21-22).

Genade springt niet ineens als bij verrassing tevoorschijn in het Nieuwe Testament. Gods volk was millennia lang al voorbereid om de genade van Christus te begrijpen en te ontvangen.

3. Omdat genade de sleutel is om Gods bedoelingen te begrijpen, met Christus als hoogtepunt, worden door de Schrift heen aspecten van het Evangelie weerspiegeld.

Als een tekst geen duidelijke voorspelling doet en ook niet voorbereidt op Christus’ persoon of werk, kunnen de verlossende waarheden altijd worden onderscheiden door twee vragen te stellen, die je met recht aan iedere tekst kunt stellen:

• Wat weerspiegelt deze tekst van de aard van God, Die de in de verlossing voorziet?
• Wat weerspiegelt deze tekst van de aard van de mens, die de verlossing nodig heeft?

Deze vragen zijn de lenzen waardoor we iedere passage kunnen bekijken om te zien wat het weerspiegelt over de aard van God en/of dat van de mens. Deze lenzen laten ons onvermijdelijk zien dat God heilig is en wij niet. Dat God soeverein is en dat wij kwetsbaar zijn. Dat God genadig is en dat wij zijn genade nodig hebben. Deze ‘leesbrillen’ maken ons ervan bewust dat we aangewezen zijn op Gods genade om verlost te worden van onze zonde en onmacht. Christus mag dan in de tekst niet met name worden genoemd, maar uit de weerspiegeling van Gods natuur en de onze wordt de noodzakelijkheid van Zijn genade zichtbaar.

Het gebruik van deze ‘leesbrillen’ door het Oude en Nieuwe Testament heen, toont ons de genadige natuur van God die in verlossing voorziet, want Hij geeft kracht aan de zwakken, rust aan de vermoeiden, verlossing aan de ongehoorzamen, trouw aan de ontrouwen, voedsel aan de hongerigen en redding aan de zondaren. We leren ook iets van de menselijke natuur, die verlossing nodig heeft, wanneer helden falen, aartsvaders liegen, koningen vallen, profeten de moed laten zakken, discipelen twijfelen en verbondskinderen afgodendienaars worden. Deze lenzen voorkomen dat we de personages in de Bijbel enkel zouden gaan zien als morele helden om na te volgen, maar veeleer als gebrekkige mannen en vrouwen die zelf aangewezen waren op Gods genade.

Elke tekst, in zijn verlossende context gelezen, weerspiegelt een aspect van de gevallen toestand van de mensheid, die de genade van God nodig heeft. Door te focussen op deze gevallen toestand komen lezers tot het overwegen van de Goddelijke oplossing. Het karakter van die oplossing is genade, die tot een absoluut hoogtepunt komt in de gave van de Heiland.

4. We begrijpen hoe Gods verlossende boodschap verschijnt in de Schrift door teksten die voortvloeien uit Christus’ werk voor ons.

We zijn gerechtvaardigd en geheiligd door Christus’ verzoenende werk en geestelijke inwoning. Onze gebeden worden gehoord door zijn priesterlijke voorspraak voor ons. Onze wil wordt getransformeerd vanuit onze vereniging met Hem. We aanbidden als antwoord op Gods genadige gave van ieder aspect van onze verlossing.

Waarom moeten we de Schrift zó lezen dat we begrijpen hoe onze acties en identiteit het gevolg zijn van genade? Om de volgorde van de imperatieven en de indicatieven van de Schrift zuiver te houden. De imperatieven (wat we moeten doen) zijn altijd resultaat van de indicatieven (wie we zijn door Gods genadige geschenk); wat we doen is nooit oorzaak van wie we zijn met betrekking tot onze eeuwige status in Gods koninkrijk en familie. We gehoorzamen omdat we Gods geliefden zijn, niet om God te bewegen ons lief te hebben. Zijn genade jegens ons gaat vooraf aan, stelt ons in staat tot en motiveert onze inspanningen tot heiliging.

We gehoorzamen omdat we Gods geliefden zijn, niet om God te bewegen ons lief te hebben. Zijn genade jegens ons gaat vooraf aan, stelt ons in staat tot en motiveert onze inspanningen tot heiliging.

Een belangrijk voorbeeld van imperatieven die voortkomen uit indicatieven is als God de Tien Geboden geeft aan Zijn volk. Hij stelt hun gehoorzaamheid niet als voorwaarde voor Zijn liefde. Eerst verklaart Hij: ‘Ik ben de HEERE, uw God, Die u uit het land Egypte, uit het slavenhuis, geleid heeft’ (Deut. 5:6 HSV). Pas daarna geeft Hij Zijn geboden. Hij redde Zijn volk voordat ze gehoorzaamden. Hun gehoorzaamheid werd verwacht als resultaat van het ontvangen van Gods bevrijding, niet als voorwaarde om het te verkrijgen. Door dit consistente patroon van verlossing in de Schrift te doorzien hebben we niet alleen een instrument om de structuur van de Bijbel te begrijpen, maar ook een manier om Evangelie-genade te ontdekken, zelfs in passages waarin Gods geboden de overhand hebben.

En waarom is dit indicatief/imperatief-patroon zo belangrijk? Omdat genade niet alleen de grondslag is voor Gods geboden, maar ook de ultieme kracht die ons in staat stelt naar deze normen te leven, omdat we van binnenuit veranderd zijn.

Dit artikel is met toestemming overgenomen van The Gospel Coalition (Nederland en Vlaanderen).

Het bericht Vier manieren waarop de hele Bijbel naar Jezus verwijst verscheen eerst op Geloofstoerusting.

“En Ik zal vijandschap teweegbrengen tussen u en de vrouw, en tussen uw nageslacht en haar Nageslacht; Dat zal u de kop vermorzelen, en u zult Het de hiel vermorzelen” (Gen. 3:15).

Met deze symbolische woorden, soms het ‘eerste Evangelie’ genoemd, introduceert God de oplossing die Hij zal bieden voor de zondige toestand van de mensheid. Ze bepalen ook het thema voor de rest van de Schrift. Vanaf dit punt ontvouwt zich de grote strijd tussen de nakomelingen van Satan (zijn kwade krachten) en het Nageslacht van de vrouw (Gods aangewezen Verlosser), en de uitkomst van het conflict staat vast: Satan zal de Verlosser verwonden (“zijn hiel vermorzelen”), maar de Verlosser zal Satan een dodelijke slag toedienen (“hij zal je kop vermorzelen”).

God zal genadig voorzien in een goddelijke oplossing voor het menselijke probleem.

Alles gaat over Christus

Dit thema ‘genade’ vormt de context van alles wat volgt in de Bijbel. Alle geschiedenissen en boodschappen die vervolgens in de Schrift staan, zijn onderdelen van dit verhaal van goddelijke redding dat zich ontvouwt. Elk geval van gevecht, hongersnood, ziekte, verraad, slavernij en kwaad is de poging van Satan om te voorkomen dat het Nageslacht van Eva hem zal vermorzelen. En elk geval van redding van de zwakken, zorg voor de behoeftigen, onderhoud van een overblijfsel, herstel van degenen die gebroken zijn, bescherming van de weerlozen, gratie voor verlorenen, vergeving voor de trouwelozen, behoud van een volk, verbond met hen die het niet verdienen, het geschenk van ‘sieraad in plaats van as’ [Jes. 61:3], en genade voor de berouwvolle is een uiting van de genade die zal culmineren in de overwinning van de door God aangewezen Verlosser.

De boodschap van heel de Schrift is gericht op het openbaren van de genade van God die culmineert in Christus.

Het is niet Gods bedoeling dat deze goddelijke kruistocht van verlossing ons alleen maar oppervlakkig zou interesseren. Zoals de apostel Paulus schrijft: “Want alles wat eertijds geschreven is, is tot onze onderwijzing eerder geschreven, opdat wij in de weg van volharding en vertroosting door de Schriften de hoop zouden behouden.” (Romeinen 15: 4). De geschiedenis, poëzie, symbolen en onderwijzingen van de Schrift verschillen sterk in stijl, maar niet in hun bedoeling: alle zijn erop gericht om onze respons op het leven in onze gevallen wereld te beïnvloeden. Hoewel het kwaad altijd aanwezig is en vaak de overhand heeft, moeten we niet wanhopen. Met een geduldig vertrouwen op Gods ultieme voorzienigheid en de Schriften die ons ervan verzekeren dat zijn verlossing doorgaat, hebben we altijd hoop.

Die hoop is niet gelegen in onze eigen kracht, wijsheid of goedheid, maar in het genadige plan en doel van God. Dit betekent dat we Hem moeten vertrouwen, in de overtuiging dat Hij zal voorzien in onze noden. Onze meest basale behoefte is geestelijke en eeuwige veiligheid. Daarom zei Jezus: “Want wat zal het een mens baten als hij heel de wereld wint en aan zijn ziel schade lijdt?” (Markus 8:36).

Onze zielen worden veiliggesteld door onze vereniging met Christus door het geloof in zijn verlossende werk (Galaten 2:20; Ef. 2: 8-9). De hele Schrift richt ons op het vertrouwen in Christus als onze Verlosser. Jezus zelf heeft dit geleerd toen Hij “begon bij Mozes en al de profeten, en legde [zijn discipelen] uit wat in al de Schriften over Hem geschreven was” (Lukas 24:27). Eerder had Hij uitgelegd dat al de Schriften van Hem “getuigen” (Johannes 5:39). Jezus beweerde niet dat elk vers van de Bijbel Hem vermeldt (hoewel vele dat duidelijk doen), maar veeleer dat de boodschap van heel de Schrift gericht is op het openbaren van de genade van God die culmineert in Christus.

Vier categorieën teksten

Alle Bijbelteksten verschaffen ons het kader om onze wereld te interpreteren en onze God te begrijpen vanuit een verlossend perspectief. Sommige voorspellen de komst van Christus; andere bereiden ons voor op het begrijpen van aspecten van zijn natuur of bediening; sommige weerspiegelen de hachelijke menselijke situatie die redding vereist; en weer andere moedigen aan tot een dankbaar en gehoorzaam antwoord als resultaat van Gods verlossing.

De meeste mensen benaderen Bijbelse teksten met slechts één vraag in gedachten: Wat zegt de Bijbel dat ik moet doen?

Deze vier categorieën kunnen ons helpen in te zien hoe passages die niet specifiek een Verlosser vermelden, toch zijn genade onthullen. De apostel Paulus bijvoorbeeld onderwijst in zijn discussies over de wet kernwaarheden over het evangelie. Hoewel hij nooit het belang van gehoorzaamheid ontkent, belijdt hij dat de rechtvaardige eisen van een heilige God altijd buiten zijn bereik lagen (bijvoorbeeld Gal. 2: 16). Niemand is in staat tot heiligheid door zijn of haar eigen inspanningen. Het Oude Testament zegt dat zelfs onze beste werken in de ogen van God “als een bezoedeld kleed” zijn (Jes. 64: 6), en in het Nieuwe Testament herhaalt onze Verlosser dit thema en verklaart dat, zelfs als we Gods geboden naar ons beste kunnen hebben gehouden, onze houding zou moeten zijn dat “wij onnutte dienaren zijn” (Lukas 17:10).

Dezelfde wet dus, die de eisen van Gods heiligheid openbaart, onthult tegelijkertijd de onontkoombare realiteit van onze eigen onheiligheid. Vanwege de grote onbalans tussen onze beste werken en Gods gerechtigheid, zijn we voor altijd en eeuwig niet in staat om de gerechtigheid te bereiken die ons met een heilige God zou verzoenen. Dit lijkt op zichzelf nauwelijks een verlossende boodschap. Inderdaad, we zouden geen hoop hebben, tenzij God zou voorzien in een manier (d.w.z. Iemand) om ons te redden – en dat doet Hij ook.

Door het openbaren van de heilige natuur van de God die in verlossing voorziet, en het blootleggen van de eindigheid van de mensheid die verlossing nodig heeft, toont de wet de noodzaak van een Verlosser en bereidt het menselijke hart voor om Hem te zoeken. De wet is echter slechts één aspect van de Schrift dat helpt de persoon en het werk van Christus uiteen te zetten zonder Hem expliciet te noemen. Uiteindelijk wijzen alle Schriftplaatsen zowel op onze onontkoombare behoefte als op Gods onvoorwaardelijke voorzien in een Verlosser.

Genade om te veranderen

De boodschap van genade die zich zo ontvouwt, vermindert op geen enkele manier onze verantwoordelijkheid om onze God te eren en te gehoorzamen. Maar het verandert wel de volgorde van de vragen die we stellen bij onze uitleg van de Schrift. De meeste mensen benaderen Bijbelse teksten met slechts één vraag in gedachten: Wat zegt de Bijbel dat ik moet doen? Maar als we Bijbelteksten alleen gebruiken om ons te vertellen wat we moeten doen, wijzen we eigenlijk de tegenovergestelde richting op van de weg van hoop die de Bijbel wil wijzen.

Veel Bijbelteksten leren duidelijk morele geboden, maar wanneer deze worden onderwezen of wanneer geprobeerd wordt eraan te voldoen los van het Bijbelse thema van verlossende genade, wordt de hoop vernietigd. Menselijke inspanning alléén is niet in staat om te voldoen aan de eisen van een heilige God (Romeinen 3:23; 1 Johannes 1: 8). Eenvoudig onszelf uitdagen, of anderen ermee belasten, om een heilig leven te leiden volgens alle normen van de Bijbel, zal leiden tot wanhoop (‘Ik kan dit niet doen’) of tot valse trots (‘Ik kan genoeg doen om heilig te zijn’).

Niemand kan God dienen als Christus daartoe niet in staat stelt. Zonder Hem zijn we verdoemd; zonder Hem kunnen we niets doen (Johannes 3:18; 15: 5). Zijn genade alleen bevrijdt ons van de schuld en de macht van de zonde. Vrijspraak van schuld vervult ons met het verlangen om Christus te eren in overeenstemming met de wetten die Hij geeft (Romeinen 12: 1-2), en de inwoning van de Heilige Geest die ons beloofd is, geeft ons de kracht om dat ook te doen (1 Johannes 4:4).

Genade geeft gebroken mensen in een gebroken wereld hoop op een betere toekomst en een beter leven.

De genade van God voorziet ons dus van de motivatie en het vermogen om Hem te dienen. Harten gevuld met dankbaarheid voor zijn onvoorwaardelijke liefde wijken niet af van zijn wetten (Johannes 14:15). Integendeel, de liefde van God dringt ons (2 Kor. 5:14) terwijl we proberen onze liefde te tonen voor Degene die ons het eerst liefhad (1 Johannes 4:19). Het kunnen laten zien van onze liefde voor God vereist onderwijs in de geboden van Gods Woord. Als we van Hem houden, willen we weten hoe we Hem kunnen dienen en eren.

Deze zelfde liefde verandert de verlangens van ons hart die ons anders in verleiding zouden brengen (Jacobus 1:14). En wanneer het verlangen naar zonde(n) in ons hart vermindert, sterft de macht van de zonde over ons leven af (Romeinen 6:14).

Dus, wanneer we de geboden van de Bijbel onderwijzen, moeten we ook laten zien hoe dergelijke teksten de genade onthullen die ons motiveert en in staat stelt om te volbrengen wat God ons oproept om te doen.

De Bijbelse boodschap van genade negeert of minimaliseert de geboden van de Schrift niet. Genade geeft gebroken mensen in een gebroken wereld hoop op een betere toekomst en een beter leven. Ze hebben een eeuwige toekomst omdat de genade van God hen bevrijdt van de schuld van de zonde, en ze hebben een vreugdevol leven omdat de genade van God hen bevrijdt uit de macht van de zonde. Wanneer deze boodschap van Gods genade in Christus ons verstaan van de Schrift beheerst, eren we God door Hem, zijn plannen en zijn volk te dienen.

Dit artikel is met toestemming overgenomen van TGC Nederland

Het bericht De hoofdboodschap ** van jouw Bijbel verscheen eerst op Geloofstoerusting.