Verdorven denken

Toen koning David Psalm 14 schreef, zag hij de goddeloosheid hoogtij vieren in zijn omgeving:

De dwaas zegt in zijn hart: Er is geen God.
Zij handelen verderfelijk, bedrijven gruwelijke daden;
er is niemand die goeddoet. (vers 1)

Zie je wat David zegt? Deze uitspraak – ‘Er is geen God’ – komt uit het hart. Volgens de Schrift is het hart de spil van ons bestaan. De ware gesteldheid van een man of een vrouw wordt duidelijk als je hoort wat er in hun hart leeft, want, zoals Jezus zegt, ‘uit de overvloed van het hart spreekt de mond’ (Mattheüs 12:34): waar het hart vol van is, stroomt de mond van over.

De oorzaak van de dwaasheid in dit vers is niet de afwezigheid van intellectuele vermogens, maar de aanwezigheid van morele verdorvenheid. De dwaas heeft niet te weinig verstand om na te denken. Hij heeft dat vermogen echter misbruikt en kwam zo al redenerend tot de conclusie: ‘Er is geen God.’

Aldous Huxley, een bekende vertegenwoordiger van het atheïstische gedachtegoed in de eerste helft van de twintigste eeuw, was eerlijk genoeg om toe te geven dat hij ‘motieven had om niet te willen dat de wereld betekenis had’ – uiteindelijk bleek dat hij onder meer seksuele en politieke bevrijding op het oog had. Met andere woorden, hij voegde zich bij de talloze anderen die zeggen: ‘Ik wil niet dat er een God is. Want als er een God is, heb ik zo’n vaag vermoeden dat Hij iets over mij te zeggen heeft. En het eerste dat Hij te zeggen heeft, is misschien niet iets dat ik wil horen.’

We vinden zulk verdorven denken ook in Job 21:14-15.

Toch zeggen zij tegen God: Wijk van ons,
want wij vinden geen vreugde in de kennis van Uw wegen.
Wat is de Almachtige, dat wij Hem zouden dienen?
En wat baat het ons dat wij bij Hem aandringen?

God heeft ‘de eeuw in [ons] hart gelegd’ (Prediker 3:11), maar omdat wij zo’n koppige, egoïstische aard hebben, zullen we de waarheid over Hem tot vervelens toe onderdrukken.

Het ontkennen van God krijgt niet altijd de vorm van expliciet protest door woorden. Soms spreken onze daden – bijvoorbeeld wanneer we God buiten onze overwegingen houden, of ons leven uitstippelen zonder Hem te vragen ons te leiden. Zoals je Romeinen 1:18-21 kunt lezen, is het probleem niet dat wij God niet kennen. Dat doen we namelijk wél. Het probleem is dat we ‘de waarheid onderdrukken’ die de schepping ons zo duidelijk laat zien, en dat we Hem niet als God verheerlijken of danken.

Wat trekt Gods aandacht?

Heel de geschiedenis is een schijnbaar eindeloze rebellie. Daarom kunnen we in de verleiding komen te twijfelen aan Gods vermogen om Zijn plan uit te voeren, of om op z’n minst medelijden met Hem te hebben. Maar God wordt zelfs door de meest grove ontkenning van Zijn bestaan of almacht niet aangetast. ‘Hij wordt ook door mensenhanden niet gediend alsof Hij iets nodig heeft’ (Handelingen 17:25). ‘De aarde is van de HEERE en al wat zij bevat, de wereld en wie er wonen’ (Psalm 24:1). Ook de meest verharde rebel kan Zijn hand niet wegslaan (Daniël 4:35).

Hoewel Hij ons niet nodig heeft, wil onze genadige God niet toezien hoe wij in onze opstandigheid verloren gaan. Nee, Hij wil ons juist liefde en barmhartigheid bewijzen – zelfs aan degenen die Hem hebben verworpen. Wie komt er in aanmerking voor zulke genade? Mooie mensen? Knappe koppen? Degenen die de wet onderhouden?

Het goede nieuws voor opstandelingen is dat God niet zoekt naar een verdienste in ons. Integendeel, Hij zoekt mensen die bereid zijn hun onverdienste, hun gebrek, voor Hem te belijden. Zoals de apostel Johannes ons verzekert: ‘Als wij onze zonden belijden: Hij is getrouw en rechtvaardig om ons de zonden te vergeven en ons te reinigen van alle ongerechtigheid’ (1 Johannes 1:9).

Gods aandacht wordt niet getrokken door spierkracht, hersenen of schoonheid. God zegt dat Hij zal zien ‘op de ellendige en verslagene van geest, en wie voor Mijn woord beeft’ (Jesaja 66:2). Zelfs als je tegen Hem hebt gezegd: ‘Laat me met rust, God, ik wil niets met U te maken hebben’, ook dan is Zijn genade voor jou genoeg – mits je nederig genoeg bent om je opstandigheid te erkennen en te belijden dat je niet zonder Hem kunt.

Dit artikel is ontleend aan de preek ‘The Great Miscalculation’ door Alistair Begg.

Het bericht Voor ieder die zegt: ‘Er is geen God’ verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Maar wat de doorsnee criticaster op christenen mist, is dat Jezus niet oproept tot het afschaffen van moreel onderscheidingsvermogen of geestelijke beoordeling. Hij beweert tenslotte vijf verzen later dat Zijn volgelingen de middelen zullen hebben om te oordelen wat voor soort mensen in de wereld honden en zwijnen zijn (Mattheüs 7:6). Geloven in de ernst van de zonde, de exclusiviteit van Christus en het hebben van morele overtuigingen maakt iemand niet veroordelend. Kijk maar naar Jezus Zelf.

Een spiegel voor christenen

Dit betekent echter niet dat Mattheüs 7:1 niets te zeggen heeft tegen conservatieve christenen. Net zoals alle andere mensen op de wereld hebben we de neiging om het slechtste van mensen te denken, vertellen we met plezier slechte geruchten door en beoordelen we mensen en situaties zonder dat we alle feiten weten (of zelfs niet eens de helft).

Ik heb het hier niet over het terechtwijzen van eigenzinnige gemeenteleden, het aangaan van moeilijke gesprekken met mensen die gevangen zitten in zonden of over het weigeren om rekening te houden met iemands voormalige gedrag. Ik wil ook niet beweren dat je naïef moet zijn in hoe je kijkt naar hoe samenlevingen functioneren, je onthouden van de openbare uitwisseling van ideeën of het negeren van al ons onderscheidingsvermogen totdat we iets of iemand volledig kennen. Nee, ik heb het over de snelle neiging om eerst aan te vallen en pas later de vragen te stellen (of zelfs helemaal niet).

Is er een bijbelse waarheid die meer genegeerd wordt op het internet (en vergeet ons eigen hart niet) dan Spreuken 18:17? Daar staat: ‘Wie de eerste is in zijn rechtszaak, lijkt rechtvaardig te zijn, maar dan komt zijn naaste en doorgrondt hem.’

Ik ben nooit beschuldigd van ernstig wangedrag waarvan ik wist dat deze beschuldiging overduidelijk onjuist was of helemaal verkeerd was begrepen. Maar als dat ooit gebeurt dan hoop ik dat mensen zullen onthouden wat het Spreukenboek zegt: ‘Wie antwoordt voordat hij geluisterd heeft, het is hem tot dwaasheid en schande’ (Spreuken 18:13). Te vaak zijn we snel in spreken en traag in luisteren. De wereld, het vlees, de duivel en het internet wil dat we snel oordelen, terwijl de Bijbel oproept om ons oordeel uit te stellen tot we beide kanten gehoord hebben. Het gebeurt voortdurend: Voorgangers zondigen door gemeenteleden te oordelen op grond van horen zeggen, gemeenteleden bekritiseren voorgangers zonder het hele verhaal te kennen, burgers veronderstellen het ergste van politici zodra er zich een schandaal voordoet en kinderen vallen hun broer of zus aan bij de eerste de beste fout die ze kunnen ontdekken.

‘Waar rook is daar moet vuur zijn’

De meeste van ons horen tijdens hun leven tientallen berichten en beschuldigingen over beroemdheden, atleten, voorgangers en kennissen. Dit gebeurt onder het mom van het idee ‘waar rook is daar moet vuur zijn’. Vaak is dit waar, maar brandstichters zorgen ook voor vuur. Soms verbergt de rook van tegenstrijdigheden een razend vuur van wangedrag. Maar soms blijkt de scherpe geur van rook een kruimel in het broodrooster te zijn. Je kunt maar beter geen ‘Brand!’ roepen in een druk gebouw om er vervolgens later achter te komen dat je buurman van krokante toast houdt…

Sommige lezers zullen zich afvragen wat de aanleiding was van dit schrijven. Niets in het bijzonder, en toch alles. Er is geen recente gebeurtenis die de aanleiding was voor deze gedachten. Ik schrijf eerder vanwege de zonden waarvan ik weet dat ze zich in mijn hart schuilhouden en vanwege de manier waarop de sociale media naar beschuldigingen vragen zoals een kind snoep eist. Als je ze geeft wat ze willen dan zullen ze alleen maar om meer vragen.

Als christenen realiseren we ons dat zonden veroordeeld moeten worden en dat degene waar tegen gezondigd is onze mededogen verdient. Maar ze zouden ook moeten leren van de laatste dagen van onze Heere (Jezus) dat het geloven van elke beschuldiging net zo slecht is als het maken van de beschuldigingen. Als we naar Jezus kijken dat moeten we zeggen dat ‘controversieel’ en ‘beschuldigd’ niet altijd ‘onruststoker’ of ‘schuldig’ betekent. We zouden dezelfde maat moeten gebruiken een ander als die we bij onszelf zouden willen zien en dat betekent een open hart en open geest. Zou jij willen dat andere mensen het slechtste van jou denken? Wil ik dat mensen elk slecht gerucht wat ze over mij horen doorvertellen? Wat als mensen over ons spreken op de manier zoals wij over anderen spreken?

De neiging om het slechtste te geloven

Over dit thema ben ik vaak uitgedaagd door de uitleg van het negende gebod door de Heidelbergse Catechismus (vraag en antwoord 112):

Wat wil het negende gebod? Dat ik tegen niemand valse getuigenis geve, niemand zijn woorden  verdraaie, geen achterklapper of lasteraar zij, niemand lichtelijk en onverhoord oordele of helpe veroordelen; maar allerlei liegen en bedriegen, als eigen werken des duivels, vermijde, tenzij dat ik den zwaren toorn Gods op mij laden wil; insgelijks, dat ik in het gericht en alle andere handelingen de waarheid liefhebbe, oprechtelijk spreke en belijde;ook mijns naasten eer en goed gerucht naar mijn vermogen voorsta en bevordere.

Denk aan je tweets (net als dat ik dat moet doen). Denk aan je artikels. Denk aan jouw gesprekken met vrienden. Denk aan datgene waar je met je man over praat. Of hoe je praat over je vrouw. Denk aan je e-mails en berichtjes. Denk aan de woorden die bij je op komen. Doen we alles wat we kunnen om de goede naam van onze naaste te beschermen en bevorderen? Of zijn we geneigd om het slechtste te geloven, geneigd om fouten door te vertellen en zijn we blij als we er een schepje bovenop kunnen doen? Als een enkel gerucht van wangedrag iemand zijn leven kan ruïneren (als dat de morele wereld is die we willen onderhouden, één waar schuld wordt verondersteld en onschuld pas wordt verklaard als het te laat is) dan zijn jij en ik maar een zucht verwijderd van de ondergang van alles.

‘Oordeelt niet, opdat u niet geoordeeld wordt.’ Het mag dan misschien niet zeggen wat iedereen wil dat het zegt, maar het zegt nog steeds veel. Veel meer dan dat velen van ons willen horen.

Het bericht Ja, wij zijn veroordelend … (maar niet op de manier zoals iedereen denkt) verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Volgens de Schrift gaat de ziel van een gelovige wanneer hij of zij sterft naar de hemel om in de tegenwoordigheid van de Heere te zijn. Maar dit is slechts een tussenfase. En een tussenfase is precies wat het is – een tussenfase, of ‘tussentijds’. Het is niet de uiteindelijke staat of de uiteindelijke toekomst van gelovigen. De uiteindelijke toekomst van de gelovige is de opstanding van het lichaam en de wederkomst van Jezus Christus (1 Korinthe 15).

Op die heerlijke dag zullen de ziel en het opgestane, vernieuwde lichaam van de gelovige weer één zijn zoals God ze oorspronkelijk heeft geschapen. Onze lichamen en zielen zullen niet alleen bevrijd zijn van de overblijfselen van de zonde, ook de hemelen en aarde zullen worden vernieuwd en bevrijd van de vloek van de zonde (Romeinen 8:18-25). Deze nieuwe aarde waarop gerechtigheid zal wonen zal ons thuis zijn.

Deze gezegende hoop is vanwege modern christelijke eschatologie verduisterd doordat ze nogal een platonisch beeld schetsen over het hiernamaals waarin de zielen van gelovigen leven in een eeuwige staat van gelukzaligheid, zwevend tussen de wolken en spelend op harpen. Deze verschuiving heeft plaatsgevonden omdat de leer van de opstanding van het lichaam – wat centraal staat in de verkondiging van het evangelie door Paulus – en de bijbehorende leer van de nieuwe hemelen en aarde niet die aandacht in onze preken hebben gekregen zoals ze dat wel kregen in de prediking van de apostelen.

Zoals Paulus zo treffend uitlegt in Romeinen 8: ons vurig verlangen naar de verlossing van onze lichamen is nauw verbonden met onze hoop op de verlossing van de hele schepping met al haar verwoestingen door de zonde. De leer van de nieuwe hemelen en aarde is daarom geen bijzaak in het christelijke geloof. Het is een sleutelelement in het verlossende werk van God. Het definieert de eeuwige staat waarin we voor altijd zullen leven met Christus.

De leer van de eindtijd is vaak omgeven met verwarring en onenigheid. Maar dit moet er niet voor zorgen dat gelovigen hun handen wanhopig in de lucht gooien. Het is de hoop van de redactie van Tabletalk magazine dat deze kwestie ertoe bijdraagt dat de bijbelse hoop weer wordt opgerakeld in de harten en hoofden van Gods mensen die coram Deo – voor Gods aangezicht – leven.

Het bericht Paradijs hersteld! verscheen eerst op Geloofstoerusting.

‘Alweer een boek over de Bijbel?!’ Ja, dat zie je goed! We vertellen je graag waarom het boek van Kevin DeYoung, God op Zijn Woord vertrouwen, jouw tijd en aandacht meer dan verdient. Er staat namelijk veel op het spel. Spanningen in de samenleving en de kerk roepen ook in ons land de vraag op: ‘Wie is te vertrouwen? Wat is waarheid? Waar vind je werkelijk houvast?’ Wanneer je als christen positie inneemt en niet kunt zwijgen over je enige hoop in leven en sterven, op wiens gezag deel je dan de boodschap van het evangelie van de Heere Jezus Christus? Doe je dat op basis van je eigen inzicht, opvoeding en gevoel, óf heeft dat een dieper fundament?

Om ons heen zien we een jonge generatie opgroeien te midden van een kakafonie aan stemmen en geluiden, waarin de gezaghebbende stem van de goede Herder steeds minder wordt gehoord. Ook binnen de kerk neemt de erosie van de waarheid en het gezag van Gods Woord almaar toe. Daarom is dit boek een wake-upcall. Het onderstreept de urgentie om helder te hebben wat we met de Bijbel nu werkelijk in handen hebben.

In onze omgeving zien we meer dan eens jongeren en ouderen afhaken. Niet omdat ze in hun leven geen vragen meer hebben, maar omdat er steeds meer twijfel is binnengeslopen of de Bijbel wel gezaghebbende antwoorden biedt. ‘Een boek van tweeduizend jaar oud, hoe serieus moet je dat nog nemen?’ ‘Is wat geschreven is niet erg tijd- en cultuurgebonden?’ ‘Is de Bijbel werkelijk Gods Woord en is hij te vertrouwen?’ Dit zijn herkenbare vragen, toch?

Ten diepste wordt alles betwijfeld waarover de Bijbel met gezag spreekt. ‘Kun je aan de hand van de Bijbel nog wel stellige uitspraken doen over ons begin en onze bestemming, over waar we onze vrede, vreugde, verzoening en voldoening vinden en is dit boek werkelijk het ultieme kompas voor onze ethiek?’ Deze vragen horen we steeds vaker, ook onder hen die zich christen noemen.

‘Is het echt zo dat God gezegd heeft …?’ (Genesis 3:1). Die vraag knaagt na al die eeuwen nog steeds aan onze ziel. We hebben een betrouwbaar getuigenis nodig van God Zelf over Wie Hij is, wat Hij doet en hoe Hij verheerlijkt wil worden. Dat getuigenis vraagt onze instemming, ons vertrouwen en onze lof. Wie aan de betrouwbaarheid van Gods Woord knaagt, knaagt zijn eigen ondergang tegemoet. Zo fundamenteel is de Bijbel voor het leven en onze zaligheid! Er is geen betere remedie tegen alle twijfels en aanvechtingen die ons hart kunnen verlammen, dan je oor opnieuw te luister leggen bij Gods Woord.

Laat dit boek je helpen om met moed te antwoorden op alle twijfels aan de betrouwbaarheid van Gods Woord die in je hart leven. Laat het je helpen een weerwoord te geven richting allen die de betrouwbaarheid van Gods Woord subtiel of fanatiek in twijfel trekken. We bidden dat je net als Christus je in de grootste aanvechting zult vastklampen aan dit anker van hoop, het zwaard van de Geest. Dat er te midden van de stormen in je leven maar één ding op je lippen ligt: ‘Er staat geschreven’ (Mattheüs 4:4). Voor Jezus was Gods Woord de ultieme autoriteit om de zwaarste strijd aan te kunnen.

Laat Gods Woord (opnieuw) zijn weg vinden naar jouw hoofd, hart en handen. Dat Gods Geest met kracht Zijn eigen Woord in jouw leven zichtbaar laat worden. Ons gebed is dat in Nederland predikers zullen blijven opstaan die zonder angst en twijfel alles zullen leven en preken wat God ons openbaarde over Zijn plan van verzoening en vernieuwing. We zien uit naar jongeren en ouderen die willen leven en sterven bij Gods Woord. Dat onzekerheid en twijfel, ongeloof en wanhoop mogen verdwijnen als sneeuw voor de zon wanneer jij Zijn Woord leest en aan je hart drukt.

‘Proef en zie dat de HEERE goed is’ (Psalm 37:4).

Het bericht Een hartekreet: ‘Is God echt te vertrouwen …?’ verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Misschien dat het woord ‘pervers’ wat toelichting nodig heeft. Ik denk niet dat Belz bedoelt dat iedereen die eenheid belangrijk vindt perverse bedoelingen heeft. Noch denk ik dat hij bedoelt dat het altijd pervers is om onbedoeld blinde vlekken te hebben die je ervan weerhouden een waarheidskwestie achter een relatie-kwestie te zien. Wat pervers is, is het bewust verhullen van de waarheid door de aandacht af te leiden richting iemands houding, stijl, intentie of het waargenomen gevoel. Dit lijkt vandaag de dag ongebruikelijk ‘normaal’ te zijn.

Je zou bijvoorbeeld kunnen zeggen: ‘Het tonen van naaktheid als onderdeel van entertainment is het tegenovergestelde van wat Gods wil is met betrekking tot eerbaarheid omdat dan het lichaam niet behandeld wordt als een heilige bron voor Gods glorie.’ Een dergelijke stelling is een waarheidsclaim. Het roept mensen op rekening te houden met een objectieve realiteit die ‘Gods wil’ heet. Het vraagt mensen na te denken over deze bewering en een oordeel te vormen over de waarheid ervan. Het heeft ook gevolgen voor wat voor soort vermaak men zal goedkeuren en hoe men zijn tijd zal doorbrengen.

De verbale strategie waarbij de aandacht afgeleid wordt van de waarheidsclaim, richting een houding die de waarheid compleet teniet doet voor de onoplettende luisteraars wordt steeds gebruikelijker.

Op het niveau van waarheid zou iemand kunnen reageren met: ‘Ik ben het hiermee eens.’ Of iemand kan zeggen: ‘Ik ben het niet met je eens, omdat ik niet geloof dat er een God is. Dus ik denk niet dat je over Zijn ‘wil’ kunt praten.’ Iemand anders kan weer reageren met: ‘Ik denk dat God behagen schept in het lichaam dat Hij gemaakt heeft en naaktheid voor vermaak niet afkeurt.’ Dit zijn allemaal reacties op het niveau van de waarheidsclaim. Argumenten kunnen van beide kanten komen en de dialoog kan verder gaan. Misschien kan er zelfs enige overreding en verandering van mening plaatsvinden.

Maar zo gaat het tegenwoordig meestal niet. Meer gebruikelijk is een verbale strategie waarbij de aandacht afgeleid wordt van de waarheidsclaim, richting een houding die de waarheid compleet teniet doet voor de onoplettende luisteraars. Een voorbeeld-reactie zou kunnen zijn: ‘Jammer dat jij jouw libido niet onder controle hebt en jouw problemen moet projecteren op anderen.’ Of: ‘Lang leve de Victoriaanse preutsheid!’ of: ‘Met 80.000 vluchtelingen waar niet naar wordt omgekeken in Congo is het bezopen om onszelf bezig te houden met de lengte van rokjes.’ Of: ‘Het getuigt van een ultieme arrogantie om iemands privé gewoonten te bedekken met een mantel van goddelijke bepalingen.’

Al deze antwoorden negeren de kwestie van de waarheid. Ze zijn ontwijkend. Ze zijn de manier waarop slimme mensen de discussie winnen door een persoon met etiketten te beplakken. Dit is wat Joel Belz ‘pervers’ noemt. En ik denk dat hij gelijk heeft.

Laten we omwille van de liefde de waarheid koesteren.

Mijn gebed voor onze kerk is dat we waarheid en liefde (radicaliteit en eenheid, feiten en gevoelens, realiteit en relaties) in de bijbelse volgorde zetten. Paulus zegt in 1 Timotheüs 1:5 bijvoorbeeld: ‘Het einddoel nu van het gebod is liefde die voortkomt uit een rein hart, een goed geweten en een ongeveinsd geloof.’ Let op de volgorde: ‘gebod’ is het fundament en leidt tot ‘liefde’ door zuiverheid en geloof. Of let op de volgorde in 1 Petrus 1:22: ‘Nu u dan uw zielen gereinigd hebt in de gehoorzaamheid aan de waarheid, door de Geest, tot ongeveinsde broederliefde…’ Opnieuw gaat waarheid voorop en verandert dat de ziel ter wille van de liefde. Zelfs in de spectaculaire openbaring van 1 Johannes 4:8 waar staat dat ‘God is liefde,’ levert ‘God is’ het fundament voor ‘God is liefde.’

Laten we omwille van de liefde de waarheid koesteren. Dan kan er van ons gezegd worden: ‘Dat is de gemeente van de levende God, zuil en fundament van de waarheid (1 Timotheüs 3:15).’

Het bericht Koester de waarheid ** vanwege de liefde verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Onze geloofswerken bewijzen niet onze kracht, maar de werkzaamheid van God. God heeft het niet nodig dat wij Hem dienen (Handelingen 17:24-25). Hij dient ons en geeft ons Zijn leven! Ons onvermogen is zo oneindig groot dat wij simpelweg niet in staat zijn Hem te dienen. Zijn volmaaktheid is zo compleet, dat Hij niets van ons nodig heeft. Hij heeft geen behoeften waaraan wij kunnen voldoen. Nooit had iemand gedacht dat God geen dienaars zoekt, maar Zelf degenen wil dienen die op Hem wachten (Jesaja 64:4; 2 Kronieken 16:9; Markus 10:45). Elke stap die wij zetten in gehoorzaamheid, is een stap die Hij door Zijn Geest in ons bewerkt. Elk werk dat wij verrichten is bijkomende genade. Hoe meer wij Hem dienen, hoe meer wij bij Hem in het krijt staan. We kunnen God niets terugbetalen uit dankbaarheid, want alles wat wij geven komt al van Hem.

Het bericht Goede daden zijn genade verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Toch gebeurt het maar al te vaak dat levens wel verpest worden. En dat komt door de keuzes die we maken. We nemen de meeste belangrijke beslissingen wanneer we nog jong zijn – oud genoeg om belangrijke beslissingen te nemen, maar jong genoeg dat die beslissingen rampzalige gevolgen kunnen hebben. We hebben het dus over keuzes van jongvolwassenen.

Hoe kunnen we voorkomen dat we de verkeerde keuzes maken? We kunnen beginnen met luisteren naar Gods wijsheid in de woorden van koning Salomo. Hoewel Salomo later in zijn leven veel moeilijkheden kreeg omdat hij niet meer naar zijn eigen advies luisterde, was hij één van de meest wijze mensen die ooit geleefd heeft, en God heeft een deel van zijn wijze raad in het boek Spreuken bewaard.

Hieronder staan zeven manieren waarop jij je leven kan verpesten als jongvolwassene – gebaseerd op het tegenovergestelde van Salomo’s wijsheid – en wat je in plaats daarvan kunt doen om het te behouden.

1. Doe wat je wilt

Ik dacht dat ik kon doen wat ik maar wilde en ermee weg kon komen. Dat was de grootste leugen die ik als twintiger geloofde. Ik dacht ‘ik ben jong en ik doe hier niemand kwaad mee’. Maar ik denk er sindsdien toch anders over.

Op dit moment ben je bezig om te worden wie je op een dag zult zijn. Je bereidt je voor om een goede echtgenoot, ouder, werknemer en vriend te worden, of het tegenovergestelde daarvan. Alles wat je nu doet zal je op één van die paden leiden.

Een onverstandige gelooft elk woord, maar een schrandere let op zijn schreden. (Spreuken 14:15)

Oplossing: Doe wat God wil dat je doet.

2. Leef een uitbundige levensstijl

Ik leef in de stad die de term $30k millionaire zo’n beetje heeft uitgevonden. Maar als je meer geld uitgeeft dan je hebt, moet je dat later terugbetalen, met rente. Door nu het ‘goede leven’ te leven, ben je verzekerd van het slechte leven van afbetalingen, bezuinigingen en financiële kopzorgen in de komende decennia. Veel mensen zijn nu nog bezig met het afbetalen van een ervaring die ze jaren geleden hadden, lang nadat ze de ‘onmiddellijke bevrediging’ zijn vergeten.

Een rijke heerst over armen, en wie leent, wordt slaaf van de uitlener. (Spreuken 22:7)

Oplossing: Leef een sobere levensstijl.

3. Voed een verslaving

Of het nu alcohol, geld, drugs, pornografie, shoppen of iets anders is, de meeste mensen zijn wel ergens aan verslaafd. Deze verslavingen brengen de dood: of de letterlijke dood, of de dood aan relaties, vrijheid en vreugde.

Hoe ontstaan verslavingen? Door ze te voeden. Als je iets voedt, groeit het. Hoe meer je een verslaving voedt, hoe sterker hij wordt, en hoe moeilijker het is om te stoppen. Het is wijs om nu te stoppen, niet later. Het zal alleen maar lastiger worden na elke ‘laatste keer.’

De gerechtigheid van de oprechten zal hen redden, maar de trouwelozen worden gevangen in hun eigen begeerten. (Spreuken 11:6)

Oplossing: Verhonger je verslavingen.

4. Leef met dwazen

Waar je mee omgaat word je mee besmet. Het wordt wel gezegd dat je het gemiddelde bent van de vijf mensen waar je het meeste mee omgaat. Je doet wat zij doen (omdat je het samen doet), je pikt hun ideeën en overtuigingen op en je leert zelfs hun gewoontes en taal.

Dus, als je met dwazen omgaat, word je er een. Maar als je met wijzen omgaat, die vastbesloten zijn om Jezus te volgen en verschil te maken met hun leven, dan wordt je wijs.

Wie met wijzen omgaat, zal wijs worden, maar wie omgaat met dwazen, zal het slecht vergaan. (Spreuken 13:20)

Oplossing: Ga om met wijzen.

5. Geloof dat dit leven om jou draait

Jij bent één van de 7,6 miljard mensen die nu leeft, en hoewel je uniek bent, is ieder van die andere 7.600.000.000 mensen dat ook, net als de miljarden die hen voorgingen maar nu dood en vergeten zijn. Jij bent niet de ster van deze show. Je hebt een kleine rol die weinig mensen zullen zien en die vergeten zal worden zodra het decor verandert.

Mensen die een leven leiden dat om henzelf draait zijn niet-functioneel. Uiteindelijk raken ze teleurgesteld of krijgen waanideeën. Als ze eenmaal deze wereld verlaten, verdwijnt hun wereld; ze hebben geen echte impact gehad. Als je belangrijk wilt zijn en echt een verschil wilt maken, leef dan voor God en dien anderen met je leven. Jezus is hiervan het beste voorbeeld. Hij diende ons door vrijwillig te sterven voor onze zonden aan het kruis. De machtigste persoon Die ooit geleefd heeft, gebruikte Zijn macht om te dienen (Markus 10:45; Filippenzen 2:5-8). En door te sterven, redde Hij ons van de zonde en kocht de kracht die wij nodig hebben om anderen te dienen.

Trots komt vóór de ondergang, en hoogmoed komt vóór de val. (Spreuken 16:18)

Oplossing: Dien anderen met je leven.

6. Leef voor onmiddellijke bevrediging

Bijna niets dat echt waardevol is, kan snel verkregen worden. Het kost tijd en discipline om een olympisch atleet te worden (of simpelweg in vorm te raken), een diploma te halen, of een goede huwelijkspartner te worden. Veel van de dingen die je op lange termijn bereiken wilt, kun je mislopen door je te focussen op een tijdelijke ervaring. Wil je een geweldig huwelijk, of gewoon één geweldige nacht? Wil je over 36 jaar met pensioen, of de komende 36 maanden in een dure auto rijden? In beide gevallen maakt het kiezen van de tweede optie het veel moeilijker (of onmogelijk) om de eerste te verkrijgen.

In de woning van een wijze ligt een begerenswaardige schat en olie, maar een dwaas mens verspilt die. (Spreuken 21:20)

Oplossing: Wacht geduldig op het beste van God.

7. Geef geen verantwoording van je leven

We hebben allemaal de neiging om te falen, of om onze eigen tekortkomingen niet te zien, of onszelf te overtuigen dat we zonder hulp van andere mensen ook kunnen veranderen, al heeft dat nog nooit gewerkt. Dat is de reden dat God ons gemaakt heeft om in gemeenschap met anderen te leven, zodat we elkaar kunnen bemoedigen, blinde vlekken kunnen aanwijzen en helpen in tijden van zwakte.

Ren jij naar een gemeente om verantwoording te geven van je leven of vlucht je er juist voor weg? De reden dat mensen het afleggen van verantwoording vermijden, is dat ze niet gecorrigeerd willen worden, ook al betekent dat, dat ze zullen doorgaan met wat het ook is dat hun leven verpest. Als je echt veranderen wilt en elke dag God op de eerste plaats wilt zetten, zet dan deze eenvoudige eerste stap: zoek een godgerichte gemeente.

Wie vermaning liefheeft, heeft kennis lief, maar wie bestraffing haat, is onverstandig. (Spreuken 12:1)

Oplossing: Leef niet in je eentje, maar in gemeenschap.

Wie je morgen zult worden

Mensen zijn niet van plan hun leven te verspillen. We willen goede werknemers of werkgevers zijn. We willen goede vaders, moeders of echtgenoten zijn. We hopen dat we succesvol zijn en een bijdrage leveren aan de samenleving. We hopen trouw te zijn in onze wandel met Jezus. Elke gehoorzame wandel begint door kleine trouwe stappen. Goede volwassenen worden gevormd door de keuzes die jongvolwassenen maken.

Je bent iemand aan het worden en de keuzes die je vandaag maakt zullen bepalen wie je morgen bent. Wie wil je zijn als je straks volwassen bent? Die persoon ben je sneller dan je denkt. Wat doe je nu om die persoon straks te zijn?

Het bericht Hoe verspil je als twintiger je leven? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Er zijn andere manieren om de vraag te formuleren:

Wat wil je echt?
Waar droom je over?
Wat voedt je hoop voor de toekomst?
Wat trekt je aandacht het meest?
Waar lees je over?
Waar zoek je naar op het internet?
Waar geef je je tijd en geld aan uit?
Wat ben je van plan om na te streven?

Of we kunnen de vraag ook negatief stellen: Welke gewenste persoon of zaak wakkert je depressie en cynisme aan, want hoe graag je hem of haar of het ook wilt, ze lijken onbereikbaar?

Waar ben je naar op zoek? Je antwoorden zullen je vertellen waar je van houdt.

Liefde is altijd op zoek

Het ligt in de aard van liefde om de geliefde te zoeken, of onze ‘geliefde’ nu een menselijke minnaar is (Hooglied 7:10), geld (1 Timotheüs 6:10), een ander werelds ding (1 Johannes 2:15), of God (Deuteronomium 4:29; 6:5). We kunnen niet anders dan zoeken naar wat we liefhebben. En we kunnen er niets aan doen dat we gedesillusioneerd, verbitterd en zelfs hopeloos worden als we denken dat we niet kunnen krijgen wat we liefhebben.

Het nastreven is het kenmerk van echte passie. Dat is waarom David dingen schreef als: ‘Eén ding heb ik van de HEERE verlangd, dat zal ik zoeken’ (Psalm 27:4), en ‘O God, u bent mijn God; U zoek ik vroeg in de morgen’ (Psalm 63:2). Toen hij deze psalmen componeerde, werd hij verteerd door zijn liefde voor (of verlangen naar) God. En de liefde dwong hem om zijn geliefde te zoeken.

Ook daarom schreef Paulus dingen als ‘want de liefde van Christus dringt ons’ (2 Korinthe 5:14). Het Griekse woord, synechō?, vertaald in ESV als ‘beheersen’, hebben anderen vertaald als ‘dwingen’ (NIV) of ‘beperken’ (KJV). Wat Paulus bedoelde, was dat de liefde van Christus hem aanzette – zelfs tot actie dwong – om dat na te streven wat zijn hart had veroverd, op manieren die ervoor zorgden dat sommigen dachten dat hij gek geworden was (2 Korinthe 5:13).

Liefde beheerst, dwingt en beperkt ons. Liefde jaagt na. Liefde moet handelen, want liefde in woord alleen is geen ware liefde; want ware liefde brengt altijd daden voort (1 Johannes 3:18).

Zijn we onze eerste liefde verloren?

De eerste aanwijzing dat wij onze passie voor God verloren hebben, dat Hij niet langer onze eerste liefde is, is niet het omhelzen van valse leer, het vervallen in immoraliteit of regelrechte afvalligheid. Het kan zelfs zo zijn dat we Christus nog steeds dienen en ontberingen doorstaan met een mate van trouw die de meeste waarnemers zouden toejuichen. Nee, het eerste waarschuwingsteken is te zien in Jezus’ woorden aan de gemeente in Efeze:

En u hebt moeilijkheden verdragen, en volharding getoond. Om Mijn naam hebt u zich ingespannen en u bent niet moe geworden. Maar Ik heb tegen u dat u uw eerste liefde hebt verlaten. Bedenk dan van welke hoogte u bent gevallen en bekeer u en doe de eerste werken. Maar zo niet, dan kom Ik spoedig bij u en zal uw kandelaar van zijn plaats wegnemen, als u zich niet bekeert. (Openbaring 2:3-5)

Hoewel de Efeziërs nog steeds zwoegden en geduldig rampspoed verdroegen (Openbaring 2:2), brandden ze niet langer van verlangen en waren daarom niet meer oprecht naar Christus op zoek. De liefde van Christus beheerste hen niet meer zoals het vroeger deed. En het gebrek aan ‘werken’ was de klokkenluider van hun verlies van genegenheid voor Christus. Jezus beschouwde dit als een serieus probleem en zijn waarschuwing was dringend.

Het is een serieus probleem, want als wat we liefhebben onze drijfveren bepaald, en Jezus niet Degene is die we het meest liefhebben, dan zullen we onze energie en middelen ergens anders aan besteden – hoe orthodox onze geloofsbelijdenis ook mag zijn.

Waar ben je echt naar op zoek?

Dus waar ben je echt naar op zoek? Wat we doen als we de keus hebben, wat we nastreven, wat we willen zoeken zijn indicatoren van wat onze genegenheid heeft veroverd.

Beheerst, dwingt en beperkt de liefde van Christus ons, of is het iets anders? Dienen we Christus uit een genegenheid voor Hem die zo groot is dat het moeilijk is om Hem niet te dienen, of uit een soort van vermoeide, sombere plicht? Of doen we de werken van het geloof niet meer zoals we die vroeger deden – niet omdat de focus van onze roeping veranderd is, maar omdat we het gewoon niet langer meer in ons hebben?

Jezus’ oproep aan de Efeziërs om zich te bekeren was niet alleen een waarschuwing, maar het evangelie. Bekering is de ontsnapping aan de gebondenheid van de zonde, wat voor vorm het ook aanneemt. Het feit dat bekering mogelijk is, vanwege wat Jezus voor ons aan het kruis heeft gedaan, is verbazingwekkend geweldig nieuws! De oproep om ons te bekeren is geen oproep om onze schaamte bloot te leggen en Gods fronsende blik daarover te verdragen. Het is een oproep om door de genade van God terug te keren naar de plaats van de grootste hoop en de volste vreugde.

Het is niet de vraag of we zullen zoeken naar wat we liefhebben. De vraag is: wat zoeken we echt? Onze daden zijn onze klokkenluiders, omdat die ons vertellen waar we van houden. En als we niet houden van waar we van zouden moeten houden, heeft God ons een manier gegeven om te ontsnappen aan die slavernij en om terug te keren naar echte vreugde.

Laten we dan opnieuw op zoek gaan naar de echte schat: ‘Dan zult u daar de HEERE, uw God, zoeken en u zult Hem vinden, als u Hem met heel uw hart en met heel uw ziel zoekt’ (Deuteronomium 4:29).

Het bericht Waar ben je echt naar op zoek? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Is God machtig genoeg om al het kwaad uit de wereld te bannen? Nou, ja, natuurlijk, maar daarvoor zou Hij de hele mensheid moeten uitroeien. De mens verkeert net zoveel ín de duisternis, als dat hij zelf vol duisternis is. We beschouwen dingen als moord en verkrachting als slecht (en dat zijn ze) maar hoe zit het met liegen, stelen en hebzucht? Alle zonden zijn slecht in de ogen van een heilige God. Het hart van het probleem is het probleem van het hart. Het hart is bedrieglijk en hopeloos verdorven boven alle dingen.

Het hart van het probleem is het probleem van het hart.

Maak je je zorgen over het probleem van het kwaad? Nou, raad eens? Je maakt zelf deel uit van het probleem. Ook in jouw hand ligt een rokend pistool. Slechte daden kunnen nooit worden gescheiden van de boosdoener. Dus, als zondaars slecht zijn, waarom heeft God ons dan niet allemaal gedood? 2 Petrus 3:9 vertelt ons: ‘De Heere vertraagt de belofte niet (zoals sommigen dat als traagheid beschouwen), maar Hij heeft geduld met ons en wil niet dat enigen verloren gaan, maar dat allen tot bekering komen.’ God heeft de wereld nog niet gereinigd van het kwaad, omdat Hij mensen een kans wil geven om zich te bekeren. Heb jij dat al gedaan?

Als God om 12:00 zou komen opdagen om al het kwaad uit de wereld weg te werken, waar zou jij dan om 12:01 zijn?

Het bericht Waarom is er kwaad in de wereld? verscheen eerst op Geloofstoerusting.

Op een dag kwamen vrienden ons bezoeken in Irak en we namen ze mee naar de burcht. We liepen naar het Gemstone Museum en daarna naar de museumwinkel. De eigenaar kwam op me af met een paar kristallen in zijn hand. Na een beleefde woordenwisseling zei hij tegen mij: ‘Veel Europeanen denken dat je innerlijke vrede kunt bereiken als je deze kristallen tegen je borst houdt.’ Vol verwachting reikte hij de kristallen aan.

Hij leek te denken dat ik een van die eigenaardige Europeanen was die zulke onzin zou kunnen geloven. Ik wist dat hij me iets probeerde aan te smeren, dus ik onderzocht de kristallen en zei dat ze mooi waren. Toen rolde ik met mijn ogen en zei: ‘Ik denk niet dat je innerlijke rust krijgt van een steen.’ Hij rolde ook met zijn ogen en we glimlachten allebei. Het was duidelijk dat we het eens waren over stenen en innerlijke vrede.

En dat was het.

Gemiste kansen

Het drong pas later tot me door hoe erg ik het had verpest! Als je dit leest, ben je me al ver voor. Je hebt al gedacht aan de dingen die ik had kunnen zeggen, had moeten zeggen. ‘Mag ik je vertellen waar ik rust vind?’ Of: ‘Hé, ik ken een steen die wel vrede brengt. Weet je hoe de Bijbel Jezus noemt?’ Of: ‘Ik weet nog dat ik geen vrede kende, maar heb ik dat wel.’ Je kunt nog meer dingen bedenken die ik had kunnen zeggen.

Maar ik zei niets. Ik nam genoegen met een glimlach, een grapje en ik vertrok.

Waarom ben ik zo langzaam wat betreft evangelisatie? Waarom ben ik zo goed in het achteraf bedenken wat ik had moeten zeggen? Daar zijn eigenlijk veel redenen voor. Maar voordat ik antwoord geef, laat me wat gedachten delen die het resultaat zijn van het jarenlang herhalen van dezelfde fouten.

Het is niet echt evangelisatie

Ten eerste: wat is evangelisatie eigenlijk? Ik schaam me om te zeggen dat het me dertig jaar heeft gekost om tot een goede definitie te komen:

Evangelisatie is het prediken of onderwijzen van de boodschap van het evangelie met het doel om te overtuigen of bekeren.

Let op de vier aspecten van deze definitie. Ten eerste is het niet echt evangelisatie als je het evangelie niet verkondigt door het uit te leggen, te onderwijzen, te prediken of op een andere manier onder woorden te brengen. Dat is omdat je, wanneer je alleen maar bezig bent met het doen van goede daden zonder de boodschap onder woorden te brengen, enkel bezig bent met jezelf te verhogen – en niet Jezus.

Ten tweede is het niet echt evangelisatie als je het niet hebt over de boodschap van het evangelie. Wat is het evangelie? Het evangelie is de boodschap van God Die ons naar redding leidt. Deze evangelieboodschap beantwoordt drie grote vragen: Wie is God? Wie ben ik voor Hem? En welke invloed heeft het leven en de uitspraken van Jezus op mijn leven?

Onze terughoudendheid om te evangeliseren komt meestal neer op één ding en dat is angst.

Ten derde is het niet echt evangelisatie als het niet het juiste doel voor ogen heeft. Het is niet alleen informatieoverdracht – een evangelie-kopie van de ene harde schijf naar de andere. Evangelisatie gebeurt bewust en is doelgericht. We zijn altijd bereid om een reden te geven van de hoop die in ons is (1 Petrus 3:15), omdat we willen dat deze persoon dezelfde hoop krijgt die in ons is.

Ten vierde is het niet echt evangelisatie als het doel ervan niet is om te overtuigen of te bekeren. Zoals Paulus in 2 Korinthe 5:11 zegt ‘bewegen wij de mensen tot het geloof’.

Zonder deze vier dingen zijn we niet echt aan het evangeliseren. Ik zeg niet dat je slecht of onchristelijk bent als je sommige aspecten nalaat; je doet waarschijnlijk geweldige, behulpzame dingen. Het is alleen geen evangelisatie.

Bewezen manieren om angst te overwinnen

Dus waarom ben ik zo langzaam om te spreken, lijk ik een lamme tong te hebben als het gaat om evangelisatie? Waarom ben ik zo’n lafaard? Angst. We zijn bang voor afwijzing. We zijn bang om dom over te komen, omdat we niet weten wat we moeten zeggen. We zijn bang om andere mensen een ongemakkelijk gevoel te geven. In het Midden-Oosten ben ik soms bang om naar de gevangenis te gaan – of erger.

De meesten van jullie die dit lezen maken zich geen zorgen over de gevangenis (nog niet tenminste), dus laten we dat voor het moment van tafel halen. En trouwens, het is ook nog eens zo dat ik het Koerdische volk in Noord-Irak de meest innemende, geboeide en bereidwillige mensen van de wereld vind om mee over geestelijke zaken te praten – waardoor het me nog meer frustreert dat ik mijn kans met de winkeleigenaar liet lopen. Onze terughoudendheid om te evangeliseren komt meestal neer op één ding en dat is angst – in het bijzonder wat de Bijbel onze ‘mensenvrees’ noemt (Spreuken 29:25).

Als jij, net als ik, moeite hebt om over Christus te spreken wanneer de gelegenheid zich voordoet, dan zijn hier drie manieren waarop ik heb geleerd om mijn angst voor mensen te bestrijden.

1. Dood het gewoon

Als je een schorpioen in de slaapkamer van je kind vindt, stel je het probleem niet uit tot de volgende dag. Je doodt het direct en met overgave. Dood je angst voor mensen zoals je een schorpioen zou doden.

De manier om onze mensenvrees te doden is door meer van God te gaan houden – om zoveel van Jezus te houden en wat Hij voor ons heeft gedaan dat we overal en altijd voor Hem zullen leven. Dit is de manier om onze angst voor mensen te doden. Evangelisatie gebeurt op de meest natuurlijke manier, niet wanneer we onszelf hebben opgepept met motiverende preken over evangelisatie, maar wanneer we zo verliefd zijn geworden op Jezus dat het evangelie uit ons stroomt. Omdat we zo graag praten over degenen van wie we houden.

2. Sterf aan perfectionisme

Evangelisatie zullen wij nooit volledig gevormd en perfect kunnen uitoefenen. Het is gevoelige communicatie over diepe dingen, met enorme vertakkingen voor het leven van de mensen waar we mee spreken. Het vergt inspanning, oefening en planning. Zelfs na inspanning, oefening en planning is het niet perfect. Negenennegentig procent van de tijd dat ik mijn geloof deel bedenk ik achteraf dingen die niets meer dan flaters, mislukkingen en gewoon ongemakkelijke fouten waren.

Maar onhandig is beter dan zwijgen (het is ook beter dan glad en ingeblikt). Ik verheug me enorm over het feit dat God tevreden is met de gênante momenten waarin we vertellen wat Hij voor ons betekent.

Prijs God dat Hij met een kromme stok recht slaat als het gaat om evangelisatie.

Trouwens, hoeveel mensen zijn er wel niet tot geloof gekomen door een of andere gekke en gênante evangelisatie-poging? Prijs God dat Hij met een kromme stok recht slaat als het gaat om evangelisatie. Hij neemt onze inspanningen om ons geloof te delen in Zijn handen en gebruikt ze om de eeuwigheid van anderen te veranderen.

3. Deel het evangelie als een gezin

Er was een tijd dat ik dacht dat het een laffe uitvlucht was om mensen mee naar de kerk te nemen. ‘Echte evangelisten hebben de kerk niet nodig’, dacht ik. Ik denk dat niet meer. Als de kerk doet wat de kerk zou moeten doen – het Woord prediken, van elkaar houden, eenheid in de Geest nastreven, onze vreugde in God verdiepen, voor alles het evangelie als basis nemen – dan is die familie de krachtigste getuige die we hebben.

Breng je vrienden naar de kerk. Praat met hen over de preek als de dienst voorbij is. Of spreek de mensen aan die naar de kerk zijn gekomen met het doel om te zien waar ze staan wat betreft Jezus.

Wanneer we alle angsten overwinnen die we tegenkomen in evangelisatie – de dodelijke angst voor mensen verslaan, sterven aan onze faalangsten en beginnen met het uitnodigen van mensen naar onze kerken – liggen er diepe vreugden aan de andere kant van de ongemakkelijke gesprekken waar we vaak zo bang voor zijn.

Het bericht Onhandig is beter dan zwijgen verscheen eerst op Geloofstoerusting.